Missionale Konferensie

Written by Wilma le Roux on . Posted in Dienste-Communitas, Foto's, Gemeentebegeleiding, Gestuurdheid, Konferensies, Nuus

  • Bishop Graham Cray van Fresh Expressions-faam oor Missional Movement in the UK2015-01-19 Bishop Cray

  • Dr Frederick Marais aan die woord oor  Missional Movement in South Africa20150119_Frederick Marais

  • Prof Nelus Niemandt praat oor Experiences with denominations in South Africa2015-01-21 Prof Nelus Niemandt

  • Heerlike kos is verskaf deur Niel en sy span van van Cafe Manna en Katjiepiering restaurant IMG-20150120-01281

  • Saamkuier en eet in die loopgangIMG-20150120-01284

  • Uitspan op die mooi ou trappeIMG-20150120-01282

‘n Kursusganger gee enkele indrukke oor die Missionale Konferensie:

Ek het die konferensie om veral drie redes bygewoon. Ek
a. wou graag my verstaan van “missionaal” verbeter in lyn met die Missionale Ekklesiologie en die Raamwerkdokument wat die Algemene Sinode 2011 aanvaar het
b. reken dat die NG Kerk dringend transformasie-leierskap nodig het en wou uitvind hoe missionale leierskap hiermee kan help
c. voel aan, en ek dink hierdie is waarskynlik die vernaamste rede, dat die Heilige Gees ons ’n nuwe fokus en vuur gee wat ons kan help in ons konteks. Ek wil hierdie beweging van die Gees nie misloop nie!Dit was fantasties om die gemeenskap van gelowiges van oor die wêreld heen asook verskillende denominasies te beleef. Waar anders as waar die Gees werk, sal NG en Apostoliese geloofsending, VGK en Gereformeerd, Luthers en Pentecostals, Katoliek en Congregational bymekaarkom!

Ek is beïndruk met die diep nadenke asook die kwaliteit van die sprekers, mense wat as gelowiges die wil van God vir ons tyd soek. Hoe lekker is dit om verruim te word met denke vanuit verskillende kontinente.

Wat my opgeval het, is dat die Gees besig is om regoor die wêreld die liggaam van Jesus Christus aan te raak met ’n nuwe verstaan van wat dit beteken om deel te wees van die Missio Dei, gestuur wees deur die Drie-enige God. Om te dink dit was eintlik nog heeltyd die DNS van die kerk!
Dit voel vir my ek het ’n kykie gekry in die gemeenskap van die Drie-enige God wat Sélf missionaal met Mekaar omgaan en sowaar vir ons ook innooi.

Wat bevrydend is, is om (op)nuut te besef: God is lewend! God is besig met sy wêreld! En ons hoef net by God in te val!

Wat nodig is, is om mekaar te help om regtig geloofsonderskeidend die Woord én ons konteks te lees – luisterend met nuwe ore.

Wat gedoen moet word, is om diep spiritueel die beweging van die Gees te onderskei, soos die Gees ook werk in die ervarings van gemeentelede, gemeentes en gemeenskappe en dit te vertaal na goeie organisasie, strategieë, praktyke en geloofsgewoontes.

Wat vereis word, is die opofferende kruis optel soos Jesus, die moed wat die Heilige Gees gee, die liefde wat God ons gee.

Missionaal – as enigste hoop vir die wêreld!

(Dr Jannie le Roux, Gordonsbaai)

Wat is daar vir die kerk en gemeentes uit die 2014 verkiesing te leer?

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes, Gestuurdheid, Leierskap, Padlangs met gemeentes, Transformasie, Uncategorized

Ek waag vanaand! Daar is al heelwat ontleding oor die uitslag van die verkiesing gedoen. My bydrae probeer nie op die uitslag fokus nie maar op die prosesse in en rondom die verkiesing om te probeer verstaan wat in ons land aan die gang is.
1. Die persentasie kiesers wat gestem het, was wel ‘n bietjie laer as die verkiesing van 2009, maar het nogtans die verwagting van die OVK ver oortref. Die proses is gekenmerk deur lae vlakke van geweld as in ag geneem word hoe vel die verkiesingstryd was. Iemand het opgemerk dat daar minder geweldadige insidente was as in die VSA se laaste verkiesing! Die mense wat voorspraak gedoen het om stembriefies te bederf het nie hond haaraf gemaak nie. Die getal bedorwe briefies was klaarblyklik min of meer dieselfde gewees as met vorige verkiesings. Sou ‘n mens kon aflei dat mense oor ‘n breë spektrum genoeg omgee en glo in die toekoms van ons land dat hulle in groot getalle moeite gedoen het om te gaan stem? Indien ek reg is, wil ek voorspel dat gemeentes wat net vir eie belang en voortbestaan aanspraak maak op mense se ondersteuning en lojaliteit, minder en minder ondersteuning gaan kry.

