Navorsing oor Evangelicals in UK

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes

Aan die einde van 2010 het die eerste van baie interessante navorsing oor die oortuigings, geloofsingesteldhede en gewoontes van Evangelikale in die UK die lig gesien.

The  Evangelical Alliance het die studie onderneem. Dit is die eerste van ‘n reeks studies.

Kommentaar op die verslag plaas die klem op die diversiteit onder evangeliese gelowiges,  maar ter selfdetyd ook die uniekheid en toewyding van gelowiges vanuit hierdie tradisie.

Echurch Christian Blog lig bv die volgende uit:

BELIEFS: 98% agree that their faith is the most important thing in life and 96% that it is the key factor in their decision-making. 96% believe that Jesus is the only way to God. 96% consider the Bible to be the inspired word of God and 82% say that, in its original manuscript, it is without error. 92% believe in miraculous gifts of the Spirit. 59% believe in a physical hell, but 27% are unsure and 14% disbelieve. 39% think evolution and Christianity are incompatible, 43% that they are not.

Die dokument kan hier afgelaai word (die dokument is 3 Mega Grepe groot en mag ‘n tydie neem om af te laai)

DANS MET TRINITEIT

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

In 1990 het H.S. Spies navorsing gedoen oor die praktyk en toekoms van die NG kerk in Parow. Sy bevinding was dat die NG kerk in Parow se lidmaattalle teen ʼn baie vinnige tempo daal en dat heelwat van die gemeentes nie finansieël sal oorleef nie. Hy het voorgestel dat daar ʼn paradigma skuif moet kom in die wyse waarop ge-meentes funksioneer in die Ring. Hierdie studie som Spies se studie-bevindinge op en bespreek die reaksie van die geestelike leiers in Parow daarop. Dit vra die vraag waarom die Ring van Parow nie daarin kon slaag om die uitdagings van demogra-fiese veranderinge in Parow aan te spreek oor die periode van twintig jaar nie.

Die Ring van Parow het groot erns gemaak met die bevindinge van Spies se studie en het beplanning gedoen om die uitdaging van demografiese verandering in Parow aan te spreek. Hulle het voorstelle ontwikkel wat daarop neerkom dat die gemeentes in die Parow Ring moet saamsmelt in een groot makro-gemeente. Dit het nooit ge-beur nie en die situasie het bly versleg. Slegs ses gemeentes uit die twaalf wat in 1990 bestaan het, is nog onafhanklik. Ses gemeentes het vanweë finansiële druk met ander gemeentes saamgesmelt in die periode tussen 1990 en 2002. Die omge-wing het demografies baie verander en daar woon meer mense as ooit tevore in Parow, maar dit is nie tradisionele wit, Afrikaans sprekende, NG kerkmense nie.

Die studie bespreek ook die wyer konteks van verandering waarin die gebeure in Parow Ring afspeel, naamlik, globalisasie, post modernisme en post Christendom. Dit toon aan dat die kennis, gedrag en gewoontes wat die leiers in ʼn vorige periode aangeleer het, nie genoegsaam is vir die uitdagings van die veranderinge.

Die studie beskryf twee paradigmaskuiwe wat kan help om ʼn nuwe ekklesiologiese praktyk in Parow te bevorder. Die eerste paradigmaskuif hang saam met nuwe teolo-giese insigte wat die afgelope sestig jaar ontwikkel het rondom die begrip missio Dei. Die tweede paradigmaskuif wat in die studie uitgelig word, het te doen met vaardig-hede van geestelike leiers in die hantering van verandering. Die studie se uitgangs-punt is dat die veld en wêreld waarin geestelike leiers moet optree sodanig verander het, dat daar net een manier is om dit te hanteer en dit is die transformasie van die geestelike leiers se eie voorveronderstellings, kennis, idees en praktyke. Die ontlui-kende leierskapsvaardigheid waardeur ons leer om transformerend aan te pas by die veranderinge deur in pas te kom met missio Dei, is geloofsonderskeiding.

Geestelike leiers moet geloofsonderskeiding as leierskapvaardigheid aanleer en ge-meente-praktyk maak, omdat dit die wyse is waarop die geloofsgemeenskap vanuit luister en doen-spasies, na die wêreld gelei word om daar saam met missio Dei te werk. Dit is in luisterende, gehoorsame doen-spasies, en in groeiende bewussyn van die teenwoordigheid van Triniteit, waar transformasie van die geloofsgemeenskap plaasvind.

