Die balans van blou, rooi en groen regte

Written by webmeester on . Posted in Geregtigheid

Menseregte word tradisioneel in drie breë kategorieë, beter bekend as “generasies of geslagte van regte”, verdeel. Die Suid-Afrikaanse handves van menseregte sluit die drie in. Die eerste generasie regte is die tradisionele burger en politieke regte. Dit is regte soos die reg van lewe, persoonlike vryheid en vryheid van spraak en godsdiens. Dit staan as blou regte bekend. Die antie het vanselfsprekend blou regte.

In die twintigste eeu het die tweede en derde generasie menseregte op die voorgrond van die wêreldse menseregtepolitiek verskyn. Die tweede generasie regte is sosio-ekonomiese regte. Dit het ontstaan na aanleiding van die industriële rewolusie. Dit is onder andere die reg tot werk, gesondheid, onderwys, behuising en veiligheid. Die antie is ook hier veronderstel om die reg aan haar kant te hê. Dit staan beter as die rooi regte bekend.

Die derde generasie regte het in die vroeë tagtigs erkenning begin kry. Dit is die reg tot selfbeskikking en ontwikkeling, internasionale vrede en stabiliteit en veral ‘n skoon en gesonde omgewing. Die antie met haar hond sou op die regte kan staatmaak. Natuurlik staan dit as die groen regte bekend.

Die tweede en derde generasie regte is afhanklik van die finansiële vermoëns van die staat. Veral die groen regte is gewoonlik duur. Dit is meer gesofistikeerd en meer toepaslik vir ‘n samelewing met ‘n ontwikkelde ekonomie. Wetgewing is by die regte soms moeilik afdwingbaar. Soos wanneer die staat deur die hof verplig word om neverapien aan HIV-geïnfekteerde moeders te verskaf en die staat verweer dat hy nie genoeg geld het nie. Beter voorbeelde is wanneer daar nie genoeg geld is om aan almal werk te voorsien, behuising te verskaf, water en elektrisiteit te gee nie.

Die bevordering en beskeming van sekere regte is nie vir die regering prioriteit nie en dit lei tot gebrekkige begrotings op die terreine. Die SA regering het ook prioriteite wat baie mense ontstel soos sy stilte teenoor die menseregte skendings veral in Afrika (bv. Zimbabwe) en die wapenhandel aan onderdrukkende regimes. (Die hof het nie beheer oor die regering se geldkas en begroting wanneer dit by die prioritisering van regte kom nie.)

Ek het ‘n paar jaar gelede vir ant Maria van Heerden weduwee van dieselfde bruin (en vandag grootliks swart) woonbuurt van die antie met die hond, aan gevra “Wat het die afgelope tien jaar in haar omgewing verbeter?”. Sy kon net aan dinge wat vererger het dink. Eerste op haar lys is werkloosheid en armoede. Sy (self ‘n voorheen benadeelde, en deel van ‘n minderheidsgroep) sê “hulle (swartes) sorg net vir hulle mense”. “Ons matrieks kry geen werk nie”. Haar vriendin se dogter met matriek was na sewe jaar gelukkig gewees om werk te kry. Sy reken tienerswangerskappe is ‘n ander groot probleem. En daar is in hul klein woonbuurt baie Vigslyers. “Hulle het elders in Suid-Afrika gebly en kom dan as hulle baie siek word, terug huis toe” vertel sy my. Toe ek haar vra of daar nie iets is waar dit goed gaan nie, het sy gesê dat dit by die kerk goed gaan. “Hulle werk goed met ander kerke saam”. Geweld en misdaad was nie op haar lysie gewees nie. Maar vir miljoene bruin, swart en wit inwoners is die beskerming teen geweld en misdaad eerste (of beslis van die belangrikste) op hul lys van regte wat die afgelope jare van demokrasie in Suid-Afrika misken word.

Alhoewel ons handves van menseregte blou, groen en rooi regte bevat, het dit geen “kleurvoorkeur” nie. Dit word nie hiërargies gelys nie. Die verskillende regte is interafhanklik van mekaar. Groen regte (veral die regte wat met die beskerming en bewaring van ons natuurlike hulpbronne te make het) sal tot sy reg kom wanneer minderbevoorregtes die sin daarvan sien, ook vir hulle voordeel inhou en veral wanneer hulle ander regte erken en bevorder word. Sanparke se beleid om die sosio-ekonomiese ontwikkeling van die arm gemeenskappe langs die parke te fasiliteer is prysenswaardig. Hoe suksesvol dit is weet ek egter nie. Die werk-vir- waterprojek lewer deesdae meer sukses op. Duisendes kry werk en indringerbome wat ons beperkte waterbronne uitput, word uitgeroei.

Bedreigde diere en voël spesies, soos die swart renoster en swart tobie is ver verwyder van meeste inwoners van SA se onmiddellike nood en behoeftes. Ten spyte hiervan, gee dit aan niemand die reg om onverskillig teenoor die aarde op te tree nie. Bewaring bly almal se verantwoordelikheid. Die mens is deur God as rentmeesters van die planeet aangestel. Die balans in die beskerming en bevordering van blou, rooi en groen regte is noodsaaklik vir ‘n gesonde demokrasie. Hopelik gebeur dit by die stembus en deur volgehoue druk deur belangegroepe soos kerke, welsyn – en diereregte organisasies. Burgers moet hulle regte ken, ander s’n respekteer en die regering moet dit beskerm. Anders maak demokrasie min sin en kan die antie met die hond aan die ketting (as sy nie al dood is nie) dalk sê “F#*! al die regte, wat van my…”. En dan gaan ons en ons omgewing die volgende tien jaar ‘n donker toekoms gemoed…

Inligting oor die die blou, rooi en groen geslagregte verkry uit: C J Davel (red) Introduction to Child Law in South Africa (Juta - 2000)

Vreemdelingehaat kom van die Bybelse tyd af… !

Written by webmeester on . Posted in Geregtigheid

Vreemdelinge  is  anders as ons. Dis mense van ander tale, kulture, rasse, lewenstandaard, agtergronde, geloofsoortuigings, spiritualiteit, seksuele oriëntasie – Robert Vosloo – gewoonlik dink, praat, lyk en beleef hulle God verskillend en/of glo hulle anders of dalk glo hulle glad nie; hulle tree “vreemd” op, is onbekend en word  uit pas met die hoofstroom leefwyse geëvalueer.

Dié onkunde wat gewoonlik oor hulle bestaan,  wek vooroordele, agterdog, afkeer en selfs onreg. Hierdie denke en gevoelens kan bedreigend  wees en selfs vrees veroorsaak, asosiale gedrag meebring en haat tot gevolg hê.

