Author Archive

Groei en verspreiding van die Christendom

Written by Frederick on . Posted in Artikels

Pew Forum het pas ‘n uitvoerige studie gedoen oor die omvang en verspreiding van die Christendom en die vergelyking met ander gelowe.

Executive Summary

A comprehensive demographic study of more than 200 countries finds that there are 2.18 billion Christians of all ages around the world, representing nearly a third of the estimated 2010 global population of 6.9 billion. Christians are also geographically widespread – so far-flung, in fact, that no single continent or region can indisputably claim to be the center of global Christianity.

A century ago, this was not the case. In 1910, about two-thirds of the world’s Christians lived in Europe, where the bulk of Christians had been for a millennium, according to historical estimates by the Center for the Study of Global Christianity. Today, only about a quarter of all Christians live in Europe (26%). A plurality – more than a third – now are in the Americas (37%). About one in every four Christians lives in sub-Saharan Africa (24%), and about one-in-eight is found in Asia and the Pacific (13%).

10 of the best from 2011

Written by Frederick on . Posted in Artikels

What with all the talk at the moment about the debt crises in Europe and the threat of another recession the West, I was buoyed by the task of reminding myself of the good news in South Africa from this year and I hope that you are too. I am sure that you can find many other stories on SA – the Good News that would easily make it into your own top 10 list, but I hope that you enjoy these none the less.

My thanks go to all of you for your support during 2011, please keep sending your stories into us next year, have an excellent holiday period and please drive safely! On behalf of the all of us at SA – the Good News, we wish you a very happy and prosperous 2012.

In no particular order (my comments in italics):

1.  SA pupils win International Kids Literary Quiz.

This story from July is about Manor Gardens Primary School in Durban, who not only won the national Kids Literary Quiz (the first government school worldwide to win a national Kids Literature quiz), but went to New Zealand and flew the SA flag proudly by ‘emphatically’ winning the international tournament as well. A fantastic achievement!

Pupils and teachers from Manor Gardens Primary School in Durban, are celebrating after the school’s team won the 2011 International Kids Literary Quiz in New Zealand on 19 July.

Grade seven pupils Alexandra Breckenridge, Matthew Robbins, Emily Spencer and Sarah Herrington represented South Africa in the event, taking on teams from the UK, US, Canada and New Zealand. The annual event tests the literary knowledge of children between 10 and 13.

Lees die volledige artikel hier

Weerhou ons Gereformeerde DNA ons daarvan om ‘n missionêre kerk te wees?

Written by Frederick on . Posted in Gestuurdheid

Ons soek so baie na nuwe missionêre praktyke, plekke om kontak te maak met nog nie-gelowiges en geleenthede om te dien. Gemeentelede word week na week aangemoedig om ‘n hart te hê vir die nood van mense en hulle siele. Tog is dit die uitsondering as gemeentelede die diepte van die Missio Dei verstaan.

Ek vermoed dat die antwoord baie komplekser is as wat ek kan begryp. Tog is daar ‘n aspek van die ontwikkeling van ons teologie wat, ek glo, ‘n rol speel in die uitdaging wat ons het om die kerk te skuif. Dit begin by ‘n kerk wie se DNA gevorm is tydens die Christendom-era. Die era van die Christendom begin by keiser Konstantyn (313 n.C.) wat die Christelike geloof amptelike status binne die Romeinse Ryk gegee het. Met die tyd het die invloed van die Christelike geloof toegeneem tot op die punt waar die Christelike geloof ‘n sentrale plek in die ontwikkelde wêreld gehad het. Die samelewing is beskryf as ‘n Christelike samelewing en gemeenskappe is opgedeel in gemeentes wat ‘n hele land gedek het. In die Engelse konteks word daar steeds van ‘n Parish Church (Church of England) gepraat, wat die dorp se amptelike kerk is. Ironies genoeg is die Parish Counsel in ons dorp nie die kerkraad nie, maar die stadsraad. Vandag nog ontvang ons saam met al die ander inwoners van die dorp die weeklikse afkondiging van die Parish Church, al ons is nie lidmate van die kerk nie. Die eredienste word deur ongeveer 60 mense uit die 1 600 gesinne in die dorp bygewoon, tog is dit die Parish Church. In die Suid-Afrikaanse konteks is dit nie veel anders nie, met gemeentes wat nog ‘n baie sterk geografiese karakter het en daar kwalik ‘n hektaar is wat nie binne die grense van een van die gereformeerde kerke val nie.