2. Dit wil lyk asof Suid Afrikaners ‘n behoefte het aan publieke deelname van prosesse of byeenkomste van nasionale belang. Die Wereldbeker het dit in 2010 gewys, Madiba se begrafnis en nou weer met die deelname aan die verkiesing. Nie alleen het ‘n verassende persentasie mense deelgeneem nie, maar die oorweldigende kommentaar was dat mense dit “geniet” het om te stem. Ek kan my aan min ander lande indink wat mense met soveel vreugde stem en dit as lekker beskryf. Kan dit wees dat daar ‘n behoefte by Suid Afrikaners is om mekaar te ontmoet in publieke ruimtes waar ons saam deelneem aan prosesse? Ek onthou nog baie goed hoe Suid-Afrikaners mekaar omhels het toe Thabalala daardie eerste doel in die 2010 wêreldbeker geskop het. En die eerste keer toe die Blou Bulle in Soweto gaan rugby speel het, en nie net rugby gekyk het nie, maar heerlik gekuier het in Wilakazistraat se restaurant.

‘n Paar weke terug het ek dieselfde ervaar met die optog in Kaapstad voor die verkiesing. Ek hoor van ‘n groep predikante wat in Parow ‘n gesamentlike diens op Palmsondag gehou het waar ‘n tiental gemeentes van verskillende kante van die spoorlyn saam kerk gehou het en hoe lekker dit vir almal was toe ‘n paar honderd mense na die kerk op die grasperk saam geëet het.

Is dit nie nou tyd om uit ons woonbuurtes te kom en saam publieke prosesse te ondersteun wat die eenheid tussen Suid-Afrikaners verder bou nie?

 

Weerhou ons Gereformeerde DNA ons daarvan om ‘n missionêre kerk te wees?

Written by Frederick on . Posted in Gestuurdheid

Ons soek so baie na nuwe missionêre praktyke, plekke om kontak te maak met nog nie-gelowiges en geleenthede om te dien. Gemeentelede word week na week aangemoedig om ‘n hart te hê vir die nood van mense en hulle siele. Tog is dit die uitsondering as gemeentelede die diepte van die Missio Dei verstaan.

Ek vermoed dat die antwoord baie komplekser is as wat ek kan begryp. Tog is daar ‘n aspek van die ontwikkeling van ons teologie wat, ek glo, ‘n rol speel in die uitdaging wat ons het om die kerk te skuif. Dit begin by ‘n kerk wie se DNA gevorm is tydens die Christendom-era. Die era van die Christendom begin by keiser Konstantyn (313 n.C.) wat die Christelike geloof amptelike status binne die Romeinse Ryk gegee het. Met die tyd het die invloed van die Christelike geloof toegeneem tot op die punt waar die Christelike geloof ‘n sentrale plek in die ontwikkelde wêreld gehad het. Die samelewing is beskryf as ‘n Christelike samelewing en gemeenskappe is opgedeel in gemeentes wat ‘n hele land gedek het. In die Engelse konteks word daar steeds van ‘n Parish Church (Church of England) gepraat, wat die dorp se amptelike kerk is. Ironies genoeg is die Parish Counsel in ons dorp nie die kerkraad nie, maar die stadsraad. Vandag nog ontvang ons saam met al die ander inwoners van die dorp die weeklikse afkondiging van die Parish Church, al ons is nie lidmate van die kerk nie. Die eredienste word deur ongeveer 60 mense uit die 1 600 gesinne in die dorp bygewoon, tog is dit die Parish Church. In die Suid-Afrikaanse konteks is dit nie veel anders nie, met gemeentes wat nog ‘n baie sterk geografiese karakter het en daar kwalik ‘n hektaar is wat nie binne die grense van een van die gereformeerde kerke val nie.

