Author Archive

Tussen Swart Vrydag en Advent

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

“It is exceedingly difficult to live in the tension and maintain the tension between Advent and “early Christmas” in a consumer culture… There is a-waiting that is required, and a summons to wait with discipline. But our Advent preaching must be done in a culture of instant gratification that wants to wait for nothing, a self-indulgent culture that resists any inconvenient discipline. The consumer orgy that has come to dominate Christmas shopping is the most vulgar form of “realized eschatology”; it imagines we have it all now. Consequently there is nothing yet to receive and nothing for which to hope. But Advent is the insistence that “coming soon” is the great “plus” of the newness that is “at hand” but not yet visible. In the Church season, there is a wait until Christmas, for the time when “the wondrous gift is given.” In Advent that wondrous gift is “at hand”…but not yet in hand. Thus I suggest that Advent preaching is about hope in a culture that attempts to fend off its despair by frantic self-indulgent busyness that is determined to work itself into a frazzle; that frazzle serves a) to keep from hoping and b) to keep from the hopelessness that saturates our common polity.”

 

Dankbaarheid en Verwagting

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Dit is vandag “Thanksgiving Day” in Amerika.  Afgesien daarvan dat ek nou nie vreeslik mal is oor kalkoen nie, is dit nogeens ‘n gesekulariseerde kommersialisering van ‘n gebruik wat tradisioneel eeue gelede ontstaan het as ‘n godsdienstige geleentheid van dankbaarheid vir die oorvloedige oes wat die Here voorsien.  En tog bring dit elke jaar die geleentheid vir gemeentes om die sekularisering en kommersialisering teen te werk met die manier waarop ons dit vier.  Hier in Oil City het ons gisteraand ‘n gesamentlike (ekumeniese) erediens gehad wat deur al die kerke ondersteun is.  Ek het die geleentheid gehad om aan die hand van Habakkuk te preek.  Habakkuk se uiteindelike berusting in wat die Here in die toekoms gaan doen ten spyte daarvan dat dit mag beteken dat daar geen oes gaan wees nie het die ideale geleentheid geskep om te fokus op of ons die Here dien vir wie Hy is en of ons die Here dien vir Sy seeninge alleen.  Kan ons hom vertrou vir die toekoms ongeag die uitkoms daarvan of kan ons Hom net raaksien as die toekoms ontvou soos ons dit graag wil he?

Na die tyd vertel ‘n vrou my dat sy nou al vir jare probeer om haar seun se toekoms te beheer en dat sy besef sy het ‘n ondankbare mense geword a.g.v. haar neiging om God se toekoms vir Hom te probeer reel.  Ek het net weer besef dat die verband tussen dankbaarheid (“thankfulness”) en verwagting (“anticipation”) bitter moeilik is in ‘n gesekulariseerde kultuur.  As jy ten diepste dink dat die toekoms die uitkoms is van menslike pogings, dan kan jy alleen dankbaar wees wanneer dit uitwerk soos jy dit beplan het, en dan pas die Here in die prentjie in as die een wat daai pogings geseen het (al dan nie).  So ‘n wereldbeeld leef in die voortdurende spanning en angs dat die toekoms nie gaan gebeur soos beplan nie, en dankbaarheid (al dan nie) kan alleen geskied afhangende van hoe die uitkoms in die verlede of hede bepaal is.  Dit is die tragiese implikasie van ‘n gesekulariseerde “buffered self” wat geen invloed verwag van buite die self nie (soos Charles Taylor dit beskryf in sy “The Secular Age”).  Maar hoe lyk dankbaarheid as dit gewortel is in ons verwagting/antisipasie dat God op sy eie terme Sy toekoms tussen ons gaan voortbring ongeag of dit gaan lyk soos ons dit verkies of nie?  Iewers tussen Habakkuk 2 en 3 het Habakkuk klaarblyklik iets daarvan verstaan.

Wat is jou plan vir ons, dominee?

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Ek vra toe min of meer in die volgende woorde, “Wat sal gebeur as jy by die gemeente aankom en vir hulle vertel jy het geen uitgewerkte planne vir hulle nie, maar dat jy hulle wil uitnooi om saam met jou onder daai pragtige boom te sit en wag tot God daar verby kom?”  Die doodse stilte wat daar in die klas was vir ‘n hele rukkie het waarskynlik meer te doen gehad met baie se poging om net die ongewone vraag te verstaan, maar toe ek die stilte lank genoeg laat aangaan kom daar ‘n kort en kragtige reaksie van een van die vrouens in die klas:  “They will fire me!!!”