Die probleem is egter nie dat die Christelike geloof so goed gegroei het nie, maar wel dat ons as kerk beperk word deur ons DNA wat in hierdie tyd gevorm is. DNA wat ons Ekklesiologie en Missiologie gevorm het. ‘n Ekklesiologie wat gebou is op die feit dat almal wat hier bly, Christene is, en ‘n Missiologie wat meen ons missionêre taak is daar ver. Tot dusver seker niks nuuts vir die meeste van julle nie, maar kyk net hoe diep is hierdie konteks in ons DNA ingeprent. Ons is ‘n kerk wat soos die meeste hoofstroomkerke gebou is op ‘n belydenisgrondslag, ‘n belydenisgrondslag waardeur ons gelei en geïnspireer is. Die feit is dat al ons belydenisse, behalwe twee, binne ‘n Christendomkonteks geskryf is. Die uitsonderings is die Apostoliese geloofsbelydenis wat sy ontstaan in die vroeë Christelike gemeenskap het. ‘n Vroeë vorm van die belydenis word reeds gesien in die Interrogatory Creed of Hippolytus (215 n.C.), alhoewel elemente van die belydenis reeds teen 100 n.C. in die Christelike gemeenskap teenwoordig was. Die Belharbelydenis sou ook genoem kon word as ‘n belydenis wat sy ontstaan het in die doodsnikke van die Christendom[2].

Die res van die belydenisskrifte is gevorm in ‘n konteks waar die Christelike geloof dominant was. Die belydenisse is opgestel om een Christelike groep se oortuiging te verdedig teenoor ‘n ander Christelike groep (oor die ortodoksie van beide groepe sal lank gedebatteer kan word). Die Christendomkonteks vorm die geskrifte en lei onder andere tot die afwesigheid van ‘n sterk missionêre karakter.

Die konteks het geskuif. Ons leef in ‘n post-Christendom konteks, tog het ons steeds ‘n DNA wat binne die Christendom gevorm is. Of die belydenisskrifte nog ‘n rol speel binne ons kerk, is ook ‘n vraag. Die belydenisskrifte speel moontlik nie ‘n groot rol in die geestelike lewe van die deursneelidmaat nie. Tog ontlok die belydenisskrifte ‘n sterk emosionele reaksie sodra daar gepraat word oor die byvoeg van nog ‘n belydenisskrif. Wat wel waar is, is dat die belydenisskrifte ons oor tyd gevorm het, ouer lidmate het die belydenisskrifte nog uit hulle koppe geleer, leraars moet die belydenisskrifte onderteken en op sinodale vlak word die belydenisskrifte gebruik om argumente te versterk. Die belydenisskrifte het oor tyd deel van die kollektiewe onbewuste van ons kerk geword. ‘n Kollektiewe onbewuste wat die kerk se roeping sien binne ‘n Christendom-konteks sonder ‘n missionêre wese.

As die belydenisskrifte dan nie ‘n sterk missionêre karakter het nie, hoe gaan ons dan ‘n kerk skuif om missionêr te leef in ‘n sekulêre wêreld? Het ons nie dalk ‘n nuwe DNA of kollektiewe onbewuste nodig nie? Wat opval, is dat ons vrylik oor Skrifgesag praat, maar bitter min oor die gesag van die belydenisskrifte. Ek maak vir myself twee stories daaroor op, aan die een kant dat die belydenisskrifte eintlik nie ‘n rol speel nie en dat niemand moeite doen om lewe te blaas in dooie argumente nie, of aan die ander kant dat die belydenisskrifte so ‘n heilige koei is dat ons eers die gesag van die Bybel sal aftakel voor ons aan die belydenisskrifte sal raak.

Op ‘n baie praktiese manier vind hierdie gesprek in my en ons ander leiers se binneste plaas. Die gemeentewyk (Suid-Afrikaanse gemeente in Loughton, Brittanje) waarvoor ek verantwoordelik is, het oor baie jare ‘n goeie, respekvolle verhouding gehandhaaf met die Doxa Deo-gemeente wat nie ver van ons af eredienste hou nie. Ons bedien dieselfde populasie (meestal expat Suid-Afrikaners), het dieselfde uitdaging (Suid-Afrikaanse gemeenskap krimp drasties weens die emigrasie na SA en ander wêrelddele, en kerkwees in ‘n aggressiewe sekulêre konteks). Oor die afgelope tyd het die Here ons gelei om te kyk waar ons mekaar kan help om kerk te wees. Die uiteinde van die saak was dat dit moontlik geword het vir ons om een gebou te deel en op afwisselende Sondae dienste te hou. Ons was vantevore net in staat om twee dienste per maand by die betrokke bedieningspunt te hou omdat ek ook die SA Gemeente se Birminghamwyk bedien en die ander Sondae daar preek.