Alhoewel xenofobie letterlik “vrees vir vreemdelinge” beteken, kom dit die afgelope paar jaar  in skokkende gedaantes van “vreemdelingehaat” soos: “uitskel en vloek, uitskop en wegjaag, beroof, aanrand en vermoor” voor. Dié onmenslike.liefdelose gedrag, onreg en die wrede mishandeling kan nooit regverdig word nie. Kort na “Jabulani” vir die laaste keer in Soccer City geskop is, haal xenofobie weer die nuusblaaie, radio en televisie. Dis so asof daar net na die 90% positiewe evaluering van die wêreld beker gewag was, voor die onverdraagsames hul kriminele kant wys. Hierdie keer is dit veral die Somaliërs wat die slagoffers van vreemdelingehaat, misdaad en rassisme is.

Thaduxolo Jika skryf in Daily Dispatch Online (2009/03/05) oor sy ondersoek op die aanvalle van die Somaliese immigrante. Hy het in ‘n tronk onderhoude gevoer met ’n misdadiger wat minstens vier Somaliese immigrante in die Oos-Kaap vermoor het. Dié moordenaar  het geweet dat hulle baie geld by hulle dra, hulle mag nie bankrekenings in Suid-Afrika open nie. Hulle is sagte teikens en dra geen vuurwapens nie. Wanneer die Somaliërs net een in die winkel is, terwyl die ander vir Allah gaan bid, word hulle maklik beroof. Hulle word koelbloedig doodgeskiet wanneer hul weerstand bied. Hy regverdig dit verder dat die inwoners van die township glad nie van die Somaliërs hou nie en nie omgee wat met hulle gebeur nie. Hulle is anders en vreemd. Hy sou nie iemand wat soos hy lyk en swaarkry beroof nie. .

.Vreemdelinge was reeds van die vroegste tye af ’n realiteit. Die woord “vreemdeling” is nie vreemd vir die Bybel nie, dit kom gereeld (ongeveer 75 maal), hoofsaaklik in die Ou Testament voor.  Daar bestaan verskeie voorskrifte oor hoe gelowiges met vreemdelinge saamlewe, respek en deernis moet toon. Hulle word beskerm (onder andere Eksodus 22:21; Deut 1018-19;14-29; Psalm 146:9). Gelowiges kry bepaalde opdragte soos om hul lief te hê, kos met vreemdelinge te deel, te versorg en hulle nie te verdruk nie (onder andere Jesaja 58:7; Eksodus 23:9;Levitikus 19:10; 34).

 

Die Bybel vertel bekende verhale van vreemdelinge. Nadat  Kain sy broer Abel vermoor swerf hy rond en word ‘n vreemdeling. Ten spyte van sy straf toon die Here genade en beskerm hom. Abraham het sy huis verlaat en as ‘n vreemdeling in Egipte geleef. God hou sy belofte aan Abraham gestand en hy word die “vader van baie”. Op ‘n keer besoek God vir Abraham in die gedaante van ‘n vreemdeling. Josef beland in Egipte as  vreemdeling. Sy pa en broers word tydens ‘n droogte deur Josef na Egipte gebring. Na Josef se dood ervaar Israel eerstehands wat dit beteken om vreemdelinge in Egipte te wees en om verdruk te word. Hulle was gevrees omdat hulle so baie geword het. Later beland hulle in Babilon as vreemdelinge. Israel word  gereeld daaraan herinner dat hulle vreemdelinge was , daarom moet hulle nooit vergeet om vir die vreemdelinge om te gee nie. Vreemdelinge is kwesbaar, die geskiedenis wys dit oor en oor. Vreemdelinge voer gewoonlik ‘n stryd om menswaardig behandel te word en word gereeld as sondebokke gebrandmerk.

Jesus was self ook ‘n vreemdeling, sonder huis en ‘n  plek om sy kop op te lê. Matteus vertel hoe Jesus ‘n vlugteling in Egipte was toe Josef en Maria met Hom moes vlug. Johannes skryf sy eie mense het Hom nie aanvaar nie. Lukas herinner ons weer daaraan dat daar geen herberg was nie en Jesus word weg van sy ouerhuis in ‘n stal gebore. Die opgestane Jesus is die vreemdeling saam met die persone op die pad na Emmaus. Die twee het ‘n oop gesindheid teenoor dié vreemdeling gehad. Lukas beklemtoon dat volgelinge van Jesus  oop is vir die vreemdeling wat hulle op hul pad teëkom. Volgelinge praat met vreemdelinge hulle luister en leer by mekaar. Hulle nooi mekaar binne. Hulle is gasvry teenoor vreemdelinge. Die Bybelse woord gasvryheid word met die openheid, liefde en vriendelikheid teenoor vreemdelinge verbind. Die egtheid van iemand se liefde vir God word, op grond van Christus se liefde vir mense, veral die geringstes, aan die egtheid van sy/haar liefde  vir mense soos die vreemdelinge getoets.. Dit is nie onwaarskynlik dat gasvryheid, ons erkenning, respek en openheid vir die vreemdeling, dalk ‘n ontmoeting met God self is nie.

God word sigbaar deur ‘n mens wat Hom met die geringstes (mense sonder kos, water en/of klere, siekes, prisoniers en vreemdelinge) vereenselwig (Matteus 25). Jesus sê: ”Ek was ‘n vreemdeling, en julle het my gehuisves” (vers 35).

Dis nie vreemd dat die Bybelskrywer Petrus gelowiges  as “vreemdelinge en bywoners” noem nie (1 Petrus 2:11). Sy lesers was hoofsaaklik uitlanders, wat nie eiendom kon besit nie en politieke regte gehad het nie. Hulle was uiters kwesbaar en uitgelewer aan onreg en diskriminasie. Maar, hulle word in die Christelike geloof as burgers van God se nuwe wêreld erken.

Jesus was woedend oor die binnehof van die tempel wat deur die handelaars oorgeneem was. Dit was die aanbiddingsruimte vir vreemdelinge gewees. Die instandhouding van die Joodse godsdiens tradisie het die ander mense van die tempel beroof. (Lukas 19:45-48). Christelike geloofsgemeenskappe  se identiteit word nie deur tradisie gedra nie maar aan ons deur vreemdelinge gegee. “Deur hulle te verwelkom, met hulle in gesprek te gaan, diep na hulle te luister en by hulle te leer, ontvang ons as gemeente ‘n nuwe verstaan van ons identiteit. Indien dit nie gebeur nie, sal ons die evangelie mak maak om te pas in die sak van ons eie kultuur gemaksone” (Frederick Marais)

Dis duidelik. Meeste Suid-Afrikaners is gasvry sover dit nie hul posisie benadeel nie. Die duisende vreemdelinge wat sokker  kom kyk het, het ’n wonderlike ervaring gehad. Maar dis verby, hulle is terug huis toe. Die onwettige vreemdelinge is hier om te bly en ’n lewe te maak of ten minste net te oorleef. Hulle is gewoonlik geletterd, bereid om hard te werk en baie is enterpreneurs. Hulle bedreig veral die werklose en arm Suid-Afrikaners. Die saak bemoeilik verder die gebrekkige plaaslike dienslewering. Hulle word van misdaad verdink en sommiges is inderdaad kriminele.

