dr

Written by Besoeker on . Posted in Vorige kommentaar

Dankie Coenie vir die tweede gedagte God is inderdaad getrou en Hy doen wat Hy beloof het. Mag ons midde ‘n wêreld wat dikwels gekenmerk word deur moedeloosheid, wanhoop, teleurstelling, hopeloosheid draers van die hoop in Christus sal wees.

Kultuurtransformasie van gemeentes (VBo 18)

Written by Besoeker on . Posted in Vorige kommentaar

In aanloop na die kursus – kultuurtransformasie van gemeentes – het ek, grappenderwys vir my vrou gesê: “Kan jy glo daar is steeds mense wat dink hulle kan my iets leer?”. Sy het met ‘n skalks glimlag opgemerk: “Daar skuil altyd ‘n bietjie waarheid in jou grappies”. En dit verklap seker iets van die gesindheid waarmee ek daar opgedaag het.

Sommer in die eerste sessie het ek tegelyk ontdek hoe baie die kerk al oor die afgelope 30 jaar verander het, maar ook hoe verskriklik min die kerk al verander het. Die ergste was om teenoor myself te moes erken dat die kutuurtransformasie wat daar in my en my gemeente plaasgevind het, ook maar net ten dele was. Nog erger was egter om te moes toegee dat hierdie ‘n gedwonge verandering was. Ek, die gemeente, die kerk is aan die hare gesleep tot hier. Die kultuurtransformasie wat wel al plaasgevind het, was nie uit eie oortuiging nie, maar die gedwonge gevolge van ingrypende sosiale -, ekonomiese – en tegnologiese transformasie in ons samelewing. Ja, ek (ons?) is nie kultuurskeppers nie.

Ons is navolgers!
Ons kultuur, synde die manier waarop ons lewe, ontbloot ons denke en waardes baie meer as wat ons sou verkies. Gemeentekultuur, synde die manier waarop ons dinge doen in die gemeente, is seker die sterkste aanduider van wat regtig binne die hart van ‘n gemeente leef. ‘n Gemeente se kultuur is ‘n openbare getuigskrif vir almal om te lees, terwyl ons dikwels elemente daarvan sou wou ontken.

Die vraag wat onmiddelik opkom is: hoe gaan die kerk oor 10 of 20 jaar lyk? En veral: gaan ons in hierdie proses weer slaafse navolgers wees, of gaan ons kreatiewe kultuurskeppers wees? Hierdie brandende kwessie en veral die vraag hoe ek as gemeenteleier hierin instrumenteel kan wees, is wat my betref grootliks beantwoord toe ons tot die slotsom gekom het dat:
• kultuurtransformasie plaasvind wanneer leiers die nuwe kultuur self moduleer;
• kultuurtransformasie gebeur waar leiers afstand doen van mag en lidmate geleentheid bied om belangrike rolle te vervul in bv. eredienste en die formaat daarvan;
• kultuurtransfomasie geskied wanneer gemeentes uitgedaag word om buite die gevestigde spirituele gemaksone te beweeg (mense verskuif gevestigde gebruike wanneer hulle emosioneel geraak word);
• kultuurtransformasie is ‘n dinamiese proses waar nuwe gewoontes voortdurend ingeoefen moet word.

Hierdie kursus het ‘n spieël voor my gehou en ek het nie altyd gehou van die prentjie wat ek daarin gesien het nie. Dit het my veral laat ontdek dat ekself, meer as enige iemand anders, die kultuur in die gemeente bepaal. En daarmee saam het ek geleer dat die gemeentekultuur slegs kan verander as ek as predikant verander. Die verandering van die gemeentekultuur begin in die finale instansie hier binne-in myself.

Dankie aan die kursusleiers, Frederick Marais en Leon Venter wat daarin geslaag het om nuwe grond te breek. Ek is seker daarvan hierdie kursus gaan ontwikkel word tot ‘n substantiewe diens aan gemeentes.

Ook geluister na Ps 8

Written by Martin Heyns on . Posted in Vorige kommentaar

Psalm 8, God se poëtiese Woorde, draai my voete vanoggend ten minste oor twee dinge op die pad agter Hom [sy Koninkryk] aan. Uit myself sou ek nooit hiertoe wil omkeer; koerskry nie:

* Ons lewe maak net sin as alles daarvan; alles ewe belangrik in en om ons, net oor Hom gaan — aanbidding en lof!
* En wat is ‘n Bybelse manier om Hom só singewend in die erediens die week te loop prys, te loof en te aanbid?

Dis moeilik om verby die bedoeling van Ps 8 te kyk as mens die begin en einde van die lied saam begin sing: Die digter loof, prys en aanbid God! Hy weet: Dit is die sin van almal se lewe!

Maar die lof, prys en aanbidding val nie sommer uit die lug nie. Ons aanbiddingsboek, die Psalms, val nie sommer met hierdie lof en aanbidding weg nie. Ons is by Psalm 8 en nie 1 nie. Hierdie ‘erediens’ vir God word nie opgewek en stemmingsvol gekry deur lofprysing en aanbiddingsliedere nie! Dis onmoontlik. Waarvoor sal God sommer só geprys wil word? Die Eerste Gemeente se voete is op die aarde. Dis ‘n harde, stukkende aarde vol wrede vyande; vir baie voel dit of daar nie meer ‘n God oorgebly het nie! [Ps 3]. Die aand- en oggendgebede [Ps 4 en 5] wat die ritme van die Hebreeuse [Bybelse!] skeppingsdag bely [“dit was aand en dit was môre”] vertel van dieselfde gevaarlike; uitmergelende pad wat God se mense elke dag agter Hom aan moet loop. Ps 6 en 7 smag en kla in dieselfde idioom, na redding; na uitkoms.

Elke keer, só weet die Ou aanbiddingsgemeenskap egter, val hulle gesmeek/klagtes om hulp op die moeilike pad agter God aan, nie op dowe ore nie. Die kyrie eleison waarmee die erediens vir God begin, word dus verseker deur God gehoor!

En nou maak Ps 8 onmiskenbaar duidelik Wie die Eerste Gemeente se ware hulp in hulle ellende is. Daar is geen twyfel nie. Dis die wonderbare, grote God, die Skepper en Onderhouer van almal en alles. Die Een wat gedurig [uit liefde] aan mens en skepping dink en hulle besoek. Niks en niemand kan ‘n moment sonder Hom lewe nie! Hy is wonderbaar! En het Hy ons nie Persoonlik besoek en sommer by ons ingetrek nie?! Dis daarom dat die gemeente so eg vanuit hulle sonde en ellende getysterde lewens agter God aan [Ps 3-7], uitbars om Hom te loof, te prys en te aanbid.

Ek sal dus hierdie week, hierdie orde van die Psalmboek-openbaring duidelik moet onthou as ons saam aan die diensorde werk. Die ou liturgië begin nie toevallig met die kyrie eleison nie; nie met ‘praise and worship’ nie!

En die crescendo van die pryslied vir God, styg na mate die gemeente daarin ontdek, dat hulle wat só sukkel; ellendig voel en is, verrassend, amper onmoontlik!! maar tog Goddelik waar, Sy spesiale aangestelde, uitgesoekte, verkose mede-werkers [ampsdraers] is; dat Hy hulle so hoog ag; dat hulle sowaar sy ‘gekroondes’ is, om namens Hom sy Skepping [alles omvattend] al dienende te versorg. Dis ‘n mondvol — maar dis dié mondvol wat sy mense nie anders kan as om ‘uit te bars’ van lof nie! En dit alles gee hoop. Lof en dank aan God maak sy mense bly en hoopvol. Dis die Evangelie!