Die gesprekke wat tussen ons leiers plaasgevind het, het gewissel tussen: “Dit kom van die Here af en ons moet volg”, tot: “Glo ons nie te verskillend nie?” Tog was daar ‘n besef dat ons gedeelde uitdagings groter is as ons verskille. Ons het nie meer die luuksheid om alleen ‘n pad te stap nie. Albei gemeentes leef op die periferie van die samelewing en die finansiële en praktiese uitdagings is te groot om alleen regop te bly staan. Met vrees en bewing het ons en hulle leiers besluit om goeie bure te word, maar nie te trou nie. Ons het besef dat die volgende drie sake die proses gaan dra:

  • Dat dit God se wil is dat daar groter eenheid in Sy kerk moet wees, en dat ons die visie moet deel.
  • Dat daar in vertroue verhoudings gebou moet word.
  • Dat ons met respek die verskeidenheid tussen ons moet vier.

Daar was wel nooit behoefte aan strukturele of teologiese eenheid nie. Die gemeentes bly voortbestaan as twee identiteite met hulle eie leiers. Tog deel ons infrastruktuur en eredienstye. En toe begin iets moois gebeur: die twee gemeentes se lidmate begin oor en weer mekaar se dienste besoek, en verhoudings word gebou. Gelowiges ontdek vir die eerste keer ander gelowiges in hulle omgewing. Die proses het by sommige lidmate vrese wakker gemaak, maar die getuienis van die proses begin nou die vrese aanspreek. Mure word afgebreek, hartseer word gedeel en die kerk se getuienis word sterker.

Wat uit die verhouding sal kom, sal ons moet sien, ons weet net dat ons moes waag. Wat ek wel weet, is dat ons huidige belydenisgrondslag my nie gehelp het om te waag nie. Dalk moet ons nie net praat oor die byvoeg van ‘n nuwe belydenis nie, maar sommer ook oor die vraag of ons huidige belydenisgrondslag ons die DNA gee om missionêre kerk te wees in ‘n post-Christelike wêreld.



[1] Christo Benadé is leraar van die Suid Afrikaanse Gemeente Londen en is ook besig met ‘n Ph.D. oor Missionêre leierskap aan die Radboud Universiteit te Nijmegen in Nederland.

[2] As ons die konteks wyer trek, sou ook gepraat kon word van die Barmen verklaring en van die belydenisskrifte van die gereformeerde kerke in bv. Korea, wat ‘n sterker missionêre karakter vertoon. Vir die doel van hierdie artikel slegs die binne die Suid Afrikaanse konteks.

So naby, waarom dan so ver?

Written by Frederick on . Posted in Artikels

Nietemin, die keerpunt het in 1986 gekom. By die Algemene Sinode in Kaapstad het ons die teologie van apartheid finaal bely en afgelê. Daardie teologie was mooi verwoord in Ras, volk en nasie, ’n studiestuk oor volkere­verhoudings wat ons in 1974 aanvaar het. Maar toe kom Kerk en Samelewing (KS) – ’n studiestuk met ’n vars insig in die Bybel en ons gereformeerde tradisie en met belangrike implikasies vir die situasie in Suid-Afrika soos dit in daardie stadium was.

Ja, laat ons nie so gou vergeet nie. Dit was die moeilike dae van onluste, manne op die grens, PW Botha, sanksies, en die Wêreldraad van Kerke se teen-rassisme-program. Ons was as kerk al hoe meer in ’n ekumeniese woestyn. Vier jaar tevore – in 1982 – is ons lidmaatskap van die Wêreldbond van Gereformeerde Kerke opgesệ omdat daar geoordeel is ons ondersteun ’n valse evangelie waar eenheid, versoening en geregtigheid só verdraai is ten gunste van onsself, dat dit nie meer met die Bybel en ons tradisie te rym was nie.