Die fenomenologiese beskrywing deur Otto Scharmer van wat hy noem die ontluikende leierskapsvaardigheid van presencing1 help om die proses van geloofsonder-skeiding beter te begryp.

Die studie eindig met drie nuwe hipoteses.

Working through a past of shared pain

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

What my investigation revealed was the experience of the murderous “event” as if it was not real.

Traumatic experience plays a significant role in the development of patterns of violence . The link between a traumatic past and violence has been found in individuals who have been severely abused, as well as in groups that have suffered trauma collectively, such as systematic abuse and humiliation over an extended period.

In times of stress and when confronted with difficult and painful circumstances, severely abused individuals have a tendency to “cut off” the painful experience as a way of protecting the self from confronting the pain.

The tragic and gloomy aspect of these disruptive failures is that a person with a history of trauma may learn to “cut off” painful or stressful experiences by taking it out on another person. It may be repeated in contexts that may be far removed from, or have no relationship with, the original trauma. The opposite of “acting out” trauma would be “working through” trauma, which requires facing the traumatic past and dealing with it, a process at the heart of transformative practices .

Suggesting that people must “forget the past” creates great conceptual mischief.

By understanding the destructive effects of these complex legacies of the past, we can grasp the full complexity of the repetition of the past and its destructive forces in both the violence we witness on our television screens, and the violence we experience directly as its perpetrators or its victims in the home or work environment.

My appeal for recognition of the past is not to kindle old hatred. Rather, it is in order to transform that past (at least to transform its effects). Very few people, if any, in our society were not touched by the violent chaos of the past. There are narratives of trauma and heroism from all sides of our history. Some people were victims, some perpetrators, and others bystanders or beneficiaries of apartheid privilege.

And this is why dialogue about the past continues to be so critical. Facing each other in a spirit of shared pain about the past, confronting the past not in order to set it aside as a condition for moving on into the future, but rather to remember it in order to transcend it. These are precisely the ideas that were embodied in the Truth and Reconciliation Commission.

The TRC framed its process in a way that has left us with great insights; however, we know that the work of reparative healing still has to happen. What is needed is, firstly, a process of transformative dialogue that goes beyond the binaries of victim/ perpetrator. Secondly, such dialogue should lead to true transformation of lives and transcend not only the traumatic past, but also break the cycles of its transgenerational repetition.

Let me elaborate by sharing an example of a project of transformation that is taking place at the 320-year old Solms Delta estate in Franschhoek.

The work that Mark and Karen Solms are doing is remarkable because it is carefully focused on this very issue of engaging with a destructive past in an effort to break cycles of intergenerational trauma.

When they became the owners of the farm, they soon realised that they were inheriting a group of seven families who had lived for many years on the farm – as the farmworkers say, ” sommer van altyd “, which means forever. This reference to “forever” has an uncanniness about it – read as a metaphor, it is a very graphic representation of lives lived in servitude “for ever.” The term evokes a long life of utter servitude, and it conveys a permanent state of brokenness under subjugation.

Mark described his first efforts to engage the families in dialogue about their future, together, on the farm: “I met with each family one at a time, one family at a time around the dining room table, discussing what ideas did they have, what’s their experience and how I could change things, what direction should we go in.”

Mark says his efforts were met with silence, a silence he describes as a “thickness … like walking through treacle”. He considers several reasons for the silence in response to his invitation to dialogue: did they think he was too important, so they dared not speak to him? Or did they think he could not be trusted?

One man called him to request a meeting the following day. The man said: “After we met you yesterday, we said a prayer to thank God for sending us an owner who we don’t have to be scared of.” For me, this captures, in one sentence, layers of painful memories carried over the generations from the years of slavery to post-colonial years and into the present.

The Museum Van de Caab at Solms Delta is an effort to unearth this past, with all its complicated legacies. The importance of representing the stories of the families on the farm validates them and helps them to reconstruct identities that were destroyed by the humiliation of subjugation. Oral history of the families and their ancestral routes revisits the past, honours it, and creates the space for the sharing of new narratives. During the development of the museum project, one of the farmers said: “You see, Professor, my people were here before yours.” What was lost and destroyed is reconstructed and given new dignity. The fact that the farmworkers are today co-owners of Solms Delta is testimony of this new and proud identity.