Gemeentes en gelowiges is “kerk vir andere” (Nico Koopman)  wat uitreik en diens lewer aan mense  buite die kerk. Hulle staan waar God staan by die verontregte, toon deernis, geduld en begrip aan vreemdelinge en stry teen enige vorm van onreg soos xenofobie. Hulle staar hul nie blind vir die oorsake en gevolge van vreemdelingehaat nie, en laat die reg sy gang gaan,  ook wanneer die vreemdelinge ons landswette oortree.

Pieter van Niekerk

 

Vreemdelingehaat  kom van die Bybelse tyd af… !

 

“Hy laat reg geskied aan die weeskind en weduwee. Hy het die vreemdeling lief en gee vir hom kos en klere. Jy moet ook die vreemdeling liefhê, want jy was self ‘n vreemdeling in Egipte” (Deuteronomium 10:18-19).

 

In 1990 bring ek ‘n groete boodskap aan ‘n bejaarde moeder in Alexandra van haar uitgeweke digterseun in London. Sy het ongevraagd haar misnoeë met die “inkommers” van Alexandra gedeel “Dis hulle wat Alexandra ‘n slegte plek maak, hulle het geen respek vir die etos van Alex nie”, vertel sy my. Ek was stom geslaan oor haar ongeduld met die “vreemdelinge” wat onder moeilike omstandighede ‘n heenkome in die township kom soek het. Sy het hulle weggewens, terwyl haar seun in ’n vreemde land woon.  Vandag besef ek dit was eintlik ‘n vorm van xenofobie.

Vreemdelinge  is  anders as ons. Dis mense van ander tale, kulture, rasse, lewenstandaard, agtergronde, geloofsoortuigings, spiritualiteit, seksuele oriëntasie – Robert Vosloo – gewoonlik dink, praat, lyk en beleef hulle God verskillend en/of glo hulle anders of dalk glo hulle glad nie; hulle tree “vreemd” op, is onbekend en word  uit pas met die hoofstroom leefwyse geëvalueer.  

Dié onkunde wat gewoonlik oor hulle bestaan,  wek vooroordele, agterdog, afkeer en selfs onreg. Hierdie denke en gevoelens kan bedreigend  wees en selfs vrees veroorsaak, asosiale gedrag meebring en haat tot gevolg hê.  

 

Alhoewel xenofobie letterlik “vrees vir vreemdelinge” beteken, kom dit die afgelope paar jaar  in skokkende gedaantes van “vreemdelingehaat” soos: “uitskel en vloek, uitskop en wegjaag, beroof, aanrand en vermoor” voor. Dié onmenslike.liefdelose gedrag, onreg en die wrede mishandeling kan nooit regverdig word nie. Kort na “Jabulani” vir die laaste keer in Soccer City geskop is, haal xenofobie weer die nuusblaaie, radio en televisie. Dis so asof daar net na die 90% positiewe evaluering van die wêreld beker gewag was, voor die onverdraagsames hul kriminele kant wys. Hierdie keer is dit veral die Somaliërs wat die slagoffers van vreemdelingehaat, misdaad en rassisme is. 

 

Thaduxolo Jika skryf in Daily Dispatch Online (2009/03/05) oor sy ondersoek op die aanvalle van die Somaliese immigrante. Hy het in ‘n tronk onderhoude gevoer met ’n misdadiger wat minstens vier Somaliese immigrante in die Oos-Kaap vermoor het. Dié moordenaar  het geweet dat hulle baie geld by hulle dra, hulle mag nie bankrekenings in Suid-Afrika open nie. Hulle is sagte teikens en dra geen vuurwapens nie. Wanneer die Somaliërs net een in die winkel is, terwyl die ander vir Allah gaan bid, word hulle maklik beroof. Hulle word koelbloedig doodgeskiet wanneer hul weerstand bied. Hy regverdig dit verder dat die inwoners van die township glad nie van die Somaliërs hou nie en nie omgee wat met hulle gebeur nie. Hulle is anders en vreemd. Hy sou nie iemand wat soos hy lyk en swaarkry beroof nie. .

.  

Vreemdelinge was reeds van die vroegste tye af ’n realiteit. Die woord “vreemdeling” is nie vreemd vir die Bybel nie, dit kom gereeld (ongeveer 75 maal), hoofsaaklik in die Ou Testament voor.  Daar bestaan verskeie voorskrifte oor hoe gelowiges met vreemdelinge saamlewe, respek en deernis moet toon. Hulle word beskerm (onder andere Eksodus 22:21; Deut 1018-19;14-29; Psalm 146:9). Gelowiges kry bepaalde opdragte soos om hul lief te hê, kos met vreemdelinge te deel, te versorg en hulle nie te verdruk nie (onder andere Jesaja 58:7; Eksodus 23:9;Levitikus 19:10; 34). 

 

Die Bybel vertel bekende verhale van vreemdelinge. Nadat  Kain sy broer Abel vermoor swerf hy rond en word ‘n vreemdeling. Ten spyte van sy straf toon die Here genade en beskerm hom. Abraham het sy huis verlaat en as ‘n vreemdeling in Egipte geleef. God hou sy belofte aan Abraham gestand en hy word die “vader van baie”. Op ‘n keer besoek God vir Abraham in die gedaante van ‘n vreemdeling. Josef beland in Egipte as  vreemdeling. Sy pa en broers word tydens ‘n droogte deur Josef na Egipte gebring. Na Josef se dood ervaar Israel eerstehands wat dit beteken om vreemdelinge in Egipte te wees en om verdruk te word. Hulle was gevrees omdat hulle so baie geword het. Later beland hulle in Babilon as vreemdelinge. Israel word  gereeld daaraan herinner dat hulle vreemdelinge was , daarom moet hulle nooit vergeet om vir die vreemdelinge om te gee nie. Vreemdelinge is kwesbaar, die geskiedenis wys dit oor en oor. Vreemdelinge voer gewoonlik ‘n stryd om menswaardig behandel te word en word gereeld as sondebokke gebrandmerk.