God was egter getrou en het ons nie aan onsself en ons eie geloofsinsigte oorgelaat nie.
In hierdie moedige beleidstuk het ons onomwonde verklaar dat die kerke van die NG Kerkfamilie (en die susterkerke) nie net geestelik een moet wees nie. Nee, ons Reformasie-tradisie het altyd geglo daardie eenheid moet – ter wille van Christus – sigbare gestalte kry. God Drie-Enig is een; en daarom is sy kerk ook een. (Ons sou net duidelikheid moes kry oor die model van hierdie sigbare eenheid – ’n vraag wat tot vandag toe nog nie opgeklaar is nie.)

Dit klink nou ongelooflik, maar in daardie stadium was daar groot debat oor wie nou eintlik ’n lidmaat van die NG Kerk kon word. In KS skryf ons onomwonde ’n ware geloof in Jesus Christus is die enigste merkteken van lidmaatskap. Enigiemand wat hierdie geloof en die vertolking daarvan met ons deel, is welkom om by ons geloofsgemeenskappe aan te sluit.
Dit was vir baie lidmate en predikante net een te veel. Duisende lidmate en predikante het gereken dit is ’n nuwe dwaling. Hulle het hulleself eenkant georganiseer in die Afrikaanse Protestantse Kerk (APK). Hier sou die evangelie van apartheid nog heers – die kerk is daar vir elke volksgroep op sy eie. In plaas van groter eenheid, het die waarheid ons verder verdeel. Dit was en is steeds tragies en sondig en verkeerd.   

Ons het net so helder oor versoening gepraat: Die liefde vra dat ons aan ander doen soos ons wil hê hulle aan ons moet doen. Ons het toe geoordeel dat rassisme nie met versoening te rym is nie. Gedwonge skeiding van volke kon ons nie meer soos voorheen in die Bybel sien nie. “Die poging om so ’n voorskrif uit die Bybel te regverdig, moet as fout erken en afgewys word.” Ons het besef ons het verkeerd geglo en het groot lyding onder ons mede-landsburgers uit die Bybel gesteun. Die NG Kerk bely sy aandeel “met ootmoed en berou”, en verklaar hom bereid om met ander Christene saam te werk in die soeke na oplossings vir die Suid-Afrikaanse samelewing.

Lees hier verder

Wat is geloof?

Written by Frederick on . Posted in Artikels

Deesdae word dié tradisionele, naïewe soort geloof ernstig uitgedaag deur mense wat vrydenkend met die Bybel omgaan. Hulle beskuldig mense wat soos ek glo, dat ons nie ruimte vir ander het nie, dat ons ander moet toelaat om te glo soos hulle wil, dat dogma in elk geval ‘n verouderde manier is van omgaan met die geloof. Hulle sal sê hulle het vrede met hoe ek glo, en ek moet hulle toelaat om ander moontlikhede van spiritualiteit te ontgin. Hulle sien die Bybel as ‘n boek oor mense se worsteling om oor God te dink (waarmee ek saamstem), maar is minder gemaklik met ‘n standpunt dat die Bybel ook die gesagvolle spreke van God is. Die Bybel is ‘n geestelike boek naas talle ander godsdienste se geestelike boeke, en hulle sal ook sonder skroom ander godsdienste se insigte in die godheid omhels. Hulle is veral baie verontwaardig as jy hulle uitvra oor hoe hulle meen hulle geloofsbeskouings rym met wat in ons belydenisskrifte staan. Want die kerk se belydenisskrifte is verouderde dokumente van die geloof van mense uit die Reformasie-era.

lees verder op Jaco se blog

HOE GEMAAK AS MY KIND “GEBOELIE” WORD OF SELF ’n “BOELIE” IS?

Written by Frederick on . Posted in Positiewe Ouerskap

Afknouery het volgens Nicolene de Wet verskillende vorme:

  • By skole kom verbale afknouery die algemeenste voor. Dit sluit afbrekende aanmerkings en tergery oor die slagoffer se persoon en fisieke voorkoms in.
  • Emosionele afknouery is volgende en sluit verwerping, terrorisering, vernedering en vermyding in. Sosiale afknouery is meer subtiel en lei dikwels tot die uitsluiting van die slagoffer uit sy of haar vriendekring. Dit het die mees skadelike gevolge en gee aanleiding tot die meeste afwykings in die kind se latere lewe.
  • Fisieke afknouery kan insluit dat ‘n kind geslaan, gebyt of gestamp word, dat sy hare getrek word of sy kos afgeneem word.
  • Seksuele afknouery of teistering soos byvoorbeeld ekshibisionisme of voyeurisme (afloerdery).