Die probleem is egter nie dat die Christelike geloof so goed gegroei het nie, maar wel dat ons as kerk beperk word deur ons DNA wat in hierdie tyd gevorm is. DNA wat ons Ekklesiologie en Missiologie gevorm het. ‘n Ekklesiologie wat gebou is op die feit dat almal wat hier bly, Christene is, en ‘n Missiologie wat meen ons missionêre taak is daar ver. Tot dusver seker niks nuuts vir die meeste van julle nie, maar kyk net hoe diep is hierdie konteks in ons DNA ingeprent. Ons is ‘n kerk wat soos die meeste hoofstroomkerke gebou is op ‘n belydenisgrondslag, ‘n belydenisgrondslag waardeur ons gelei en geïnspireer is. Die feit is dat al ons belydenisse, behalwe twee, binne ‘n Christendomkonteks geskryf is. Die uitsonderings is die Apostoliese geloofsbelydenis wat sy ontstaan in die vroeë Christelike gemeenskap het. ‘n Vroeë vorm van die belydenis word reeds gesien in die Interrogatory Creed of Hippolytus (215 n.C.), alhoewel elemente van die belydenis reeds teen 100 n.C. in die Christelike gemeenskap teenwoordig was. Die Belharbelydenis sou ook genoem kon word as ‘n belydenis wat sy ontstaan het in die doodsnikke van die Christendom[2].

Die res van die belydenisskrifte is gevorm in ‘n konteks waar die Christelike geloof dominant was. Die belydenisse is opgestel om een Christelike groep se oortuiging te verdedig teenoor ‘n ander Christelike groep (oor die ortodoksie van beide groepe sal lank gedebatteer kan word). Die Christendomkonteks vorm die geskrifte en lei onder andere tot die afwesigheid van ‘n sterk missionêre karakter.

Die konteks het geskuif. Ons leef in ‘n post-Christendom konteks, tog het ons steeds ‘n DNA wat binne die Christendom gevorm is. Of die belydenisskrifte nog ‘n rol speel binne ons kerk, is ook ‘n vraag. Die belydenisskrifte speel moontlik nie ‘n groot rol in die geestelike lewe van die deursneelidmaat nie. Tog ontlok die belydenisskrifte ‘n sterk emosionele reaksie sodra daar gepraat word oor die byvoeg van nog ‘n belydenisskrif. Wat wel waar is, is dat die belydenisskrifte ons oor tyd gevorm het, ouer lidmate het die belydenisskrifte nog uit hulle koppe geleer, leraars moet die belydenisskrifte onderteken en op sinodale vlak word die belydenisskrifte gebruik om argumente te versterk. Die belydenisskrifte het oor tyd deel van die kollektiewe onbewuste van ons kerk geword. ‘n Kollektiewe onbewuste wat die kerk se roeping sien binne ‘n Christendom-konteks sonder ‘n missionêre wese.

As die belydenisskrifte dan nie ‘n sterk missionêre karakter het nie, hoe gaan ons dan ‘n kerk skuif om missionêr te leef in ‘n sekulêre wêreld? Het ons nie dalk ‘n nuwe DNA of kollektiewe onbewuste nodig nie? Wat opval, is dat ons vrylik oor Skrifgesag praat, maar bitter min oor die gesag van die belydenisskrifte. Ek maak vir myself twee stories daaroor op, aan die een kant dat die belydenisskrifte eintlik nie ‘n rol speel nie en dat niemand moeite doen om lewe te blaas in dooie argumente nie, of aan die ander kant dat die belydenisskrifte so ‘n heilige koei is dat ons eers die gesag van die Bybel sal aftakel voor ons aan die belydenisskrifte sal raak.

Op ‘n baie praktiese manier vind hierdie gesprek in my en ons ander leiers se binneste plaas. Die gemeentewyk (Suid-Afrikaanse gemeente in Loughton, Brittanje) waarvoor ek verantwoordelik is, het oor baie jare ‘n goeie, respekvolle verhouding gehandhaaf met die Doxa Deo-gemeente wat nie ver van ons af eredienste hou nie. Ons bedien dieselfde populasie (meestal expat Suid-Afrikaners), het dieselfde uitdaging (Suid-Afrikaanse gemeenskap krimp drasties weens die emigrasie na SA en ander wêrelddele, en kerkwees in ‘n aggressiewe sekulêre konteks). Oor die afgelope tyd het die Here ons gelei om te kyk waar ons mekaar kan help om kerk te wees. Die uiteinde van die saak was dat dit moontlik geword het vir ons om een gebou te deel en op afwisselende Sondae dienste te hou. Ons was vantevore net in staat om twee dienste per maand by die betrokke bedieningspunt te hou omdat ek ook die SA Gemeente se Birminghamwyk bedien en die ander Sondae daar preek.