 

Jesus was self ook ‘n vreemdeling, sonder huis en ‘n  plek om sy kop op te lê. Matteus vertel hoe Jesus ‘n vlugteling in Egipte was toe Josef en Maria met Hom moes vlug. Johannes skryf sy eie mense het Hom nie aanvaar nie. Lukas herinner ons weer daaraan dat daar geen herberg was nie en Jesus word weg van sy ouerhuis in ‘n stal gebore. Die opgestane Jesus is die vreemdeling saam met die persone op die pad na Emmaus. Die twee het ‘n oop gesindheid teenoor dié vreemdeling gehad. Lukas beklemtoon dat volgelinge van Jesus  oop is vir die vreemdeling wat hulle op hul pad teëkom. Volgelinge praat met vreemdelinge hulle luister en leer by mekaar. Hulle nooi mekaar binne. Hulle is gasvry teenoor vreemdelinge. Die Bybelse woord gasvryheid word met die openheid, liefde en vriendelikheid teenoor vreemdelinge verbind. Die egtheid van iemand se liefde vir God word, op grond van Christus se liefde vir mense, veral die geringstes, aan die egtheid van sy/haar liefde  vir mense soos die vreemdelinge getoets.. Dit is nie onwaarskynlik dat gasvryheid, ons erkenning, respek en openheid vir die vreemdeling, dalk ‘n ontmoeting met God self is nie.

 

God word sigbaar deur ‘n mens wat Hom met die geringstes (mense sonder kos, water en/of klere, siekes, prisoniers en vreemdelinge) vereenselwig (Matteus 25). Jesus sê: ”Ek was ‘n vreemdeling, en julle het my gehuisves” (vers 35).

 

Dis nie vreemd dat die Bybelskrywer Petrus gelowiges  as “vreemdelinge en bywoners” noem nie (1 Petrus 2:11). Sy lesers was hoofsaaklik uitlanders, wat nie eiendom kon besit nie en politieke regte gehad het nie. Hulle was uiters kwesbaar en uitgelewer aan onreg en diskriminasie. Maar, hulle word in die Christelike geloof as burgers van God se nuwe wêreld erken.

 

Jesus was woedend oor die binnehof van die tempel wat deur die handelaars oorgeneem was. Dit was die aanbiddingsruimte vir vreemdelinge gewees. Die instandhouding van die Joodse godsdiens tradisie het die ander mense van die tempel beroof. (Lukas 19:45-48). Christelike geloofsgemeenskappe  se identiteit word nie deur tradisie gedra nie maar aan ons deur vreemdelinge gegee.Deur hulle te verwelkom, met hulle in gesprek te gaan, diep na hulle te luister en by hulle te leer, ontvang ons as gemeente ‘n nuwe verstaan van ons identiteit. Indien dit nie gebeur nie, sal ons die evangelie mak maak om te pas in die sak van ons eie kultuur gemaksone” (Frederick Marais)

 

Dis duidelik. Meeste Suid-Afrikaners is gasvry sover dit nie hul posisie benadeel nie. Die duisende vreemdelinge wat sokker  kom kyk het, het ’n wonderlike ervaring gehad. Maar dis verby, hulle is terug huis toe. Die onwettige vreemdelinge is hier om te bly en ’n lewe te maak of ten minste net te oorleef. Hulle is gewoonlik geletterd, bereid om hard te werk en baie is enterpreneurs. Hulle bedreig veral die werklose en arm Suid-Afrikaners. Die saak bemoeilik verder die gebrekkige plaaslike dienslewering. Hulle word van misdaad verdink en sommiges is inderdaad kriminele.  

 

Gemeentes en gelowiges is “kerk vir andere” (Nico Koopman)  wat uitreik en diens lewer aan mense  buite die kerk. Hulle staan waar God staan by die verontregte, toon deernis, geduld en begrip aan vreemdelinge en stry teen enige vorm van onreg soos xenofobie. Hulle staar hul nie blind vir die oorsake en gevolge van vreemdelingehaat nie, en laat die reg sy gang gaan,  ook wanneer die vreemdelinge ons landswette oortree.

 

Pieter van Niekerk  

  

Towards a Theology of Empowerment

Written by webmeester on . Posted in Geregtigheid

 

2. Religious challenges

 

2.1 Dualistic worldview

 

Myers (2005) describes worldview as the way we understand and interpret the world in which we live. There is a big danger in practicing Christian faith with a dualistic worldview, i.e. the separation of the spiritual and physical realms. If this dominates Christian thought and church practice, it undermines the principles of any theology of transformation, social action and empowerment.

The modern separation of the physical and spiritual realms explains a wide range of the modern dichotomies that are prevalent in the modern worldview. For example, the spiritual world is the arena of sacred revelation, in which we know by believing. The real world where we hear, see, feel, and touch is where scientific observation allows us to know things with certainty. Faith and religion are part of the spiritual world, while reason and science provide the explanations in the real world. The spiritual world is an interior, private place; the real world is an exterior, public place. This means that values are a private matter of personal choice, having no relevance in the public square where politics and economics reign (Myers 2005:6).

In accepting the dichotomy, believers limit the scope of both sin and the gospel. “By limiting the domain of sin to a person’s soul, we inadvertently limit the scope of the gospel as well. We need to transform this way of thinking. God’s rule extends to both the spiritual and material; the redemptive work of Jesus Christ is needed wherever sin has penetrated” (Myers 2005:10).

Myers (2005:123) reckons “If the most fundamental cause of poverty is the impact of sin, then dealing with sin must be part of the Christian process of change”. He continues: “While we must deal with the individual nature of sin, we must also address its consequences as expressed in relationships that are based on a web of lies and that promote disempowerment of the poor and domination by the non-poor. This means that a Christian process of change must center on truth telling and the promotion of justice and righteousness”.

The central message of the Bible is justice-love; it is God’s unconditional love of the world. Loving God and loving your neighbour defines Christian life – Christianity is totally integrated with everyday life. Respect and love for God cannot be separated from respect and love towards human beings, e.g. Ex. 20; Lev. 19; Deut. 5; Micah 6:6-8; Rom. 13:8-10. The quality of loving God is measured by the love believers have for other people. If anyone says, “I love God,” yet hates his brother, he is a liar. For anyone who does not love his brother, whom he has seen, cannot love God, whom he has not seen (1 John 4:20), says it all.

If we prefer to stay in our comfort zones of apathy and material riches, then we should ask ourselves whether we have got the right to call ourselves Christians.  We should heed the words of Christ in Matt 25:41:Depart from me, ye cursed into everlasting fire, prepared for the devil and his angels.And also verses 45 – 46: “…. Verily I say unto you, Inasmuch as ye did it not to one of the least of these, ye did it not to me.  And these shall go away into everlasting punishment, but the righteous into life eternal(ACROS statement in 2002). 

