Geestelike Begeleiding

Written by coenie burger on . Posted in Nagedagtes

Die goeie nuus oor geestelike begeleiding is dat balans moontlik is

Wat my aandag gevang het by die eerste kyk na ‘n redelik onbekende boek deur ‘n nog meer onbekende skrywer was sy akkurate beskrywing van al die goeie goed wat in gemeentes gedoen word om mense se geloof te vorm en die kerk van die Here op te bou. Ek het die boeke van Peter Scazzero toevallig deur die aanbeveling van ‘n vriend in die hande gekry en begin deurblaai. Toe ek stilstaan by sy verduideliking rondom die vraag: Wat probeer die kerk en bedienaars ten beste vir mense leer met betrekking tot ‘n lewe as mense van die Here? en agterkom dat al die dinge wat hy uitwys baie positiewe en belangrike goed is, het ek nuuskierig geword om agter te kom oor hoekom die dinge dan nie die gewenste resultate het nie.

Hy lys ‘n klomp praktyke as dinge wat gemeentes en hulle dominees met oorgawe doen om lidmate op te bou en geestelik te laat groei, naamik hulle leer lidmate:  Woon baie gereeld eredienste by vir aanbidding, Woordverkondiging en sakramente;  hou daag-liks (verkieslik soggens) stiltetyd;. neem deel aan kleingroepe vir geestelike versorging, geloofsgemeenskap en Bybelstudie;. vertrou die Here deur finansieel by te dra vir sy werk; probeer om by die werk, huis, skool en samelewing op te tree soos ons dink Christus van ons verwag; ontdek en gebruik persoonlike geestelike gawe(s) binne die kerk en lewer diens daarmee;  neem deel aan sosiale aksies en diensleweringsprogramme van die gemeente;  evangeliseer ongelowiges deur hulle te vertel van Christus en te nooi na kerk;  woon konferensies en geleenthede by, lees boeke en luister bande om aan te hou groei in die geloof. Voorwaar is hierdie ‘n hele mondvol baie prysenswaardige dinge om vir gelowiges te leer.

Ten spyte egter van al hierdie baie goeie goed wat in gemeentes gebeur, vra Scazzero dan die tergende vraag of jy dalk van die volgende mense in gemeentes herken?:
Die kerkraadslid wat nooit sê, “ek is jammer, ek was verkeerd” nie; Die kinderkerkleidster wat gedurig ander lidmate kritiseer; Die orrelis wat buierig is en vies word vir enige versoeke; Die dominerende kleingroepleier wat nie verskillende standpunte kan verdra nie; Die middeljarige pa van 2 kleuters wat heimlik te veel drink; Die 35-jarige eggenoot wat baie in die gemeente doen onbewus van sy vrou en kinders se eensaamheid by die huis;  Die aanbiddingsbegeleier of kollega wat enige konstruktiewe voorstelle as persoonlike kritiek en verwerping ervaar; Die kategeet wat baie negatief teenoor die dominee is, maar te bang is om dit te bespreek; Die voorbeeldige helper wat altyd “volunteer” om in vier verskillende bedieninge te help, maar nooit tyd vir hom/haarself neem nie; Twee getroue voorbidders wat gebedsbyeenkomste gebruik om die pynlike werklikhede van hulle huwelike te ontvlug; Die mense in kleingroepe met wie dit altyd vreeslik goed gaan en nooit hartseer word en swaarkry nie; en nog ‘n hele klomp ander soorte lidmate.

Die punt wat hy maak is dat die baie belangrike dinge wat die kerk en bedienaars vir mense probeer leer oor ‘n lewe in die geloof, blykbaar nie voldoende is om mense in geestelike volwassewording en lewensheelheid te begelei nie.
Sy rede vir hoekom die kerk se mense, – leiers en lidmate – so baie simptome van ongesonde geestelike lewe vertoon soos: Om “God” te gebruik om vir God te vlug; emosies soos woede, vrees, hartseer, skuld, skaamte, pyn en angs ignoreer en/of onderdruk; probeer om te sterf aan heeltemal die verkeerde dinge in ons menswees; die verlede se invloed op die hede ontken; die lewe opdeel in kompartemente – sakraal en sekulêr – en aan geestelike skisofrenie ly; baie dinge vir God doen in plaas van net naby aan God te wees; probeer om konflik en spanning te vermy en te besweer  met aangeplakte geestelikheid; gebrokenheid, swakheid en mislukkings weg te steek vir ander; leef sonder erkenning van eie beperkinge en grense op ‘n ongedissiplineerde manier en krities en negatief oordeel oor ander gelowiges se geestelike reis; is omdat ons hele benadering ongebalanseerd en dus mank is.

Scazzero se positiewe antwoord op hierdie mankheid in die bediening werk hy uit in sy boek “Emotionally healthy Spirituality”. Dit is naamlik dat gemeentes en bedienaars net  mense se lewens kan help vorm sodat hulle as toegewyde dissipels van Jesus Christus daagliks uit die krag van sy liefde leef, wanneer ‘n integrale balans in die proses van geestelike volwassewording herstel word, naamlik: Emosionele gesondheid en Kontemplatiewe spiritualiteit. Hierdie twee groeiprosesse is die 2 kante van die goue munt van geestelike volwasse wording in Christus en die kerk het die opwindende uitdaging om dit begelei. Ekself het net by die lees van hierdie dinge besef waarom die hoofstroom kerke so ongelooflik vasval en sukkel. Geen mank en ongebalanseerde benadering het nog ooit op enige terrein van die lewe voldoen aan die verwagting wat daarvoor gestel is as haalbaar nie. Die benadering van balans in emosionele gesondheid en geestelike verdieping maak op ‘n manier net wêrelde oop vir bediening in gemeentes.

Jan Woest

Trackback from your site.

Leave a comment