Die gesprekke wat tussen ons leiers plaasgevind het, het gewissel tussen: “Dit kom van die Here af en ons moet volg”, tot: “Glo ons nie te verskillend nie?” Tog was daar ‘n besef dat ons gedeelde uitdagings groter is as ons verskille. Ons het nie meer die luuksheid om alleen ‘n pad te stap nie. Albei gemeentes leef op die periferie van die samelewing en die finansiële en praktiese uitdagings is te groot om alleen regop te bly staan. Met vrees en bewing het ons en hulle leiers besluit om goeie bure te word, maar nie te trou nie. Ons het besef dat die volgende drie sake die proses gaan dra:

  • Dat dit God se wil is dat daar groter eenheid in Sy kerk moet wees, en dat ons die visie moet deel.
  • Dat daar in vertroue verhoudings gebou moet word.
  • Dat ons met respek die verskeidenheid tussen ons moet vier.

Daar was wel nooit behoefte aan strukturele of teologiese eenheid nie. Die gemeentes bly voortbestaan as twee identiteite met hulle eie leiers. Tog deel ons infrastruktuur en eredienstye. En toe begin iets moois gebeur: die twee gemeentes se lidmate begin oor en weer mekaar se dienste besoek, en verhoudings word gebou. Gelowiges ontdek vir die eerste keer ander gelowiges in hulle omgewing. Die proses het by sommige lidmate vrese wakker gemaak, maar die getuienis van die proses begin nou die vrese aanspreek. Mure word afgebreek, hartseer word gedeel en die kerk se getuienis word sterker.

Wat uit die verhouding sal kom, sal ons moet sien, ons weet net dat ons moes waag. Wat ek wel weet, is dat ons huidige belydenisgrondslag my nie gehelp het om te waag nie. Dalk moet ons nie net praat oor die byvoeg van ‘n nuwe belydenis nie, maar sommer ook oor die vraag of ons huidige belydenisgrondslag ons die DNA gee om missionêre kerk te wees in ‘n post-Christelike wêreld.



[1] Christo Benadé is leraar van die Suid Afrikaanse Gemeente Londen en is ook besig met ‘n Ph.D. oor Missionêre leierskap aan die Radboud Universiteit te Nijmegen in Nederland.

[2] As ons die konteks wyer trek, sou ook gepraat kon word van die Barmen verklaring en van die belydenisskrifte van die gereformeerde kerke in bv. Korea, wat ‘n sterker missionêre karakter vertoon. Vir die doel van hierdie artikel slegs die binne die Suid Afrikaanse konteks.

Op reis saam met Gobabs

Written by webmeester on . Posted in Gestuurdheid

Ons kan erken dat binne ons sekere vrese, sekere voorbehoude, sekere onwilligheid sit wat die reis saam met ons landgenote bemoeilik .  Ons kan erken da t ons ook gelaat is met letsels wat ons menswees aangetas het , wat ons soms verhinder om sonder vooroordele na ander te kyk.

Verder is daar dele van ander se kultuur en Godsbeskouing waarvan ons kan leer as ons bereid is om te erken dat ons Westerse of ons Afrika of watter ander verstaan ookal,  nie die alfa en omega is nie: dat daar belangrike aspekte van menswees is waarvan ons vergeet het of nog kan leer. Dinge soos respek vir die ouderdom, vir die wysheid van ouer mense, aspekte rondom rou  oor geliefdes, die omgang met tyd, dissipline en aanvaarding van gesagstrukture, om slegs enkeles aan te raak.

Ons kan begin leer van ons broers en susters wat ‘n belydenis soos die Belharbelydenis tot stand kon bring vanuit hulle verstaan van die landskap – ‘n verstaan wat ander vanuit hulle raamwerk nie kon hê nie. Ons kan daaroor juig dat hierdie dokument ‘n model kan wees vir ander wêrelddele wat met dieselfde problematiek worstel.

Daar is in hierdie land baie verskillende sosiale groeperinge en stande wat elkeen vanuit hulle verwysingsraamwerk ander dele van die landskap ken. Ons leer so graag by suksesvolle mense – neem lesse vir sukses uit hulle boeke. En tog kan ons by die armstes en die haweloses soveel  leer. Ek onthou jare gelede, terwyl ekself met depressie worstel en vergeet het om te lag, hoe ‘n groep haweloses verbyloop en heerlik en kommervry loop en skaterlag. Dadelik het ek besef ek kan by hulle leer: om die lewe nie so ernstig op te neem dat ek nie meer tyd maak om lekker, uit die maag uit, te lag nie.

