Claassen tas mis wanneer hy oor geloof praat

Written by Admin on . Posted in Geloofwaardigheid

Ek is dit eens met Hendrik Kraemer in ‘Religion and the Christian Faith’ (1961):  ‘Die Christelike godsdiens in sy vele historiese manifestasies dui op dieselfde kommerwekkende kombinasie van verhewe, veragtelike en ordentlike elemente as nie-Christelike godsdienste”. Wrede goed is in die naam van Christus (lees dogma) gedoen. Dink maar aan die Inkwisisie en godsdienstige vervolgings van die 16/17 de eeu. Apartheid is deur dominante kerke Bybels regverdig, ondersteun en in stand gehou. Meeste apartheidswette is deur ‘n kerk geskep, geïdeologiseer en verpolitiseer. Maar daar is duisende mense gedring deur die liefde van Christus betrokke by die fisieke nood van ander. Sendinghospitale en skole het destyds wonderlike baanbreker werk gedoen. Ons oudpresident Nelson Mandela was ‘n leerder van ‘n sendingskool. Gebed sou deel wees van dié hospitale en skole se daaglikse handelinge. Sending-dokters, -verpleërs, -gemeenskapwerkers en evangeliebedienaars is wêreldwyd besig om mense te bedien en te bemagtig. Hulle maak van die wetenskap gebruik

Alhoewel die openbaring van God in die skepping of sy verlossing nie direk bestudeer kan word nie; is dit moontlik om die ontvangs, die respons en die reaksie van die gelowige ten opsigte van hierdie Goddelike manifestasie na te vors en aan Claassen se evaluering en kritiek onderwerp te word. Die impak wat God se selfonthulling in geloof het, manifesteer in gelowiges se lewens. Maar daar is nie altyd ‘n genoegsame handvatsel om aspekte van die geloof verstandelik te beredeneer of feitelik te bewys nie. Waar ons met die misterie van die Goddelikheid te doen het, moet ons alte seker sorgvuldige oorweging toepas, maar ons kan nie empiries-wetenskaplik te werk gaan nie. Want ons handel nie met feitelike bewysbaarhede nie. Daar is ook nie ‘n ideale, super-metafoor waarmee ons God sal kan verbeeld/beskryf nie. Elke mens het vanweë sy persoonlikheid, ingesteldheid, herkoms, wêreldbeskouing en ander agtergrondfaktore spesifieke mites, metafore en rites wat hom/haar aantrek en vir hulle betekenis het (http://www.markplek.co.za/nuusbrief10_4.htm0 ).

Claassen toon egter nie die respek met sy artikel oor “Gebedsbedrog mislei siekes” wat hy voorheen teenoor Christene soos sy eie pa toon nie (Kerkbode 19.02.2010) nie. Godsdiens soos die Christelike geloof is nie bo kritiek nie, maar Claassen maak self kwakoskopiese opmerkings en flaters.
Claassen maak nie melding dat meeste Christene soos eietydse mense siekte as ’n natuurlike verskynsel wat deur virusse en ander fisieke en psigiese faktore veroorsaak word, beskou nie. Sommige gelowiges sien die hand van God in die mediese wetenskap, kennis, navorsing en vaardigheid om genesing te bewerkstellig raak. Deernis, liefde en sorg aan siekes toon die humane beeld van die Christelike geloof. 
Wonderwerke vind steeds plaas, om asem te haal is een daarvan. Daar is baie medici wat van metafisiese genesings getuig, nie almal is bewus van die gebede vir en genesing van siekes nie. Daar is dominees, pastore en priesters, gelowiges en dokters wat vir die genesing van pasiënte bid, sonder dat enige haan daaroor kraai. Maar daar is inderdaad oneerlike geloofskwakke soos daar oneerlike wetenskaplike kwaksalwers is.
Jacques Kriel ’n internis toon in Matter, Mind, and Medicine (2000) die tekortkomings van ’n suiwer wetenskap-positiwistiese benadering in die mediese beroep aan.  Verskeie fasette van die menslike bewussyn soos geloof speel ’n  rol in genesing.  Dit gaan in genesing oor meer as net die fisieke toestand van die pasiënt, die geestelike aspek moet ook in ag geneem  word skryf Isak du Plessis in ‘God en wetenskap (2003).
Claassen kriminaliseer gebedgenesing en is uiters selektief met sy voorbeelde. Hy plaas die mediese wetenskap teen geloof en skiet veral gebed af. Ek kies beide, daar is propvol getuies van gebede wat verhoor is en mense wat wonderbaarlik genees is. Dokters verrig elke dag wonderwerke en red lewens, dominees, pastore, priesters en geestelike werkers bid daagliks vir pasiënte wat hooploos  lê. Baie kry nuwe krag (hoop) en sin in die lewe en dra nie alleen aan hul pyn nie.
Die sigbaarheid van die Christelike geloof is nie verhewe  kritiek nie, maar die onsigbare verdien respek.

Pieter van Niekerk

Sondagaktueel – RSG

Written by Admin on . Posted in Verantwoordelikheid

Sondag Aktueel ~ RSG

 1(A): Waar, wanneer en deur wie word morele waardes gevestig?

