Wat is daar vir die kerk en gemeentes uit die 2014 verkiesing te leer?

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes, Gestuurdheid, Leierskap, Padlangs met gemeentes, Transformasie, Uncategorized

Ek waag vanaand! Daar is al heelwat ontleding oor die uitslag van die verkiesing gedoen. My bydrae probeer nie op die uitslag fokus nie maar op die prosesse in en rondom die verkiesing om te probeer verstaan wat in ons land aan die gang is.
1. Die persentasie kiesers wat gestem het, was wel ‘n bietjie laer as die verkiesing van 2009, maar het nogtans die verwagting van die OVK ver oortref. Die proses is gekenmerk deur lae vlakke van geweld as in ag geneem word hoe vel die verkiesingstryd was. Iemand het opgemerk dat daar minder geweldadige insidente was as in die VSA se laaste verkiesing! Die mense wat voorspraak gedoen het om stembriefies te bederf het nie hond haaraf gemaak nie. Die getal bedorwe briefies was klaarblyklik min of meer dieselfde gewees as met vorige verkiesings. Sou ‘n mens kon aflei dat mense oor ‘n breë spektrum genoeg omgee en glo in die toekoms van ons land dat hulle in groot getalle moeite gedoen het om te gaan stem? Indien ek reg is, wil ek voorspel dat gemeentes wat net vir eie belang en voortbestaan aanspraak maak op mense se ondersteuning en lojaliteit, minder en minder ondersteuning gaan kry.

2. Dit wil lyk asof Suid Afrikaners ‘n behoefte het aan publieke deelname van prosesse of byeenkomste van nasionale belang. Die Wereldbeker het dit in 2010 gewys, Madiba se begrafnis en nou weer met die deelname aan die verkiesing. Nie alleen het ‘n verassende persentasie mense deelgeneem nie, maar die oorweldigende kommentaar was dat mense dit “geniet” het om te stem. Ek kan my aan min ander lande indink wat mense met soveel vreugde stem en dit as lekker beskryf. Kan dit wees dat daar ‘n behoefte by Suid Afrikaners is om mekaar te ontmoet in publieke ruimtes waar ons saam deelneem aan prosesse? Ek onthou nog baie goed hoe Suid-Afrikaners mekaar omhels het toe Thabalala daardie eerste doel in die 2010 wêreldbeker geskop het. En die eerste keer toe die Blou Bulle in Soweto gaan rugby speel het, en nie net rugby gekyk het nie, maar heerlik gekuier het in Wilakazistraat se restaurant.

‘n Paar weke terug het ek dieselfde ervaar met die optog in Kaapstad voor die verkiesing. Ek hoor van ‘n groep predikante wat in Parow ‘n gesamentlike diens op Palmsondag gehou het waar ‘n tiental gemeentes van verskillende kante van die spoorlyn saam kerk gehou het en hoe lekker dit vir almal was toe ‘n paar honderd mense na die kerk op die grasperk saam geëet het.

Is dit nie nou tyd om uit ons woonbuurtes te kom en saam publieke prosesse te ondersteun wat die eenheid tussen Suid-Afrikaners verder bou nie?

 

It is time the heroes go home

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes, Leierskap, Padlangs met gemeentes

De La Rey sal nie die boere meer kan lei nie

Gemeente leierskap vir vandag

De La Rey, De La Rey
sal jy die Boere kom lei?
De La Rey, De La Rey
Generaal, generaal
soos een man, sal ons om jou val.
Generaal De La Rey

Generaal, generaal
sal jy die Boere kom haal?

Die sentimente van Bok van Blerk se lied leef dalk nog sterker in ons as wat ons dink. Hoe baie sê ons nie vir mekaar dat die Afrikaners nie meer leiers het nie. Tog bly daar maar steeds die strewe om iemand te volg, ‘n leier te hê. Gemeentes soek na predikante met sterk leiersvaardighede: om die gemeente te lei, vernuwing te bring en die kerk weer vol te preek (Die ironie is dat dieselfde gemeentes dan weerstand bied teen die verandering).

Waarop moet ons fokus as ons krimp: Instandhouding of Gestuurdheid?