In ‘n tyd waar baie van ons volwasse kinders noodgedwonge na hulle ouerhuis moet terug keer en ook waar bejaarde ouers by hulle kinders moet intrek met aanpassings vir beide geslagte, kan ons leer by ander etniese en sosiale  groepe waar sulke saambly die reël eerder as die uitsondering is. Watter huisreëls geld, hoe hanteer hulle konfliks, ensovoorts?

Ons hoor daagliks voorbeelde van die mens se vermoë om uit te styg bo beperkende omstandighede  deur die verhale van gestremdes – Gobabs by wie ons veel van die landskap van die menslike gees kan leer.

Mense van ‘n ander generasie : kinders, X’ers, boomers, seniors – dan is daar nou al die Y-generasie ook – sien en ervaar dieselfde landskap anders. Frederick Marais het ‘n interessante gesprek hieromtrent begin: dat die  boomers die stokkie moet aangee na die X’ers.  http://www.communitas.co.za/blogs/padlangs/gestuurdheid/2396-boomers-sal-moet-ler-om-oor-te-gee-aan-die-x-generasie?lang .  Die onmiddelike reaksie is weer: beide groepe kan by mekaar leer.  Die ouer geslag besit ‘n wysheid het wat steeds gebruik moet word – wysheid wat oor jare heen kom. Dat hulle tegnologies “agtergeblewe” geraak het, ontneem hulle nie van hierdie wysheid nie. Die gesprek wat Frederick aan die gang gesit het, raak die kerk – daar  is natuurlik baie uitdagings in die werkplek en op sosiale vlakke ook.  Wat geloofsake betref, tree die X’ers (of dan sommiges van hulle – sien ook  by ander denominasies hieronder) – meer  intuïtief op: “The Bible says it, that settles it”. Hulle praat meestal Engels, veral Amerikaanse Engels en haal gewoonlik ook uit die Engelse Bybel aan. Vir “teologie” het hulle nie tyd nie. Die teologie van die boomers word gesien as die rede vir die geestelike doodsheid in die tradisionele kerke.  Kan die boomers van die X’ers se  vuur oorneem en die X’ers by die boomers se nadenke, stukture en organisasie baat vind?

Sosiale media is aan die orde van die dag. Die georganiseerde kerklike samekomste trek aan die agterste speen wat die aandag van die jonger geslag betref. Die onmiddelike kommunikasie van facebook, twitter, ensovoorts  is meer aanloklik. Dit het Communitas ook aanvaar.

Selfs jong kinders kan dele van die landskap vir ons oopmaak byvoorbeeld deur hulle, sal ons dit noem, onbesoelde kyk ( waar dit nie weer deur volwassenes aangeraak is nie)  na ander en hulle kinderlike aanvaarding en geloof – die “glo soos ‘n kind”?

Mense van ander geslagte, ook van ander seksuele oriëntasie dra ‘n kennis van die landskap waarvan ons kan leer. Die afgelope dekades se vroue teoloë het getoon dat daar soveel onontginde kennis oor God nog braak gelê het omdat slegs vanuit ‘n manlike perspektief oor God en geloof gepraat is: eeue lank.

Baie versigtig begin ons verstellings maak aan ons houding teenoor mense van ander seksuele oriëntasies, besef ons dat hulle ons kan leer oor God se liefde vir al sy kinders en ook dat ons weer sal moet dink oor die verhoudings tussen mense wat soms heel anders verloop as ons vooropgestelde idees.

As broers en susters van een Vader, het ons heelwat om te leer van die Christelike landskap van ons geloofreis by mense van ander denominasies as ons. Hiervan is daar talle voorbeelde: die meditatiewe aanslag tesame met simboliek van sekere groepe, die meer emosionele aanbiddingstyle van ander, die klem op die rasionele, die intuïtiewe verstaan van God se liefde, die natuurmens se belewenis van die Skepper – die lys kan lank raak.

Ons kan ook die landskap beter verstaan deur te luister na mense van ander gelowe.  Ek kyk onlangs ‘n kort videogreep op YouTube (http://www.youtube.com/watch?v=1e4kaTG5Vjk)  van ‘n sekere Father Joe – ‘n moeder Theresatipe – wat in een van die haglikste krotbuurte van Bangkok werk. Hy sê waar hy werk, is hy omring van “pious Buddhists and other religions and sometimes some pious Muslims.”  Ons praat van vooruitgang, maar soms wonder hy: “they are religious people, they go to the temple, they have moral standards” en dan eindig hy sy praatjie met:  “I wish all of our Catholics could be like that. Because this (wysende na die krotbuurt) is real.”

