‘n Spiritualiteit van eensgesindheid

Written by webmeester on . Posted in Gebed en Spiritualiteit

Gedurige konflik tussen gelowiges en soms ook gemeenteleiers laat my wonder waarom daar so gebrek aan eensgesindheid is. In ons weeklikse predikantevergadering in die gemeente, is ons op die oomblik besig met Filippense. Hierdie week het ons nagedink hoofstuk 2:1-4. Hierdie gedeelte het ons diep aangespreek oor ons wandel voor die Here, en met mekaar – ons spiritualiteit.

Die perikoop vorm deel van ʼn groter skrifgedeelte, waar Paulus met die gemeente oor Christus se lewenstyl wil praat. Die voorafgaande gedeelte (1:27-30) praat Paulus oor ons lewenswyse wat in ooreenstemming met die evangelie moet wees. Die paragraaf daarna (2:5-11) handel weer oor die veelbesproke kenosisleer.– Christus se vernedering deur sy menswording.

Kenosis verwys na Fil. 2:7 waar Christus homself verneder het “ deur die gestalte van ʼn slaaf aan te neem en aan mense gelyk te word” (Jac J Muller se proefskriftitel was: “ Die Kenosisleer in die Kristologie sedert die Reformasie”. In die 17de tot die 19de eeu was daar ʼn vurige teologiese debat of Christus met sy inkarnasie sy goddelikheid neergelê het en of Hy sy goddelikheid net tydelik verbloem het)

Dit gaan in Fil. 2:1-5 oor die term eensgesindheid onder gelowiges. Die motivering wat Paulus vir eensgesindheid opgee is drieledig:

i)Omdat ons een in liefde, een van hart en een in strewe is. Ons kan nie eensgesind wees as ons nie weet ons is saamgebind deur Christus se liefde nie.

ii)Een van hart – kom van die Griekse woord wat saamgestel is uit “ saam” en “siel” Dit gaan dus oor eenders dink en leef omdat ons deur een Gees deurdrenk is. Ons harte moet saam rein wees voor die Here. As ons harte nie saam op dinge van die Here ingestel is nie, gaan ons sukkel om ʼn eenheidsgesindheid te handhaaf. Dit sou beteken dat ons heeltyd die evangelie se kern in ons harte moet nastreef!

iii) Die een van strewe gaan oor die een doel wat ons voor oë moet hê: naamlik “ met my hele wese Christus verheerlik in lewe en in sterwe” (Fil. 1:20).

Hierdie drie sake vorm die grondslag vir eensgesindheid. Dis die golflengte waarop ons ingestel moet wees om eensgesind te wees!

Die slegte uitkoms van die teendeel blyk weer uit die 3de en 4de vers. “Moet niks uit selfsug of eersug doen nie, maar in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself” Dit is duidelik dat selfsug en eersug teenoor eensgesindheid staan. So as ons wonder waarom ons so sukkel om in gemeentes en geloofsgemeenskappe eensgesindheid te kry, is die antwoord in die selfsug en eersug geleë. Daar is heelwat gemeentes en predikante wat by Communitas om hulp vra om konflik op te los. Gemeentes roep soms om hulp omdat die gebrek aan eensgesindheid soveel konflik tot gevolg het. Dalk moet ons almal weer op ons knieë gaan en eensgesindheid nastreef, al verskil ons as mense van mekaar. Eensgesindheid is harde werk, want dit vra dat jy selfsug en eersug moet begrawe. Sodra ons eie eer soek, is die gevolg dikwels konflik in gemeentes (ook onder kollegas). Dalk moet ons doelbewus strewe na ʼn spiritualiteit van eensgesindheid. (dit is natuurlik iets anders as eendersheid en eenparigheid) Dit begin gewoonlik by een party wat bereidheid toon om soos Christus, die minste te wees.

In Fil. 2:5 vra Paulus dat dieselfde gesindheid wat in Christus was (kenosis) ook in ons moet wees. Dit is ʼn gesindheid van “in nederigheid moet die een die ander hoër ag as homself”(vs. 3) en “Julle moenie net elkeen aan sy eie belange dink nie, maar ook aan die van ander (vs4).
As ons nie ʼn lewenstyl van minsaamheid, onselfsugtigheid en nederigheid het nie, sal ons nooit die spiritualiteit van eensgesindheid kan leef nie. Dan sou dit beteken dat ons nie soos Christus kan word nie.
Hy het Homself minder gemaak ter wille van ons!

