Die angs van die ewige prediker in ons

Written by Frederick on . Posted in Padlangs met gemeentes

Ek het die afgelope week Week van Gebed gehou in die Baai. Ek was van die begin af vasberade om nie te preek oor gebed nie, maar om in die week vir ‘n slag saam met mense te bid. “ Ons kan maar 20-30 wees” , stel ek die leraar (en myself) gerus, ek gee nie om nie, “ solank ons net die geleentheid gebruik om ‘n paar mense in die gemeente te leer om te bid.”

Van die eerste aand af is ons verras met die hoeveelheid mense wat kom en die klomp jong mense wat deelneem. Ons sit om tafels en stap vir stap oefen ons die gebed van die hart nie. Die ritme is eenvoudig. Ons doen die gebedsoefening van die aand klein treetjies soos om net asem te haal, reflekteer dan daaroor in groepe en dan sluit en die aand af met ‘n 3min van praktyk wenke en die gebedsopdrag vir die volgende dag.

Die gehoor reageer bo verwagting, hulle is gemotiveerd en doen die opdragte stiptelike, praat openlik oor hulle gesukkel om stil te word, probeer weer. Teen die drede aand begin die deurbrake te kom, mense begin spontaan te vertel van hulle diep konneksie met hulself en met God. “Ek wou net 10 minute stil word en toe word dit sommer ‘n halfuur”, vertel ‘n man van in die sestig. Dit is duidelik nuwe grond vir baie, maar hulle gaan dapper voort om die nuwe geloofsdissipline aan te leer….én steeds groei die groep.

In my is daar ‘n stryd wat afspeel. Ek ken die teorie van bemagtiging baie goed, minimum kennis, konkrete “ ant-steps”, herhalende inoefening, refleksie oor die praktyk, weer minimum kennis, konkrete “ant-steps”, weer inoefen, refleksie waarin die groep die pas bepaal. Hoeveel keer het ek dit nie al vir dominees probeer leer nie? Nou moet ek ditself doen en ek sukkel! Daar is ‘n verstekposisie in my wat my die hele tyd laat voel ek doen iets verkeerd ek behoort meer te praat en darem so tussendeur te preek ook.

Ten spyte van al die wonderlike terugvoer én die groeiende getal by ‘n Week van gebed! stoei ek die hele tyd met die stem in my wat wonder of ek nie darem maar meer moet verduidelik, so ‘n paar teorië oor gebed moet bysit, Eugene Petersen moet aanhaal nie. En toe tref dit my, ek is vervorm deur leermeesters wat my met woorde gevorm het, vol teorie gepomp het. Ons het ewig oor die teorie en selfs die praktyk gepraat- verstaan my reg meestal was dit goeie goed. Ek is byna nooit gevorm deur geloofs-afrigters wat my toegelaat het om self te probeer, in te oefen totdat ek die praktyke van die geloof kon bemeeester nie. Ons het byna altyd net oor die goed gepraat en dit weinig gedoen. Dit is waar my angs le.

Dit was ‘n wonderlike week, hande vol mense is diep geraak, ek wil selfs sê gevorm. In baie  gevalle het mense vir die eerste keer in hulle lewe geleer om in stilte op die Here te wag. Van almal is ek die een wat die meeste geleer het. Vir een keer kon ek die ewige prediker stil maak en geduldig saam met mense wag dat die deurbrake in hulle gebeur. Dink net wat ons alles sou gemis het as ek sou toegee aan die ewige prediker in my?

Dankie Eugene en Heinrich, julle was twee leermeesters vir my hierdie week.