Kinders wat boelie is kinders wat nie empaties is nie. Sommige kinders het ‘n temperament wat hulle nie geneig maak tot empatie nie, maar hulle kan geleer word om dit aan te ontwikkel. Kinders wat boelie wil altyd in beheer wees, al is dit ten koste van ander. Vir elke boelie is daar gewoonlik ook ‘n aantal kinders wat , hoewel hulle nie self afknou nie, toekyk en die gedrag aanmoedig. Hoewel dit nie altyd beteken dat ‘n kind ‘n boelie is nie, moet ouers daarop bedag wees dat dit moontlik is as hulle kind op ‘n aggressiewe en neerhalende manier oor ander kinders praat en geld, speelgoed of ander items het wat nie aan hom behoort nie.

Kinders wat geboelie word, is dikwels huiwerig om vir hulle ouers daarvan te vertel omdat hulle verleë en skaam voel oor wat met hulle gebeur. Hulle dink dat dit hulle skuld is, dat hulle nie hulle man kan staan nie en dat hulle ouers teleurgesteld in hulle sal wees. Hulle kan ook bang wees dat hulle ouers sal toetree as hulle praat en dat die boelie hulle dan nog meer sal afknou en verkleineer. Sommige is bang dat hulle ouers hulle nie sal glo nie of dat ouers hulle sal aanmoedig om terug te veg, terwyl hulle nie kans sien daarvoor nie. Die langtermyn skade van afknouery wat nie betyds stopgesit word nie, word grootliks onderskat. Dit kan in die later lewe lei tot ernstige angs en depressie. Ouers moet bedag wees daarop dat hulle kinders moontlik afgeknou word (hoewel die simptome ook soms ‘n aanduiding van ander probleme kan wees) as hulle gehawend en met onverklaarde beserings tuiskom, verskonings vind om nie skool toe te gaan nie, wanneer hulle gedrag en slaappatroon verander, hulle belang verloor, angstig voorkom en vriende vermy.

Die goeie nuus is dat daar deur navorsing vasgestel is dat ouers boelies kan help:

  1. As ‘n ouer uitvind dat hulle kind afknou is besondere vaardighede nodig om hom of haar te help. Opleiding help om ‘n doeltreffende ouerskapbenadering te handhaaf. Skakel vir Jan by Moederkerk of vir Gielie by die kerk se jeugkantoor om meer uit te vind oor die Padlangs na na Positief Deelnemende Ouerskapkursus. Dit mag ook nodig wees om ‘n berader te raadpleeg. Werk saam met die skool of kleuterskool om jou kind se gedrag te leer ken en aan te spreek.
  2. Daar is gevind dat ‘n toegeeflike ouerskapstyl (permissive style) waar nie grense gestel word nie en kinders min leiding ontvang en toegelaat word om hulle eie heil uit te werk, dikwels selfsugtige boelies tot gevolg het. Grense en dissipline verskaf sekuriteit. Dit moet egter nie verwar word met straf van ‘n fisiese aard nie wat afknouery bevorder eerder as om dit te voorkom. Dit is nodig dat ouers van kinders wat geneig is om te boelie leer om doeltreffend te dissiplineer. Dit is ook nodig dat ouers kinders leer hoe om konflik op te los sonder om af te knou. Dit beteken dat ouers sal leer om ook hulle eie konflik op ‘n konstruktiewe manier op te los sodat kinders nie geweld in hulle eie huise ervaar nie.
  3. Afknouery kan voorkom word deur ouers wat modelleer hoe om met mense oor die weg te kom, wat kinders leer om empaties te wees en hoe om vriende te respekteer en ondersteun.
  4. Kinders wat baie positiewe aandag van hulle ouers kry is minder geneig om te boelie. Aan die ander kant is kinders wat voel dat hulle ouers nie vir hulle lief is nie, omdat hulle nie tyd saam met hulle deurbring nie meer geneig om te boelie. Begroot vir genoeg tyd saam met jou kind.
  5. Dit help ook as ouers kinders help om goed te voel oor hulself deur hulle te ondersteun as hulle ‘n aktiwiteit van hulle eie keuse aanpak – sport, kuns of wat ook al. Moedig hulle ook aan om te eksperimenteer.