It is also true that the poor and oppressed may oppress other poor. “If you see the poor oppressed in a district, and justice and rights denied, do not be surprised at such things; for one official is eyed by a higher one, and over them both are others higher still” (Eccl 5:8). Poor people may oppress other people who are also poor e.g. poor stealing from other poor. “The truth must be discovered about the way the poor contribute to their own poverty, and the truth must be discovered about how poverty is created by the god-complexes of the non-poor, inadequacies of worldview, and deception by the principalities and powers. Only in repenting in the face of God’s truth can relationships be restored so that life, justice, and peace (shalom) can be restored” (Myers 2005:123). Any theology of empowerment, development or social change should take this principle in consideration.

2.2 Sociology of religion

2.2.1 Janus-faced

 

The influence of religion (Christian faith) on society is complex.

 

Religion integrates and also disrupts society; it is truly Janus-faced. It may provide legitimation for the existing order, give emotional support to the fundamental values of the society, soften the impact of conflict by emphasizing values such as salvation which are common to all, and lessen social tension by supramundane value. But religion also involves transcendent moral standards which define an ideal against which human performance can be measured. Hence those who are dissatisfied politically, economically, socially, or spiritually – may find religion strong support for their attack upon status quo. Religion can be a powerful agent pushing the thoughts of men beyond tradition; it may become the spiritual dynamic of revolution (Lewy 1974:584).

The sociological perspective on religion is important to help us understand the influential forces of religion on society. Sociologists are interested in studying religion primarily for two reasons. First, religion is very important to many people… Religious values influence their actions, and religious meanings help them interpret their experiences…  Second, religion is an important object for sociological study because of its influence on society and society’s impact on religion (McGuire 1992:3). It was Calvin who said that the knowledge of the self and the knowledge of God are deeply intertwined. People develop their humanity by the image they have of God. People, who believe in an empowering God, are more open to empowerment and social change. “The way in which we conceive God and the way we speak of God have real consequences in the realm of human affairs (Case-Winters 1990:19).

Max Weber (1978) studied the influence of Calvinism in society. He found that modern capitalism originated from the Protestant faith in the Western world. He saw religion as a dynamo for social change, but it can also be legitimizing, instead of innovative. There exists an interrelationship between religion and social change.

i. A stabilising faith

The influence of Christian faith on society is mainly to stabilize communities. “There is an inherently conservative aspect to religion… Important elements in religion maintain the status quo” (Mc Guire 1992:214). A survey worth mentioning is that of Glock, Ringer and Babbie (Glock et al. 1967). They interviewed 1,885 members, including ministers and bishops of the Protestant Episcopal Church. The majority saw the church as “a refuge for those who are denied access to valued achievements and rewards in everyday American life” (ibid.:107) and “to collect and distribute clothing and food to the poor, to minister to the sick and to extend pastoral counseling to the anguished” (ibid.:204). Religion provides a haven to people in need. My research in the early nineties on poverty and dependence amongst NGKA members (before the unification of the NGKA and NGSK) indicated that they were more concerned with the stabilization of communities than the empowerment thereof. My doctoral study in 1997 confirmed this finding once again. I investigated the relation between their Christian image of God (faith) and the social empowerment of members in a rural congregation of URCSA in the Eastern Cape. The member’s faith left them immobilized and disempowered.

But it will be unfair not to acknowledge the Eastern Cape URCSA members survival strategies, the way they cope with limited resources. Poor people are sometimes blessed with amazing wisdom.

ii. Empowering faith

 

While I was preparing this paper, I attended a meeting on the challenges of farm schools in the George – Great Brak River region. A CBO operating in George did a presentation on their involvement at a farm school, their holistic approach, their successes and vision. A headmaster of another farm school complained of the lack of co-operation with the local farm owners. One farm schoolteacher shared her disgust with their school’s infrastructure. They don’t have running water and the pit toilet is a health and safety risk. A few Christian farm owners involved at another farm school shared their concerns. I kept quiet (not typical of me) but after two hours and two cups of Ricoffy, I decided to make a comment. I said that I think the situation at farm schools will drastically change when farm workers and farm owners, the whole farming community send their children to the same school. After my comment a Christian farm owner stood up and said I should leave politics out of the conversation. He continued, he was not willing to sell his bakkie, because his worker could afford a horse and that he worked very hard to live a good life.

 

Christian action takes more than welfare. True compassion includes justice (Hendriks 1974:26). “Armoedeverligting kan nie meer gesien word – soos lank in kerklike kringe gedoen is – as welsynswerk (welfare of charity) nie. Dit kan nie langer net gesien word as die uitdeel van aalmoese om die lot van sekeres effens te verlig nie. Die huidige tydgewrig roep om die permanente verandering van die lewenstog van diegene wat te weinig het om ‘n sinvolle, menswaardige lewe te lei” said Prof. Elwil Beukes, developmental economist, at a Badisa conference in 2004.

McGuire (1992:231) reckons that “certain qualities of some religions’ beliefs and practices make them more likely to effect change than other religions”. To learn more of these qualities she asked the following questions:

  • Does the belief system contain a critical standard against which the established social system and existing patterns of interaction can be measured? Those religions that emphasize a critical standard (e.g. prophetic tradition or a revolutionary myth) pose the potential of internal challenge to the existing social arrangements. The prophetic tradition of the Israelites was a basis for subsequent religious challenges to the established way of doing things…

 

  • How does the belief system define the social situation? Individuals’ perceptions of the social situation are shaped largely by how their belief system defines that reality. If a religion informs believers that their misfortune is part of God’s plan to test their faith, they are not likely to challenge that misfortune. Believers are unlikely to try changing a situation that the belief system has defined as one that humans are powerless to change. Belief systems that embody this kind of fatalism are not conducive to social activism…

 

  • How does the belief system define the relationship of the individual to the social world? Weber distinguished between religions that promote a “this-worldly” as compared with an “other-worldly” outlook. Buddhism’s interpretation of the material world and aspirations as illusion discourages this-worldly action. By contrast, many strains of Protestantism emphasize one’s “working out” of salvation in this world and one’s “stewardship”.

3. The power of God

 

My understanding of doing theology of empowerment, assumes faith in a liberating and empowering God. Christian images of God that take a person’s freedom away are inhuman and anxiety provoking should be rejected (Lindijer 1990:6). The God of the Christian faith is not the enemy but the friend of true human freedom (Migliore 1983:28). “Christian faith, centers on the issue of making and keeping human life human” (Migliore 1983:43).