Postmoderne mense is nie meer kwaad nie

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes

Ek dink daar is nog twee draaitjies wat ons kan byweef om die prentjie duideliker te maak. Ons sit aan die een kant ook met verskillende generasies in ons kerk. Boomer leraars sowel as lidmate by wie die gereformeerde tradisie en orde baie sterk figureer. Dit is ‘n kosbare skat wat, ten regte, bewaar moet word. Hulle het ‘n mooi en sterk lojaliteit teenoor die kerkverband en tradisie.  Aan die ander kant sit ons met X’ers en die generasie daarna wat baie meer pragmaties is en by wie die Gereformeerde tradisie nie so ‘n sterk rol speel nie. Hulle is lojaal tot die verhoudings wat hulle bou en nie die denominasie of tradisie nie. Hulle vra baie meer na die ortopraksie as na ortodoksie van geloof,- ‘n uitgangspunt wat nie gemaklik pas binne die gereformeerde teologie nie.

‘n Tweede draaitjie wat ek wil byweef is die skuif in die tydsgees. Ons kerk se DNA word gevorm binne die Modernisme. Ons skryf antwoorde op modernistiese vrae en ons liturgie is ingerig vir ‘n moderne mens. Nou word daar Postmoderne vrae aan ons gevra deur postmoderne mense in ‘n Postmoderne omgewing. Die ortodoksie wat vir ons so belangrik is, wat ons gehelp het om ‘n nuwe weg te baan na die reformasie, word bevraagteken en bevredig nie meer geestelik honger harte nie. Dit is dalk tyd dat ons weer Dawid Bosch en Lesslie Newbigin deeglik gaan lees. Hulle het hierdie uitdagings lank voor ons reeds raakgesien. Ryan Bolger (prof. by Fuller) maak ‘n interessante opmerking in ‘n onlangse onderhoud (http://vimeo.com/couchmode/33500507) , hy noem dat die Postmodernisme gevolg word “Global information culture” of “Participatory culture” wat gedra word deur die vooruitgang in kommunikasie tegnologie. Hierdie generasie is nie net gebruikers van inligting en kennis nie, maar is besig om inligting en kennis te skep, hulle neem deel. Hulle wil ook deel wees van ‘n Open Source kerk waar hulle help om die liturgie te skep en die teologie te vorm. Hulle wil deelneem aan die skep van geloofsbelydenisse wat kontemporêr en relevant is.

Ek dink egter dat ons nie moedeloos moet wees oor die uitdagings van ‘n Postmoderne wêreld nie. In Brittanje sien ek tekens wat my opgewonde maak. Die kinders van geharde ateïste en agnostici begin weer vra na geloof. Hulle is twee generasies verwyderd van geloof en die kerk, die struwelinge van die verlede leef nie meer sterk in hulle nie. My jongste dogter(9) vertel die vakansie van ‘n insig wat sy en haar twee boesemvriende in ICT (godsdiensonderrig) gehad het. Hulle het besef dat dit eintlik “baie strange is dat hulle drie vriende is, want, sê sy: “Max is nonreligious, Imogin is Catholic en ek is Christian” (Verskoon haar taal en teologie – die Engelse omgewing laat maar sy merke, maar ons werk aan albei!). Geloof is weer op die tafel, die geharde aggressiewe Rickard Dawkins generasie is aan die uitsterf. Hulle kinders en kleinkinders is nie meer kwaad nie, maar hulle soek sin in die lewe  en antwoorde vir hulle vrae.  Is ons reg om dit vir hulle te gee? 

Onder wie se tafel stoot Gereformeerdes hulle voete in?

Written by Frederick on . Posted in Transformasie

Ek skryf hierdie waarnemings terwyl ek Antjie Krog se Begging to be Black (lees ‘n opsomming van die boek hier) (lees ‘n opsomming van die boek hier) lees, en my verlustig aan hoe sy die Berlynse kultuur kontrasteer met die turbulensie van die post-apartheid kultuur in Suid-Afrika. Aan die een kant is sy onverwags tuis in die ge-ordendheid van die Duitse kultuur, terwyl sy aan die ander kant haar onlosmaaklik deel voel van Suider-Afrika se choas. Christo, die vraag is:Hoeveel van wie ons is, is gevorm deur die evangelie, of as jy wil deur die gereformeerde verstaan van die evangelie, of sommer net deur ‘n christelike verstaan van die lewe. En hoevel van wie ons is is gevorm deur die Noord-Europeses kultuur van die Nederlande en Duitsland, met ‘n duidelike ge-ordende uitkyk op die lewe.