Ek het altyd gewonder of ek self die moed sou he om ‘n soortgelyke benadering te volg wanneer ek weer nuut in ‘n gemeente aankom.  Die toets het vinniger gekom as wat ek verwag het, maar gegewe ‘n baie sterk predikant-afhanklike kultuur in die gemeente moes ek seker nie so verras gewees het nie.  En al was ek gelukkig nie so moedswillig om mense te nooi om saam met my onder ‘n boom te sit en wag op God nie, kon ek die vroee geleentheid benut as ‘n gawe van God om die gesprek oor geloofsonderskeiding aan die gang te kry.  Dit het gekom in die vorm van ‘n vraag tydens my eerste groepsbyeenkoms met so ‘n twintigtal baie aktiewe lidmate.  Hier is daar nog ‘n tradisie dat belangegroepe in die gemeente en breer gemeenskap die dominee nooi om hulle “toe te spreek”.  En die groepie wou he ek moes hulle kom “toespreek” oor wie ek as hulle nuwe dominee nou eintlik is (ek is immers ‘n rare verskynsel as hulle nuwe dominee wat nie van die PCUSA of die USA is nie!).

Met hierdie eerste geleentheid was dit vir eers net my eie bedoeling om te kyk of ek ‘n postuur kon inbring wat meer van ‘n gesprekskultuur aanmoedig as hoe hulle tradisioneel daaraan gewoond is.  Ek besluit toe om nie agter die podium te gaan staan wat heel netjies vir my voorberei was nie en om my beste geselsstyl uit te haal.  Dit werk toe ook heel goed om hier en daar ‘n vraag in te gooi en ‘n bietjie interaksie aan te moedig.  Op ‘n stadium vra ek toe ook sommer wat hulle verwagtinge is van wat ek as predikant moet doen.  Dit is toe dat ‘n ouerige dame meen die vraag is nie reg gevra nie, en dat die vraag eerder is, “wat is jou plan vir ons, dominee?”  Dit was eenvoudig een van daai momente waar jy weet jy kry dit dalk nie gou weer nie.  So dramaties as moontlik antwoord ek toe so kort as moontlik:  “Ek het GEEN planne vir julle nie!”  En toe wag ek in stilte vir die oomblik om in te sink en geniet ek die verskeidenheid van gesigsuitdrukkings wat my antwoord begroet.

Na ‘n rukkie probeer ek toe gesprek aanmoedig oor waarom dit belangrik is dat ek so geantwoord het.  Dit terwyl ek goed weet vanuit my werk as konsultant met PCUSA gemeentes oor die laaste vier jaar dat “God se plan” ‘n belangrike konsep is in hierdie denominasie (terwyl ek tussen die Lutherane in Minnesota altyd moes seker maak ek kwalifiseer dat God se plan “hidden” is!).  Maar vir Presbeteriane is dit belangrik om te weet dat God wel ‘n plan het en dat ons wel veronderstel is om uit te vind wat God se plan is.  In die gesprek wat toe volg was daar niemand in die groep wat gedink het dit is ‘n goeie idee dat ons God se toekoms vir God beplan nie.  God beplan God se eie toekoms vir ons.  Ek moes toe ook verder verduidelik hoe dit dan nou is dat die dominee ook nie daai plan in ‘n bloudruk met hom saam dra nie.  Veral nie ‘n “legal alien” (my regstatus in die VSA!) wat geen idee het van die kultuur en sy mense nie.  Ek het van die liggaamstaal van sommige afgelei dat daai deeltjie nie baie sin maak nie, maar daar was ten minste heelwat energie vir die res van die gesprek om te praat oor hoe ons dan nou uitvind wat God se plan is.

Dit was nie die oomblik om enige verdere vlakke van kompleksiteit in die daai gesprek in te bring nie, maar dit het ten minste belangrike oomblikke opgelewer wat die basis sou word van ‘n Saterdag retreat wat nie te lank daarna gevolg het nie… (hieroor in ‘n volgende blog bydrae).