Volgende keer as jy te doen kry met iemand wat jy as “anders” beskou, gedenk Gobab: dink oor wat jy kan leer by die ander en hoe jy diepersoon kan seën. Op hierdie reis het ons mekaar nodig.

‘n Laaste gedagte: Die volk het die wolkkolom gehad om hulle te lei op hulle pad. Wat meer het hulle nodig gehad? En tog het Moses besef dat Gobab met sy ervaring  van die woestyn vir hulle baie kon beteken. Kan ons tevrede wees met slegs ons verstaan van God, ons teologie, ons belydenisse of het ons ook ander se insigte en insette nodig op ons reis?

Boomers sal moet leer om oor te gee aan die X generasie

Written by Frederick on . Posted in Gestuurdheid

Gemeentes wat gevorm is in die high-days van die Boomer generasie begin hulle vasloop teen ‘n muur. As ek terugdink was my eerste gewaarwording hiervan toe berigte begin deurkom dat Willow Creek se poging tot die ontwikkeling van ‘n gemeente vir die X-generasie nie so geslaagd was as wat hulle gedink het nie. Dit het my so ‘n jaar of wat geneem om die patroon ook hier by ons waar te neem. Van die mees vernuwende gemeentes in ons land, ek sluit ook hierby onafhanklike gemeentes in wat weggebreek het van denominasies, wat in die afgelope dekade met waagmoed deur groot transformasie gegaan het om die Boomer generasie te bedien, vind skielik dat hulle nie meer vol kerke trek nie. Hoewel daar sekerlik meer oorsake is, dink ek dit is die moeite werd om vir ‘n oomblik die generasie-teorie nader te sleep om te probeer verstaan wat aan die gang is.

Gil Rendell, een van die senior konsultante van Alban instituut het in sy baie goeie boek Multi-generational Congregations  (Alban 2002)  -kyk gerus op die skakel na ‘n opsomming van die boek wat ek ‘n ruk terug gemaak het- belangrike insigte gedeel oor hoe leiers hierdie uitdaging kan ontmoet.  Wat Rendell se boek waardevol maak is dat hy nie net die verskille tussen die generasies beskryf nie, maar idees gee wat leiers te doen staan wat bewus word van  die uitdaging om ‘n boomer gemeente te transformeer tot ‘n gemeente waar die X-ers tuis voel.

Een van die uitdagings volgens Rendell is om oop te wees oor watter kriteria vir “sukses” geld in die gemeente. Op die grond lees ek dit so- Boomers is minder regied as hulle voorgangers maar is oortuig daarvan dat ‘n goedgeorganiseerde gemeente met duidelike strukture en rolle baie goed daarin sal slaag om mense te betrek. So ons boomers doen strategiese beplanning- structure follows strategy- en dan skep ons strukture waarin die strategie wat ons bedink het uitgerol kan word in netjiese fases van 1 tot in die hemel. Ons hou daarvan om aan onsself te dink as leiers wat mense met ons saamneem en lees die leierskap boeke met entoesiasme. Heimlik hoop ons ons kan van die kerkraad ‘n direksie maak met onsself as CEO- dan sal dinge vinniger gebeur en die ding dat die kerk altyd agter-os is sal minder gebeur. Vir ons mede boomers is dit alles baie goeie nuus.