Ek voeg ‘n eie staaltjie by die van Krog. Twee jaar gelede is ek en kollegas by ‘n konferensiesentrum van die PKN in Hydepark naby Zeist in Nederland. Ek bied ‘n kursus aan en meeste van my SA kollegas woon die kursus by saam met Nederlandse kollegas. Eeen woon ‘n ander kursus by. Die etes is netjies gereel, elke kursusgroep sit aan hulle eie tafel. Een SA’er is egter lus om met ‘n ander groep te eet en gaan sit aan hulle tafel. Met middagkoffie kom een van die Nederlandse kollegas en verklaar: Daar is spanning aan de Hydepark deze week! Na ‘n lang verduideliking begryp ek dat omdat een van die SA’ers by ‘n “verkeerde” tafel gaan sit het, het dit die Nederlanders onverhoeds betrap en het dit ‘n domino effek van onsekerheid regdeur die eetsaal van verwarde Nederlanders wat-nie-weet-presies-waar-hulle-moet-gaan-aansit-nie, veroorsaak. Toe ek die SA groep nader roep en betig- bars hulle onbedaard uit van die lag- en vergroot so my moeilikheid. Ek vertel die verhaal gereeld om die verskille in kulture te verduidelik en vind dat sommige Nederlandse kollegas dit nie as ‘n grap sien nie maar nog ‘n keer wil verduidelik waarom elke cursis tog maar aan die regte tafel moet sit.

Ek dink die vraag is onder wie se tafel stoot die gereformeerde tradisie haar voete in!! Wat dra ons in ons gemeentes oor, die DNA van die Noord-Europese ge-inkulturaliseerde evangelie, of het ons al ons voete onder die tafel van Afrika ingestoot? Ek dink ons is besig daarmee, soms vinniger as wat ons besef is dit eintlik met ons aan die gebeur, ons moet dalk net meer bewustelik daaroor wees. Dit is eintlik die punt van die Gosple and our culture beweging wata uit die toelogie van Newbigin ontstaan het.

Jy kan natuurlik nie ‘n gemeente wees sonder om jou voete onder die heersende kultuur se tafels in te stoot nie. Die wat dit ontken val dikwels die meeste ten prooi van daardie kultuur.

Weerhou ons Gereformeerde DNA ons daarvan om ‘n missionêre kerk te wees?

Written by Frederick on . Posted in Gestuurdheid

Ons soek so baie na nuwe missionêre praktyke, plekke om kontak te maak met nog nie-gelowiges en geleenthede om te dien. Gemeentelede word week na week aangemoedig om ‘n hart te hê vir die nood van mense en hulle siele. Tog is dit die uitsondering as gemeentelede die diepte van die Missio Dei verstaan.

Ek vermoed dat die antwoord baie komplekser is as wat ek kan begryp. Tog is daar ‘n aspek van die ontwikkeling van ons teologie wat, ek glo, ‘n rol speel in die uitdaging wat ons het om die kerk te skuif. Dit begin by ‘n kerk wie se DNA gevorm is tydens die Christendom-era. Die era van die Christendom begin by keiser Konstantyn (313 n.C.) wat die Christelike geloof amptelike status binne die Romeinse Ryk gegee het. Met die tyd het die invloed van die Christelike geloof toegeneem tot op die punt waar die Christelike geloof ‘n sentrale plek in die ontwikkelde wêreld gehad het. Die samelewing is beskryf as ‘n Christelike samelewing en gemeenskappe is opgedeel in gemeentes wat ‘n hele land gedek het. In die Engelse konteks word daar steeds van ‘n Parish Church (Church of England) gepraat, wat die dorp se amptelike kerk is. Ironies genoeg is die Parish Counsel in ons dorp nie die kerkraad nie, maar die stadsraad. Vandag nog ontvang ons saam met al die ander inwoners van die dorp die weeklikse afkondiging van die Parish Church, al ons is nie lidmate van die kerk nie. Die eredienste word deur ongeveer 60 mense uit die 1 600 gesinne in die dorp bygewoon, tog is dit die Parish Church. In die Suid-Afrikaanse konteks is dit nie veel anders nie, met gemeentes wat nog ‘n baie sterk geografiese karakter het en daar kwalik ‘n hektaar is wat nie binne die grense van een van die gereformeerde kerke val nie.