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

Ek verwonder my oor die energie, die toewyding, die goeie organisasie, die deurdagtheid van hulle hele strategie, maar veral oor die openlikheid waarmee hulle oor moeilike sake soos rassisme, sosiale geregtigheid, Swart  Bewussyn  en versoening praat asof dit die ABC van die evangelie is.  Dit is duidelik nie vir hierdie gemeente opsioneel óf daar oor hierdie sake gepraat moet word nie.  Oppad vertel ‘n jong jeugleier van hulle weeklikse betrokkenheid by ‘n skool in die swartwoonbuurt. Hy ry met gemak na die skool, hy ken duidelik die pad en oppad groet hy bekendes langs die pad.

Ek begin iets van die toekoms te sien as ek na lidmate luister

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

Die afgelope maand het ek ‘n aantal gesprekke met gemeentelede gehad wat my  iets van die toekoms laat sien, soos Otto Scharmer dit uitdruk- “Receiving the future as it emerge.”  Laat ek begin deur te sê dat die afgelope 18maande seker van die moeilikste tydperke vir baie gemeentes was. Die finasiële krisis het groot spanning gebring. Die erediens getalle in baie gemeentes het kommerwekkend gedaal soos wat mense minder behoefte het om te assosieermet  of deel te neem aan gemeentes. Leë kerke begin alledaags te word, soms in gemeentes wat nog onlangs vol en lewenskragtige gemeentes was. Ek sien in die liggaamshouding van baie kollegas hoe dit swaar op hulle druk. Die Kerkrade kyk na die dominees om dinge beter te maak terwyl ons weet da tons te make het met samelewings-skuiwe wat dieper loop as ‘n klein tegniese verstelling of twee.

GOD KIES SY SPAN

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

 

Omdat die VGK Mosselbaai tans vakant is, ontmoet ons dagbesture eers net om te gesels oor samewerking en toe reël ons ‘n ontmoeting tussen ons twee kerkrade waarin ons sommer net saam kuier en gesels oor “dit waarmee God besig is” en waar ons die grootste nood en behoeftes beleef.  En so word net weer bevestig – ons het dieselfde Spanbestuurder, Afrigter en Keurder en ons behoort tot dieselfde span en dat God ons klaar opgeroep het om dieselfde soorte nood in ons gemeenskap aan te spreek. Dit was net lekker om te weet dat die Here ons weer ordentlik saamgebring het vir ‘n Spanpraatjie en ons gehelp het om te sien hoe Hy ons wil laat saamwerk om Sy doel te bereik.

Die Tabita-groep en Omgee-bediening het sommer nou gereelde “spanpraatjies” ten doel. By ons ontmoeting op 5 November (foto ingesluit) het ons besluit om op 3 Desember mekaar te ondersteun in die kers-uitstappie vir sowat 30 kinders met MIV & Vigs. Die volgende dag, op 4 Desember gaan ons saam ‘n erediens aanbied met die fokus op World Aids Day.  Dis ook maar net die begin, want die Familiebedienings het al ‘n projek saam aangepak en die Sending-groepe is met opleiding van pastore d.m.v. die Nehemia-projek besig. Ons kyk en luister nou fyner om saam die Afrigter se stem te hoor.

Hoop vir matrieks op die platteland

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

 

Die ander boere knik instemmend kop. Ek hoor later die kinders kry daagliks ‘n sms, veral voordat hulle gaan skryf, om hulle te verseker dat daar iemand is wat vir hulle bid.

Toe ons huis toe stap na kerk, hoor ek dat baie min van die kinders gemeentelede is. Baie van die kinders kom uit die stad en is kinders van huise waar dit moeilik gaan. Ek verwonder my oor die natuurlike wyse waarop die gemeente liefde aan dié kinders gee in ‘n tyd wat hulle die ondersteuning van ‘n familie baie nodig het.

Die storie help my om die verhaal te onthou van ‘n ander gemeente in die Karoo. Die skool op die dorp het die afgelope 3 jaar as ek reg onthou geen druipelinge in matriek gehad nie. Baie van die kinders kom uit arbeidershuise op plase waar die ouers ongeletterd is, maar mense in die gemeente, van hulle onderwysers, sien dit as hulle roeping om die kinders spesiaal te ondersteun met ekstra klasse en handwerk projekte. ‘n Dogter van ‘n plaaswerker wie se ma oorlede is, word as ‘n kind aanvaar in die huis van die eienaar. Sy is soos ‘n suster vir die eienaar se dogter. Die twee dogters leer en speel saam. Sy wil na skool verder leer, sê sy, want leer is nie so moeilik as wat haar pa vir haar gesê et nie.