Die aanleer van persoonlike waardes werk die beste wanneer ouers van so vroeg as moontlik, en natuurlik voortdurend, hulle kinders met waardes help, hulle daaroor inlig, en goeie voorbeelde hieroor vir hulle stel.

 As ouers dit nie doen nie, word kinders groot met die oortuiging dat waardes nie belangrik is nie. Kinders gaan waarskynlik, soos wat hulle groter word, hulle eie stel waardes ontwikkel. Maar hulle gáán waardes ontwikkel, want hulle ouers het vir hulle gewys dat dit ‘n belangrike deel van enige mens se mondering is.

 Jy vra waar waardes aangeleer moet word? Die aankweek van waardes móét binne die mure van die ouerhuis begin – nie in die skool of kerk nie. Ouers het in elk geval ‘n goeie ses jaar voorsprong bo die skool.

Ongelukkig tree sommige ouers, wat waardes betref, soos hoofkontrakteurs op wat ‘n klomp werk aan subkontrakteurs uitgee. Ouers verwag van subkontrakteurs soos die skool, die kerk, die geestelike leier en die sportafrigter om hul kind se waardesisteem te bou. Maar dít werk gewoonlik nie baie goed nie. Natuurlik kan hierdie subkontrakteurs ‘n belangrike ondersteunende bydrae lewer, maar waardes word primêr deur jou as ouer vasgelê.

Ons “voorbeeld” is baie belangrik. Nie net wat ouers betref nie, maar ook breër beskou. Ons soek rolmodelle in ons samelewing. Mense wat waardes modelleer of beliggaam. Jy weet, ons kan eintlik nie waardes afdwing op mense nie. Ons beskik dus nie oor afdwingende mag nie. Ons mag lê egter in ons voorbeeld.

Ralph Waldo Emerson sê dit so mooi: “Wie julle ís, moet so hard praat dat dit nie nodig is om te hoor wat julle sê nie!”

(1b): Hoe lyk gesonde waardes?

 Gesonde waardes is voordelig vir die persoon wat dit beoefen sowel as vir die persoon teenoor wie dit beoefen word. Dit verbeter die welstand van ander of dit voorkom leed – of doen beide. Gesonde waardes het die vermoë om te vermenigvuldig, selfs al word dit weggegee. Hoe hulpvaardiger kinders bv is, hoe meer komplimente ontvang hulle en hoe makliker gaan hulle daarmee voort. Dit ontwikkel en neem toe soos wat dit beoefen word. Die teenoorgestelde is ongelukkig ook waar.

Só baie in die wêreld vandag het te doen met die vraag, Wat kan ek hieruit kry? Gesonde waardes, daarteenoor, gaan oor wie jy is en wat jy gee. Dit is wie ons is en wat ons gee, eerder as wat ons besit – waarmee ons ry, waar ons bly en wat ons kry – wat ons diepste karakter bepaal.

Vraag 2: Hoekom is waardes so belangrik? Is daar ‘n voorbeeld uit die geskiedenis waar dit regtig ‘n gemeenskap verander het?

Waardes genees! Verder sê Richard en Linda Eyre in ‘n boek van hulle dat waardes, veral kinders, se geluk verseker. Dit gee sin en betekenis. Dit maak mense suksesvol, sê Rick Warren. Maar die heel belangrikste – dit genees!

Jy vra na ‘n voorbeeld uit die geskiedenis. Daar is ‘n fantastiese verhaal. En in Suid-Afrika kan ons baie hieruit leer!  

Dit handel oor die Ierse gemeenskap in die vroeë 19de eeu in New York.  

Tienduisende Ierse immigrante het as ‘n verlore gemeenskap in hierdie Amerikaanse stad gebly. Arm en ongeletterd. En verder het hulle hulself vernietig met hul drinkgewoontes – hulle het by onwettige bedrywighede betrokke geraak. Misdaad, veral geweldsmisdaad, het baie van hulle se lewe gekenmerk.  

Tog, binne één generasie, het die seuns van kriminele, goeie polisiemanne geword, en die dogters van ongeletterde vroue het hulle as onderwyseresse bekwaam.  

William Stern skryf dat dít nié teweeggebring is deur werkskepping en maatskaplike strukture en stelsels nie – alhoewel die belangrikheid hiervan vir ons eie konteks nie ontken kan word nie – maar deur ‘n revolusie in waardes!  

Die held van hierdie verhaal was John Joseph Hughes – die eerste Katolieke aartsbiskop van New York. Hy het Katolieke skole begin waar kinders nie net geleer is om te lees, te skryf en somme te maak nie, maar waar ‘n geloofsgebaseerde waardesisteem, wat respek vir onderwysers en mede-studente bevorder, ingestel is. Ouers moes vergaderings met onderwysers bywoon, met herstelwerk in die skole help en selfs skole help opruim wanneer dit nodig was.   

Daar is erg op hierdie Ierse gemeenskap neergesien. Hulle was geëtiketteer as dom. ‘n Klomp mense het in een huis gewoon. Daar was baie siektes en sterftes as gevolg van die swak omstandighede waaronder hulle geleef het.  

Tienduisende Ierse vroue was vasgevang in prostitusie in 1850 in New York. Duisende kinders het op straat rondgeloop – in bendes. Ongeveer die helfte van die mense wat in die 1840’s en 1850’s in hegtenis geneem is, was Iere. 