Dit is egter vers 8 wat my effens onkant betrap het. Daar staan: “Hy was gehoorsaam tot in die dood” Nederigheid/Diensknegskap (kenosis) kom deur gehoorsaamheid.  “Daarom het God Hom ook tot die hoogste eer verhef.”
Eensgesindheid is die strewe om soos Christus te wees, maar in die praktyk bestaan dit uit die harde werk vir ʼn lewenstyl van minsaamheid en nederigheid. Dit is goed om in lydenstyd mekaar aan Christus se nederigheid (kenosis) te herinner.
Ek sou nog baie hieroor wou dink…………

Quintus

Gebed is ……

Written by webmeester on . Posted in Gebed en Spiritualiteit

Gebed is ……

Die afgelope konferensie oor Gebed en Spiritualiteit was baie geseend. Vir twee dae het omtrent 230 mense daagliks geluister oor verskillende invalshoeke en getuienisse oor gebed. Ons het ons verkneukel in die teenwoordigheid van die Here in ons lewe! Die Here het verskeie sprekers gebruik om konferensiegangers verskillende dimensies van gebed en spiritualiteit te gee. Ek het onder andere ‘n paar dinge oor gebed en spiritualiteit gehoor:

Gebed is om in teenwoordigheid van die Here te leef
Gebed is om leeg te word voor die Here.
Gebed is om stil te wees voor die Here
Gebed is om net by die Here te wees
Gebed is om te luister na die Here
Gebed is gebrokenheid
Gebed is om totaal afhanklik te wees voor die Here
Gebed is die termometer van ons geestelike lewe
Gebed is om diensbaar te wees
Gebed is om God se koninkryk te laat kom
Gebed is ’n opdrag van die Here tot sy eer
Gebed is om ‘n instrumentele verskil te maak in die koninkryk
Gebed is die wandel voor die Here

Dit is net wonderlik om te weet : Dit is die belangrikste deel van ons dankbaarheid teenoor die Here.

Ons gaan in die volgende twee weke probeer om op die webbladsy van Communitas die lesings van die konferensie te sit.

Ek plaas ook in hierdie blog : (onder die opskrif Dokumente ) 3 bronne. Dit is n

inligtingstuk oor webbladsye wat besoek kan word, boeke en kursusse. Stuur asb. Vir my nog

inligting in die verband.

Groete

Quintus

Wat bedreig ons gebedslewe?

Written by Besoeker on . Posted in Gebed en Spiritualiteit

Op ’n keer vertel iemand  my dat hy ’n kind van die Here is en dat hy graag wil bid, maar dis asof iets hom  keer op keer verhinder. Dit voel soms vir hom asof hy net nie beheer daaroor het nie! As dit nie die telefoon is nie, is dit sy lewenstyl. Hy sukkel regtig om rustig te word en te bid!

As mense sukkel om te bid,  is dit soms goed om na te dink wat hulle keer om te bid- of liewer wat  hulle gebedslewe bedreig. Ek noem ’n paar sulke bedreigings:

1. Eie ontvlugting: Soms sorg mense self dat hulle so besig is sodat hulle nie kan bid nie. Hulle ontvlug as’t ware die alleentyd saam met die Here en sorg dat hulle program van so ’n aard is dat hulle darem ’n menslik geldige verskoning het om nie stil te word voor die Here. Om dit anders te stel: Hulle vermy dit om te bid! Hiervoor kan daar baie redes wees. Daar kan iets wees wat jy vir die Here probeer wegsteek (al weet jy, jy kannie!) Daar is baie keer ook ’n soort skuldgevoel omdat jy nie meer weet wat om te bid nie. ’n Ander  rede hiervoor kan  jou eie sonde of verkeerde lewenstyl wees. Indien jy die bedreiging in jou gebedslewe herken, is dit noodsaaklik om weer ’n rein hart voor die Here te kry (Mat 5:8).

