Wat kan ons by Afrika leer oor tyd?

Written by Besoeker on . Posted in Gestuurdheid

Ek gaan in die volgende paar bydraes in Padlangs met gemeentes opmerkings maak van my ervarings op die pad van Windhoek na Lusaka, die gemeentes wat ons langs die pad besoek en die konferensie oor Missionale teologie wat ek hier bywoon.

Ek sit in die raadsaal van die Justo Mwale Teologiese Kweekskool aan die oostekant van Lusaka waar die “Great Eastern Highway” begin  en kyk by die deur uit- die eenvoudige ingang van Justo Mwale het ‘n prominente wit kruis op die dak wat af-ets teen die blou Afrika lug. Geen groteske ingang met ‘n fresko, of ‘n toring met ‘n klok of ‘n horlosie nie, net ‘n eenvoudige wit kruis, jy kan dit nie mis nie.

Dit was vier aande gelede wat ons in Grootfontein by Dirk en Lynne geslaap het, wat ek die eerste keer gewonder het oor hoekom ons horlosies in ons kerktorings het? Grootfontein se NG Kerk het ‘n pragtige verligte horlosie in die toring, wat optyd is moet ek se. Ja, ek weet dit was ‘n praktiese reeling sodat almal in die dorp wat nie horlosies gehad het nie hulle kon orienteer aan die horlosie in die kerktoring, maar verklap dit nie veel meer van die inpak van die mordernisiese westerse denkpatrone as wat ons sou dink nie. Ons kon gekies het om ander simbole daar te plaas soos wat ek sien in Namibie en Zambie.

‘n Paar weke gelede verduidelik ‘n predikant in Namibie oor die verskil tussen westerlinge en Afrika-mense se  verstaan van tyd.  ‘n Evangelis het hom geleer, Westerlinge begin op die regte tyd, Afrika mense begin as die tyd reg is!   Ek herkou nou al twe weke hieraan.

Horlosies en kalenders help ons nie om te verstaan wanneer die tyd reg is nie. Ons kan optyd wees, en tog die tyd heeltemal verkeerd lees.  Hoeveel besluite neem ons nie omdat dit vanaand op die agenda staan en ons dit moet afhandel nie. Optyd, netjies, gedokumenteer maar in terme van die bewegings van die Gees, in terme van God se plan, misplaas, ongevraag en belemmerend.  Wanneer ‘n gemeente oortuig raak van die Gees se werk in hulle gemeente, kom dit gewoonlik na ‘n tyd van wag, afsonder, silte, nie-weet-nie, in sulke tye moet leiers hulle daarvan weerhou om op die horlosie van die kerktoring te kyk oor hoe laat dit is, en in geloof bly wag op God, op die beweging van die Gees.

Net voor ons uit Grootfontein wegry, neem ek ‘n foto van die ou Anglikaanse kerkie wat nou ‘n gewilde koffieshop is, op die foto teen die spitspunt van die kerkdak is nie ‘n horlosie nie, maar ‘n kruisie en op die kruise blink die son soos ‘n Adventster- dalk is dit  my teken vir die reis deur Afrika- die tyd was reg- al wou Jurgens al lankal gery het want die Poppa Valle le ver en die Caprivi is wyd!

Toe ons gistermiddag Lusaka binnery is dit Vrydagmiddag spitsverkeer, almal is haastig die paaie is vol die die verkeer vorder stadig.  Ons is moeg na ‘n 6uur rit van Livingston met die goorste paaie wat jy jou kan indink. Dit val my op dat in die gedrang daar mense rustig langs die pad sit en kyk na die dolle gejaag. Oenskynlik het hulle die tyd van die wereld, niks jaag hulle nie. Ek beny hulle, verwonder my aan hulle en weet ek het nie “clue” hoe om so te leef nie, maar dat ek dit dringend nodig het, anders gaan ek God al hoe minder raaksien in my lewe.

Horlosies gaan ons nie meer tyd gee nie, trouens hulle soort tyd loop die hele tyd uit en word minder en minder. Wat sou dit beteken om in Christus te leef, die Een wat gekom het toe die tyd vol geword het?

It is the best of times … vir gemeentes in Suidelike Afrika (padlangs)

Written by Besoeker on . Posted in Gemeentes

Ons het hierdie week weer Verantwoordelike Vernuwing gehad – vir my altyd lekker, want dan hoor ek weer ‘n klomp nuwe stories oor gemeentes. Ek moes ook twee werkswinkels aanbied, maar verder het ek my gate uit geniet om na al die stories te luister.  Daar het ‘n paar dinge my opgeval as ek terugdink oor die 8 jaar wat ons die konferensie aanbied. Ek het 6 goed raakgesien wat ek my aan verwonder het:

