Skrifgeleerde-prediker of prediker-Skrifgeleerde?

Written by coenie burger on . Posted in Nagedagtes

Dit het my opgeval, die titel, “The preacher as scribe” wat Walter Brueggemann aan sy voordrag tydens die Festival of Homiletics in 2002 gegee het. Daarom het ek dit met belangstelling gelees en algaande met die vraag begin worstel; “Wat se soort predikers is ons in die kerk regtig vandag?” Met begronding in Matteus 13:50-51 se vreemde maar tog beslissende uitspraak van Jesus oor die opgawe van die dissipels om as Skrifgeleerdes die boodskap van die evangelie van die Koninkryk verbaal uit te dra,  betoog Brueggemann op sy kenmerkende manier dat elke prediker wat dit waag om waarheid te probeer praat in die aangesig van soveel magtige teenstemme in ons dag en tyd, dit nie sal regkry as hulle nie deur en deur Skrifgeleerdes is nie. Manne en vroue van die Teks. Maar nie mense wat net die inhoude en besonderhede van die Teks ken en allerlei baie sinvolle, interessante en opbouende dinge daaroor kwyt raak nie. Inderdaad behoort predikers nie oor die Teks te praat nie, maar die Teks self te laat praat deur die Teks in die ontmoeting met die luisteraars te her-Tekstualiseer.
     Die verantwoordelikheid van her-Tekstualisering behels vir Brueggemann veral twee dinge, wat hy so treffend verwoord dat ek graag sy eie woorde aanhaal: ”First, it asks us to be a text-man or a text-woman: to study it, to trust it, to engage it, to be led by it, to submit our modernist assumptions to it, and to have confidence that this text – despite all its vagaries and violence, its unbearable harshness and confounding cadences – is the one that merits our primal attention as a word of life. Second, the task of re-texting requires us to attend to the listening congregation in a particular way. In part they already know the text. Yet some in the congregation are textless, believing that they can live out of their autonomous experience without any text, while others bring a weak, thin text of technological, therapeutic, military consumerism that is an odd mix or moralism, market ideology, self-congratulations and anxiety. The scribe, then, does not do text-work in a vacuum, but (a) in the face of resistance that rejects any text, or (b) in the face of thin text that claims excessive and disproportionate authority, or (c) in the presence of those who are inclined to this text but who have little clue about how to hear it so that it can function as identity-giving.”
      Aangrypend in sy opbou tot hierdie konklusie her-Tekstualiseer Brueggemann self  in sy voordrag die vier Tekste in die Ou Testament waar Moses, Natan, Elia en Daniël voor die gevaarlike maar onvermydelike opgawe staan om Jahwe aan die woord te gaan stel in die ore van die magtige Farao, Dawid, Agab en Nebukadnesar. Die Tekste wat verhaal van hierdie oomblikke toe waarheid teenoor magtiges gepraat is, is self die Stem van waarheid al is dit ook vir ons denke en redenasies meestal ‘n ontwykende waarheid. Daarom wanneer die Teks aan die woord kom, gebeur dit nie deur die voorspraak van predikers heen nie, maar doen die Teks self sy ding, want: “the preacher-scribe does not own the Text; the Text lives in, with, and under the memory of the community. So the preacher-scribe gets out of the center and out of the way. The preacher-scribe trusts the text to have a say through the power of the Spirit rather than the power of the preacher; trusts the listening congregation to make the connections it is able to make; and trusts the deep places of truthful power and powerful truth that draw us in and send us forth in repentance, a turn that makes all things new.” Inderdaad, wanneer ons hierdie aangrypende woorde hoor, wonder mens oor wat ons nou eintlik doen wanneer ons elke Sondag so maklik met ‘n teks in die hand op die kansel loop klim en met oortuiging praat asof ons nogal iets het om te verduidelik.   

 Jan Woest

Trackback from your site.

Leave a comment