2.Persoonlike krissise kan keer dat jy bid. Die ironie is dat jy juis geestelike energie deur gebed ontvang, maar as ’n mens neerslagtig is, voel dit soms asof gebed nie gaan help nie. So kan die ekonomiese krisis of ander slegte sake wat jy ervaar alles meewerk dat jy minder bid! Onthou, die Here wil deur gebed vir jou sy liefde toon! Moenie daarmee ophou as jy verlate voel nie!

3. Besige Program: Die bekendste bedreiging waarvan ons almal bewus is, is natuurlik ons besige program, waaroor baie mense nie regtig beheer het nie. Ons sou seker baie kan rassionaliseer oor hoekom ons so besig is, maar dit neem nog nie die feit weg dat ons sukkel om by alles uit te kom nie. Om vir iemand, wat nie sy eie baas is nie te verwag dat hy nie so hard moet werk nie, is net om onbillike gewetensdruk op hom te plaas. Die realiteit is dat mense eenvoudig besig is en dat werkgewers baie druk op werknemers  plaas. Hulle werksomstandighede tap eenvoudig hulle energie! Die oplossing is om tyd te “skep” . Om stil tye in jou besige program te skep – soms is dit vyf minute as ander gaan tee drink. Ander keer kan dit die halfuur wees waar die res van die gesin sepies kyk. Maar onthou, al is jy nie in beheer van jou dag se program nie, is jy steeds in beheer van jou aftye tussenin.  Gebruik dit wys!

4.Twyfel is een van daardie sake wat ons geestelike lewe en veral ons gebedslewe kan inhaal. As jy twyfel, dan sukkel jy om te glo en hoe kan ’n mens bid sonder geloof? Die eerste  wat iemand wat twyfel(in die Here of  in sy eie geloof), doen, is dat hulle ophou bid. Die oplossing hiervoor is om werklik weer eerlik na die Here te gaan en jou twyfel vir Hom te gee. Twyfel kan jou gebedslewe vernietig.

5.Tye sonder medegelowiges is nooit goed vir ’n  mens se gebedslewe nie. Ons is vir mekaar gemaak. Dit geld ook vir ons gebedslewe!  Dit gebeur so dikwels met mense dat hulle hul oor een of ander rede van die gemeente (kerk) of ander gelowiges onttrek. Ongelukkig oorleef hulle gebedslewe dit ook nie. ’n Kragtige gebedslewe en goeie geloofsinteraksie met medegelowiges gaan gewoonlik hand aan hand!

6.As jou verhouding met die Here seergekry het. Gebed se basis word deur jou  verhouding met God gevoed en gestut!  Indien jy om een of ander rede afgedwaal of afvallig geraak het en die verhouding tussen jou en God seergekry het, sal jy ook nie meer kan bid nie. Weet dat die Here se genade en liefde groot is om jou vas te hou. Weet dat sy arms sterk genoeg is om jou van sy liefde te verseker en soos die verlore seun weer terug te bring! Hy sal nooit sy rug op jou keer nie, maar nooi jou eerder uit om na Hom te kom!

Soos ’n goeie huweliksverhouding moet die bedreigings in die verhouding geidentifiseer word en aandag kry, anders  gaan die verhouding baie seerkry ! Mag die Here se liefde en genade julle dring dat jy ‘n ryk gebedslewe het, te midde van al die bedreigings!!

Quintus

Om op God te Wag is ‘n Geloofsdissipline!

Written by Besoeker on . Posted in Gebed en Spiritualiteit

Ek hoor dikwels die die opmerking ”Die einde van die jaar is so naby en daar is so baie om nog te doen – ek weet nie of ek al my doelwitte gaan bereik nie!”

Daar is altyd doelwitte of ideale wat nie nie afgehandel kom nie en daar is nie ’n tyd wanneer ’n mens meer daarvan bewus word as aan die einde van die jaar nie.

Dalk is dit juis in die besige tyd nodig om weer na te dink oor die verband tussen

1. ons ingesteldheid teenoor dit wat ons nog nie bereik het nie, en

2. ons geestelike gewoontes en gebedslewe.