  1. Die entoesiasme vir vernuwing het nie afgeneem nie maar eerder verskerp. Dit is baie min dat ‘n mens vandag kry dat daar oor ‘n tyd van 8 jaar ‘n groeiende belangstelling is om te bly werk aan vernuwing.  Meestal sal mense na 8 jaar moedeloos wees en of dink hulle het genoeg geleer of dat wat hulle leer nie eintlik help nie.  Dit is eintlik merkwaardig, jaar na jaar stroom daar honderde gemeenteleiers na die konferensie- ons het vanjaar 400 gehad.
  2. Die baklei is weg en leerbaarheid het plek gemaak. Hierdie stelling mag julle verbaas so laat ek dit helderder stel.  Ag jaar gelede het baie van die konferensiegangers nog gekom met die idee ons is eintlik reg en weet hoe dit werk, en-moet-nie-vir-my-kom-sê-dit-is-nie-so-nie, houding. Die houding is weg en in die plek daarvan is ‘n openlike erkenning, ons weet nie maar ons wil leer.  Dit is amper nog meer merkwaardig as die eerste stelling.  Die woord luister is kwistig gebruik deur aanbieders en deelnemers en ook be-oefen.
  3. Mense is baie broser en sagter met mekaar – dit mag nou projeksie wees want ek het natuurlik ook in die 8 jaar ouer geword, maar ek dink darem dit is meer as dit. In die 8 jaar het baie van ons moes leer dat die antwoorde wat ons gehad het, het nie so goed gewerk nie, ons het seer gekry, broser geraak, moeg geword, uit gebrand, maar snaaks ek het nie wanhoop ervaar nie, eerder ‘n sagtheid.  Ek het by baie die idee gekry hulle wou sommer net daar wees om ‘n slag ‘n paar mense wat soos hulle voel en die pad met hulle saamloop in die oë kyk – baie het vir mekaar by groet-tyd gesê – Kyk mooi na jouself. Ek moet sê ek begin na 21 jaar in die bediening onder die klomp tuis voel.
  4. God is meer van ‘n lewende werklikheid as 8 jaar gelede – Coenie het in die laat 90’er jare in Transito voorspel dat daar verdiepte spiritualiteit gaan kom. Ek het dit gesien en in ‘n gesprek met prof Kees van der Kooi is dit bevestig – God is ‘n lewende werklikheid vir meer en meer gemeenteleiers.  Daar is baie meer gebid en getuig as 8 jaar gelede. Ek dink ons hoop is baie meer op God as op ons eie vermoëns.
  5. Daar is ‘n nuwe generasie aan wie ons die plek moet gee om ons te leer. By hierdie konferensie het ek jongmense en studente gesien wat hoop het – Russel het dit so mooi gestel toe hy gesê het dat dit die jong generasie is wat die ouer generasie sal moet leer wat die gameplan is. Hulle was min, te min, maar hulle was daar en hulle het gepraat deel geneem – ek het my voorgeneem – ek moet plek maak sodat hulle die leierskap kan neem. Een van my vriende het dit so gestel – ek wil so ‘n halwe tree agter my kinders wees, hulle moet nou voorloop. Ek sal daar wees om hulle te ondersteun, maar dit is nou hulle beurt op die verhoog.
  6. Die kontak tussenVGK en NG lidmate het verbeter en verinnig. VerantwoordelikeVernuwing was ‘n NG inisiatief, maar vanjaar was daar meer VGK gemeenteleiers as ooit, maar belangriker nog is die spontane saampraat, saam leer en die bou van bande. Dit is ironies dat ek dit skryf in ‘n week wat die formele proses tussen ons tot stilstand geknars het.

As ek so na die lysie kyk, moet ek sê elkeen is ‘n wonderwerk, ‘n gawe van die Gees – ek weet nie of ek dit 8 jaar gelede sou verwag het nie. By die laaste werkswinkel vertel ‘n lidmaatleier van Nederlandse gaste wat haar besoek het en so verstom was oor wat alles in hulle gemeente te beur dat hulle haar gevra het om daaroor ‘n artikel te skryf vir hulle kerk se blad. Met die skryf sê sy, het sy ontdek dat daar veel meer lewenskrag in hulle gemeente is as wat sy raakgesien het.

Wat is jou lysie van onverwagse groei in jou gemeente?

Glo my dit is daar, so waar as wat die Gees ‘n lewende werklikheid in die gemeente is.

It is the best of times…

Dissipelskap

Written by webmeester on . Posted in Nagedagtes

Dit wil my lyk of die konsep van dissipelskap weer stadigaan
terugkom in die woordeskat van sommige gevestigde kerke.  As dit so is,
sal ek baie bly wees.  Dit is die soort Christenskap wat ons nou nodig
het in ons kerke.

Dissipelskap as die fokus van teologiese opleiding

Ek het die sterk klem op dissipelskap in die laaste tyd op een of
twee verrassende plekke gesien. In Dorothy Bass en Craig Dykstra se
nuwe boek oor teologiese opleiding For Life Abundant word in een van
die artikels `n passievolle pleidooi gelewer dat getroue dissipelskap
in die sentrum van alle praktiese teologie en teologiese opleiding sal
lê. Hulle skryf: “The basic task that orients practical theology is to
promote faithful discipleship” (p 67).