Die probleem is, boomers het nou oud geraak. Soos wat iemand uit ‘n onafhanklike gemeente onlangs vir my se: ons het 15 jaar gelede begin toe ons almal jonk was en nou is dit  Sondag oorwegend grys in die gemeente! Ons weet ons moet aangee, maar ons sien nie die volgende generasie om ons nie. Boomers het gemeentes vol energie geskep vir mense soos hulle. Die X-ers het nie soos ons Boomers in opstand gekom en die kerkraad probeer oorneem nie, hulle het sommer net weggeraak, want hulle stel regtig nie belang in die geveg om leierskap nie. Hulle pa’s en ma’s het die hoofseun ding genoeg gedoen. In meeste gesprekke tussen Boomers is daar groot bekommernis oor die toekoms van die kerk want die volgende generasie wil nie veratnwoordelikheid neem nie, ons weet nie waar hulle is nie, hulle het dan in ons huise groot geword. ‘n X-er dominee vertel vorige week van ‘n lekker groep X-ers wat gereeld in ‘n groep bymekaar kom en goeie gesprekke het oor God en geloof, maar die oomblik as sy begin praat oor inskakeling by die ge-organiseerde kerk is die entoesiasme daarme heen. Hulle stel eenvoudig nie belang in inskakeling by die ge-organiseerde kerk nie, is haar konklusie. Deel daarvan het ek geleer is dat hulle die “power-games” van die Boomer kerk sien lank voordat ons bewus is daarvan dat ons dit speel en hulle wil eenvoudig nie deelneem aan ‘n magsoorname van die gemeente nie, verhoudings is veels te belangrik vir hulle dat hulle bereid is om dit te offer op die altaar van leierskap. Die leiers onder die X-ers gaan nie in die gemeente oorneem by hulle ouers as die spel ‘n magspel gaan bly nie!

So waarin stel hulle X-ers belang? Of beter gese: Wat is die gawe van die X-generasie aan die kerk? Ek gaan nou hier uitgevang word want ek is self ‘n boomer wat probeer om ‘n brug te vorm, maar ek gaan tog probeer:

  • X’ers het dikwels gelowige vriende wat nie meer kerk toe kom nie, en stel belang om met daardie vriende van hulle ‘n gesprek te voer oor geloof en die na-volging van Jesus. Hulle het ‘n natuurlike belangstelling in apologetiek(die verdediging van die christelike leer) en sal moeilik welkom voel in ‘n gemeente waar hulle ongelowige vriende nie ook welkom is nie. Die X-generasie leef in die post-christendom wereld en nie soos die Boomers in ‘n Christendom wereld waarin ons kan veronderstel dat die christelike beskouing van die lewe oral geldig is nie. Ons sal moet leer om ruimte te skep waar mense wat nie die belydenisse onderskryf of ‘n verklaring kan maak van hulle geloof nie, welkom is in die gemeente.
  • X’ers stel meer belang in Jesus-lees die Drie-enige God- as in die ge-organiseerde kerk. Scot Mcnight se boek The Jesus Creed (die skakel neem jou na baie interessante kommentaar op die boek by Amazon) gaan oor die herontdekking van die liefdesgebod en nie die ge-organiseerde kerk nie. Scott skryf self soos volg oor die boek op ‘n blog : 

The discovery of the Jesus Creed–and I’m not saying I discovered it, but that it was a discovery for me–changed what being right meant for me. Being right for Jesus meant a kind of Bible reading and a kind of theology and a kind of behavior that led to loving God and loving others. If you read your Bible or prayed or went to synagogue but weren’t a more loving person, something was wrong. This is what I learned and when I learned it, it sunk in deeply: The aim of accepting Christ, the aim of  the believer’s personal practices of piety, and the aim of everything we are called to do is twofold or it is wrong. The aim is that we are to become those who love God and those who love others. The kingdom vision of Jesus is a kingdom filled up with people who are noted by one word: love. ( ek kan maar net byvoeg dat die boek alreeds 7 herdrukke gehad het toe ek laas getel het)

Niemand van ons sal geloof in Jesus Chritus teenoor die belang van die kerk wil stel nie, maar ek dink die X-generasie bring ‘n belangrike korreksie van ‘n generasie(s) wat genieg was om eers oor die kerk te praat en dan indien wel oor Christus.

  • X’ers stel meer belang in geloof as ‘n “way-of-life” as vaste geloofsoortuigings wat nie geleef word deur die aanhangers daarvan nie. Vra vir Boomer-leiers om hulle gemeente-visie om te skryf as ‘n “Way-of-life” en hulle sa, l of ‘n klompie geloofstellings maak,  of nog erger met ‘n gemeentetruktuur voor ‘n dag kom waarby jy kan inskakel! Ons sal moet leer om ruimtes te skep waar ons mbv die geloofsdissiplines met mekaar in afhanklikheid van die HG op reis kan gaan sonder dat ons vooraf weet wat die uitkoms is.
  • X’ers stel belang in geloofsdissiplines en sluit maklik aan by bewegings wat hulle daartoe verbind. Hulle het ‘n aktiewe belangstelling in die vroee kerk en die ordes wat mense aanmoedig tot ‘n nuwe leefstyl. X’ers sal graag ‘n geloofsleier wil he wat as “spiritual Director” funksioneer as ‘n gemeenteleier wat van “bo” af preek en organiseer.
  • X’ers sal makliker deel neem aan geloofsonderskeiding as strategiese beplanning- en wat dit betref is hulle mi baie nader aan ‘n beweging van dissiples as ons Boomers. Ek leer by hulle om Gods-vrae te vra voordat ons kerkvrae vra en ek moet se dit is of daar ‘n nuwe wereld vir my oopgaan.
  • X’ers is na my mening die mees toegewyde generasie ouers wat dit regtig geniet om saam met hulle kinders te leef en te glo. As ons gemeente nie ruimte maak vir hulle kinders nie- van die “hoof-erediens”- ek bedoel in die erediens en nie in die moederskamer nie, tot by die kerkraadsvergadering sal hulle moeilik by ons bly.