The Solms Delta project is blazing the trail for new corridors of social and ethical reflection.

Last week, Dr Mampele Ramphele, challenging the mining sector to bring about visible transformation, asked the question: “How do you sleep at night knowing that you have a poverty stricken community where you are making profits?”

This example from Solms Delta illustrates the essence of transformative dialogue, a principled commitment to a communal ethic based on values embodied within a framework of responsibility for the other. Such a framework requires a process of moral imagination, a certain intentional openness to the possibility of reaching out beyond the self and towards the other.


Die groei wat ons nou benodig, is in karakter

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes

Ons begin praat oor die leraar wat ‘n beroep aanvaar het en na 22 jaar die gemeente verlaat. ‘n Jong onderwyser kry nie woorde nie, haar emosies oorval haar. “Dit is elke keer sleg as iemand weggaan” begin sy, “maar ek sal julle vreeslik mis. Julle was vir ons sulke steunpilare, dankie vir al die gesprekke en gebede en dat ons vriende kon wees”. Stadig maar seker ontvou daar ‘n prentjie van ‘n klein geloofsgemeenskap wat in die allermoeilikste omstandighede voortgaan met  die basiese dinge van ‘n gemeente. Terwyl dinge om hulle uitmekaar val, word die Woord gebring, Bybelstudie gehou, kinders gedoop, gekatkiseer, siekes besoek en begrafnisse gehou. Hulle het nie meer elke Sondag ‘n predikant nie, hy moes jare gelede al ‘n buur gemeente ook bedien, later nog een, die geld het op geraak, maar hulle gaan self voort met die eredienste.  In verhaal op verhaal word die leraar bedank vir sy standvastigheid, sy betroubaarheid sy deursettingsvermoe. “Jy was elke dag dieselfde”, getuig hulle een na die ander. “Dominee jy het waardes geleef van diensbaarheid, waardes wat ‘n mens vandag nie meer kry nie. Dankie daarvoor, se ‘n vrou wat al jare in die gemeente is.

Later vertel die leraar se vrou hoe sy as ‘n stads jonggetroude stadsmens hier kom vestig het,  en hoe die gemeenskap haar oor 22 jaar gevorm het. Sy moes ‘n paar keer van beroep verander (op ‘n stadium het sy die kragmeters gelees!) om die kostes van die kinders op skool te help dra. Daar is nie ‘n sweempie van verwyt in haar stem nie, net dankbaarheid en ja verwondering. Twee van haar kinders is 900km ver op skool, hulle ry meestal met ‘n taxi, vertel sy. Sy word bedank vir die mens wat sy was, vir haar toeganklikheid en geloof. Sy vertel hoe sy vir 10jaar gebid het voor daar uitkoms gekom het.

Die huis is leeg, teen die mure staan die dose opgestapel, die trek kom oor 10dae, maar op die eetkamertafel is die bekers en sertfikate wat hulle jongste seun gekry het by verlede week se prysuitdeling. ‘n Stil getuienis van mense wat oor twee dekades ‘n gemeenskap bedien het wat onder hulle gesterf het sonder om self moed te verloor. Hulle bediening sal nie aangeteken word as ‘n sukses deur die kerkgroeibeweging nie, maar in die lewens van honderde mense het hulle oor meer as 20 jaar  karakter getoon wat die toets van die tyd deurstaan het. Die inpak is onuitwisbaar.

Ek het soveel geleer oor waaroor dit gaan nie die Koninkryk. Oor karakter, oor geloof, oor volharding, die groei wat ons nodig het is ‘n groei in karakter. Herman en Prisilla mag die Here julle wonderlik seen in die nuwe gemeente.

…en eendag as die mynaktiwiteite  weer mag terugkom, sal hulle nie al die geriewe van die stad vind nie, maar hulle sal ‘n geloofsgemeenskap vind met ‘n hart en karakter, met ‘n lewenswandel ooreenkomstig die evangelie. (Fil 1:29)

As ‘n gemeente op reis sou gaan

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes

Ek dink dit is in ander woorde vir wat ek vanoggend op ‘n baie praktiese vlak gehoor het. Soms is dit nodig dat ons ons gereelde vaste ritmes moet onderbreek want die Here is besig om ons op reis te neem na ‘n nuwe bestemming wat nie vir een van ons bekend is nie.