Hulle sien alle opleiding – in elk geval in praktiese teologie –
as’t ware in konsentriese sirkels lê rondom hierdie sentrale fokus op
die navolging van Christus. Dit geld van die verstaan van bediening wat
oorgedra word, maar ook van die leermetodiek, navorsing, ens. In alles
wat gedoen word moet hierdie fokus nl dat ons mense wil help tot `n
getroue navolging van Christus, deel van die groter prentjie wees.

Is dit ekstreem?  Vir mense wat geleer het om teologie te doen binne
`n Westerse universitêre sisteem kan dit dalk vreemd klink.  Maar van
die kant van die kerk en geloof gesien is dit eintlik logies –
natuurlik mits `n mens dissipelskap in sy breë en diep Bybelse verband
sien.  As `n mens verstaan dat die konsep van dissipelskap sentraal is
aan die Christendom en die Christelike teologie – en die argument sal
nie moeilik wees om te maak nie – kan jy eintlik nie dink dat `n mens
Christelike teologie regtig op enige ander manier behoorlik kan bedryf
nie.

Hulle is reg.  Dissipelskap is nie bloot `n praktiese saak nie.  `n
Mens het dissipelskap ook nodig om teologie reg te kan doen.  Die mees
wesenlike kante van die evangelie kan moeilik verstaan word van buite
die geloof om.  John Stott het graag verwys na Joh 14:21 waar Jesus
beloof het om Homself te openbaar aan mense wat Hom liefhet en sy
opdragte uitvoer!

Dissipelskap veronderstel `n lewende, teenwoordige Christus

Om die term dissipelskap meer gereeld te gebruik het nog `n
voordeel. Dit dwing ons ook om na te dink oor Christus en oor sy
teenwoordigheid en werk onder ons.

Dissipelskap veronderstel duidelik `n verhouding. Jy is Iemand se
dissipel.  Die woord “navolging” wat dikwels saam met dissipelskap
gaan, sê dit nog duideliker. Jy kan net navolg as daar Iemand anders is
wat voor jou uit loop!

Daarmee is ons by die belangrikste vraag wat aan Westerse Kerke
gevra kan word op hierdie stadium.  Dit is die vraag hoe ons dink oor
die lewende Christus, oor sy teenwoordigheid by ons en sy werk onder
ons.  Onder die druk van sekularisasie en moderniteit het dit vir baie
mense, ook Christene, moeilik geword om te dink aan `n persoonlike God
en ‘n lewende Christus wat werklik onder ons teenwoordig is.

Daar is tans `n lewendige gesprek hieroor in die teologie.  Die
groep prominente teoloë wat duidelik praat ten gunste van konfessionele
geloof in die Triniteit, die werklikheid van die Opstanding en
werklikheid van Christus se teenwoordigheid by ons deur die Heilige
Gees raak al hoe groter.

Ek is baie dankbaar dat ons hierdie klem op Christus se werklike
teenwoordigheid en werk onder ons ook duidelik hoor by die
missionêre-kerk-beweging. Sending begin nie met ons uitbeweeg in die
wêreld nie, maar met die missie van God en van Christus. Daarom word
daar in die kringe baie gepraat oor onderskeidingsvermoë – dat ons tyd
sal neem om te luister na God.  Ons kan nie maar gaan werk waar ons wil
of lus is om te werk nie. Ons moet eers luister en kyk waar God aan die
werk is onder ons – en Hom dan navolg.

As ons sê dat dissipelskap belangrik is, moet dit ook in ons bedienings aandag kry

Dit is vreemd, sê Dallas Willard, dat kerke aandag probeer gee aan
die eerste deel van Jesus se opdrag in Matt 28:18-20 nl dat ons moet
uitgaan en die evangelie verkondig, maar dat ons die tweede deel van
die opdrag heeltemal verwaarloos.  In vs 20 word gesê wat dissipelskap
beteken en inhou.  Dit is dat die ons mense “leer om alles te onderhou
wat Jesus ons beveel het”.

Die soort dissipelskap het raar geword in Westerse kerke.  Daar is
in die meeste Westerse kerke tans `n mite in die rondte, sê Dallas
Willard, dat dit moontlik is om vir 40-50 jaar lank `n Christen te wees
sonder dat jou lewe enigsins hoef te verander. Dit klink hard as
Willard dit so skerp formuleer maar as jy mooi daaroor dink weet jy dat
hy presies reg is. Dit is nie wat ons wil sê nie, maar ons sou mense
wat diè indruk kry, nie kon kwalik neem nie.

As jy dieper na die verskynsel kyk, sê Willard, lê die grootste
probleem nie by mense wat nie wil verander nie, maar dalk eerder by
kerke wat nie genoeg met mense praat oor hoe die Gees van Christus
mense soos ons se lewens kan verander en vernuwe nie.