Boelies se slagoffers kan ook gehelp word:

  1. Lees paragraaf 1 van hoe ouers hulle kinder wat boelie kan help, want dit geld ook vir ouers wie se kinders slagoffers is.
  2. Teen die tyd dat ouers vasstel dat hulle kind ‘n slagoffer van afknouery is, is die kind se weerstand gewoonlik baie laag. Wees beskikbaar. Maak dit duidelik dat hy of sy enige tyd na jou toe kan kom as hulle voel hulle kan dit nie verduur nie. Bring baie tyd saam met jou kind deur en doen dinge saam wat vir die kind aangeneem is.
  3. Moedig vriendskappe aan. Nooi moontlike maats, maak dit vir hulle aangenaam en help jou kind om weer omring te wees deur goeie vriende.
  4. Gesels gereeld met jou kind; gesels ook oor die verskynsel van boelies en slagoffers en dat daar baie mense is wat soos hy, ook slagoffers is.
  5. Oefen hoe om ‘n boelie te ignoreer en op ‘n waardige manier van hom of haar weg te stap. As die slagoffer nie reageer nie, hou dit nie vir die boelie wins in nie en hy of sy sal waarskynlik ophou met die treitering. Leer ook in die proses jou kind om die humor raak te sien. ‘n Lekker lagsessie tydens die rollespel help baie.
  6. Help jou kind om sy gevoelens te identifiseer. Jou kind kan waarskynlik nie ‘n naam gee vir sy gevoelens van angs en onsekerheid nie. Jy doen jou kind ‘n guns as jy deur empaties response name voorstel sodat jou kind in aanraking kan kom met haar innerlike self. Kleispel en tekeninge kan ook help om uitdrukking te gee aan sy gevoelens.
  7. Help jou kind om assertief te wees sonder om te daal tot die vlak van die boelie. Kyk die boelie in die oë en sê iets soos: “Ek gee nie om wat jy sê nie. Ek het beter dinge om te doen as om daarna te luister”.
  8. In geval van kuberboelies: Gebruik die blokkeer of verban funksies om dit stop te sit.
  9. Prys jou kind gereeld. Beklemtoon sy of haar sterk punte en help haar om te besef dat sy spesiaal is.

Lesers, help asseblief en gee wenke van hoe u die boelie-kwessie hanteer het.

Camino ervarings Ewald Schmidt

Written by Frederick on . Posted in Predikante begeleiding

Ewald het die Camino gaan stap en sy ervarings vasgele op ‘n blog, hierdie is sy voorlaaste inskrywing lees gerus meer oor sy ervarings op die Blog Camino de Sandiago

Ek het op my Bucket List die droom gehad om genoeg van die Camino de Santiago te loop, dat ek die Campostela sertifikaat in die sweet van my aangesig kan verdien. Hierdie Blog het die storie van my droom vertel van die begin af- en ontwikkel soos ek nader aan die vertrekdatum gekom het. Ek kon elke dag op die Camino met julle deel, soos wat ek êrens langs die pad die geleentheid gehad het om my hande op ‘n rekenaar te lê. Ek het met julle die beste van my 992 fotos gedeel.  En nou het julle my hele storie oor die Camino de Santiago gehoor. Al wat oorbly is om te vra: was dit die moeite werd? Het ek gekry waarna ek op soek was?

Daarom wil ek die reeks afsluit deur die volgende gedagtes met julle, wat gereeld gelees het, te deel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.  Enige iets is moontlik!

David van Barcelona het dit gesê by sy stalletjie op die pad na Astorga toe. Ek het dit as waar beleef. As ek eerlik moet wees, ek was baie, baie bang vir hierdie stappie. Dit kom van Standerd 4 af, by die Graskop Veldskool, waar ek gereeld die stadigste in die groep was in die veld. Dit het verskeie kere in my lewe gebeur, dat ek staptoere aanpak, en regtig die stadigste in die groep is. Om een of ander rede het ek nog altyd baie swaar gekry die oomblik as daar ‘n rugsak op my rug is. Ek het ook nog altyd die probleem van voete wat seer word, en baie vinnig blase kry. Een van die stemmetjies in my kop het nog altyd vir my gesê- “Jy kan nie!” Hierdie Pelgrimstog was direk ‘n aanval van my kant af op die een vyand wat al baie jare lank my klein laat voel het. Ek het daardie vyand oorwin by die Ysterkruis en by O Cebrero. Hy praat nonsens! Ek kan enige iets doen wat menslik moontlik is, as ek dit graag genoeg wil doen, en as ek lank genoeg aanhou. 