It is so sad when members of URCSA – a “new” church with a long history of struggle against racism and injustice and a church with a unique confession (Confession of Belhar) – accept poverty as the will of God. “God is in beheer en dit moet aanvaar word”; “God beskik en gee op die regte tyd”; “dit is volgens God se plan”; “swaarkry moet aanvaar word” are a few responses of rural URCSA members I interviewed. This kind of faith tends to make them passive and paralyzed for social empowerment – it immobilizes them. Furthermore, when they perceive God as allowing suffering as a form of punishment, then it leads to the perception that God is revengeful. This results in them being shameful and strengthens powerlessness.

“The power of God made known decisively in Jesus Christ, the crucified and living Lord, is neither sheer almightiness nor mere impotence; it is power that makes for freedom, justice, and lasting community” (Migliore 1983:13). “Jesus empowers the powerless by extending God’s forgiveness and affirmation to them. He tells the nobodies of his time that they are the somebodies in God’s eyes” (ibid.).

4. The importance of narrative theology in the process of empowerment.

An important principle of doing Theology of Development is the challenge to integrate biblical principles and values to the process of transformation and empowerment. Myers integrated the whole bible story with this process. “To pursue human transformation as Christians means understanding where humanity is coming from, where it is going, and how it can get there. To do the work for transformation, we have to embrace the whole of the biblical story, the story that makes sense and gives direction to the stories of the communities where we work, as well as to our own stories” (Myers 2005:23).

“To link the gospel to the process of development, the people need to hear about the God who created the world and their culture; the God who wants human beings to worship God and love their neighbor; and the God who wants and will enable them to be productive stewards in creation” (Myers 2005:215). The biblical story is a very unusual story. “We are told the beginning, the middle, and the final chapter of the story. But the piece between Jesus and his work on the cross and the final chapter is still being written” (Myers 2005:23).

The convergence of the different stories (e.g. God’s story; community story) is a very helpful framework for setting the context in which development takes place. “Each story needs to engage all the other stories, and all need to engage the larger story of which all stories are part” (Myers 2005:11; 138).

5. Good news for rich and poor

God’s (biblical) story is for everyone, for the poor and the rich.  But “there are two ways in which human response to the story creates a bias that favors the poor (Myers 2005:55):

  • “First, it is apparently very hard for the non-poor to accept the biblical story as their story (Lk 18:18-30). Wealth and power seem to make people hard of hearing and poor at understanding (Lk 8:14)”. (If wealthy Christians are poor at understanding, I think we can refer to them as “spiritually poor”.)

 

  • “Second, it is the poor who most consistently seem to recognize God’s story as their story… God has always insisted that caring for the widow, orphan, and alien is a measure of the fidelity with which we live out our faith. No story, in which the poor are forgotten, ignored, or left to their own devices is consistent with the biblical story. If the poor are forgotten, God will be forgotten too. Loving God and loving neighbor are twin injunctions of a single command” (Myers 2005:55).

I do not agree with the general statement of God taking the side of the poor and oppressed blindly and that God is against the rich and the wealthy. I also disagree, as indicated before, that only the oppressed are just. Wealthy people can also convert and do justice to others. The Confession of Belhar reflects the biblical witnesses of God correctly by stating God’s special concern for the needy and the poor. God calls his church to follow “Him” by standing with “Him” against any unjust systems.

6. A “new way” of reading the Bible

 

There are “new ways” to allow God and the Bible to speak for themselves in the development process. “The Scripture Search use of the Bible in transformational development assumes the Bible is less a source of rules or a conceptual foundation and more creative encounter with God and the story God has chosen to tell us”.  (See figure in Myers (2005:229) Addendum 7.)

Myers (2005:231) also explains the Seven Steps approach. The emphasis is on group listening and receiving, not on the left-brain work of determining meaning (see Addendum 8).

I would like to share with you one alternative way of reading particular Bible texts. I wrote my master thesis on a socio-literary and socio-historical approach to the Old Testament book of wisdom, Ecclesiastes (Qohelet). I examined Qohelet’s reflections on wealth and poverty to discover whether his views were influenced by his social position. The text was seen as a social expression – a product, among other things, of socio-economic and political conditions of the time. In the interpretation the needs of the oppressed was kept in mind. Qohelet’s social background could be reconstructed from his reflections. He observed the oppression of the poor, but, on account of his socio-economic position, he refused to act. As a “bourgeois intellectual”, he benefited from the existing order. His choice therefore was “better dead than red” (Van Niekerk 1988).

7. And what now? …

 

God owns everything; we are managers or stewards of all God’s resources, and of our personal talents and the earth’s resources.

 

It was Ecclesiastes who said: “Whatever is has already been, and what will be has been before; and God will call the past to account” (3:15). With this paper I first thought I would be able to reflect on a Theology of Empowerment from a different and new angle, but I have soon realized nothing is new and has been said before.

Now the challenge is for us to formulate a Theology of Empowerment that is relevant, contextual, prophetic, transformative and liberating. Crucial to this is your sharing of your own stories and experiences of Christian empowerment.

I end my paper with a comma, but be warned, “… of making many books there is no end, and much study wearies the body (Eccl. 12:12),

Pieter van Niekerk

Bibliography

Case-Winters, A. 1990. God’s power: Traditional   understandings and contemporary challenges. Louisville: Westminster / John Knox Press.

 

Glock, Ringer B B & Babbie E R. 1967. To comfort and to challenge: A dilemma of the contemporary church. Berkeley: University of California Press.

Hay, D A. 1989. Economics today: A Christian critique. Grand Rapids: Eerdmans.

Hendriks, J. 1974. Overal waar mensen zijn, De diaconale gemeente. Kampen: Kok.

Lewy, G. 1974.  Religion and Revolution. New York: Oxford University Press.

Lindijer, C. (Ed.) 1990. Beelden van God: Orientaties op het denken en spreken over God in onze tijd. ‘s Gravenhage: Meinema.

McGuire, M B. 1992. Religion the social context. Belmont: Wadsworth.

Myers, B L. 2005. Walking with the poor. Principles and Practices of Transformational Development. New York: Orbis Books.

Migliore, D l. 1983.  The power of God. Philadelphia: The Westminster Press.

Van Niekerk, P I. 1988. Rykdom en armoede in Qohelet. Unpublished MA thesis. Pretoria: UNISA.

Van Niekerk, P I. 1997. Die verband tussen ‘n Christelike Godsbeskouing en sosiale bemagtiging van lidmate in ‘n plattelandse gemeente van die VGKSA. Unpublished DTh thesis.

Weber, M. 1978. Die protestantische Ethik und der Geist des Kapitalismus. In Winckelmann, J. (Ed.), Die Protestantische Ethik 1, 27-227. Gutersloh: Verlaghaus Mohn.

Regverdigheid

Written by webmeester on . Posted in Geregtigheid

Die wonde moet geleentheid kry om te heel, nie waar nie?