Hierdie tema word die inhoud van sy uitstekende boek Renovation of
the Heart.  In die boek waag Willard dit om te skryf oor die
venuwingswerk van die Gees in ons lewens.  Hy kyk na ses vlakke van ons
mensheid: ons gedagtes, ons gevoelens, ons wil (of keuses), ons
liggaam, ons verhoudings, en ons siel en probeer naspeur wat ons in die
Bybel leer oor hoe hierdie vlakke van ons lewe verander word deur die
werk van die Gees.

Sonder om te sê dat ek saamstem met elke besonderheid van Willard se
uiteensettings, meen ek dat hierdie die temas is wat ons tot nadeel van
ons gehoorsaamheid en getuienis afgeskeep het die laaste paar dekades.

Die boek van Willard is ook op DVD en in `n 12-weke-programformaat
beskikbaar en ek weet van gemeentes in ons kerk wat dit met groot seën
gebruik.

Die punt is: as ons ernstig is oor dissipelskap en mense  wil leer
om alles te doen wat die Here Jesus Christus beveel het, sal ons meer
moeite moet doen om oor praktiese dissipelskap te preek en te praat.

Is the NCD survey a trustworthy tool for every local congregation? Reflections on a South African case study.

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

Dr Frederick Marais


Consortium Paper


The NCD survey claims to be a “trustworthy tool” for every local congregation because it uses “universal principles” that emerge from studies done in 40,000 churches in 70 countries.[1] Schwartz, the founder of NCD, claims that the problem with the church growth movement was the lack of discernment on proven principles for growing churches.[2]

“Fuller Theological Seminary has learned many good things.  But in the end, I realised that despite 40 years of church growth studies, there had not been a single study that answers the question: What really are the proven principles that globally apply to all growing churches?”[3] Schwartz claims that this is precisely what their research was able to establish:


It has become possible to assess the quality of a church quite precisely. Today when a local church does the NCD Survey, the computer compares the answers of the members of that church with a formula based on all of the 168 million answers that have been collected in our research so far…(T)he objectivity of the instrument has enabled thousands of churches (from the most diverse backgrounds) to base their planning on the results that they got from the survey.[4]

There is no doubt that such universal principles, if they exist, would be of help for local congregations to utilise in their own process of strategy development and discernment. The question in this paper is simply the following: Are the NCD principles as objective and universal as they claim to be?

Since NCD was inspired by the Church Growth Movement and are developed mainly from research done in Independent Churches, the question is clear: can the NCD profile, for example, measure correctly in mainline congregations, or are the theological and ecclesiastical assumptions in different traditions and cultural contexts so different that the questions in the survey would be understood incorrectly? Do, for example, concepts like leadership, worship, and evangelism have the same meaning in an independent charismatic congregation and in a reformed mainline congregation? Since NCD claims to be objective and universal, the answer to these questions is of real importance for the reliability of the NCD profiles. 

In order to start answering the questions posed above, I will compare results from the NCD profile and the Ministry Needs Questionnaire developed by BUVTON[5] done in the same congregation in 2002. The Buvton Questionnaire[6] was developed to help mainline congregations in the reformed tradition to measure what their congregants’ perceptions are of the quality of the ministry in the congregation.

The congregation in question was, like most congregations in post-apartheid South Africa, challenged by the new context they find themselves in at the turn of the century. It draws its members from a suburb in a middle/upper class neighbourhood in South Africa and is a member of the Dutch Reform Church of South Africa.  The official membership of the congregation was slightly more than 3,000 in 2002, the year the NCD profile and Buvton questionnaire were done. The congregation had lost a considerable number of members during the previous 5-10 years, and the leadership wanted some answers about possible reasons for this drop in numbers. In terms of Alice Mann’s grid, they can be classified as a “corporate church”.[7] That means that they were especially interested to receive feedback on leadership and worship issues. Key to the Corporate Congregation’s effectiveness, according to Mann, is visionary leadership, the Sunday service, and teamwork.

They decided to do the NCD-profile on the eight quality characteristics of growing churches, and they received the following profile from NCD:

Empowering leadership          41

Gift-oriented ministry             42

Passionate spirituality             13

Functional structures             22

Inspiring worship                   10

Holistic small groups               31

Need-oriented evangelism      14

Loving relationships               46

It is clear that, loving relationships, gift-oriented ministry, and empowering leadership seem to be their strong quality characteristics. This puzzled the leadership, and they decided to do the Buvton Questionnaire a few months later.