Tussen Akademie en Gemeente

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Dit het my ‘n lang tyd gevat om weer aan die skryf te kom na die gejaag om my doktorale skripsie betyds klaar te kry vroeer vanjaar.  Die post-skripsie sindroom het beslis sy tol geeis.  Hoe meer ‘n mens mos lees en skryf, hoe meer kom jy agter jy het meestal nie ‘n idee waarvan jy praat nie!  Dan kom die gesukkel gewoonlik om te glo jy het enigiets betekenisvol om neer te skryf vir ander om te lees.  En toe kom die skok van terug beweeg van die akademie na ‘n gemeente.  Wel, dit is nou as ek nie eers praat oor die ontwrigtings en aanpassings van ‘n gesinsbesluit om langer in die VSA aan te bly nadat ons al vliegtuigkaartjies terug gehad het SA toe nie.  Nietemin, so eindig ek op in ‘n 300-400 lidmaattal gemeente van die Presbyterian Church (PCUSA) in ‘n plattelandse area in Noordwes Pennsylvania.

Nou leer ek van vooraf hoe om ‘n predikant te wees en worstel veral met die reusagtige gaping tussen akademie en gemeente.  Ek wil graag oor die volgende klompie weke my blog gebruik om te probeer nadink oor sommige van my ervaringe tussen akademie en gemeente.  Ek hoop dit sal ander kan inspireer om deel te word van die gesprek.  Hier is sommige van die vrae wat prominent in my gedagtes rondwoel na vier maande se terugwees in ‘n gemeente met ‘n Ph.D. agter my naam (en waaroor ek hier wil nadink en skryf):  

  • Hoe lyk die postuur, gewoontes, en gebruike van ‘n gemeentepredikant wat deel word van ‘n gemeente se reis om voortdurend God te ontdek as teenwoordig en aktief in die gemeenskap (breer as net die gemeente)?; 
  • Wat is die verband tussen die predikant se teologie/idees en die teologiese kultuur van die gemeente?; 
  • Hoe neem ‘n missionale proses van geloofsonderskeiding vorm aan in ‘n gemeentekultuur wat gedomineer word deur paradigmas wat oenskynlik lynreg daarteen werk?; 
  • Hoe funksioneer die Bybel, die Tafel, die Doopvont, en Gebed in die predikant se leierskapsbenadering?; 
  • Hoe beoefen die predikant leierskap om ‘n predikant-afhanklike gemeentekultuur te swaai na ‘n kultuur van groter bemagtiging en eienaarskap?  

En daar is meer… maar dit is meer as genoeg vir eers…

Ons Godsbeeld tussen Vrydag en Sondag

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Wanneer ek verder nadink oor die ongemaklike stilte tussen Vrydag en Sondag (sien http://www.communitas.co.za/index.php/blogs/300-tussen-in/1920-tussen-vrydag-en-sondag) kom daar vir my veral drie relevante temas na vore. Ek wil suggereer dat die manier waarop gemeentes mense begelei in tye wanneer die ervaring van ‘n bedreigende ander so prominent is (soos wat tans vir baie mense die geval is rondom misdaad, geweld, plaasmoorde, korrupsie, en Malema) tot ‘n groot mate afhang van die onderliggende beelde van God, mens, en wereld. Hoe lyk ons gemeentes se teologie, antropologie en wereldbeskouing in sulke tye van angstigheid?

Dalk begin dit op ‘n heel fundamentele vlak met hoe ons mekaar begelei om oor God te dink wanneer ons vanuit die ongemaklike stilte tussen Vrydag en Sondag terugkyk op Vrydag (ek wil oor die ander twee temas – mensbeeld en wereldbeskouing – nadink in twee volgende blog bydraes). Janet Soskice, in haar boek oor “The Kindness of God” (Oxford University Press, 2007), het my weer herinner aan Julian van Norwich (1342-1416) se beeld van God toe sy op 8 Mei 1373 op haar siekbed gedink het sy nader die uur van haar dood (soos opgeteken in haar “The Revelation of Divine Love”). Soskice vertel die storie soos volg: “The parish priest was sent for to give her the last rites, and Julian, accepting the inevitability of death, asked those tending her if she might be propped sitting up with her eyes fixed heavenward, ‘where I trusted that I by God’s mercy was going.’ On arrival, the priest had a different idea. Holding a crucifix before her face, he said, ‘I have brought the image of your saviour; look at it and take comfort from it.’ Julian tells us that she privately thought that what she had been doing, looking up, was ‘good enough.’ But she complied with his request, not least because she reckoned she could look straight ahead longer than she could look up, and lowered her gaze to look straight upon the crucifix. There then began a revelation of divine love, a single vision that came to her in sixteen ‘showings.’”