Vanoggend se ervaring staan in skrille kontras wat ek ‘n aantal jare gelede gehad het toe ek deel was van ‘n kleiner kommissie wat aan ‘n leiersgroep ‘n voorlegging moes maak ook ‘n moontlike pad vorentoe. Ons het ‘n paar bakens aangewys, maar klem daarop gele dat die uitkoms nie in ons hande is nie maar dat ons die Here daarvoor moet vertrou. Dat ons op reis moes gaan en die Here vertrou vir die uitkoms. Ons sou soos Guder kon se, kom ons gaan op reis en ons maak ons gereed vir die “in-breaking reign of God”. Een van die kommissielede verduidelik dat dit byna is soos om te vlieg in ‘n vliegtuig en dit te her-bou terwyl ons in die lug is! Die reaksie was ‘n geskokte stilte. Een van die senior lede van die vergadering het later gevra: Bedoel julle dat ons op iets moet besluit waarvan ons nie weet waarheen dit sal lei nie. Presies het ons entoesiasties verduidelik. Dit is toe dat die leier genoeg gehad het en met beslilstheid gese het dat ons hom moet verskoon maar hy sal nooit kan ja se vir iets warvan hy nie weet waarheen dit sal lei nie. Nodeloos om te se ons voorlegging is nie goedgekeur nie.

Toe ons uitstap was my moedelose gevoel dat ek in ‘n kerklike vergadering met praktiese ongeloof te make gehad het. Vanoggend het ek by ‘n plattelandse dominee ‘n heel ander ervaring gehad- ‘n gemeente wat bereid is om hulle kalender oop te hou sodat die Here hulle op reis kan neem. Die verskil is nie persoonlikheids tipe of ouderdom nie, die verskil kom in as ons verstaan ons is ‘n “witness” soos Guder dit hierbo beskryf van gebeure, van bewegings wat nie by ons begin het nie, maar wat in-breek in ons werklikheid en ons kom verander. Dit is waarom ons ons netjies kalenders, ek bedoel dit nie net meatfories nie, soms moet opskort. As ons die slawe word van ons kalenders, van dead-lines wat ons van die more tot die aand jaar, hou ons op om getuies te wees en word ons bestuurders van ons eie agendas.

Ek het onlangs ‘n erediens moes lei en het na ‘n “centering prayer” saam met die gemeente as votum, spontaan na die doopvond geloop en mense uitgenooi om na vore te kom indien hulle die behoefte het om bevestiging te ontvang van God se verbond met hulle. Ek maak dan met die water uit die doopvond ‘n kruis op hulle handpalms. Ek verwag een of twee, dalk niemand… veertig minute later is ek steeds besig soos die mense na vore stroom- baie van hulle se tussen trane deur, nou weet ek hoekom ek vanoggend hier moes wees. Ons is die oggend op reis geneem deur die Gees, onverwags maar wonderlik. In die konsistorie na die tyd, kyk die kerkraad mekaar stomgeslaan aan- onshet nie gedink dit kan in ons gemeente gebeur nie. Die Koninkryk het onverwags ingebreek. Se nou maar ek het net voortgestorm met die liturgie, het ons almal die seen daarvan gemis.

Dinge mag meer deurmekaar wees, ons gemeentes het minder mense, maar stadig maar seker is meer en meer gemeentes besig om hulle hande oop te maak en toe te laat dat die Here hulle op reis neem sodat hulle gereed kan wees om deel te neem wanneer die Koninkryk en die heerskappy van Christus deurbreek. Laat ons daaroor bly en dankbaar wees en nie ophou om getuies te wees van die inbrake van God in ons gemeentes nie!

As kerkverlaters met hulle eertydse gemeentes praat

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes

By die Swartberg Indaba en Cedarberg konferensie die afgelope twee weke was daar oop gesprekke waar mense wat die NG of  VG kerke verlaat het met ons kom praat het oor hoekom hulle die stap geneem het.