2. Dankbaarheid

‘n Mens kan so dikwels vaskyk in die negatiewe van die lewe. Daar is altyd iemand anders wat beter af is as jy op ‘n sekere gebied. Party ouens kan met baie minder jare op universiteit baie meer geld as ek verdien. Party mense besit die huise waarin hulle bly. Party mense se droom van ‘n nuwe kar word waar, en dan is dit nie die heel basiese intreemodel (soos wat ek nou met begerige oë na ‘n Toyota Aygo kyk, maar in my donkerste hart wens dat ek ‘n Toyota Hilux 3.0 D4D DC kon koop nie!) nie. Party mense is vinniger as ek op ‘n fiets, ander word baie vinniger fiks as ek. Daar is so baie dinge waarmee ‘n mens jouself kan vergelyk met ander mense. En dan sien jy ook net ‘n deeltjie van die waarheid raak. Daar is dalk net ander mense wat begeer om in jou posisie te wees! Op die Camino is die een groot les om los te maak wat agter jou lê. Om BAIE af te skaal. Om met die minimum te gaan reis. En op die roete kan jy nie na enige iemand kyk, en dink waar hy inpas in die samelewing, of hoeveel hy besit nie. Ons almal het maar ongeveer dieselfde grootte rugsak gehad, dieselfde kwaliteit skoene (wat party dadelik kon koop en ander op hulle kredietkaarte afbetaal het- ek oor 6 maande op budget!) Ons het almal maar so 2-3 stelle klere gehad, en ‘n poncho of reënjas. Gerugte wou dit hê dat die volgende Eerste Minister van Ierland êrens saam met ons op die Franse roete was, en Fernando Alonso gaan glo 200 km te fiets doen op sy Camino oor 6 dae in Augustus se 3 weke breuk in Formule 1. Jy weet net nooit regtig wie iemand saam met jou in die Alburgue is nie. En daarom behandel Pelgrims mekaar met die grootste respek. Dis wat elkeen van ons is- net ‘n Pelgrim op ‘n roete op pad na die eindpunt toe. Terwyl elkeen van ons met ons eie blase op die voete sukkel! Ook in ons lewe is dit mos die waarheid. Vir die Christene is die lewe as pelgrim in hierdie wêreld ‘n redelike algemene tema in die Nuwe Testament.
Omdat jy net die minimum 10 kg wil saamdra, leer jy dankbaarheid vir elke aand wat jy ‘n bed het, en nie buite op iemand se stoep hoef te slaap nie. Jy leer dankbaarheid om water langs die pad raak te loop, en kom agter hoe afhanklik jy van net ‘n halfliter water elke paar uur is. Om soms skielik onverwags op ‘n plek wat heerlike koffie bedien, af te kom, was soms ‘n hemelse ervaring! Kos is skielik nie meer vanselfsprekend nie, en selfs ‘n blikkie botterboontjies en varkpense gee jou energie vir nog ‘n deel van die reis. Jy is dankbaar as die Pelgrimsmenu goed voorberei is, jy is tevrede as die ete net-net aanvaarbaar is. En jy mis ‘n ordentlike steak met mushroomsous, soos wat jy darem een keer per maand tuis kan bekostig in Rande.
Omdat ‘n mens jou eie mense agterlos, is die verlange na hulle ‘n baie getroue reisgenoot. As ‘n mens dit sonder jou lewensmaat doen, dan wens jy sy/hy kon die sonsonder saam met jou sien, of die mis beleef wat ver onder in die valleie opstoot. Jy mis die klank van jou kinders se stemme, en vergeet so gou hoe skril daardie geliefde stemmetjies op mekaar kan gil.
‘n Mens mis jou goeie vriende, daardie enkele vriende wat oor baie jare deel van jou wese geword het oor baie kampvure, baie gedeelde bottels rooiwyn, (en die gallonne KWV 5 jaar oud in Melkbosstrand!) baie middernag geselsies oor die lewenspad wat ons stap. As niemand jou taal vandag gepraat het nie, en niemand verstaan jou Boertjie Engels nie, dan is dit lekker om skielik iemand van jou land raak te loop. Dan besef ‘n mens hoe kosbaar is jou eie taal vir jou.