Julian se sestien “showings” vloei almal vanuit die eerste een waarin sy ‘n grafiese beskrywing gee van Christus se geskende en bebloede gesig. Sy gee haar lesers geen kans om die grusame werklikheid van Christus se kruisiging te ontkom met ‘n soort van vergeesteliking waarmee die blote liggaamlikheid van God se Inkarnasie vermy kan word nie. Soskice skryf na aanleiding hiervan, “Julian came to see this first showing with its sustained vision of Christ on the cross as pointing to a profound theological truth: our way to God is only through the Word made flesh. She will look nowhere else than to the Incarnate Lord. Prompted later in the showings to look away from the Cross and up to heaven to the Father, she makes an inward reply, ‘No, I cannot, for you are my heaven.’” Die belangrikste implikasie vir Soskice is dat “the Word Incarnate in embracing embodied life blesses its contingent and fragile nature.” Dit beteken veral dat ons nie ‘n bedreigende ander kan vermy met ‘n ontvlugting na ‘n geestelike heenkome weg van die vlees en bloed worstelinge van ons alledaagse bestaan saam met ander nie. So ‘n versoeking sal gereeld in gemeentes opduik wanneer mense probeer oplossings soek vir traumatiese ervaringe in die aangesig van ‘n bedreigende ander. Dit wil vir my voorkom of ‘n sterk reaksie van baie gelowiges op facebook en in koerante se briewekolomme die afgelope tyd juis hierdie soort versugting is na ‘n vergeesteliking wat soveel as moontlik van die morsigheid van ‘n publieke en politieke lewe saam met ander kan vermy. Kan dit wees dat gemeentes in sulke tye juis hierteen moet waak, en dat ‘n sterk fokus op die Gekruisigde ons juis kan help om die roeping van die liggaam van Christus te verstaan as die beliggaming van God se liefde midde-in die soort van situasies wat ons as bedreigend ervaar en wens dat dit nie bestaan nie? En as dit so is, hoe moet ons klink wanneer ons praat oor tye van angstigheid en oor diegene van wie ons die ervaring het dat hulle die bedreigende ander is? Meer nog, hoe lyk ons gemeentes se praktyke van so ‘n publieke beliggaming – veral in die bou van beter verhoudinge met die bedreigende ander?

Die bedreiging wat verandering en verlies inhou – wat Julian die “heavyness and irkehede of our fleshly living” noem – is nie vreemd aan God se plan van liefde (wat nooit ‘n sentimentele of geromantiseerde liefde is nie) of ‘n hindernis op die pad van ons geestelike vordering nie (asof dit nie bedoel was om ‘n kruisweg te wees nie), maar eerder die baie spesifieke geleentheid vir die beliggaming van God se selfgewende liefde. Soskice skryf, “…the Incarnation cannot be simply a rescue operation once things have gone wrong… The impatient otherwordliness of Augustinianism, for which the flesh is a drag and a distraction on the soul’s journey to the uncreated, is brought firmly down to earth. Why should we desire to flee our physical nature if God has chosen to become our kind?”

‘n Kern vraag is of ons as gemeentes in sulke tye God voorhou as ‘n versekering vir mense se ontvlugting uit die morsigheid van ons alledaagse bestaan na ‘n geestelike hemel waar net ‘n geromantiseerde ander saam met ons kan voortleef, en of ons God se Inkarnasie ernstig kan neem as basis vir ‘n hernude opneem van ons roeping om God se liefde te beliggaam in die bou van beter verhoudinge met ander. Inspireer ‘n beeld van God as die Gekruisigde Christus ons dalk tot ‘n ander opsie as veg of vlug?