Ons vinnige lewenstyl en ongeduld maak dat ons nie altyd die spirituele ingesteld het om op God te wag nie. Om op God te wag, is ’n gebed- en spirituele lewenshouding wat ’n bepalende invloed op jou verhouding met die Here het. Daar is meer as 30 tekste in die Bybel wat hierdie lewensingesteldheid vir ons uiteensit . Ek het gevind dat in die tye wat ek die meeste met die Here oor sake worstel, die grootste geneser ’n ingesteldheid was van wag op die Here. Vir mense met ’n doelwitgedrewe lewenstempo, is dit natuurlik nie die maklikste dissipline nie, tog is dit die een lewenshouding wat ’n mens God helderder laat raaksien!

Die woord wat in die Bybel vir “verwagting” gebruik word , word ook dikwels vertaal met “vertroue”. Miskien verduidelik dit vir ons iets van die betekenis van “om op God te wag”. Ons ongeduld met die Here is heel dikwels ’n simtoom van ons gebrek aan oorgawe aan die Here.

Hoe wag ’n mens op God ?

Om Op God te wag is ’n lewenswyse wat begin met algehele oorgawe aan die Here. Ps 25:21 “ Laat onskuld en opregtheid oor my die wag hou, want op U vertrou ek”. Om alles in die hande van die Here te gee is ’n daaglikse handeling – daarom is dit ’n geloofsdissipline wat ons moet aanleer. Ons moet elke dag oefen om elke onvoltooide saak , versoek en doelwit in die hande van die Here oor te gee en Hom daarmee te vertrou. Die woord dissipline beteken dat jy dit op gereelde basis moet doen – nie om God daaraan te herinner nie , maar om jouself te herinner dat die spesifieke saak nie meer in jou hande is nie!

Wat gebeur met ’n mens wat op God wag?

Jy leer om in afhanklikheid van God te leef : Om op die Here te wag, is om te besef dat jy nie in beheer van jou bestemming is nie. Die gebedslewe van iemand wat hierdie dissipline het, verskil van iemand wat dink hy kan die Here se arm draai om aan al sy behoeftes te voldoen. Natuurlik kan ons enigiets in die Naam van die Here vra. Maar om te vra, beteken vir geen oomblik om te beveel nie. Dit is ‘n lewensuitkyk met jou oë na bo gerig en nie op jouself nie. Om te vra, is ’n aanduiding dat alles in iemand anders se hande is. As ons vir iemand moet oplaai en ons wag vir hom in die motor – kan ons soms maklik ongeduldig raak. Die rede hiervoor is omdat ons nie in beheer van die situasie is nie. Die een wat die situasie beheer, is die een vir wie ons wag, want jy kan niks doen voor hy nie kom nie. Dieselfde met ons gebedslewe. As jy geleer het om iets in die hande van die Here te vertrou mag jy nie die een wees wat ongeduldig is nie – of selfs eise aan die Here stel nie – Jy moet leer om op God te wag – en om in afhanklikheid van die Here te leef!

Daar vind ware geestelike verandering plaas indien jy op die Here wag. As jy op Hom wag, gebeur daar iets met jou. Dit is gewoonlik die enigste tye wat ons iets van onsself en van die lewe leer – as dinge nie vinnig gebeur nie. As ’n kind vir sy ouers iets vra en hy kry dit maklik, leer hy mos niks! Dit is eers as hy leer om te werk vir iets of dat dinge nie maklik of vinnig kom nie, dat hy iets leer. So is dit maar met ons ook as ons op die Here wag. Dit is die tyd in ons lewens wanneer die Heilige Gees ons die meeste verander!

Jy leer om nuut te kyk: As Habakuk op die Here wag , gaan lê hy nie op sy bed en slaap nie . Hy klim na die uitkyktoring en soek die antwoord. Om op die Here te wag beteken om met verwagting te wag. In die proses leer jy om met nuwe oë na die lewe te kyk. Jy soek as’t ware ’n antwoord op jou gebede. As jy nie ’n antwoord verwag en uitkyk daarvoor nie, sien jy soms nie die Here se antwoord raak nie. In die proses van soek en verwagting, leer die Here jou om ander en nuwe dinge raak te sien!