Dis so. Gewoonlik bly daar ’n letsel maar die seer genees. Jy onthou dit, maar dit maak nie meer seer nie.  Heel mense vergewe dink ek makliker. Dit maak sin om die daad te haat maar die oortreder deur die genade van God onvoorwaardelik te vergewe. Om te kan vergewe maak jou vry. Ons kan tog nie toelaat dat iemand anders wat jou seergemaak het en weier om jou om verskoning te vra jou lewenslank bitter laat nie…

Maar hoe gemaak met al die onreg?

Jesus aard na sy Vader wat in situasies van onreg vir reg kies en Jesus volg die profete, Hy  praat onreg nie goed nie en smeer dit ook nie toe nie. Jesus sê dit is veral betroubaarheid, barmhartigheid en geregtigheid wat gelowiges nie mag nalaat nie.

Na alles wat jy sê bestaan daar ’n  helende geregtigheid…?

Ja, dis ’n  besonder mooi beginsel, waarmee ek ten volle kan identifiseer! Dit gaan in helende geregtigheid nie om teenoor kwaad en onreg vergeldend op te tree nie, maar om rehabilitasie, regstel, herstel,  dit gaan om die kwaad reg te maak en die seer te genees.

Soos  liefde nie onreg verdra nie, het vergifnis perke, dit maak jou nie ’n slaansak van ander se ongeregtigheid nie.

Onselfsugtigheid – 2de RSG-onderhoud vir Sondag Aktueel

Written by webmeester on . Posted in Geregtigheid

Dit sien ons in Handelinge waar die eerstes Christene alles met mekaar gedeel het – Elkeen het nie eerste aan homself/of haarself gedink nie, maar aan die ander. Onselfsugtig – gedagteloos aan die self

Ons sien dit die beste in die bediening, lewe en sterfte van Jesus Christus

Om onselfsugtig te wees is om goed te doen en lief te he ten spyte van en ondanks.

Vraag 3. Hoe help onselfsugtigheid ons om morele herstel te bewerk en watter implikasies het dit vir ons situasie van werkloosheid, armoede en rassisme?

Onselfsugtigheid help ons daarin dat, as ons nie onselfsuftig is nie, ons selfsugtig is, maw – ons alles net vir onsself wil he en ons niks omgee vir die ander een nie. Dus is onselfsuftigheid ook ‘n veiligheidsklep of maatreel wat ons beskerm teen selfsugtigheid. Dit dien as barometer vir ons  liefde tot God en ons naaste.  Onselfsugtigheid help ons juis omdat die eienskap ons bewus hou van die nood en pyn en die gesukkel van ander – Dit beweeg ons om nie net die potensiaal in die ander te merk nie, maar beweeg ons ook om iets te doen waarby die ander baat.

Met so ‘n lewensingesteldheid kan ons die regering, hulpverlenende organisasies en kerke help in ‘n gesamentlike poging om armoede uit te wis, mense hul menswaardigheid terug te gee en kan ons enige vorm van verdeeldheid, rassisme ‘n stuithou gee wat van ons samelewing ‘n heerlike, vrye en ondersteunende, meelewende samelewing help maak.

Nuwe kinderwet help mens nuut dink oor kinders

Written by Admin on . Posted in Geregtigheid

Nuwe kinderwet help mens nuut dink oor kinders 

Kinders het ‘n besondere plek in Jesus se nuwe wêreld. Hy tree nie op volgens die kultuur en gewoontes van sy tyd nie. Hy waardeer hulle en wys dat hulle sonder enige voorwaardes in God se oë spesiaal is. Die nuwe Kinderwet getuig iets hiervan. Dit het 1 April vanjaar in volle werking getree. Dit is die omvattendste stuk wetgewing wat al geskryf is om kinders te beskerm en hul regte en verantwoordelikhede te bevorder.

Dié kinderwet klop met liberale demokratiese wetgewing en is meeste moderne kinderreg wette vooruit. Ongelukkig is ons Suid-Afrikaanse konteks, met diverse sosio-maatskaplike omstandighede, oorlaaide en soms lomp staatsinstellings nog behoorlik gerat vir die toepassing hiervan nie. Dit is soos baie van ons land se paaie nie geskik is vir ons vinnige en tegnologies-moderne voertuie nie. Die nodige infrastrukture om ons kinders te beskerm is nie voldoende in plek nie en daar word telkemale berig van ontoereikende ondersoeke, onvanpaste hofprosedure, en onbetrokke en onkundige gemeenskappe.

Dis ‘n feit. Ons mooi land se grootste rykdom lê in sy mense, veral in sy kinders.  “Die karakter van ʼn nasie word gemeet aan die manier hoe hy sy kinders behandel” (Nelson Mandela). Die welsyn en gesondheid van ons kinders lê nie net by die staat nie, maar is ook die verantwoordelikheid van die gemeenskap. Huishoudings is een van die heel belangrikste verhoudingstrukture wat gemeenskappe vorm. 

Al is die toepassing van die wet op die oomblik ‘n visie in wording, bied die etos van die kinderwet ‘n waardestelsel vir ‘n gemeenskap om van kennis te neem. Dit gee aan ouers en versorgers ‘n perspektief op kinderregte in Suid-Afrika.

Luister na kinders
Kinders het belangrik geword. Kinders word nie net meer gesien nie, maar na geluister. Selfs klein kindertjies en diegene met een of ander vorm van gestremdheid word sovêr moontlik geakkommodeer om te kan deelneem. Met o.m. egskeiding en aanneming speel die kind se wens ook ‘n rol tydens besluitneming. 

Kinderontwikkeling
Omstandighede waarin kinders opgroei, behoort hul volledige ontwikkeling te bevorder. Elke kind se ouderdom en ontwikkelingsfase, asook (unieke) gepaardgaande behoeftes, word tydens besluitneming in ag geneem. Byvoorbeeld, hoe ouer ‘n kind is, hoe meer verstandelik bevoeg word hy/sy beskou om outonome insette te lewer t.o.v. sake wat hom/haar raak. Of, met die skryf van ‘n ouerskapplan wanneer ouers skei, word aanvaar dat reëlings aangepas sal word soos wat die kind ouer word.

Kinders se verhoudings
Wat ‘n kind self as ‘n betekenisvolle verhouding met iemand anders beskou,  behoort as belangrik gehanteer te word. Veral dood en egskeiding kan ontwrigte verhoudings veroorsaak. Dikwels kry versorgers dit dan om verskillende redes nie reg om hulle eie volwasse kwessies opsy te skuif ter wille van die verhoudingsbehoeftes van die kind nie. Byvoorbeeld, dit is die ma en pa wat skei; nie ‘n pa en sy kind nie.

