Geldige kritiek erken konsekwente kriteria vir gespreksgenote:

Written by coenie burger on . Posted in Nagedagtes

Vanjaar word die geboortejare van verskeie invloedryke mense gedenk. Braille, Calvyn  , Darwin  en ook Simone Weil (1909-1943).  Hierdie suster van Andre Weil, `n toonaangewende wiskundige van die twintigste eeu,  is dalk minder bekend as die ander drie, maar  tog baie betekenisvol. Binne die konteks van hierdie reeks nagedagtes (kritiek op en binne die kerk) is veral haar “Letter to a Priest” (1942) van belang. Hierin noem sy `n hele aantal  sake wat volgens haar `n hindernis vorm tussen haar en die kerk, in die geval die Rooms-Katolieke kerk. Sommige van hierdie sake nooi ons uit tot `n herbesoek, bv. “Christianity was responsible for bringing this notion of progress, previously unknown, into the world; and this notion , became the bane of the modern world, has de-Christianized it. We must abandon the notion. We must get rid of our superstition of chronology in order to find Eternity.” En  “”Nothing has contributed more towards weakening faith and encourage unbelief than the mistaken conception of an obligation on the part of intelligence. All obligations other than the one of attention which itself is imposed on the intelligence in the exercise of its function stifle the soul-the whole soul , and not the intelligence only.”  Ander van die sake bv. dat dogma nie beskou moet word as instrument van ekskommunikasie en diskriminasie , maar as voorwerp van aandag, respek en liefde, verkeer in `n sekere spanning met wat sy van die priester verwag.

In die inleidingsgedeelte vra sy uitsluitsel oor die sake wat sy aanhangig maak. Sy sê sy wil uitsluitsel hê oor die ” compatibility or incompatibility of each of these opinions with membership of the Church…I do not ask for a quick answer …All I ask for is a categorical answer.” Vir haar is die nadenke oor die sake nie `n akademiese speletjie nie, want oor sommige van hierdie sake voel sy so sterk dat as dit nie versoenbaar is met lidmaatskap van die kerk nie “I do not see how I can avoid the conclusion that my vocation is to be a Christian outside the Church.” Sy sê dan ook dat oor sommige van hierdie sake het sy al vir jare met al die intensiteit van liefde en aandag waartoe sy in staat is, nagedink . ” This intensity is a wretchedly feeble one because of my imperfection which is very great…”.

Oor die sake skryf sy verder: “If I express them in the indicative mood it is only because of the poverty of language; my needs would require that the conjugation should contain a supplementary tense. In the domain of holy things I affirm nothing categorically….I look upon a certain suspension of judgement with regard to all thoughts whatever they may be, without any exception, as constituting the virtue of humility in the domain of the intelligence.”

As iemand wat bekend is vir haar puntenerige intellektuele eerlikheid en nederigheid, nie kategoriese uitsprake wil maak oor heilige dinge nie, hoe kan sy dit van die kerk verwag of van `n ampsdraer van die kerk? Die moment wanneer die priester kategories uitsprake  waag , bring dit hom in stryd met haar oortuigings t.o.v. bv. die dogma.  M.i. het ons hier te make met `n  versoeking vir  baie  wat met erns nadink oor heilige dinge. Ons wil ons eie voorlopige denke ondervang hê  in `n  kerklike (intersubjektiewe) finaliteit, ons eie onsekerheid besweer hê deur kerklike sekerheid. Vir onsself gee ons die ruimte van voorlopigheid, selfs van onsekerheid, die kerk word dit ontsê.

Van Weil kan ons dit dalk nog verstaan, want sy beskou haar nie as deel van die sigbare kerk nie, nog nie. Ek en jy bely egter dat ons van die kerk `n lewende lid is en altyd sal bly. Wat vir my, vir ons geld, geld ook vir die kerk. As ek dus voorlopig en stamelend praat oor die grote en geheimnisvolle God en sy geheimnisvolle dinge, gun ek dit vir elkeen en vir almal wat ook hieroor moet praat, al verlang  ek van harte kategoriese sekerheid.

Tallie van den Heever

Trackback from your site.

Leave a comment