3. Geestelike waarde vir my:

‘n Mens kom agter hoe kosbaar Stilte is! In die heeldag loop in die natuur kom ‘n mens agter hoe geweldig rumoerig is ons alledaagse lewe tuis. Ek sukkel om nie ‘n radio aan te skakel êrens in die huis nie, sodat dit nie so stil moet wees nie. En dan kom daardie stilte, en word deel van jou menswees op die roete. Die gejaagdheid verdwyn, daar daal ‘n vrede oor jou neer. En in daardie stilte hoor jy die Here vir jou fluister.
Ek het ‘n sekere stuk vrede ervaar in katedrale en kerke wat soms selfs uit die 11e eeu uit kom. Dit is ten spyte van vriende wat allerhande Vrymesselaarsimbole probeer uitwys, en mense wat baie krities op die Rooms Katolieke kerk is. Daar is geboue wat al vir eeue deur gewone mense gebruik is om weg te kom uit hulle alledaagse lewe, met die geloof dat hulle daar die Hemelse Vader kan ontmoet. Die hoë kerktorings in klein dorpies het vir geslagte se reisigers die boodskap gegee dat God ook hier teenwoordig is. My eie geloof is glad nie op heilige geboue gebou nie. Maar in hierdie ruimtes van stilte en aanbidding kon ek dikwels vir baie lank sit, en onverhinderd bid oor die mense en sake vir wie ek baie lief is.
Daardie ervaring is egter ook nie beperk tot heilige geboue nie. My mees ingrypende ervaring van God se teenwoordigheid was by ‘n stroompie een Sondagoggend net na 09h00, ek vermoed toe my gemeente tuis ook vir my gebid het. Sekere ervarings kan ‘n mens nie in woorde vir ander beskryf nie, want dit het in die hart gebeur, en is groter as enige mensewoorde. “Water waar daar vrede is” sal nooit weer anders kan as om ‘n baie kragtige beeld in my gedagtes op te roep nie, ek verstaan dit nou baie beter, want ek was daar… Dis nie omdat dit ‘n ou, ou stroompie is in Spanje nie, dit is omdat ek stil genoeg probeer word het om God te hoor. “Nader tot God, en Hy sal tot jou nader…” is een van die beloftes in die Nuwe Testament. Dit kon langs die dam in ons dorp ook gebeur het, die plek is nie belangrik nie, die dieper dors na meer is.
Ja, hierdie Pelgrimstog kos ‘n mens redelik baie geld. Maar ek dink ek het ‘n goeie belegging gemaak. Ek wou sekere vrae in my eie lewe deurworstel, en ek het. Hopelik sal my gesin, my vriende en my gemeente ‘n verskil in my lewe sien. Ek kom agter hoe geweldig sterk is die suigkrag van ou gewoontes, en ou gedagtes. Maar ek gaan my bes probeer om nuut te dink, positief te wees, en aan te hou met wat ek in glo. Want ek het dit in die moeilike dae van die Camino geleer dat kerm en kla niks gaan help nie. Fokus op die eindpunt, gebruik alle krag wat ek het, moenie reserwes probeer terughou nie, gaan groot of gaan huis toe. En tree vir tree kom enige doelwit nader. Al lê daar ‘n berg of twee tussen jou en die eindpunt- selfs ‘n berg is nie onoorwinbaar as jy ernstig genoeg oor die doel is nie.
Het ek gekry wat ek gesoek het? Ja, beslis.

Dankie vir julle wat die reis saam met my op my blog meegemaak het. Dankie vir dié wat opbouende kommentaar en selfs aanmoediging na moeilike dae gegee het, dit het baie meer vir my beteken as wat julle ooit sal weet. Baie dankie vir die menigte wat saam gelees het, al het julle niks gesê nie. Dit was lekker om te sien hoeveel mense my blogs besoek het. En dankie vir julle wat nie eers my geloofsoortuigings deel nie, wat vir my ruimte in hierdie openbare media gegee het om my storie te vertel, sonder negatiewe kritiek- ook dit waardeer ek regtig baie.

Elkeen van ons is besig met ‘n lewensreis. Elkeen van ons het ons eie stel hindernisse, en elkeen van ons het ‘n einddoel waarvoor ons mik. Dankie dat jy hierdie stukkie van my groot lewensreis saam met my gedeel het. En nou wens ek net vir jou, en jou eie reis, die ou groet van die Camino toe-

Buen Camino!