Dissipelskap

Written by coenie burger on . Posted in Nagedagtes

Dit wil my lyk of die konsep van dissipelskap weer stadigaan terugkom in die woordeskat van sommige gevestigde kerke.  As dit so is, sal ek baie bly wees.  Dit is die soort Christenskap wat ons nou nodig het in ons kerke.

Dissipelskap as die fokus van teologiese opleiding

Ek het die sterk klem op dissipelskap in die laaste tyd op een of twee verrassende plekke gesien. In Dorothy Bass en Craig Dykstra se nuwe boek oor teologiese opleiding For Life Abundant word in een van die artikels `n passievolle pleidooi gelewer dat getroue dissipelskap in die sentrum van alle praktiese teologie en teologiese opleiding sal lê. Hulle skryf: “The basic task that orients practical theology is to promote faithful discipleship” (p 67).

Hulle sien alle opleiding – in elk geval in praktiese teologie – as’t ware in konsentriese sirkels lê rondom hierdie sentrale fokus op die navolging van Christus. Dit geld van die verstaan van bediening wat oorgedra word, maar ook van die leermetodiek, navorsing, ens. In alles wat gedoen word moet hierdie fokus nl dat ons mense wil help tot `n getroue navolging van Christus, deel van die groter prentjie wees.

Is dit ekstreem?  Vir mense wat geleer het om teologie te doen binne `n Westerse universitêre sisteem kan dit dalk vreemd klink.  Maar van die kant van die kerk en geloof gesien is dit eintlik logies – natuurlik mits `n mens dissipelskap in sy breë en diep Bybelse verband sien.  As `n mens verstaan dat die konsep van dissipelskap sentraal is aan die Christendom en die Christelike teologie – en die argument sal nie moeilik wees om te maak nie – kan jy eintlik nie dink dat `n mens Christelike teologie regtig op enige ander manier behoorlik kan bedryf nie.

Hulle is reg.  Dissipelskap is nie bloot `n praktiese saak nie.  `n Mens het dissipelskap ook nodig om teologie reg te kan doen.  Die mees wesenlike kante van die evangelie kan moeilik verstaan word van buite die geloof om.  John Stott het graag verwys na Joh 14:21 waar Jesus beloof het om Homself te openbaar aan mense wat Hom liefhet en sy opdragte uitvoer!

Dissipelskap veronderstel `n lewende, teenwoordige Christus

Om die term dissipelskap meer gereeld te gebruik het nog `n voordeel. Dit dwing ons ook om na te dink oor Christus en oor sy teenwoordigheid en werk onder ons.

Dissipelskap veronderstel duidelik `n verhouding. Jy is Iemand se dissipel.  Die woord “navolging” wat dikwels saam met dissipelskap gaan, sê dit nog duideliker. Jy kan net navolg as daar Iemand anders is wat voor jou uit loop!

Daarmee is ons by die belangrikste vraag wat aan Westerse Kerke gevra kan word op hierdie stadium.  Dit is die vraag hoe ons dink oor die lewende Christus, oor sy teenwoordigheid by ons en sy werk onder ons.  Onder die druk van sekularisasie en moderniteit het dit vir baie mense, ook Christene, moeilik geword om te dink aan `n persoonlike God en ‘n lewende Christus wat werklik onder ons teenwoordig is.

Daar is tans `n lewendige gesprek hieroor in die teologie.  Die groep prominente teoloë wat duidelik praat ten gunste van konfessionele geloof in die Triniteit, die werklikheid van die Opstanding en werklikheid van Christus se teenwoordigheid by ons deur die Heilige Gees raak al hoe groter.

Ek is baie dankbaar dat ons hierdie klem op Christus se werklike teenwoordigheid en werk onder ons ook duidelik hoor by die missionêre-kerk-beweging. Sending begin nie met ons uitbeweeg in die wêreld nie, maar met die missie van God en van Christus. Daarom word daar in die kringe baie gepraat oor onderskeidingsvermoë – dat ons tyd sal neem om te luister na God.  Ons kan nie maar gaan werk waar ons wil of lus is om te werk nie. Ons moet eers luister en kyk waar God aan die werk is onder ons – en Hom dan navolg.

As ons sê dat dissipelskap belangrik is, moet dit ook in ons bedienings aandag kry

Dit is vreemd, sê Dallas Willard, dat kerke aandag probeer gee aan die eerste deel van Jesus se opdrag in Matt 28:18-20 nl dat ons moet uitgaan en die evangelie verkondig, maar dat ons die tweede deel van die opdrag heeltemal verwaarloos.  In vs 20 word gesê wat dissipelskap beteken en inhou.  Dit is dat die ons mense “leer om alles te onderhou wat Jesus ons beveel het”.

Die soort dissipelskap het raar geword in Westerse kerke.  Daar is in die meeste Westerse kerke tans `n mite in die rondte, sê Dallas Willard, dat dit moontlik is om vir 40-50 jaar lank `n Christen te wees sonder dat jou lewe enigsins hoef te verander. Dit klink hard as Willard dit so skerp formuleer maar as jy mooi daaroor dink weet jy dat hy presies reg is. Dit is nie wat ons wil sê nie, maar ons sou mense wat diè indruk kry, nie kon kwalik neem nie.

As jy dieper na die verskynsel kyk, sê Willard, lê die grootste probleem nie by mense wat nie wil verander nie, maar dalk eerder by kerke wat nie genoeg met mense praat oor hoe die Gees van Christus mense soos ons se lewens kan verander en vernuwe nie.

Hierdie tema word die inhoud van sy uitstekende boek Renovation of the Heart.  In die boek waag Willard dit om te skryf oor die venuwingswerk van die Gees in ons lewens.  Hy kyk na ses vlakke van ons mensheid: ons gedagtes, ons gevoelens, ons wil (of keuses), ons liggaam, ons verhoudings, en ons siel en probeer naspeur wat ons in die Bybel leer oor hoe hierdie vlakke van ons lewe verander word deur die werk van die Gees.

Sonder om te sê dat ek saamstem met elke besonderheid van Willard se uiteensettings, meen ek dat hierdie die temas is wat ons tot nadeel van ons gehoorsaamheid en getuienis afgeskeep het die laaste paar dekades.

Die boek van Willard is ook op DVD en in `n 12-weke-programformaat beskikbaar en ek weet van gemeentes in ons kerk wat dit met groot seën gebruik.

Die punt is: as ons ernstig is oor dissipelskap en mense  wil leer om alles te doen wat die Here Jesus Christus beveel het, sal ons meer moeite moet doen om oor praktiese dissipelskap te preek en te praat.

Trackback from your site.

Leave a comment