Hughes het wel die skuld geplaas op die Britse onderdrukking in Ierland, maar het nie daarby vasgesteek nie. Hy het aanbeweeg deur gemeentes te stig met priesters wat die Evangeliese waarhede na hierdie Iere geneem het.  

Hy het ‘n waardesisteem gevestig wat die klem op persoonlike verantwoordelikheid laat val het. Ook is reinheid en respek baie sterk gepropageer.  

Hughes was gekant teen “hand-outs” wat nie ook op morele herstel gefokus het nie. Die resultaat? Teen 1880, kom ons sê een generasie later, het geweldsmisdaad onder die Iere met 50% gedaal. Driekwart van die stad se polisiemag het uit Iere bestaan.  

Amper twee-derdes van alle Ierse vroue en omtrent ‘n derde van die mans, het geen alkohol meer gebruik nie. In 1890 was ongeveer 30% onderwysers Ierse vroue en die geletterdheid onder hierdie mense het opgeskiet tot 90%.  

Morele waardes is ‘n kragtige instrument in die transformasie van die mens se siel! Van sy lewenskwaliteit.  

Jack Bloom skryf soos volg hieroor in ‘n rubriek van hom: “Die ontwikkeling van die interne polisieman van die gewete, is baie meer effektief as om die polisiemag te verdubbel of te verdriedubbel”.

Chris Jones

 

 

 

Nuwe kinderwet help mens nuut dink oor kinders

Written by Admin on . Posted in Geregtigheid

Nuwe kinderwet help mens nuut dink oor kinders 

Kinders het ‘n besondere plek in Jesus se nuwe wêreld. Hy tree nie op volgens die kultuur en gewoontes van sy tyd nie. Hy waardeer hulle en wys dat hulle sonder enige voorwaardes in God se oë spesiaal is. Die nuwe Kinderwet getuig iets hiervan. Dit het 1 April vanjaar in volle werking getree. Dit is die omvattendste stuk wetgewing wat al geskryf is om kinders te beskerm en hul regte en verantwoordelikhede te bevorder.

Dié kinderwet klop met liberale demokratiese wetgewing en is meeste moderne kinderreg wette vooruit. Ongelukkig is ons Suid-Afrikaanse konteks, met diverse sosio-maatskaplike omstandighede, oorlaaide en soms lomp staatsinstellings nog behoorlik gerat vir die toepassing hiervan nie. Dit is soos baie van ons land se paaie nie geskik is vir ons vinnige en tegnologies-moderne voertuie nie. Die nodige infrastrukture om ons kinders te beskerm is nie voldoende in plek nie en daar word telkemale berig van ontoereikende ondersoeke, onvanpaste hofprosedure, en onbetrokke en onkundige gemeenskappe.

Dis ‘n feit. Ons mooi land se grootste rykdom lê in sy mense, veral in sy kinders.  “Die karakter van ʼn nasie word gemeet aan die manier hoe hy sy kinders behandel” (Nelson Mandela). Die welsyn en gesondheid van ons kinders lê nie net by die staat nie, maar is ook die verantwoordelikheid van die gemeenskap. Huishoudings is een van die heel belangrikste verhoudingstrukture wat gemeenskappe vorm. 

Al is die toepassing van die wet op die oomblik ‘n visie in wording, bied die etos van die kinderwet ‘n waardestelsel vir ‘n gemeenskap om van kennis te neem. Dit gee aan ouers en versorgers ‘n perspektief op kinderregte in Suid-Afrika.

Luister na kinders
Kinders het belangrik geword. Kinders word nie net meer gesien nie, maar na geluister. Selfs klein kindertjies en diegene met een of ander vorm van gestremdheid word sovêr moontlik geakkommodeer om te kan deelneem. Met o.m. egskeiding en aanneming speel die kind se wens ook ‘n rol tydens besluitneming. 

Kinderontwikkeling
Omstandighede waarin kinders opgroei, behoort hul volledige ontwikkeling te bevorder. Elke kind se ouderdom en ontwikkelingsfase, asook (unieke) gepaardgaande behoeftes, word tydens besluitneming in ag geneem. Byvoorbeeld, hoe ouer ‘n kind is, hoe meer verstandelik bevoeg word hy/sy beskou om outonome insette te lewer t.o.v. sake wat hom/haar raak. Of, met die skryf van ‘n ouerskapplan wanneer ouers skei, word aanvaar dat reëlings aangepas sal word soos wat die kind ouer word.

Kinders se verhoudings
Wat ‘n kind self as ‘n betekenisvolle verhouding met iemand anders beskou,  behoort as belangrik gehanteer te word. Veral dood en egskeiding kan ontwrigte verhoudings veroorsaak. Dikwels kry versorgers dit dan om verskillende redes nie reg om hulle eie volwasse kwessies opsy te skuif ter wille van die verhoudingsbehoeftes van die kind nie. Byvoorbeeld, dit is die ma en pa wat skei; nie ‘n pa en sy kind nie.