Indien so, dan is die relevansie van die Belhar Belydenis duidelik as ons getuienis “dat God deur sy leweskeppende Woord en Gees die magte van sonde en dood, en daarom ook van onversoendheid en haat, bitterheid en vyandskap, oorwin het; dat God deur sy leweskeppende Woord en Gees sy volk in staat stel om te leef in ’n nuwe gehoorsaamheid wat ook in die samelewing en wêreld nuwe lewensmoontlikhede kan bring; dat hierdie boodskap ongeloofwaardig gemaak word en dat die heilsame uitwerking daarvan in die weg gestaan word indien dit verkondig word in ’n land wat op Christelikheid aanspraak maak, maar waarin die gedwonge skeiding van mense op rassegrondslag onderlinge vervreemding, haat en vyandskap bevorder en bestendig; dat enige leer wat sodanige gedwonge skeiding vanuit die evangelie wil legitimeer en dit nie wil waag op die pad van gehoorsaamheid en versoening nie, maar uit vooroordeel, vrees, selfsug en ongeloof die versoenende krag van die evangelie byvoorbaat verloën, ideologie en dwaalleer is” (derde artikel).

Tussen Vrydag en Sondag

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Dis asof ek vanoggend (Paassondag) net nie gereed was vir die gelui van die Paasklokke en die sing van die halleluja kore nie.  Ek kan net nie wegkom van die ongemaklike stilte tussen Vrydag en Sondag nie.

Ek kan nou sien dat dit ‘n stilte is wat al van voor Saterdag aankom.  Tekens daarvan het al na vore gekom tydens my worsteling met Johannes 13 se voetewas episode vir Donderdagaand se “Maudy Thursday” preek (by ons Episcopal gemeente hier in Saint Paul, Minnesota).  As ‘n mens eers besluit het daar is ‘n baie dieper ongemak in hierdie teks as net ‘n sedelessie van Jesus oor hoe ons ander se voete moet was, kan selfs “ongemak” nie reg laat geskied aan ‘n beskrywing van die afgryslike bedreiging tydens hierdie episode nie.  As Jesus al sy dissipels se voete gewas het (vers 5), dan het dit die een (Judas) ingesluit in wie se gedagtes die duiwel dit alreeds geplaas het om Jesus te verraai (vers 2).  Jesus was voete midde-in ‘n werklikheid van ontkenning, verraad, selfmoord, en dood.  As ons ander se voete was, bevind ons altyd onsself in ‘n posisie van blootstelling teenoor ‘n werklik bedreigende ander wie ons nie kan beheer nie.  Voete-was geskied in die aangesig van die kwaad wat dreig om te vernietig.  Dit maak voete-was ‘n skandalige gawe aan ‘n bedreigende ander, eerder as ‘n sentimentele gawe aan ‘n geromantiseerde ander.

En hierdie ongemaklike nuus oor die bedreigende realiteit van ons lewe lei maar nog net die stilte van Paasnaweek in.  Vir ons het dit in alle erns begin met die stroping van die liturgiese ruimte aan die einde van Donderdagaand se erediens voordat ons in stilte die kerkgebou verlaat.  Vir die eerste keer in my lewe kon ek die impak hiervan op ‘n besonderse wyse ervaar toe ek die liturgiese verantwoordelikheid moes neem om die kruis te bedek met ‘n swart kleed.  As selfs die identiteitgewende simbool van die kruis gedoof word, is die ervaring van ‘n naakte gestrooptheid in die aangesig van die kwaad op sy ergste.  Kan ‘n mens die dissipels verkwalik dat Vrydag se gebeure hulle in ‘n angsbevange groepie agter geslote deure verander het (Joh. 20:19)?

En toe kom Saterdag…  Die doodse stilte iewers tussen Johannes 19 en 20.  Met die nuus dat Eugene Terreblache op sy plaas vermoor is.  En die sprankeltjie van hoop dat dit nie meer te lank is nie voordat Maria Magdalena se stem die begin van goeie nuus gaan aankondig verdwyn eensklaps.  Skielik besef ek hierdie Saterdag gaan langer duur as wat ek gedink het, want eenvoudige voorskrifte, oor hoe om die opgestane Here te herken te midde van omstandighede baie dieper as net ‘n frustrerende ongemak met wat ervaar word as ‘n toenemende bedreiging van die ander, bestaan beslis nie.  Die simboliese impak van Terreblanche (selfs vir diegene wat polities met hom verskil het of dit waarmee hy geassosieer is verwerp) en Malema (selfs vir diegene wat die kompleksiteit van die “vryheidslied” debat erken of aanvaar daar was geen noodwendige verbintenis met die moord op Terreblanche nie) gaan waarskynlik vir baie lank ‘n realiteit skep (om nie eens te praat van die werklike impak op diegene wat naby familie en vriende moes afstaan a.g.v. misdaad en geweld nie!) waarbinne gemeentes gaan moet worstel met die alledaagse betekenis, relevansie en impak van hulle Paassondag getuienis.