Ek het die volgende 11 dinge uit die gesprekke geleer:

  1. Sonder uitsonder was almal bly dat ons die gesprekke gevoer het. Daar was dikwels emosies van pyn in die gesprekke en daarom die dankbaarheid dat ons ‘n ruimte kon vond dat ons met mekaar kan praat en nie oor mekaar nie.
  2. Dogmatiese of leerstellige sake speel ‘n verassende klein rol in die besluit van mense om ‘n kerk te verlaat. Daar is natuurlike leerstellige sake soos die herdoop, interpretasie van die skrif en met name fundamentalisme en etiese sake, maar in die gesprekke wat die sake nie eintlik voorop nie. Hoofstroom kerke maak ‘n foute as hulle daarop bly fokus in hulle nadenke oor kerkverlater.
  3. Hoewel die skrifbeskouing mag verskil, was dit opvallend in die gesprekke hoe ‘n belangrike rol die Bybel gespeel het by almal in die gesprekke.
  4. Die grootste oorwegrede volgens hierdie groepe het te make gehad met ‘n behoefte aan verdiepte geestelike groei wat nie gebeur in hoofstroom kerke nie.
  5. Van die kerkverlaters het ‘n behoefte om te bedien eerder as om bedien te word. Gesien vanuit die hoofstroom kerke se persepktief is dit ironsie. Wat hoofstroom kerke hieruit kan leer is die geneigdheid om mense betrokke te maak in die gemeente eerder as om vir hulle ‘n ruimte skep waar hulle seflstandig kan bedien.
  6. Daar is ‘n baie sterk en soms skerp persepsie dat die norm in hoofstroom kerke ‘n primere verbintenis aan die kerk en die tradisie is en nie noodwendi ‘n verbintenis aan God nie. Leiers uit die hoofstroomkerke is in die gesprekke verbaas hieroor want hulle grootste behoefte is om presies dit te doen met lidmate, nl  om hulle te begelei tot geestelike verdieping.
  7. Uit die hoofstroomkerke was daar ‘n siening dat die jonger kerke sal moet leer om hulle identiteit nie te bou op ‘n anit-hoofstroom-kerk-teologie nie. Daar was konsensus hieroor in die gesprekke.
  8. Charismatiese groepe het dikwels ‘n behoefte aan gesprekke met gereformeerdes want hulle sien regeformeerdes as naby familie. Hulle wonder of ons hulle steeds sien as sektes.
  9. Die help baie as ons in die gesprekke nie probeer om mekaar te oortuig nie, maar eerder dat ons by mekaar probeer leer. Dit vra uiteraard hoe vlakke van volwassenheid van beide groepe soos bv dat hoofstroomkerke nie ‘n suiwerder teologie het as ander nie of dat jonger kerke nie noodwendig meer toegewyd is as die tradisionele kerke nie. As ons van daardie bagasie ontslae kan raak word dit eintlik heerlike gesprekke.
  10. Ons is in ‘n tyd wat gelowiges eerder meer as minder tussen kerke gaan beweeg soos wat hulle verhoudings bou met mense en hulle geestelilke behoftes skuif en denominasionele identiteit afneem. Die koninkryksuitdaging sal wees om bande tussen kerke te bou wat sterk genoeg is om oor hierdie grense uit te reik na mekaar.
  11. Gemeentes wat lojaliteit aan die gemeente bou op denominasionele identiteit sal kwyn trewyl gemeentes wat daarin slaag om lidmate te begelei tot ‘n identiteit in Christus sal groei.

Die saak wat ek oor wonder na die gesprekke het te make met die onvermoe van hoofstroomkerke om lidmate te begelei tot dissipelskap. ‘n Jong man wat ‘n paar jaar gelede die kerk verlaat het, vertel hoe hy as seun in die NG kerk ‘n paar keer tot bekering gekom het, maar telkens weer terug gegly het in die leefwyse van die tradisionele christene rondom hom. Hy het toe deel geraak van ‘n groep wat hom verantwoordbaar gehou het vir verbintenisse as dissipel en toe het sy identiteit in Christus eers werklik begin vorm en het hy eenvoudig nie ‘n keuse gehad sa om deel te word van ‘n kerk waar dissipleskap die norm is nie.

As ek terugkyk hierna was die gesprekke vir my ‘n waardevolle leerskool en wens ek het meer sulke gesprekke. Ek het die indruk dat ek nie die enigste een was wat so gedink het nie.