Die probleem is egter nie dat die Christelike geloof so goed gegroei het nie, maar wel dat ons as kerk beperk word deur ons DNA wat in hierdie tyd gevorm is. DNA wat ons Ekklesiologie en Missiologie gevorm het. ‘n Ekklesiologie wat gebou is op die feit dat almal wat hier bly, Christene is, en ‘n Missiologie wat meen ons missionêre taak is daar ver. Tot dusver seker niks nuuts vir die meeste van julle nie, maar kyk net hoe diep is hierdie konteks in ons DNA ingeprent. Ons is ‘n kerk wat soos die meeste hoofstroomkerke gebou is op ‘n belydenisgrondslag, ‘n belydenisgrondslag waardeur ons gelei en geïnspireer is. Die feit is dat al ons belydenisse, behalwe twee, binne ‘n Christendomkonteks geskryf is. Die uitsonderings is die Apostoliese geloofsbelydenis wat sy ontstaan in die vroeë Christelike gemeenskap het. ‘n Vroeë vorm van die belydenis word reeds gesien in die Interrogatory Creed of Hippolytus (215 n.C.), alhoewel elemente van die belydenis reeds teen 100 n.C. in die Christelike gemeenskap teenwoordig was. Die Belharbelydenis sou ook genoem kon word as ‘n belydenis wat sy ontstaan het in die doodsnikke van die Christendom[2].

Die res van die belydenisskrifte is gevorm in ‘n konteks waar die Christelike geloof dominant was. Die belydenisse is opgestel om een Christelike groep se oortuiging te verdedig teenoor ‘n ander Christelike groep (oor die ortodoksie van beide groepe sal lank gedebatteer kan word). Die Christendomkonteks vorm die geskrifte en lei onder andere tot die afwesigheid van ‘n sterk missionêre karakter.

Die konteks het geskuif. Ons leef in ‘n post-Christendom konteks, tog het ons steeds ‘n DNA wat binne die Christendom gevorm is. Of die belydenisskrifte nog ‘n rol speel binne ons kerk, is ook ‘n vraag. Die belydenisskrifte speel moontlik nie ‘n groot rol in die geestelike lewe van die deursneelidmaat nie. Tog ontlok die belydenisskrifte ‘n sterk emosionele reaksie sodra daar gepraat word oor die byvoeg van nog ‘n belydenisskrif. Wat wel waar is, is dat die belydenisskrifte ons oor tyd gevorm het, ouer lidmate het die belydenisskrifte nog uit hulle koppe geleer, leraars moet die belydenisskrifte onderteken en op sinodale vlak word die belydenisskrifte gebruik om argumente te versterk. Die belydenisskrifte het oor tyd deel van die kollektiewe onbewuste van ons kerk geword. ‘n Kollektiewe onbewuste wat die kerk se roeping sien binne ‘n Christendom-konteks sonder ‘n missionêre wese.

As die belydenisskrifte dan nie ‘n sterk missionêre karakter het nie, hoe gaan ons dan ‘n kerk skuif om missionêr te leef in ‘n sekulêre wêreld? Het ons nie dalk ‘n nuwe DNA of kollektiewe onbewuste nodig nie? Wat opval, is dat ons vrylik oor Skrifgesag praat, maar bitter min oor die gesag van die belydenisskrifte. Ek maak vir myself twee stories daaroor op, aan die een kant dat die belydenisskrifte eintlik nie ‘n rol speel nie en dat niemand moeite doen om lewe te blaas in dooie argumente nie, of aan die ander kant dat die belydenisskrifte so ‘n heilige koei is dat ons eers die gesag van die Bybel sal aftakel voor ons aan die belydenisskrifte sal raak.