Die uitdaging vir gemeentes wat sukses gehad het met Boomers is eenvoudig:  Waag dit om die gemeente oor te gee aan die leierskap uit die X-generasie, laat hulle julle leer oor wat kerkwees vir hierdie generasie behels, en as hulle ook nie weet nie, vertrou hulle dat hulle dit beter sal kan uitsorteer as boomer leiers. Dit mag beteken dat jy teen jou grein in sal moet leiding gee soos wat die volgende verhaal verduidelik:

In ‘n gemeente waar die jonger generasie nie meer kerk toe kom nie besluit die dominee na vele pogings om weer ‘n groep jong mense bymekaar te kry om hom te help daarme. Sy vertrekpunt is hierdie keer egter anders: Ontwerp sab ‘n erediens waar julle weet ek nie tuis sal voel nie, en as julle wil kan julle my nooi om iets daar te doen wat sal inpas by julle manier van dinge doen! Nodeloos om te se, dit het onmiddellik jongmense getrek wat nog nooit in die kerk was nie!

 

 

 

Geloof in die Morawiërs se agterplaas

Written by webmeester on . Posted in Gestuurdheid

Die Morawiërs word die eerste groep wat sendelinge na ander wêrelddele stuur. Met ‘n ledetal van slegs 300 lidmate het hulle reeds sendelinge die wêreld ingestuur . In 1732 stuur hulle twee sendelinge na die Karibiese eilande en in 1737 vir Georg Schmidt na Suidelike Afrika. Schmidt begin die oudste sendingstasie in Suid Afrika – Genadendal. In die vroeë 1800’s was Genadendal, naas Kaapstad, die tweede grootste nedersetting aan die Kaap.

Nou sit ek hier in Morawië saam met Brother Bohuslav, kind van die baie ou en diep Morawiese geloofstradisie, maar ook van ʼn geskiedenis van vervolging – eers deur die RKK en later deur die Kommuniste. Brother Bohuslav vertel van sy geloofshelde: sy skoonpa en die plaaslike biskop wat albei tydens die kommunistiese oorheersing in die gevangenis was. Met hierdie standvastigheid kon hulle bou aan die koninkryk na die val van kommunisme. Tog het twee geslagte verlore gegaan in die proses en die kerk moes byna weer voor begin.

Dit bring my dan by die rede waarom ons hier saam is, om mekaar te bemoedig en die plaaslike kerk te ondersteun. Een van ons gemeente (SA Gemeente in Brittanje) se sendingvennote, Next Level International, werk in Morawië om kerkplanters op te lei en te ondersteun. Hulle versoek was dat ek met hulle sal praat oor missionêre leierskap en selgebaseerde bediening soos ons in die VK het. Ek het hier aangekom met baie ‘wyshede’, maar as jy begin luister na hierdie broeders en susters se stories, kry jy meer as wat JY kom deel het.

Tydens ‘n heerlike ete vertel Brother Kamiel my van die kerk wat hy besig is om te plant. Daar is al drie gesinne en hy is besig om die een gesin te mentor om die plaaslike gypsies te evangeliseer. Die ander gesin word tans toegerus om met bejaardes te werk. Drie gesinne, twee is al reeds in ʼn eie bediening! Sjoe, hy verstaan meer van kerk as wat ek verstaan het oor die jare. In my bediening was daar baie wat hulle lewens vir die Here gegee het, maar hoeveel het aangegaan om ware dissipels te word?

Die gees van die Morawiërs leef steeds sterk hier en as ek Maandag weer die trein, bus en vliegtuig neem terug Londen toe, vat ek ʼn nuwe roeping saam: meer dissipels en minder gelowiges!

Christo R. Benadé

Leraar: Suid Afrikaanse Gemeente Londen