Jy leer geloofsvolharding : Onthou die Here gebruik die “wagtye” om ons geloof te toets en ons vertroue in Hom te versterk. In wagtye, kry jou gebed ook meer krag , jou geloof meer spiere en jou hart word ruimer om na God te luister! Om te Wag is die tye waar jou geloofsvolharding getoets en getemper word word. Om te wag beteken om aan te hou glo en nie kleingelowig te raak oor die geringste negatiewe seine wat jy raaksien nie. Om op die Here te wag , is om in geloof te volhard!

Luk 2:25 vertel van Simeon wat met verwagting uitgesien het na die koms van die Verlosser. “Daar het destyds ‘n man met die naam Simeon in Jerusalem gewoon. Hy was getrou aan die wet en vroom en het uitgesien na die koms van die Verlosser van Israel. Die Heilige Gees was op Simeon…”

Mag jy die spirituele lewensgewoonte van “Om op God te Wag” ’n geestelike dissipline maak.

Quintus

So het die Here my geleer om lief te hê!

Written by Besoeker on . Posted in Gebed en Spiritualiteit

Nadat hy iets gelees wat ek oor gebed geskryf het, kry ek so ruk gelede ‘n besoek van ‘n afgetrede predikant. Hy het my vertel – hoe die Here sy lewe na aftrede deur gebed verander het en hoe hy nou anders dink oor gebed as tydens sy hele bediening as predikant. Sy getuienis het my  tot nederigheid teenoor gebed gestem. Dit het my veral geraak toe hy vertel dat die Here hom deur sy gebedslewe, geleer het om lief te hê….

Emeritus predikant se getuienis oor sy gebedslewe na aftrede

Hierdie is my getuienis oor gebed én wat ek die oor afgelope ±6 jaar se gebedservaring beleef en ontdek het.

Dit het een Sondagmiddag in 2002 begin. ‘n Prediker het min of meer sy boodskap só begin: Wie van julle wat vandag hier sit, sal vir elke uur wat jy voor die TV sit, ‘n uur lank op jou knieë staan en bid?” Ek glo die Here het daardie dag met my gepraat. Ek het huis toe gegaan en begin om die geestelike dissipline van gebed te beoefen . Ek het my elke dag gedissiplineer en ten minste ‘n uur lank soggens gebid. Aan die begin (± 3 jaar lank) het ek geen geestelike boeke gelees nie: net my Bybel. Ek wou seker maak dat ek leer bid soos God ons deur die Bybel leer.

In die begin het dit bitter moeilik gegaan. Ek het uit eie ervaring geleer wat baie ervare skrywers (en bidders) oor gebed gesê het nl. The most difficult exercise for ‘n Christian is prayer (EM Bounds). Miskien is dít die rede waarom so min kinders van God – predikers en predikante ingesluit – regtig ernstig is oor gebed!

Dit was aan die begin baie moeilik. Die duiwel het my baie keer getoets en getart, maar ek het my gedissiplineer en volhard. Ek het die geseëndste tye in my lewe gehad, juis toe die duiwel my getoets het met: Sien jy enige verandering in jou lewe?” En al wat ek kon sê, was: Nee, maar ek het ‘n afspraak met God!”

En toe eendag – na máánde se gebed – ontdek ek die wonderlikste liefde in my lewe vir my vrou en kind. En vir die eerste keer in my lewe begin ek die Bybelse opdrag verstaan en beleef: Manne, julle moet jul eie vroue liefhê…” (Ef. 5:25).

En daarmee saam het daar in my lewe ‘n liefde vir mede -Christene en ongereddes gekom ! Toe word Openbaring 2:4 vir my duidelik: “…..jy het jou eerste liefde verlaat…..” en deur gebed het Hy dit vir my teruggegee om dit te beleef!

In hierdie tyd het ek ook begin bid: Vul my met u Heilige Gees (Ef. 5:18). Elke dag. Elke oomblik. En leer my om te wandel deur die Gees.” (Gal. 5:16) En toe eendag gaan Rom. 6:14 vir my oop: “…..die sonde sal oor julle nie heers nie, want julle is nie onder die wet nie, maar onder die genade…..”