Op ‘n baie praktiese manier vind hierdie gesprek in my en ons ander leiers se binneste plaas. Die gemeentewyk (Suid-Afrikaanse gemeente in Loughton, Brittanje) waarvoor ek verantwoordelik is, het oor baie jare ‘n goeie, respekvolle verhouding gehandhaaf met die Doxa Deo-gemeente wat nie ver van ons af eredienste hou nie. Ons bedien dieselfde populasie (meestal expat Suid-Afrikaners), het dieselfde uitdaging (Suid-Afrikaanse gemeenskap krimp drasties weens die emigrasie na SA en ander wêrelddele, en kerkwees in ‘n aggressiewe sekulêre konteks). Oor die afgelope tyd het die Here ons gelei om te kyk waar ons mekaar kan help om kerk te wees. Die uiteinde van die saak was dat dit moontlik geword het vir ons om een gebou te deel en op afwisselende Sondae dienste te hou. Ons was vantevore net in staat om twee dienste per maand by die betrokke bedieningspunt te hou omdat ek ook die SA Gemeente se Birminghamwyk bedien en die ander Sondae daar preek.

Die gesprekke wat tussen ons leiers plaasgevind het, het gewissel tussen: “Dit kom van die Here af en ons moet volg”, tot: “Glo ons nie te verskillend nie?” Tog was daar ‘n besef dat ons gedeelde uitdagings groter is as ons verskille. Ons het nie meer die luuksheid om alleen ‘n pad te stap nie. Albei gemeentes leef op die periferie van die samelewing en die finansiële en praktiese uitdagings is te groot om alleen regop te bly staan. Met vrees en bewing het ons en hulle leiers besluit om goeie bure te word, maar nie te trou nie. Ons het besef dat die volgende drie sake die proses gaan dra:

  • Dat dit God se wil is dat daar groter eenheid in Sy kerk moet wees, en dat ons die visie moet deel.
  • Dat daar in vertroue verhoudings gebou moet word.
  • Dat ons met respek die verskeidenheid tussen ons moet vier.

Daar was wel nooit behoefte aan strukturele of teologiese eenheid nie. Die gemeentes bly voortbestaan as twee identiteite met hulle eie leiers. Tog deel ons infrastruktuur en eredienstye. En toe begin iets moois gebeur: die twee gemeentes se lidmate begin oor en weer mekaar se dienste besoek, en verhoudings word gebou. Gelowiges ontdek vir die eerste keer ander gelowiges in hulle omgewing. Die proses het by sommige lidmate vrese wakker gemaak, maar die getuienis van die proses begin nou die vrese aanspreek. Mure word afgebreek, hartseer word gedeel en die kerk se getuienis word sterker.

Wat uit die verhouding sal kom, sal ons moet sien, ons weet net dat ons moes waag. Wat ek wel weet, is dat ons huidige belydenisgrondslag my nie gehelp het om te waag nie. Dalk moet ons nie net praat oor die byvoeg van ‘n nuwe belydenis nie, maar sommer ook oor die vraag of ons huidige belydenisgrondslag ons die DNA gee om missionêre kerk te wees in ‘n post-Christelike wêreld.



[1] Christo Benadé is leraar van die Suid Afrikaanse Gemeente Londen en is ook besig met ‘n Ph.D. oor Missionêre leierskap aan die Radboud Universiteit te Nijmegen in Nederland.

[2] As ons die konteks wyer trek, sou ook gepraat kon word van die Barmen verklaring en van die belydenisskrifte van die gereformeerde kerke in bv. Korea, wat ‘n sterker missionêre karakter vertoon. Vir die doel van hierdie artikel slegs die binne die Suid Afrikaanse konteks.

Pastor peer groups

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes

In flipping through the channels recently, I came across the televised worship of First Church. Instead of standing behind the oak pulpit, the pastor was pointing to a huge line graph that went straight downhill. The graph charted the attendance of this historic congregation from the 1950s, when it was the largest in the state, to today. Flabbergasted, I wondered why this pastor would turn worship into a “state of the church” report on communitywide TV.