Ek verwonder my aan die kapasiteit wat daar in gemeentes opgesluit is om oor grense uit te reik en op betekenisvolle wyse ‘n verskil in ander mense se lewens te maak. Dalk steek hierdie verhale ander gemeentes se verbeeelding aan om in hulle konteks net so spontaan liefde en ondersteuning deur te gee aan kinders. Of dalk net dat hulle die stories van hoop wat daar is, sal raaksien en oorvertel.

It’s more than meets the eye?

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

So op die nippertjie kom die mense in, die leë stoele word so bietjie-bietjie minder. Die lofspan begin dapper, dit voel of ek alleen sing en ek en almal wat dit moet hoor, hou nie van my gebrom nie. Ek word hartlik verwelkom.

 

Soos gebruiklik begin ek die erediens met ‘n gebed van die hart. Die stilte kom moeilik, regs voor is ‘n kleinding meer lus vir speel as stilte en oorkant die straat is twee arbeiders luidkeels besig om in ‘n tuin te skoffel of so-iets, terwyl hulle gisteraand se sosiale lewe van plaaslike die township bespreek.

Ons fokus nou ons gedagtes op God, probeer ek vergeefs. Na die stilgebed nooi ek gemeentelede wat behoefte het, om te kom vir ‘n doopbevestiging tydens die lofsang. Niemand het vanoggend vrymoedigheid of behoefte nie. Net voor ons die laaste vers van die tweede lied sing, kom twee vroue, die een emosioneel. Ek maak met die doopwater waterkruise in hulle handpalms en verseker hulle van die onvoorwaarderlike liefde van Christus.

Dan is daar skielik is daar ‘n tou van mense. Hulle hande vertel verhale, sommige is perfek gemanikuur. Ander is growwe arbeiders hande met letsels. Daar is kinderhande met handskoene teen die geniepsige koue. Die Downsindroom dogter se handpalm vertel die verhaal van ‘n chromosoom wat vermis geraak het, almal ryk en arm gelyk in hulle behoefte om die onvoorwaardelike liefde te beleef.

En so hou hulle aan om te kom, rustig én diep geraak staan hulle met oop hande en ‘n blik wat my diep in die oë kyk. Die koue het gewyk, merk ek op, terwyl ek die Woord bedien. Die mense is nie net hier nie, hulle is téénwoordig soos mense wat diep geraak is.

Voor die seën aan die einde van die diens nooi ek hulle vir mekaar dankie te sê met ‘n woord of ‘n handdruk of dalk net ‘n kopknik. En toe gebeur dit, soos ‘n damwal wat breek, spontaan staan hulle byna soos een mens op en reik uit na mekaar, soos mense wat hulle lewe lank daarvoor gewag het. Party lag, ander huil openlik op mekaar se skouers, ander staan lank in ‘n stil omhelsing. Kinders hou hulle pa’s se broekspype vas onseker oor wat hier gebeur.

Hier word nie in tale gepraat nie, geen profesie uitgespreek, en tóg is die teenwoordigheid van die Gees onteenseglik. Dit is eenvoudig nie dieselfde mense wat die kerk koes-koes ingekom het nie. Ek ontvang deur die loop van Maandag ‘n e-pos van my kollega:

Die Gees het my op ‘n wonderlike wyse verras met die gemeente se reaksie tydens die diens.  Ek dink ek het nogal nodig gehad om só verras te word. Die gebeure tydens die erediens bevestig dat die gemeente gereed is vir ‘n tyd van vorming. Ek (weet) dat die deel waar mense na mekaar uitgereik het in die diens, BAIE betekenisvol was.

Dit het alles in ‘n bietjie meer as ‘n uur gebeur, op ‘n bitter koue winteroggend in ‘n kerksaal op ‘n dorp waar die gemeente al baie moes deurmaak, in die NG Kerk.

Want waar twee of drie in my Naam vergader, daar is Ek in hul midde.” (Matt 20:18)