The Buvton report categorised the outcome of their questionnaire in the following four categories:

   1. This is our congregation’s strong points…
   2. We feel satisfied about…
   3. We are concerned about…
   4. We need to take urgent action on…

The congregation received the following report from Buvton:

   1. Our congregation’s strong points…


No score

   2. We feel satisfied about…
         1. Worship
         2. Spiritual formation
         3. communication
   3. We are concerned about…
         1. Community service
         2. Evangelical witness
         3. The fostering of values in our community
   4. We need to take urgent action on…
         1. Gift-oriented ministry
         2. Leadership
         3. Relationships in the congregation

In order to make a fair comparison of the two surveys, we should take note of the fact that the Buvton report obviously does not use the same “characteristics” or statistical methodology as NCD. To compare the results of the two surveys, we should focus on the position of the characteristics in the list that each survey presents.

It is interesting and disturbing that the top three characteristics of the NCD survey are more or less the same as the bottom three on the Buvton list:















NCD(top three)
Buvton(bottom three)
Loving relationships Gift-oriented ministry
Gift-oriented ministry  Leadership
Empowering leadership  Relationships in the congregation

The two results for consideration by the congregation’s leadership were conflicting. How is it possible for two surveys done within months of each other to deliver such conflicting results?

This brings us back to the question of this paper: Is the NCD survey objective and universal?  This case study clearly shows that, at least in this case, the NCD survey is not universal. The case study does not provide us with reasons for these confusing results, nor does it provide an answer to the question of which survey was more correct in its analysis.  We should however take note of the fact the NCD survey claims to be universal while the Buvton Questionnaire does not make this claim.

What the result clearly shows us is that concepts and words do operate within “hermeneutical systems of meaning” and that NCD may not attend to these hermeneutical issues enough, to make the claim to be a universal instrument for congregations. When using the NCD survey, congregations make use of the language, the metaphors, and the symbols developed by NCD.  In doing so, they evaluate themselves within this framework without really understanding what the questions mean. Take leadership, for example. To evaluate the quality of leadership, as the NCD survey ask us to do, one would surely be influenced by the theology in a non-denominational congregation and in a reform congregation. A number of theological and ecclesiastical assumptions will determine the evaluation of leadership in these congregations. If these congregations are in different cultural settings, evaluation becomes even more complex. It might not even be a good idea to ask the leadership question in certain cultural settings.
 
It is a basic rule in the hermeneutical process that one should be very careful not to claim to understand or to be understood, without an attempt to understand the context and (theological) framework of the given text. The same word or concept can have vastly different meanings in two different systems. Concepts like leadership, worship, and spirituality that NCD uses can and will therefore be understood differently by the congregations that make use of the NCD survey.

This may explain why in this case study concepts like  “loving relationships,” “leadership,” and “gift-oriented ministry” were clearly understood differently.  “Loving relationships” receives the highest score in the NCD survey while in the Buvton Questionnaire it came out as the most urgent problem the leadership should attend to.

When congregations consider using the NCC survey, or any other survey that claims to be objective and universal, they should be aware of the above hermeneutical challenges, or they might end up being more confused like the congregation in the case study, and their hope of a better or even growing future could be spent unwisely.

[1] www.ncd-international.org

[2] Schwarz, The ABC of Natural Church Development

[3] Schwarz, The ABC of Natural Church Development

[4] Answer on the question of the scientific reliability of the NCD survey on their website www.ncd-international.org

[5] Buvton is the Bureau for Continuous Theological Training and Research at the Theological Faculty of The University of Stellenbosch, South Africa

[6] The Buvton Questionnaire was develop by the facilitators team of Buvton to help congregations in the  process of re-visioning. The Questionnaire make use the classical reform ecclesiology as develop by Coenie Burger in Gemeentes binne die kragveld van die Gees(Lux Verbi: 1999) as the theological frame and the structure of the questionnaire. After a period of testing it was standardised in 2000 and since then used in more that 150 congregations mainly form the reform family in Southern Africa.

[7] Alice Mann, The In-Between Church: Navigating Size Transitions in Congregations Alban Institute, 1998

Dissipelskap

Written by coenie burger on . Posted in Nagedagtes

Dit wil my lyk of die konsep van dissipelskap weer stadigaan terugkom in die woordeskat van sommige gevestigde kerke.  As dit so is, sal ek baie bly wees.  Dit is die soort Christenskap wat ons nou nodig het in ons kerke.

Dissipelskap as die fokus van teologiese opleiding

Ek het die sterk klem op dissipelskap in die laaste tyd op een of twee verrassende plekke gesien. In Dorothy Bass en Craig Dykstra se nuwe boek oor teologiese opleiding For Life Abundant word in een van die artikels `n passievolle pleidooi gelewer dat getroue dissipelskap in die sentrum van alle praktiese teologie en teologiese opleiding sal lê. Hulle skryf: “The basic task that orients practical theology is to promote faithful discipleship” (p 67).

Hulle sien alle opleiding – in elk geval in praktiese teologie – as’t ware in konsentriese sirkels lê rondom hierdie sentrale fokus op die navolging van Christus. Dit geld van die verstaan van bediening wat oorgedra word, maar ook van die leermetodiek, navorsing, ens. In alles wat gedoen word moet hierdie fokus nl dat ons mense wil help tot `n getroue navolging van Christus, deel van die groter prentjie wees.