In this case, like so many others, the leaders had come up with a plan to “grow” the church. They had ambitious goals to add to the staff and ministries and improve the building, recommendations of a national consultant. The leaders needed to convince the church that these plans were right, to create a sense of urgency that the congregation needed to act. The presentation was a classic example of the theory of change most famously articulated by Harvard’s John Kotter.

Sound familiar? Denominations have spent much effort developing programs and, more recently, training consultants to help congregations “turn around.” In many cases these well-developed plans don’t change the numbers. In 20 years as a congregational consultant and 10 years as a pastor, I have come to believe that Kotter’s change theory is right. The problem in this case was with the execution. Congregations and denominations often get caught up in the quality of the plans without focusing any attention on the leadership needed to make it all work.

In the last year, sociologist Penny Marler from Sanford University conducted research on the impact of pastor peer groups. By comparing data from a survey of peer groups with a respected survey of congregations, Marler and her team demonstrated that a pastor’s participation in a peer group was a strong predictor of church growth. A second, related predictor was that the peer group had a trained facilitator and/or a curriculum. Pastors develop when they are in community with one another, focusing on the classic disciplines of Christian community: reading Scripture, praying for each other, fellowshipping.

Congregations are more robust, growing communities of faith if the pastor is a part of a robust community of faith. By practicing the essential elements of Christian community, pastors are likely to nurture such practices in others. Great ideas for programs and services have to be grounded in the “more excellent way” to which Paul refers in 1 Corinthians. This way is based in the community, not the activities. In 1 Corinthians 12, Paul refers to the spiritual gifts present in the church. He uses the analogy of the body, emphasizing how all the gifts work together as do the parts of the body. The “more excellent way” is what keeps the body together. The phrase is the launching point for chapter 13’s beautiful description of love. The excellence and love are resident in the community, not in any single participant.

Marler’s second predictor — the group’s having a trained facilitator and/or curriculum — is also important. Pastors are susceptible to the same pressure all of us face to “make do” with current circumstances. Peer groups that don’t have any structure can become places for licking wounds. But to develop the leadership a congregation needs, the pastor has to be challenged, not just consoled. The pastor needs a community of peers in order to remain faithful to a vision for what the church can be.

One of the most powerful practices in which a peer group can engage is the study of Scripture. New Testament scholar C. Kavin Rowe describes how the study of Scripture “pressures” the student to hear God speaking, even in the most familiar passages. Rowe suggests that Scripture orders and reorders our thoughts. Lay people might assume that pastors study Scripture all the time, whether in a group or not. However, the “excellent way” of Paul involves doing such work in community. Only then are we challenged with both what the text says and how we live it.

I wonder what would have happened if First Church’s pastor had told a peer group he planned to devote worship to a report on attendance decline. Would his peers have pressed him to reflect on the purpose of worship? Would they have mused about the differences between the embarrassing and the prophetic?

The next time a congregation’s leaders ask for help in developing a strategic plan, I am going to ask the pastor a series of questions. Does she meet regularly with other pastors? What do they do together? What does she think about the group’s leader? With some basic elements of nurture in place, the pastor is likely to have the imagination and persistence necessary to lead the church through whatever strategic plans her congregation imagines.

Oor vrede en Angola

Written by webmeester on . Posted in Transformasie

  • Toe die Here die engele toelaat om die geboorte van sy Seun aan te kondig, kon hulle twee versies sing. Moeilike keuse, maar die engele besluit toe om te sing: “Eer aan God in die hoogste hemele en vrede op aarde in die mense ʼn welbehae.”
  • En toe Jesus, na hy sy dissipels se voete gewas het en met hulle die nagmaal gebruik het, hulle ontsteltenis oor sy weggaan en dood aanspreek, gee Hy vir hulle onder andere die volgende twee beloftes: Hulle sal ʼn Trooster, die Heilige Gees ontvang wat by hulle sal bly. En dan sê Hy: “Vrede laat Ek julle na, my vrede gee ek vir julle. Die vrede wat ek vir julle gee, is nie die soort wat die wêreld gee nie.”