Die omvattende kinderwet verskuif ook die fokus na die kind se emosioneel betekenisvolle verhoudings met ander versorgers as die moeder, byvoorbeeld die vader en uitgebreide familie. Dit bevorder die regte van beide ouers, asook grootouers ten opsigte van die sorg van kinders. Die ouer se geslag of seksuele oriëntasie bevoordeel hom/haar nie meer in die verkryging van “sorg en kontak” van kinders nie.

Veiligheid van kinders
Kinders behoort onder geen omstandighede aan risiko situasies bloot gestel te word nie. So behoort ‘n gemeenskap die legio risiko’s in gedagte te hou wat met drank- en dwelmmisbruik geassosieer word. In 90% van gevalle van kindermishandeling binne die gesin speel dit ʼn rol (Helpende hand nuusbrief nr. 37, Januarie 2010).

Kinders leer van rolmodelle in hulle gemeenskap. Hulle leer van geslagsongelykheid as hulle met gesinsgeweld groot word. Geweld leer ons kinders die maklikste, maar gevaarlikste wyse van probleemoplossing: aggressie. Tagtig persent van die kinders onder twee jaar wat by Kinderlyn aangemeld word, is as gevolg van skedelbreuke (Helpende hand nuusbrief nr. 37, Januarie 2010).

Volgens die kinderwet is alle professionele persone wat met kinders in aanraking is, asook personeel van en vrywilligers geassosieer met kinderinstansies, verplig om die redelike vermoede van mishandeling en/of verwaarlosing by die staat aan te meld sodat dit behoorlik ondersoek kan word.  Indien sodanige persoon in gebreke bly om dit aan te meld, is dit strafbaar.
Met die nuwe kinderwet is ook ‘n nasionale kinderbeskerming register ingestel. Dit het eerstens ten doel om kinders wat deur mishandeling geaffekteer is, te beskerm deur monitering en/of hulpverlening. Tweedens plaas dit mishandelaars op rekord sodat hierdie persone verhoed word om op enige manier by instansies te werk wat met kinders betrokke is.

Stabiliteit van kinders
‘n Belangrike beginsel wat met emosionele sekuriteit geassosieer word, is díé van stabiliteit. Kinders se leefwêreld behoort sovêr moontlik nie onnodig ontwrig te word nie. Byvoorbeeld, met die nuwe wet kan ‘n persoon (soos ‘n beweerde oortreder) uit die kind se huislike omgewing verwyder word wat ‘n bedreiging vir sy/haar welsyn inhou, eerder as die kind.

Die nuwe kinderwet kan nie liefdevolle ouers en soet kinders kweek nie – dit bied egter ‘n standaard van waardes waarvolgens ons samelewing die welsyn van ons kinders kan dien. Die verwesenliking van dié waardes is die verantwoordelikheid van die burgerlike samelewing, die taak van ouers, versorgers en opvoeders en die diens van geloofsgemeenskappe.
 
Ons word deur die liefde van Christus gedring om die kinderregte te beliggaam en met ander vennote saam te span om by die heling van ons land daadwerklik betrokke te wees.

Pieter van Niekerk

GLANS PASTOOR EN SKITTER KOMMUNIS IS KOP IN EEN MUS

Written by webmeester on . Posted in Geregtigheid

Pastoor Ray McCauley en Minister Blade Nzimande se uitspattige lewenstyl maak ’n bespotting van armoede. Terwyl die helfte van Suid-Afrikaners  armlastig is, lewe die twee leiers en hul maters in weelde. Mens sou verwag dat die twee vanuit hul “geloof” goeie nuus aan die armes verkondig en  geïntegreerd leef; dat hulle in solidariteit met armes sensitief sou wees en ‘n eenvoudige lewenstyl volg.

McCauley se welvaart teologie het hom in die steek gelaat. Sy  uitgawes oorskry sy maandelikse inkomste. Sy salaris is blykbaar R100,000 per maand. Al is dit 50% minder bly dit ‘n skreiende skande. In die welvaart teologie word gelowiges wat finansieel swaar trek se geloof onder die vergrootglas geplaas. Volgens dié teologie is dit God se wil dat almal welvarend sal wees, anders is daar iets fout met jou geloof. Jy eis jou behoeftes van God met gesag af.

Terwyl Jesus die armstes van die armstes sy broers (susters) noem (Matteus 25) en hulle vir ‘n feesmaal uitnooi(Lukas 14), nooi McCauley net die invloedrykes na sy feeste. Hy het onlangs met sy sestigste verjaarsdag blykbaar nie een van sy kerkpersoneel uitgenooi nie.

Die twee se gejaag na rykdom is ironies. Materialisme en verbruikerisme is vreemde bedmaats van die  Bybelse evangelie. Dieselfde geld vir kommunisme. Ek wonder of Nzimande en sy magnate nie besig is om ‘n moderne voorspoed kommunisme te ontwikkel nie. Hy het dit dalk by McCauley geleer, wat in pro- ANC-regeringskringe hoog gereken word.

Terwyl die welvaart teologie die evangelie van Jesus as ‘n medium gebruik om  geldelike gewin, is die aanhangers van die “voorspoed kommunisme” se verweer die herstel van die onreg van die verlede. Dit ten koste van hul ondersteuners. Die SAKP en COSATU se beleid van vinnige herverspreiding ongeag hoe die ekonomie daarop reageer, het vir  ‘n handjie vol kommuniste bevoordeel.

Nzimande dring daarop aan dat hy steeds ‘n kommunis is en hom vir die werkersklas beywer, ten spyte van sy R1.1 miljoen luukse staatsmotor berig media 24 .

“Ek het nie my waardes laat vaar nie. “Ek dink ook nie ek het my morele leierskap prysgegee nie. Die lot van die werkersklas is nog steeds my prioriteit,” het hy gesê.

Ray McCauley se   pro-ANC houding laat my wonder waaroor sy geloof regtig gaan. Geld en mag? McCauley se Rhema Kerk het die ANC in gebed geword. Hy is die stigtervoorsitter van die National Interfaith Leaders Council en het nie die grootste ekumeniese liggaam van Suid-Afrikaanse Kerke (SARK) na die stigting uitgenooi nie. Die SARK trap dalk te hard op sy Italiaanse invoer skoene Terwyl homoseksualisme as groot sonde met hand en tand beveg word, hoor ek nie sy profetiese stem oor die groot korrupsie binne die ANC geledere en die groter groeiende gaping tussen arm en ryk in ons land nie.

McCauley die super kapitalis en Nzimande die materialistiese kommunis deel dieselfde geloof in die geldgod mammon. McCauley hou dit seker nie teen Nzimande dat hy pro-gay is nie.