Die volgende ding wat die Here my deur gebed geleer het, was om sy “getuie” (gestuurde) te wees. Ek het einde September 2007 opgehou met die Bybelstudievertaalwerk a.g.v. my oë. Toe meen ek die Here wil hê ek moet meer preek. Terwyl ek eendag daaroor aan’t bid was, oortuig die Here my om (weer) Hand. 1:8 te lees. Toe ek by “julle sal my getuies wees” kom, toe oortuig Hy my baie duidelik: jou (en alle kinders van God se) se primêre taak is nie om te preek nie, maar om my getuie (gestuurde) te wees. Dit was vir my ‘n kosbare les.

Want selfs as predikant kon ek nie in die openbaar getuig teenoor vreemdelinge nie. O ja, ek kon sê en praat net wat ek wou tydens huisbesoek, maar in ‘n hysbak saam met iemand kon ek net nie my mond oopmaak en getuig nie. En nou: Ek kan nie ophou om teenoor ongereddes en Christene (veral t.o.v. die absolute belangrikheid van gebed) te getuig nie. Die beloofde “krag” van Hand. 1:8 het my soveel “vrymoedigheid” gegee om te getuig.

Nog ‘n ding wat die Here my nou onlangs deur gebed geleer het, was omtrent geloof. Eendag lees ek Lukas 18:1 – 8 en toe interesseer die woorde heel aan die einde van die gelykenis my: “…..maar as die Seun van die mens kom, sal Hy wel die geloof op die aarde vind?” Ek vra toe die Here om dit vir my te verduidelik, omdat daar heel aan die begin staan: “…..’n mens (moet) gedurig bid en nie moedeloos word nie…..” Hoe bring ‘n mens hierdie woorde by “geloof” uit? En duidelik openbaar Hy dit aan my: Iemand wat aanhou (“gedurig”) bid, beoefen geloof; iemand wat “moedeloos” word en ophou bid, openbaar ongeloof (twyfel). En net daar word dit vir my duidelik: gebed is geloof(-sbeoefening); geloof(-sbeoefening) is gebed.

In die eerste vier jaar of wat van hierdie nuwe ervarings en ontdekkings in my gebedslewe het daar in my binneste al meer die duidelike oortuiging gegroei nl. dat gebed (natuurlik ware, aanhoudende gebed; absoluut noodsaaklik is in/vir die kind van God se lewe, én in/vir die Koninkryk van God. En sowaar daar lees ek dit in “Andrew Murray on Prayer” (bl. 472) A fresh sight of what prayer is according to the will of God, of what our prayers can be, through the grace of God, will free us from those feeble, defective views in regard to the absolute necessity of contiual prayer which lie at the root of our failure.” My blydskap was ongekend; meer as ‘n 100 jaar gelede het die Here al aan Andrew Murray dieselfde waarheid gewys!

Van toe af het ek begin navorsing doen oor gebed en het ek meer en meer besef dat gebed absoluut noodsaaklik en onmisbaar in en vir ons geestelike lewe en vir die Koninkryk van God is .

Nog ‘n verstommende ding wat ek gaandeweg ontdek en beleef het vandat ek meer gereeld, langer en gedissiplineerd begin bid het, was: Ek maak nie meer verskonings om te bid nie! Excuses are not fabricated by those who live close to God (Eastman). Noudat ek van die absolute noodsaaklikheid van gebed oortuig is, wil ek daarom net meer en meer bid! Spurgeon bevestig dit as hy sê: He that prays much, will pray more Ek beleef vandat ek in 2002 regtig begin bid het, as’t ware ‘n persoonlike klein herlewenkie! Ek wag nie meer op ‘n herlewing wat eendag sal kom nie. Ek beleef dit regtig in my lewe!

Ek glo dat die Heilige Gees (wat die Gees van God, die Gees van Christus, die Gees van gebed is Rom. 8:26,27) het vir my in die afgelope ± 6 jaar hierdie insig en waarheid geleer. Die “missing link” van die meeste kinders van God, van baie kerke(van verskillende denominasies) en ‘n groot deel van die Christendom is: Gebed, volhardende gebed. Ja ‘n lewe van aanhoudende en ware gebed.