Die omvattende kinderwet verskuif ook die fokus na die kind se emosioneel betekenisvolle verhoudings met ander versorgers as die moeder, byvoorbeeld die vader en uitgebreide familie. Dit bevorder die regte van beide ouers, asook grootouers ten opsigte van die sorg van kinders. Die ouer se geslag of seksuele oriëntasie bevoordeel hom/haar nie meer in die verkryging van “sorg en kontak” van kinders nie.

Veiligheid van kinders
Kinders behoort onder geen omstandighede aan risiko situasies bloot gestel te word nie. So behoort ‘n gemeenskap die legio risiko’s in gedagte te hou wat met drank- en dwelmmisbruik geassosieer word. In 90% van gevalle van kindermishandeling binne die gesin speel dit ʼn rol (Helpende hand nuusbrief nr. 37, Januarie 2010).

Kinders leer van rolmodelle in hulle gemeenskap. Hulle leer van geslagsongelykheid as hulle met gesinsgeweld groot word. Geweld leer ons kinders die maklikste, maar gevaarlikste wyse van probleemoplossing: aggressie. Tagtig persent van die kinders onder twee jaar wat by Kinderlyn aangemeld word, is as gevolg van skedelbreuke (Helpende hand nuusbrief nr. 37, Januarie 2010).

Volgens die kinderwet is alle professionele persone wat met kinders in aanraking is, asook personeel van en vrywilligers geassosieer met kinderinstansies, verplig om die redelike vermoede van mishandeling en/of verwaarlosing by die staat aan te meld sodat dit behoorlik ondersoek kan word.  Indien sodanige persoon in gebreke bly om dit aan te meld, is dit strafbaar.
Met die nuwe kinderwet is ook ‘n nasionale kinderbeskerming register ingestel. Dit het eerstens ten doel om kinders wat deur mishandeling geaffekteer is, te beskerm deur monitering en/of hulpverlening. Tweedens plaas dit mishandelaars op rekord sodat hierdie persone verhoed word om op enige manier by instansies te werk wat met kinders betrokke is.

Stabiliteit van kinders
‘n Belangrike beginsel wat met emosionele sekuriteit geassosieer word, is díé van stabiliteit. Kinders se leefwêreld behoort sovêr moontlik nie onnodig ontwrig te word nie. Byvoorbeeld, met die nuwe wet kan ‘n persoon (soos ‘n beweerde oortreder) uit die kind se huislike omgewing verwyder word wat ‘n bedreiging vir sy/haar welsyn inhou, eerder as die kind.

Die nuwe kinderwet kan nie liefdevolle ouers en soet kinders kweek nie – dit bied egter ‘n standaard van waardes waarvolgens ons samelewing die welsyn van ons kinders kan dien. Die verwesenliking van dié waardes is die verantwoordelikheid van die burgerlike samelewing, die taak van ouers, versorgers en opvoeders en die diens van geloofsgemeenskappe.
 
Ons word deur die liefde van Christus gedring om die kinderregte te beliggaam en met ander vennote saam te span om by die heling van ons land daadwerklik betrokke te wees.

Pieter van Niekerk

Reaksie van Communitas vriende op Eugene Terre’Blanche se moord

Written by Frederick on . Posted in Menswaardigheid

Eugene Terre’Blanche is op Stil Saterdag, soos Chris Hani 17 jaar tevore vermoor. Vir baie van ons het Opstandingsondag aangebreek met die aanhoor van hierdie ontstellende nuus. Hier volg die kommentaar van Communitas vriende op Facebook ( die Kommentaar is nie in enige volgorde nie) Lees ook gerus Jannie Swart se bydrae hieroor Tussen Vrydag en Saterdag Voeg gerus jou kommentaar hierby sodat ons mekaar kan bemoedig.

Eugene Terre’Blanche oor Paasnaweek vermoor, soos Chris Hani 17 jaar tevore. Op menslike vlak is dit ewe tragies. Op politieke vlak verskil dit egter hemelsbreed van mekaar. Terre’Blanche het nie meer enige beduidende politieke rol gespeel nie. Neels Jackson

Die spiraal van wanhoop, polarisasie en onderdrukte agressie in ons land sal slegs gebreek word deur gelowiges wat doelbewus beign om die waardes van die Koninkryk te lééf al kos dit hulle alles. Dis wat Jesus gedoen het. Dis die prys wat ons ook te betaal het as ons die kruis wil opneem en Hom volg.Pieter steyn

Met Eugene dood en Malema singend, is ons grootste vyand nie ander of mekaar nie, maar ons eie irrasionele gedagtes. Probeer om nie te oorveralgemeen nie, weet ons is een nasie wat wil streef na vrede en gelykheid.Hennie Pienaar

Paanaweek is anders as enige ander naweek, ook al gebeur ontstellende dinge soos nou. Toe Jesus aan die kruis uitgeroep het: “My God, my God, waarom het U my verlaat?” het Hy al ons benoudheid, al die krete om geregtigheid van alle eeue namens ons uitgeroep. Toe Hy die Sondag uit sy graf die vroegoggend binnestap, het …Hy ons opgetrek uit alle donker + ons voete op die vaste rots van ‘n oopbrekende hoop geanker.Johan van der Merwe

Dinge lyk bietjie anders van die kant, veral as dit 3 km van jou af gebeur…..Of dit nou oor geld was of oor Malema se uitsprake, ‘n boer is vermoor, toevallig een wat baie sterk voel oor die Afrikaner Marius Combrink

Alhoewel ek dit kan verstaan, is daar vandag op menigte ander plek ander mense ook vermoor, waarskynlik binne 3 km van waar ek is, en niemand gee om nie. Dit gaan defnitief nie die koerant se voorblad haal nie.