In die ongemaklike stilte van Saterdag wat net nie wil weggaan nie, wonder ek maar hoe gemeentes hierdie situasie gaan hanteer?  En wat dit van my gaan vra wanneer ons as gesin  weer oor ‘n paar maande huis toe keer en hopelik iewers gaan tuis kom in ‘n Suid-Afrikaanse gemeente?  Ek sal graag wil hoor hoe ander hieroor dink, en terselfdertyd in ‘n volgende bydrae begin om self verder hieroor na te dink n.a.v. ‘n boek wat ek in hierdie tyd lees oor “the kindness of God” (geskryf deur Janet Soskice, teoloog in Cambridge, Engeland).

Florerende Gemeentes

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Hierdie hedendaagse verstaan van florering as satisfaksie het heeltemal ‘n ander fokus in vergelyking met twee ander verstaansparadigmas van florering in die geskiedenis van die Westerse tradisie.  Die een tradisie, met Augustinus as invloedryke figuur, sien “human beings flourish and are truly happy when they center their lives on God, the source of everything that is true, good, and beautiful.”  In sy Cities of God het Augustinus dit gedefinieer as “completely harmonious fellowship in the enjoyment of God, and each other in God.”  Die ander tradisie, wat veral sedert die 18de eeu prominensie begin kry het, word deur Volf ‘n antroposentriese skuif genoem.  Dit is die tradisie van ‘n nuwe humanisme wat die gebod om God lief te he vervang met ‘n morele verpligting om die naaste lief te he.  Volf haal Charles Taylor aan om dit te beskryf:  “This new humanism was different ‘from most ancient ethics of human nature,’ writes Charles Taylor in A Secular Age, in that its notion of human flourishing ‘makes no reference to something higher which humans should reverence or love or acknowledge.'”

Die verskil tussen hierdie twee tradisies en die hedendaagse tendens om florering as satisfaksie te beskou word dan deur Volf soos volg opgesom:  “Having lost earlier the reference to “something higher which humans should reverence or love,” it now lost reference to universal solidarity, as well. What remained was concern for the self and the desire for the experience of satisfaction. It is not, of course, that individuals today simply seek pleasure on their own, isolated from society. Others are very much involved. But they matter only to the degree that they serve an individual’s experience of satisfaction. That applies to God as well as to human beings. Desire—the outer shell of love—has remained, but love itself, by being directed exclusively to the self, is lost.”  Uiteindelik kom dit neer op ‘n geskiedenis van wat Volf noem ‘n “diminution of the object of love: from the vast expanse of the infinite God it first tapered to the boundaries of the universal human community, and then radically contracted to the narrowness of a single self—one’s own self.”  Saam hiermee kom natuurlik die redusering van hoop tot blote selfbelang.  Die gevaar is dan dat ook God ingepas moet word by ‘n skema van hoop wat selfbelang gedrewe is.

Volf keer later in sy praatjie terug na vier oortuigings van Augustinus om hierdie gereduseerde verstaan van hoop te rehabiliteer, en om die fokus terug te plaas op God:  “First, he (Augustinus) believed that God is not an impersonal Reason dispersed throughout the world, but a ‘person’ who loves and can be loved in return. Second, to be human is to love; we can chose what to love but not whether to love. Third, we live well when we love both God and neighbor, aligning ourselves with the God who loves. Fourth, we will flourish and be truly happy when we discover joy in loving the infinite God and our neighbors in God.”  Volf meen die grootste uitdaging vir gemeentes is om werklike te glo “that the presence and activity of the God of love, who can make us love our neighbors as ourselves, is our hope and the hope of the world—that that God is the secret of our flourishing as persons, cultures, and interdependent inhabitants of a single globe.”

Dalk kan ons almal weer ‘n slag krities kyk na die veronderstellings van florering onderliggend aan ons wense en gebede vir onsself en ons gemeentes in 2010.  Mag 2010 ‘n jaar wees van gestuurde gemeentes en hoopvolle christene wat floreer in hul deelname aan waarmee God besig is in hul buurte, gemeenskappe, en die wereld!