Vrede was die engele se een woord opsomming van wat Jesus na die wêreld bring en vrede was Jesus se een woord vertroosting aan ontstelde dissipels. Vrede is die een woord opsomming van die evangelie. Die preek het die 12 pilare van vrede, die 12 woorde waarop vrede gebou word, wat dit moontlik maak, verduidelik (Ek het Walter Brueggemann se werk hieroor gebruik).

Hierdie storie is egter oor die tolk en die gemeente. Die tolk was ʼn Angolees wat in die oorlog geveg het en nog worstel om geestelik te herstel. Hy het van Windhoek af saam met ons gery, ʼn baie aangename man. Soms stil, soms spraaksaam. Vroegoggend voor die preek sit ons saam en “beplan” die preek. Ek skets die inhoud en die teologiese lyne van die preek en vra hom om vry te vertaal – hy ken die mense. “Pas dit toe soos die Gees jou lei.”

Hy sit ʼn rukkie stil en sê vir my. “Jy preek die regte preek. Die mense het dit nodig.” Toe vertel hy wat mense die afgelope dae met hom gedeel het. Een man het vir hom raad gevra want sy buurman het pas gehoor dat hy die en is wat in die oorlog sy buurman se vrou verkrag en haar dood veroorsaak het. Hier anderkant is ʼn ou man, vertel hy feitlik toonloos verder, wat in die oorlogstyd bekend was as “Major Resistance” – van Unita. Hy’t hom vertel van die keer toe hy opdrag kry om ammunisie in Huambo te gaan haal. Dis op die kortste, volgens my skatting, 600 km se stap soontoe…. en 600 km terug. Hulle is daar weg met 240 jong meisietjies wat hulle in die omgewing uit hulle huise “gevat” het. Elkeen moes ʼn ammunisiekis op haar kop terugdra. 170 het teruggekeer. Die ander is dood want wie nie verder kon nie, moes dood. Die ou man het gehuil. Hy sê, hy probeer om dit te vergeet.

Eredienste is hier, soos telkens in Afrika, selde korter as drie uur. Eers het die kore gesing. Die vroue sit aan die linkerkant van die kerk, die mans regs, die jongklomp in die middel – in groepe van mans en meisies. Sogende kleintjies is oral in hulle ma’s se arms. Die koster jaag kleintjies wat te veel raas die kerk uit. Ek bly kyk na die ou tannies en omies en bly wonder of daar van hulle is wat ammunisiekiste moes dra. Talle lyk so verweerd en gelate dat dit vir my voel asof dit hulle almal vanoggend in die kerk is – die wat oorleef het. Hoe sou Major Resistance lyk? Is hy dalk vanoggend hier? Talle van die ou gesigte kan in die raampie van die storie pas.

Dit was ʼn besondere preek. Die tolk was soos een wat die brood by my kom haal en dan draai hy om en hy gaan deel dit uit. Hy is op en af in die gangetjie tussen die banke en hy preek – met ongewone oorgawe en erns. En as hy terugdraai om die brood te kom haal, sit die kerk tjoepstil, half ongeduldig, hulle oë op die tolk, tot hy terugkom en die brood oopbreek en uitdeel aan die honger mense. Hulle het asof gehipnotiseerd na hom geluister… met groot oë wat diep in die maer en moeë gesigte van die ou mense na hom staar, uit strak gesigte van die jongmense wat kon aanvoel dat hier ʼn drama afspeel waaroor die ou mense nooit praat nie. Die honger na vrede was voelbaar.

Fresh Expresions Mixed Economy

Written by Frederick on . Posted in Gemeentes

Running to keep up with God

Tim Sanderson leads a café church for 18-30s at St Barnabas and St Jude’s, Sandyford, Newcastle. Organisers feel they have been ‘running to keep up with God’ since Barney and Judes got off the ground in 2010.

One year ago, we were exploring closing our building in this community as the Sunday service had seven regular attenders and building costs were mounting.