Of dit nou ‘n boer is, iemand wat sterk voel oor die Afrikaner of ‘n swart bedelaar van Zimbabwe in die strate van Soweto wat sterk voel oor oorlewing, ‘n politiese figuur of onskuldige mense in ‘n woongebied, iemand wat vir die ANC stem of vir die DA; moord is verkeerd.

Ons gaan alleenlik vooruit beweeg as ons alle moord, alle misdaad, alle ongeregtigheid veroordeel op dieselfde vlak. Dit gebeur nie in die media nie en dit is (myns insiens) deel van die probleem…. Hanno Langenhoven

Die bedelaar verkoop ongelukkig nie koerante of ideologiee nie; die moord van Eugene Terblanche gaan ongelukkig beide baat.

Persoonlik dink ek nie hierdie hartseer gebeurtenis kon op ‘n veel slegter tyd in ons politiese klimaat gebeur het nie. Hanno Langenhoven

Dis is vreeslik. ´n Mens hoef dit nie eens te wees met ET se standpunte nie, maar hy was ´n prototipe ´Boer´ wat op die verkeerde plek op die verkeerde oomblik daar was.Marcel Bas

Ek betreur die wreedaardige moord op ‘n Afrikanerleier, taalgenoot, strydgenoot en vriend Eugene Terre’Blanche en bsekou dit as ‘n politieke moord aangestig deur Julius Malema, die jeugleier van die ANC. Andre Alkema

 

Medemenslikheidswerk onder Christene

Written by webmeester on . Posted in Menswaardigheid




Die vrug van humane Christene

In Afrika verander die Christelike godsdiens mense se harte. Dit bring geestelike transformasie. Die wedergeboorte is werklik.

Ons leef in ‘n wonderlike tyd. Daar is ‘n nuwe entoesiasme vir geestelike diepte in die Christelike geloof. ‘n Eietydse, verantwoordelike manier van glo, vernuwing en gestuurdheid is aan die ontwikkel . Dis nie orals aanwesig nie en ook nie noodwendig tot die kerk beperk nie.

Medemenslik

Dis hoog tyd om dit hardop te sê: “Nie alle Christene is so nie”. Hulle is medemenslik. Hulle is besorg oor die welwese van die fauna en flora op die aarde, erken hul afhanklikheid van die natuur en ondersteun volhoubare en eko vriendelike ontwikkeling. Hulle waardeer die ontwikkeling van die wetenskap. Hulle respekteer mense met ander geloofsoortuigings en sal as gelykes in gesprek met hulle tree. Hulle is gelowiges wat nie dogmas op ander afdwing nie. Hulle deel ‘n gemeenskaplike menslikheid met ander en word nie deur die verskeidenheid en andersheid van ander bedreig nie, maar ervaar dit as verrykend. Hulle streef daarna om humaan op te tree, hulle erken die regte en vryheid van ander mense en ondersteun met ander belange-groepe ‘n vry en demokratiese wêreld.  Hulle is Christen humaniste. (John de Gruchy, 2006.  Being Human – Confessions of a Christian Humanist)

Die politieke kommentator Matthew Parris se artikel “As ateïs glo ek werklik Afrika het God nodig” (By van 21.2.2009) gee uit ‘n verrassende  oord ‘n baie positiewe getuigskrif oor die Christelike geloof se impak op Afrika. Hy het as oortuigde ateïs onder die indruk gekom van die “enorme bydrae wat Christelike evangelisasie in Afrika lewer: dit is radikaal anders as die werk van sekulêre nie-regeringsorganisasies, regerings projekte en internasionale hulp pogings. Sulke pogings alleen werk nie. Opvoeding en opleiding alleen werk nie. In Afrika verander die Christelike godsdiens mense se harte. Dit bring geestelike transformasie. Die wedergeboorte is werklik.” Dis die vrug van die Christelike geloof: humanisme!

Apartheid

Die NG Kerk het in samewerking met ander geloofsgemeenskappe steeds baie te bied. Die spirituele diversiteit onder eie geledere; die nuwe politieke klimaat in die land, en die kulturele andersheid onder die inwoners daag nie net die NG kerk uit nie, maar alle geloofsgemeenskappe om nie ter wille van hulself en hul eie ideale te bestaan nie. Dis wat ek met Christelike humanisme verstaan.

Die NG Kerk is in staat om met ander geloofsgemeenskappe versoenend te leef en geregtigheid te internaliseer en ander daarmee te bedien. Gelowiges is goed om mense met verskillende fisiese en emosionele seer pastoraal te ondersteun. Die herstel van menswaardigheid en geregtigheid geniet heelwat prioriteit.