Gebed is absoluut, gebiedend noodsaaklik, onmisbaar! Dis die geheim/ sleutel /spilpunt /kern /hart van die totale spektrum van die individuele geestelike lewe en van die koninkryk van god. Dis die bepalende faktor van letterlik alles in die koninkryk van god en in die kind van god se lewe. Handelinge 6:4 gee vir ons die geheim hoe dinge in die kerk gedoen is. Dit was deur gebed én die woord. Nie die woord ten koste van gebed nie! Maar in die regte volgorde: gebed en dan die woord.

Jak. 4:2 sê in die oorspronklike grieks : Julle het nie, omdat julle nie self (middelvorm) aanhoudend (praesens) bid nie.” Hiervolgens lê die oorsaak by onsself – omdat, eerstens, ons nie bid nie en, tweedens, ons nie aanhou bid nie.

Ten slotte wil ek ‘n bekommernis met u deel: As die Bybel en buite Bybelse bronne duidelik is dat ware gebed deurslaggewend en bepalend is. Waarom heg Christene so verskriklik min waarde aan ware gebed en waarom word dit so min beoefen?

Frans Geldenhuys (Emeritus)

Hoe dink Calvyn oor gebed?

Written by Besoeker on . Posted in Gebed en Spiritualiteit

Hierdie is ’n vraag waarop ekself ’n antwoord wou hê. Met baie moed het ek die Institusie van Calvyn (1559) nader getrek. Behalwe dat ek weer besef het hoe vêr die denkwêrelde en taalgebruik (beskrywings) van 1559 en 2008 uitmekaar is, het ek in verwondering gelees hoe Calvyn oor gebed gedink het. Sy denke oor gebed word hoofsaaklik in deel 3, hoofstuk 20 van sy institusie behandel. Hy skryf egter so omvattend oor gebed, dat ek nie in die beperkte ruimte reg sal kan laat geskied oor sy nadenke nie. In hierdie skrywe waag ek dit om slegs ’n paar inleidende opmerkings – oor die noodsaaklikheid van gebed by Calvyn – te maak.

1. Die plasing van sy hoofstuk oor gebed in sy institusie, asook die opskrif van hoofstuk 20, vertel alreeds hoe Calvyn oor gebed gedink het:

Die titel van deel 3 van sy institusie is: Die manier waarop ons die genade van Christus ontvang, die voordeel wat dit vir ons inhou en die resultaat daarvan.

en

hoofstuk 20 se opskrif is : Gebed, wat die belangrikste geloofsoefening is waardeur ons daagliks God se seëninge ontvang.

Gebed was vir Calvyn een van die instrumente hoe ons God se genade ontvang. Dit is ook die belangrikste geloofsdissipline van ’n gelowige. Gebed is dus vir Calvyn nie net bloot ‘n medium om met God te praat of om slegs versoeke van voorbidding tot Hom te rig nie, maar die manier waarop God op ons lewens inspeel. Deur gebed skenk God ons sy genade en seën. Hoe minder ons dus bid – hoe minder gaan ons God se genade en seën in ons lewens raaksien!

2. Gebed is ’n intieme gesprek tussen gelowiges en God (Institusie deel 3. Hfs 20.16) maar die intimiteit word gekenmerk deur “ ingetoënheid en eerbied.” Dit, net sodat ons weerhou moet word dat ons gebede nie ontaard in ’n versoekskrif van ons eie hartsbegeertes nie. Deur gebed ontmoet die gelowige God persoonlik en ervaar dat God se beloftes meer is as woorde. Wat baie interessant is, is dat Calvyn nie wegskram van “ervaring” in gebed nie. Gebed is vir die gelowige nie net ’n paar woorde nie, maar deur gebed is die gelowige intiem en in eerbied met God besig.