Barney and Jude’s – MosaicSandyford used to be a family-based community but in recent years has become a place known for cheap student houses, a place where 83% of the local community is aged between 18 and 30. Working with the existing church membership and in partnership with Holy Trinity Church, Jesmond, we converted the building into a cafe space to reach that 83%.

Our aim was to establish a fresh expression of church for those unchurched 18-30s in Sandyford by creating a welcoming and vibrant living space; planting and growing a worshipping community and serving that community.

Renovating the existing facilities has resulted in the cafe-style venue, comprising a warm, relaxing ‘lounge’ for those in multiple occupancy dwellings. The flexible area, where coffees and cakes are served, is furnished with sofas and offers free Wi-Fi. Students and other young adults are invited to drop in and use the space for chat, performance, art and so on whilst building relationships with the team.

Our café style fresh expression of church runs on Wednesday nights and we have a parallel new work amongst seniors called ‘vintage’ on Thursdays. The café space itself opens from 4pm to 11pm every weekday evening. We also have teams going door-to-door in the community offering to clear up front gardens and remove graffiti. These teams are drawn from Holy Trinity and Agape student ministries – and a few local residents.

Barney and Jude’s – foodWe feel we are running to keep up with God and are delighted at how well the work has started. In a community dominated by multi-occupancy dwellings where no-one has a lounge any more, we are providing one! As part of a community in which seniors and students clash over noise issues and untidy gardens, we are working with both groups and pray that Barney and Judes will become a venue for communication and reconciliation. It’s early days, but the first signs are promising.

The Wednesday night fresh expression is intentionally missional and is becoming a new congregation for unchurched and some dechurched. At this stage it’s just a small number but they are attracted to the café space and the team who run the fresh expression. We offer many alternative worship opportunities at Holy Trinity in the next parish and have been encouraging any Christians who turn up at Barney and Judes to go there rather than stay with us.

Barney and Jude’s – crossNewcastle has a number of large student/young adult churches which do great work but we are interested in the students and young professionals who are put off by large church initiatives, or who would never think to go near them, even when invited by their friends. These are people who struggle with hierarchies and up-front driven programmes. Taking a café style approach seems to be working; it means we not only come together as a fledgling community but also keep in our small groups around tables. This distinctive and focussed missional approach means that regular use of the venue by other church-based student/young adult groups is not encouraged.

We really want to engage with what is called the ‘Urban Intelligent’. That title comes from a socio-economic analysis system known as MOSAIC which classifies UK households by ward or postcode. The April 2010 MOSAIC profile of South Jesmond ward, indicates that 83% of the population are ‘Urban Intelligent’: these are students or young professionals living in multi-occupancy dwellings (42% short term student renters; 29% economically successful singles; 15% well educated singles and childless couples). They are the dominant constituent of the local population and therefore the primary focus of mission.

Some 15% of the population here are active older people. The current inherited churches between them cover an extensive local network of seniors. This is a secondary focus of mission.

Barney and Jude’s – posterThe church centre is still faithfully used on a Sunday morning at 9.30am by a small group of older ladies – three of whom have just celebrated their 90th birthdays. That operates as a completely separate congregation. What is fun is overseeing a mixed economy in the same building. I’m also interested in how the two congregations might talk together in future about some of the inevitable tensions between students and seniors in this area.

We want to continue planting and growing a worshipping community within the context of a weekly meal, grouped around small group discussion, creative worship opportunities, and some input from the front. Collaborative working is at the heart of this venture. The congregation of St Barnabas and St Jude’s have offered significant finances to help with buildings improvement and the part-employment of a parish assistant, but personnel for this venture has been more widely drawn from two main sources: Holy Trinity Church, and Agape Student Ministries.

I lead the small steering team representing all three partners which reports back to each meeting of the PCC of St Barnabas and St Jude. The wider diocese has offered a level of financial support and is kept informed as the initiative develops. The steering team is committed to work flexibly, holding structures lightly and engage in regular review/assessment of the work. In that way we want to model flexibility and openness – in all that we do.

Read more stories of fresh expresions here