Die vrou in die amp, Jesus se fisiese opstanding, die belydenis van Belhar is kwessies wat die media interesseer, lidmate omkrap en kritici mee spot. Dit gaan oor beginsels, waardes, oor dit waarin mense glo en nie glo nie en dis vir Christene belangrik. Maar die Christelike geloof gaan  oor meer, oor menswaardigheid, medemenslikheid, verlossing wat gelowiges nie meer godsdienstig maak nie, maar meer volledig mens maak.

Dit is die nuwe mensheid van Christene wat ‘n erkende ateïs soos Parris raak en ‘n verskil in ‘n onmenslike samelewing maak. Dié mensheid van die Christelike geloof bepaal die waarde wat die Goddelike oorsprong definieer. God word deel van die mensheid en deur Christus kry die mense deel aan die Godheid. God word sigbaar deur ‘n mens en deur die mens se lewe word God sigbaar, som myns insiens die Evangelie in ‘n sin op.  Daar is dokters, verpleegsters, sielkundiges, beraders, onderwysers, gemeenskapswerkers, regslui wat onder haglike omstandighede op grond van hul Christelike geloof wêreldwyd mense dien. Nelson Mandela is ‘n  Christen humanis. Hy was tydens sy studente jare aan die Universiteit van Fort Hare lid van die Studente Christelike Vereniging. Hy het Bybellesse aan mense in gehuggies  gegee.

Ons kan gerus erkenning gee aan die verskil wat Christen humaniste bring. Dié manier van glo, maak tog sin!

Ons is meer as oorwinnaars

Written by webmeester on . Posted in Geloofwaardigheid

Invictus – onverslane, onoorwonne
As die nag swart oor my strek
en in die donker lug
ek ontelbare ligte hoog sien brand,
dank ek die God wat my vry maak
om te kies watter lig my baken is.

In donker omstandighede en wat ook al die noodlot bring, oorwin bestemming en kans nie
en word ek steeds wyser wakker
oor die lewe en sy dinge

en steeds is my wil vry
om te besluit waar my woorde
en dade hoort, hetsy reg of verkeerd
en in alle dinge antwoord ek net aan Hom wat die Kaptein van my lewe is.

[Verwysings: Invictus deur William Ernest Henley en The Soul’s Captain deur Orson F. Whitney.] (Gert Strydom) www.woes.co.za
Kuns het die vermoë om nie net ons sintuie te streel nie, maar om ons hart en verstand aan te raak, ons nuut te laat interpreteer, vars gedagtes te inspireer en ons  tot dade te aktiveer.  Die hartroerende Clint Eastwood-film Invictus het William Ernest Henley (1849 -1903) se betreklik onbekende gedig met gelyknamige titel vir ons afgestof. Madiba het hierdie gedig, wat hom in die gevangenis geïnspireer het, in 1995 aan Springbok-rugbykaptein Francois Pienaar met die wêreldbekertoernooi gegee. Destyds se Amabokoboko-oorwinning op die grasgroen Ellispark word vandag steeds trots besing.

In die Evangelie heers kennelik ‘n gees van oorwinning.  Aan die kruis was Jesus se gesig vol bloed, maar sy gees was ongebroke. (My head is bloody but unbowed.) Hy is ons voorbeeld van, en inspirasie vir, ‘n gees wat nie oorwin kan word nie. Ons is volgelinge van die Kaptein, wat as onoorwonne ons oorwinning lei.

Mag volgelinge van Jesus steeds deur die Evangelie se versoenende krag geïnspireer word. Ek glo dat God deur sy lewegewende Woord en Gees ons in staat stel om onversoenlikheid en haat, bitterheid en vyandskap, te oorwin; dat Hy sy volk in staat stel om in ‘n nuwe gehoorsaamheid te leef wat in die samelewing en wêreld nuwe lewensmoontlikhede kan bring (Belydenis van Belhar).

Madiba se gees van versoening is evangelies kragtig. In hom sien ons iets van God se liefde wat  ‘n mens vry kan maak. Al gebeur verskriklike dinge met ons, is dit moontlik dat ons oorwinningsbeker bly oorloop en nooit leeg raak nie (Rom 8: 31-39).  In donker omstandighede en wat ook al
die noodlot bring, oorwin bestemming en kans nie
(Strydom). Madiba se selflose optrede dui op ‘n onoorwonne gees. Dit is iets soortgelyk aan wat Paulus as ‘n reuse-oorwinning deur Hom wat ons liefhet,  beskryf.

Pieter van Niekerk

Fliekresensie in Die Kerkbode

Wonderlike goed tussen “praise and worship” deur

Written by webmeester on . Posted in Geloofwaardigheid

Die fokus is op God wat met ons besig is, en nie op my wat met Hom besig is nie. Die doel van die musiek is God en ‘n belewenis van God. In hierdie aanbidding word die aanbidder broos omdat daar in die teenwoordigheid van God inbeweeg word.  Dit is nie ‘n “goedvoel”-emosie nie, maar een van respek en nederige naderkom. Hierdie aanbidding bring verandering in die aanbidder mee. God bly God, maar die aanbidder word al hoe meer verander om goddelik te leef.