Is dit ekstreem?  Vir mense wat geleer het om teologie te doen binne `n Westerse universitêre sisteem kan dit dalk vreemd klink.  Maar van die kant van die kerk en geloof gesien is dit eintlik logies – natuurlik mits `n mens dissipelskap in sy breë en diep Bybelse verband sien.  As `n mens verstaan dat die konsep van dissipelskap sentraal is aan die Christendom en die Christelike teologie – en die argument sal nie moeilik wees om te maak nie – kan jy eintlik nie dink dat `n mens Christelike teologie regtig op enige ander manier behoorlik kan bedryf nie.

Hulle is reg.  Dissipelskap is nie bloot `n praktiese saak nie.  `n Mens het dissipelskap ook nodig om teologie reg te kan doen.  Die mees wesenlike kante van die evangelie kan moeilik verstaan word van buite die geloof om.  John Stott het graag verwys na Joh 14:21 waar Jesus beloof het om Homself te openbaar aan mense wat Hom liefhet en sy opdragte uitvoer!

Dissipelskap veronderstel `n lewende, teenwoordige Christus

Om die term dissipelskap meer gereeld te gebruik het nog `n voordeel. Dit dwing ons ook om na te dink oor Christus en oor sy teenwoordigheid en werk onder ons.

Dissipelskap veronderstel duidelik `n verhouding. Jy is Iemand se dissipel.  Die woord “navolging” wat dikwels saam met dissipelskap gaan, sê dit nog duideliker. Jy kan net navolg as daar Iemand anders is wat voor jou uit loop!

Daarmee is ons by die belangrikste vraag wat aan Westerse Kerke gevra kan word op hierdie stadium.  Dit is die vraag hoe ons dink oor die lewende Christus, oor sy teenwoordigheid by ons en sy werk onder ons.  Onder die druk van sekularisasie en moderniteit het dit vir baie mense, ook Christene, moeilik geword om te dink aan `n persoonlike God en ‘n lewende Christus wat werklik onder ons teenwoordig is.

Daar is tans `n lewendige gesprek hieroor in die teologie.  Die groep prominente teoloë wat duidelik praat ten gunste van konfessionele geloof in die Triniteit, die werklikheid van die Opstanding en werklikheid van Christus se teenwoordigheid by ons deur die Heilige Gees raak al hoe groter.

Ek is baie dankbaar dat ons hierdie klem op Christus se werklike teenwoordigheid en werk onder ons ook duidelik hoor by die missionêre-kerk-beweging. Sending begin nie met ons uitbeweeg in die wêreld nie, maar met die missie van God en van Christus. Daarom word daar in die kringe baie gepraat oor onderskeidingsvermoë – dat ons tyd sal neem om te luister na God.  Ons kan nie maar gaan werk waar ons wil of lus is om te werk nie. Ons moet eers luister en kyk waar God aan die werk is onder ons – en Hom dan navolg.

As ons sê dat dissipelskap belangrik is, moet dit ook in ons bedienings aandag kry

Dit is vreemd, sê Dallas Willard, dat kerke aandag probeer gee aan die eerste deel van Jesus se opdrag in Matt 28:18-20 nl dat ons moet uitgaan en die evangelie verkondig, maar dat ons die tweede deel van die opdrag heeltemal verwaarloos.  In vs 20 word gesê wat dissipelskap beteken en inhou.  Dit is dat die ons mense “leer om alles te onderhou wat Jesus ons beveel het”.

Die soort dissipelskap het raar geword in Westerse kerke.  Daar is in die meeste Westerse kerke tans `n mite in die rondte, sê Dallas Willard, dat dit moontlik is om vir 40-50 jaar lank `n Christen te wees sonder dat jou lewe enigsins hoef te verander. Dit klink hard as Willard dit so skerp formuleer maar as jy mooi daaroor dink weet jy dat hy presies reg is. Dit is nie wat ons wil sê nie, maar ons sou mense wat diè indruk kry, nie kon kwalik neem nie.

As jy dieper na die verskynsel kyk, sê Willard, lê die grootste probleem nie by mense wat nie wil verander nie, maar dalk eerder by kerke wat nie genoeg met mense praat oor hoe die Gees van Christus mense soos ons se lewens kan verander en vernuwe nie.

Hierdie tema word die inhoud van sy uitstekende boek Renovation of the Heart.  In die boek waag Willard dit om te skryf oor die venuwingswerk van die Gees in ons lewens.  Hy kyk na ses vlakke van ons mensheid: ons gedagtes, ons gevoelens, ons wil (of keuses), ons liggaam, ons verhoudings, en ons siel en probeer naspeur wat ons in die Bybel leer oor hoe hierdie vlakke van ons lewe verander word deur die werk van die Gees.