3. Deur gebed ontvang ons die seën van die Here. Die mens wat in sonde geval het, is nie self in staat tot iets goeds nie. Dit is juis deur gebed dat hy die genade en goeie dinge weer ontvang. Ons sou hieruit kon aflei dat gebed vir Calvyn die kanaal is waardeur God sy seën en sy goedheid aan die gelowige gee. Deur gebed ontvang ons die rykdom wat ons Vader vir ons weggebêre het (3.20.2) Om dus nie te bid nie, is om geestelike armoede te soek.

4. Gebed is die metode hoe gelowiges se harte gevorm word. Vir Calvyn is gebed die gelowige se belangrikste geloofsdaad en deur hierdie basiese aktiwiteit van ons geloof ontvang ons God se seëninge. Hoe meer jy bid, hoe meer word jou hart vir God omvorm en vind daar by jou geestelike groei plaas. Gebed is dus noodsaaklik, want daardeur bereik ons die geestelike rykdom wat vir ons verborge was. Om nie te bid nie is vir Calvyn ondenkbaar, want gebed is die enigste hulpmiddel om God aan te roep en ons saligheid te verkry. Om nie te bid nie is ’n daad van ongehoorsaamheid en ontrouheid teenoor God.

5. ’n Mens kan slegs deur Jesus tot  God bid. Hy is ons enigste voorspraak. Deur die krag van Jesus se dood, tree Hy namens ons, ewigdurend voor God in. Jesus is die eerste voorbidder wat vir ons by God pleit. Dit is slegs d.m.v. die middelaarskap van Jesus dat ons by God kan uitkom. Dit is een rede waarom hy die eerbetoon aan sogenaamde heiliges verwerp, want in baie gevalle word die sg. heiliges as middelaar tussen God en mens aangeroep. ’n Mens wat op heiliges vertrou, ontneem Christus die eer van sy middelaarskap (3.20.18-22).

6. Deur gebed besef jy, as gelowige, dat alles wat met jou gebeur ten goede is. Dit is deur gebed dat ons besef dat God net die beste bedoelings vir ons het en dat Hy die beste een is om ons belange te behartig.

7. Die noodsaaklikheid van gebed is nie ter wille van God nie, maar ter wille van sy kinders (3.20.3).

Calvyn gee ses redes vir hierdie noodsaaklikheid van gebed :

(1) Dit is vir die gelowiges belangrik om te bid want hoe meer ons bid, hoe meer groei daar ’n brandende liefde vir God in ons harte.

(2) Gebed is noodsaaklik vir jou lewenstyl (Coram Deo) voor God. Jy sal nooit in gebed enige gedagtes koester waarvoor jy jou sal skaam voor die Here nie. Hoe meer jy dus bid, hoe meer gaan jy ingestel wees om God te behaag en om ’n daaglikse toegewyde lewe voor die Here hê. Gebed is dus die instrument waarmee jy ’n Coram Deo lewe voor die Here kan bewerk.

(3) Gebed stel jou denke in om dankbaar teenoor God te lewe. Die kind van die Here moet heeldag bewus wees dat alle seëninge van God afkomstig is. As jy nie bid nie, gaan jy daarvan vergeet.

(4) Hoe meer jy bid, hoe groter gaan die behoefte wees om oor die liefde van God na te dink. Elke keer nadat ons gebedsverhoring ervaar het, is dit ons daaropvolgende gebede wat ons nog verder en meer van God se liefde en omgee bewus maak. Gebed laat ons voordurend aan hierdie goedheid van God nadink.

(5) Gebed laat jou die seeninge wat jy van God ontvang het, meer geniet en raaksien. Gebed is noodsaaklike voorbereiding vir jou hart om gereed te wees om die seën van die Here te ontvang en om dit makliker in jou lewe raak te sien.

(6) Gebed maak dat jy die krag en vrygewigheid van God beter raaksien en ervaar. Jy word bewus daarvan dat God jou nie in die steek sal laat nie. Gebed is dus vir die kind van die Here noodsaaklik, nie om God aan sy beloftes te herinner nie, maar om ons as gelowiges te leer hoe afhanklik ons van God is.

Fresh Expressions

Fresh Expressions

Future of Missional Theology

the-future-of-missional-theology-and-missional-churches-conference

E-boeke

Aanwysings

Communitas-e

Volg ons op Twitter

Volg ons op Facebook