John Michalak (http://jonreid.blogs.com/oneanother/2008/03/worship-porn.html) gaan in dié verband nog verder as McKnight. Hy meen dat wanneer hierdie eienskappe, onder meer die totale fokus op God, nie in die lofprysing en aanbidding teenwoordig is nie, dit niks anders as aanbiddingspornografie is nie. Dit is geweldig sterk woorde wat ons al hoe nader aan die beginsels van tempelprostitusie bring. Aanbiddingspornografie is, soos pornografie, ‘n kopie van die oorspronklike, maar met geen verbintenis aan die ander nie, in dié geval die Heilige self. Daar gebeur geen hartsverandering by die aanbidder nie. Die doel met dié aanbidding/pornografie is om ‘n erotiese, intense emosie te beleef, sonder ‘n langtermyn-verbintenis, terwyl die fokus op die eie begeertes is. Die aanbidder verander nooit, kom nooit regtig in beweging om in die wêreld die liefde te gaan leef nie.

Die vroeë kerk het gesê: “Soos jy aanbid, so leef jy.” Dié aanbidders gaan leef maar weer elke dag selfgerig, met min verandering in hul gemeenskappe.  Dit moes egter die een of ander tyd gebeur. Die kerk het al hoe meer die wêreld se simbole probeer kopieer, wat musiek insluit en ook hoe die wêreld oor liefde en seksualiteit dink. Terwyl die kerk ‘n kontra-kultuur moes skep, het hy al hoe meer die wêreld se simbole geïnkorporeer, die verbruikersmentaliteit omarm en ingesuig geraak by die manier waarop daar oor seks gedink word, die absolute reg op bevrediging van die eie seksuele behoeftes.

Daar was in die kerk van Handelinge, in die Nuwe Testamentiese tyd en in die eerste drie eeue van die kerk se geskiedenis beslis ruimte vir aanbidding wat gevul was met woorde van liefde en emosie.  Dink maar aan die manier hoe die vroeë kerk die Bybelse boek Hooglied geïnterpreteer het; die verhouding wat Jesus met Sy kerk gehad het. Die verskil was egter die diep intieme, ewige verbintenis, met die fokus op die Bruidegom. Die mistieke skrywers van die 16de eeu het baie ruimte gemaak om die verhouding met God in liefdesterminologie uit te druk.   Johannes van die Kruis se gedig “Die donker nag van die siel” praat onbeskaamd van die beminde, teerheid en emosie.

Weer eens, die implikasie was ‘n lewensveranderende verbintenis, waar hierdie manne en vroue hul hele lewe in afsondering met God gesluit het. Die doel was om ‘n beter gemeenskap te vestig. Daar is nog ‘n saak wat bykom in die versterking van die erotiek en aanbiddingspornografie: Die beginsel wat vandag al hoe meer aan ons verkoop word dat die kerk ‘n onderneming is. Geestelike leiers maak plek vir bestuurders. Drome wat van God afgebid word, maak plek vir strategiese sessies, beplanning­siklusse en duidelik geformuleerde doelwitte. Die gedagte dat die kerk liggaam van Christus is, vervaag onbewustelik al hoe meer en die kerk as onderneming tree sterker op die voorgrond.

Soos David Ryser (http://onfollowingchrist.wordpress.com/2009/06/12/the-question-that-changed-my-life-by-david-ryser) vra: Wanneer ‘n liggaam ‘n onderneming word, is dit nie prostitusie nie? Hy verduidelik die meeste mense het “tot bekering gekom” omdat hulle glo God sal vir hulle iets doen of gee. Hy sal die gelowige seën – weer eens, in die verbruikerskultuur is dit altyd materieel en finansieel.  Gebede is altyd gefokus op dit wat God aan my moet gee en verskaf. Hoe vroom die gebed ook al mag wees, soos gebede om liefde of vrede in die land, die fokus is steeds my begeertes en my behoeftes waarin God moet voorsien.

Is die kerk ‘n prostituut of die geliefde van die Here? Wat is die verskil?

Iemand wat waarlik lief het, doen dit onvoorwaardelik. Daar is geen teenprestasie wat verwag word nie. Daar is trou en lojaliteit en die fokus bly die Beminde. ‘n Prostituut bly getrou solank die betaling geskied.  Ryser vra verder: Wat sal gebeur wanneer God ons ophou betaal? Wat sal gebeur as daar geen “belonings” meer van God se kant af kom nie?  Die kans is baie goed dat die meeste van ons Hom sal verlaat. Ons aanbidding, “praise and worship” verraai ons gesindheid: Ons doen dit om iets terug te kry, al is dit net die genot van die geestelike erotiek of die selfbevrediging deur aanbiddingspornografie.

Is dit vergesog, te kru? Dalk is dit ‘n veralgemening, wat nooit goed is nie, maar wat het die afgelope jaar op kerklike gebied gebeur om hierdie sentiment te onderstreep?  By “Loftus vir Jesus” en ander soortgelyke byeenkomste word daar gevra: “Wie sukkel met swangerskap, wie kan nie kinders kry nie?” Dan word daar gebid vir dié wat hand opsteek, met die grootste oortuiging dat God kinders sal gee!  Ons is oorbekend met die seksuele taal van ‘n hoogsbetaalde vroulike evangelis. Hierdie erotiese inligting word in kerke gedeel met vroue wie se sekshonger mans nie meer bevrediging in hul huwelike kry nie.