Sonder om te sê dat ek saamstem met elke besonderheid van Willard se uiteensettings, meen ek dat hierdie die temas is wat ons tot nadeel van ons gehoorsaamheid en getuienis afgeskeep het die laaste paar dekades.

Die boek van Willard is ook op DVD en in `n 12-weke-programformaat beskikbaar en ek weet van gemeentes in ons kerk wat dit met groot seën gebruik.

Die punt is: as ons ernstig is oor dissipelskap en mense  wil leer om alles te doen wat die Here Jesus Christus beveel het, sal ons meer moeite moet doen om oor praktiese dissipelskap te preek en te praat.

Postitiewe Ouerskap Program Inligting

Written by webmeester on . Posted in Positiewe Ouerskap

Deur POSPAR wil Communitas dit graag vir alle ouers moontlik maak om verantwoordelike opleiding te deurloop, sodat hulle nie so baie sal twyfel oor hoe om in spesifieke situasies op te tree nie. Communitas wil deur die kursus vir ouers ‘n werkbare ouerskapsiening aanbied.

· DIE PROGRAM VERHOOG U EFFEKTIWITEIT AS OUER.

· DIT WORD IN KLEIN GROEPE AANGEBIED

DIT BEHELS SEWE TWEE-UUR SESSIES

· DIE TYD EN PLEK VIR DIE KURSUS WORD BEPAAL DEUR DIE KURSUSGANGERS SE BEHOEFTES.

DIE PROGRAM SLUIT IN:

MODULE 1

Verduideliking van deelnemende ouerskap

Verskillende ouerskapstyle

Verhoging van selfstandigheid by kinders

MODULE 2

Wangedrag: Verskillende vorms wat wangedrag aanneem; die effek van die wangedrag op die ouer (hoe dit jou laat voel); wat ons moet leer verstaan (die rede vir die wangedrag); wat daaraan gedoen kan word en hoe dit moontlik voorkom dan word.

Voltooiing van die Myers-Briggs vraelys deur kursusgangers.

MODULE 3

Behandeling van die kursusgangers se Myers-Briggs profiele. Ouers leer hulle natuurlike persoonlikheidsvoorkeure verstaan en hoe dit reflekteer in hulle ouerskap.

MODULE 4

KOMMUNIKASIETEGNIEKE

Empatie: om te verstaan hoe jou kind voel en bedoel

Empatiese tegnieke: Eggo

Empatiese luister

Empatiese response

Reflekterende luister

Om te bou aan ‘n positiewe emosionele “bankrekening”

MODULE 5

VERDERE KOMMUNIKASIETEGNIEKE

Oop response

Ek-boodskappe

Opbouende hantering van probleme

MODULE 6

DISSIPLINE

Die verskil tussen dissipline en straf

Logiese gevolge

Uitsittyd

Geloofwaardige positiewe terugvoer en positiewe ek-boodskap

Saamstel van ‘n waarde gebaseerde missie vir die gesin

MODULE 7

Probleemoplossing

Probleemeienaarskap

Huisvergadering

Gesinspret

Huisreëls

Verdeling van pligte

Hantering van klagtes en konflik

Inoefening

DIE KURSUS IS BEDOEL VIR DOODGEWONE OUERS WAT HULLE OUERSKAPSVAARDIGHEDE WIL VERBETER. VOLG.

VIR MEER INLIGTING EN BESPREKING VAN KURSUSSE, KONTAK

 

  • ALTA MARAIS : TEL: (021) 882 9956 SEL: (082) 923 9010 E-pos altakoos@absamail.co.za of
  • Sharon Naude by Communitas:  021 8083381   snaude@sun.ac.za

Die Lewende, Regerende, Doenende Christus

Written by coenie burger on . Posted in Nagedagtes

Dit gaan in die kerk en in die bediening nie oor ons en ons planne nie, maar oor Christus – die lewende, regerende, doenende Christus. Jesus is nie dood of weg nie – Hy is hier en deur die Heilige Gees sit Hy die werk wat Hy begin het voort en sal Hy dit ook klaarmaak.

Dit is die boodskap van Dr Andrew Purves, professor in Pastorale Teologie van die Pittsburgh Theological Seminary, wat tans in Suid-Afrika op besoek is.

Dr Purves se teologie en verstaan van die bediening wentel om twee oortuigings.  Die eerste is dat Jesus Christus ook in ons dag en tyd `n lewende werklikheid is – nie net as `n raamwerk of beginsel of `n goeie voorbeeld nie, maar as `n lewende Persoon.  Hy glo dat Christus in elke situasie waarin ons kom, reeds teenwoordig is en besig is om sy werk te doen.

Dit is interessant dat Hy bewustelik kies om meeste van die tyd van Jesus te praat. Hy is bang, sê Hy, vir Name wat te veel rus op ons konstrukte en interpretasies – asof ons nie regtig die historiese verhale oor Jesus kan vertrou nie.  Hy meen dat ons in ons denke oor Jesus ons moet laat lei deur die verhale en oortuigings van die NT.

Die tweede oortuiging agter sy pastorale teologie hang saam met die werk van die Heilige Gees wat kom om ons as gelowiges aan Christus te bind.  Dit was vir my `n goeie verrassing om te sien hoeveel Dr Purves skryf oor die gelowige se vereniging met Christus.  In sy voordragte werk het hy baie met Joh 15 se beeld van die wynstok en die lote en Paulus se uitdrukking “in Christus” – wat in varierende vorms blykbaar rondom 160 keer in Paulus se briewe gebruik word.

Daarmee wil hy beklemtoon dat ons as gelowiges en bedienaars van die evangelie nie in die eerste plek geroep word om Christus te imiteer (na te boots) of sy voorbeeld na te volg nie, maar eerder om in `n diep verhouding met Christus te leef waarin ons “deel word en deel kry” aan Hom en aan al die gawes wat Hy vir ons verkry het.

Hy het diè gedagtes pragtig uitgewerk in sy boek Restructuring Pastoral Theology. Ek het die boek drie jaar terug met groot verwagting gekoop omdat `n groot deel van my werk op die oomblik is om saam met predikante na te dink oor hulle bediening.

Die boek was in alle opsigte `n goeie verrassing.  Die eerste verrassing was dat Purves eers in die tweede helfte van die boek oor ons as predikante se bediening begin skryf!  Die eerste deel van die boek gaan oor die Bediening van die Lewende Christus. Hiermee gryp Purves terug na die oortuigings van die Vroeë Kerk (oa Athanasius en die Kappadosiers), die Reformasie (veral Calvyn), maar, glo hy, ten diepste na die boodskap van die Nuwe Testament.  Die goeie nuus van die evangelie is dat Christus na sy Hemelvaart nie regtig weg is nie, maar steeds deur die Heilige Gees onder ons woon en werk.  Hy is en bly die Eerste Bedienaar van die Evangelie!

In die tweede deel van die boek kom hy dan by ons bediening – wat net behoorlik en betekenisvol gedoen kan word as ons dit in vereniging met Christus doen.  Die sentrale daad in elke deel van ons bediening is dat ons getuig van Christus en na Hom heenwys.  Ons kan nie regtig mense help nie. Dit is nie vir ons wat mense nodig het nie.  Hulle het vir Christus nodig en ons taak is om hulle te help om Hom en sy werk in hul lewens en in die wêreld buite ons raak te sien.

Purves skryf dan pragtig oor vier bedienings van die predikant:

  • Die bediening van God se Woord
  • Die bediening van God se genade
  •  Die bediening van God se Teenwoordigheid by ons
  •  En die bediening van God se heerskappy

Andrew Purves se boeke het my die laaste twee jaar baie gehelp in my eie denke oor die evangelie, oor die kerk en oor die bediening.  Hy het my gehelp

  1. om te verstaan dat dit in die kerk steeds oor Christus gaan en dan ons moet oppas dat ons die Christologiese kern van die evangelie nie verloën of verloor nie.
  2. om weer te verstaan dat Christus nie `n idee of `n voorbeeld of beginsel is nie, maar `n lewende, teenwoordige Persoon wat soek daarna om in `n verhouding met ons te leef.
  3. om weer te gaan kyk na die tweede deel van Jesus se lewe nl dit wat by die Hemelvaart en na die Hemelvaart gebeur.  Ons is geneig om hierdie tweede deel van Jesus se lewe gruwelik te verwaarloos – en dit is waar baie van ons probleme begin…
  4. om die wese van die bediening nuut te verstaan in die lig van die wesenlike insigte van die reformasie.  Ons kan nie in `n totaal nuwe situasie presies soos hulle dink en praat oor die bediening nie, maar ons kan oor die kernpunte van die evangelie, sy werking en die bediening steeds baie, baie by hulle leer
  5. om te verstaan dat `n groot deel van ons bediening daarin bestaan om mense te herinner aan die werklike Teenwoordigheid van Christus – wat by ons is, selfs in die deurmekaarste van situasies (sien die tweede deel van sy boek).

Purves se werk het my ook nuuskierig gemaak oor die Skotse gereformeerde tradisie en my genoop om weer te gaan kyk na mense soos Knox, en veral die Torrances.  Die Skotse gereformeerdes is natuurlik na aan ons, maar op sekere punte is daar tog interessante ander klemme.  My indruk is bv dat die Skotste tradisie sterker as Hollandse gereformeerdes klem lê op die priesterlike faset van Christus se werk en ook van ons bediening.  Hierdie klem het my die laaste tyd persoonlik baie gehelp.  Maar ek skryf op `n ander dag meer daaroor.

Ons is gelukkig om Dr Purves tans op besoek te hê in SA.  Elders op die webblad is daar `n lys van sy optredes.