Seksonderrig word ook met kinders in kerke gedeel, teen betaling natuurlik. Seks is heilig, maar hoe heilig? God is mos heilig. Is dít nie waar morele verwarring begin intree nie – met kinders wat graag na tienerdienste toe kom om te “praise and worship”, maar ook seksueel aktief is? Hierdie vervaging en vermenging van die geestelike en die erotiese kom die beste in Christelike tyd- skrifte na vore. Veral die tydskrifte wat op die vrouemark gerig is, maar ook dié vir die mans, beeld die vroue onbeskaamd as misterieus en seksueel uit.

Terwyl dit wat in die kerk of op geestelike gebied gebeur, beslis nie wêreldvreemd hoef te wees nie, is daar nou bitter min verskil tussen die wêreld en die kerk. Versterk die “Christelike” media, en hier bedoel ek spesifiek die vrouetydskrifte, nie die beeld van die “onderdanige” vrou en die man as die hoof of koning van die vrou nie? Waarom word gospelsangers duisende rande vir optredes betaal en het baie van hulle bykans kultusstatus? Omdat dit hul werk is! Waarom is ons bereid om vir al hierdie mense te betaal, as dit nie oor ons eie behoeftes gaan nie?

“Praise and worship”-musiek het oor jare heen ‘n soort transformasie ondergaan waar dit nou so “oop” geskryf word dat dit in die kerk gesing kan word óf by Skouspel. Ons is reeds bekend met die Kersmusiek wat in inkopiesentrums gespeel word. Gaan dit egter nog regtig oor aanbidding, “praise and worship”, as hierdie liedere nou ook populêre musiek word, of is die grens tussen kerk en kultus besig om te vervaag?

Ons “geestelike” behoeftes word deur geestelike erotiek en aanbiddingspornografie bevredig, binne-in die kerk, soms buite die kerk, en ons kan dit toedraai in die dekmantel van godsdiensbeoefening of geestelike vroomheid. Of daar egter ooit enige verandering by ons plaasvind, verandering wat deursyfer tot in die gemeenskap, is te bevraagteken.

Hoe ver is ons van tempelprostitusie?

Dr. Johan van den Heever is 'n NG leraar en nasionale koördineerder van die Wêreldgemeenskap vir Christelike Meditasie.

My kommentaar

Dis ‘n ou truuk. Ek reken meer mense het Johan van den Heever se Monduitspoel (By 16.1.2010) met die opskrif “Seks in die kerk” gelees, omdat die woord “seks” soveel aandag trek.

Johan van den Heever se woordkeuse het my aan Amos die skaapboer se monduitspoel preke (ongeveer 760 v.C) laat dink. Veral sy preek oor die koeie van Basan (Amos  4:1-5). Die ryk vrouens in Samaria  word met vet koeie  wat lekker eet vergelyk. Die vroue se sorgvrye lewe was juis daarvoor verantwoordelik dat die armes verdruk en uitgebuit is. Mense se lewenstyl kan direk of indirek tot ander se verdrukking lei.

Amos waarsku weer op ‘n ander keer dat die godsdienstiges moet ophou kerk hou!  Hulle gebrek aan liefde teenoor die naaste veral die geringstes in die samelewing maak van hul kerkdienste ‘n klug. Hulle sing, bid en offer terwyl hulle oneerlik en onregverdig teenoor ander mense optree, hul menswaardigheid ontken en selfsugtig aan hul besittings klou (Amos 5:21-25).

Die woorde “seks in die kerk” “geestelike erotiek” en “aanbiddingspornografie” om die tendense van ‘n bepaalde aanbiddingskultuur en gemeentebestuur in sommige gemeentes te beskryf, dien waarskynlik ‘n doel. Dit is kontroversieel en laat mens goed oor die kerk nadink, maar dit loop die gevaar om deur veralgemening ‘n streep deur die integriteit van kerk te trek. Daar is wonderlike dinge in gemeentes aan die gebeur self tussen die “praise en worship” deur. Die bekende Twee Toringkerk in Bloemfontein het van ‘n eksklusiewe wit Afrikaanse kerk na ‘n God se kerk vir die wêreld geword – soos die wêreld in die middestad van Bloemfontein lyk. Ek kan my indink dat die gemeente ook na die sekswerkers, soos talle gemeentes inderdaad doen, uitreik.

Stephan Joubert praat van die nuwe taal van eietydse kerk as  “familietaal” en “vriendskapstaal”. “Kerklike taal het dikwels ‘n vroom aanwendsel geword. Hierteenoor is die taal van eietydse kerke intiem, eg en naby” Joubert (Jesus ‘n radikale sprong 2009). Dit gaan tog in aanbidding om ‘n verhouding met God, daar is ‘n “ek”/”ons” wat God loof en prys.

Ek stem met Johan oor teologiese kwelpunte in sommige hedendaagse gemeentes saam. Ek is veral besorg oor die gevolge van die voorspoedteologie. Maar lofprying en aanbidding was in Amos se tyd, psalms en gesange in die Apartheidstyd  in baie gevalle selfgesentreerd.

Ek is dominee van ‘n plattelandse gemeente waar lidmate Sionsgesange en koortjies sing en ons probeer a Praise en worship op die been bring.