Kwaliteit Tyd lesse van die Obamas

Written by Alta Marais on . Posted in Positiewe Ouerskap

Ons gesels hierdie keer oor die planne wat ‘n baie besige gesin maak:

In die Oktober 2009 uitgawe van die “Reader’s Digest” kry ons ‘n kykie in die gesinslewe van die Amerikaanse president en sy gesin. As dit by kinders kom, verskil hulle nie so baie van die meeste van ons nie: Hulle is ook werkende ouers met ‘n besige skedule en hulle kinders het dieselfde basiese behoeftes as ons s’n – selfs al woon hulle in die Wit Huis.

Dit blyk dat om kwaliteit tyd saam met hulle kinders deur te bring, vir hulle ‘n hoë prioriteit is.

  • Hulle baljaar saam met hulle kinders op rollerskaatse.
  • Sasha, die jongste, “snuggle” op haar pa se skoot terwyl hulle na haar sussie se sokkerwedstryd kyk. Sokker, kan jy glo! Dit is net dapper ouers wat hulle dogter toelaat om sokker te speel. Pa Obama kan wel nie by alle wedstryde wees nie, maar hulle ma maak ‘n punt daarvan om beskikbaar te wees.
  • Op die eerste skooldag word soentjies en drukkies links en regs uitgedeel.
  • Ma Michelle beplan rituele vir die kinders wanneer hulle pa (wat amper as ‘n naweekouer beskryf kan word), weens werksverpligtinge heel dikwels nie tuis is nie. Hulle hou byvoorbeeld “snuggle time”. Gedurende dié tyd kuier ma en dogters heerlik in die bed en gesels ‘n hond uit ‘n bos.
  • Die President is nogtans nie onbetrokke nie. Hy het al sewe Harry Potter boeke hardop vir sy dogter Malia voorgelees. Al die saamlees het tot gevolg dat die kinders nou ywerige lesers is.
  • Hulle probeer om die meeste van die tyd saans saam eet. Blykbaar is dit makliker vandat hulle in die Wit Huis woon, want Pa se kantoor is in die onderste verdieping van hulle “huis”. Hulle het ook ‘n vaste tyd om in die bed te wees. Eenvoudige, herhalende rituele soos hierdie, wat te make het met eet- en slaaptyd, laat kinders veilig voel, selfs al rebelleer hulle soms daarteen.
  • Hulle ouma speel ‘n belangrike rol in hulle lewens en vandat hulle in die Wit Huis woon is sy amper soos ‘n derde ouer. Haar portefeulje is naskoolse afsprake, tuiswerk, musiek oefen en ander buitemuurse aktiwiteite.
  • Toe die Michelle Obama die Wit Huis se binnenshuise versiering laat doen het, was een van haar kriteria dat dit moontlik moes wees om van die rusbankkussings ‘n fort te bou. In hulle gesin is dit ‘n heerlike aktiwiteit vir ‘n reëndag.

Het dit u ook getref dat nie een van die aktiwiteite geld kos nie?

Vir meer inligting oor die Obama familie kyk hier

 

Maak tyd vir kwaliteit tyd

Written by Alta Marais on . Posted in Positiewe Ouerskap

Ons kan deelnemende ouerskap vergelyk met ‘n pad wat tot ‘n eindbestemming lei waar goeie verhoudings en positiewe waardes gevestig is. Elke POSPAR ouer stap met die pad. Langs die pad gee POSPAR noukeurige aanwysings wat gevolg kan word om veilig by die eindbestemming aan te kom. Daar is egter ‘n vangplek: Die pad het ‘n stewige basis of fondament nodig, anders ontstaan daar slaggate wat vordering belemmer of selfs onmoontlik maak. Ouers wat op pad is met deelnemende ouerskap is self vir die instandhouding van die basis verantwoordelik. Hulle doen dit deur kwaliteit aandag aan hulle kinders te gee – kwaliteit tyd ís die fondament van deelnemende ouerskap.

Die waarheid is dat ouers gewoonlik nie tyd het daarvoor nie. Hulle moet dit skep, maar hoe?

  • Eerstens is dit nodig dat ouers hulle lewens sal vereenvoudig en
  • tweedens is dit nodig om te beplan of begroot vir tyd vir aktiwiteite met kinders (oor hierdie een gesels volgende keer).

‘n Eenvoudige(r) leefwyse (ek sukkel daarmee en dit sal my help om saam met u daaroor te besin)

Gordon Mc Donald gebruik in sy boek, ‘n Tyd vir orde, die volgende slagspreuk: “Pasop vir die leegheid van ‘n besige leefwyse”. Willem Nicol sê in sy boek, Rykdom in eenvoud: “Daar is verskeie sake in ons oorvol lewe wat ons nie sal doodmaak as ons minder aandag daaraan gee nie.”

Hoewel dit net ‘n ouer self is wat sal kan vasstel wat die sake is “wat nie sal doodmaak” as hy of sy minder aandag daaraan gee nie, kan ons mekaar aan die dink sit oor moontlikhede. Ek noem daarom voorbeelde van hoe ouers daarin geslaag het om hulle lewens te vereenvoudig om tyd te maak vir kwaliteit tyd met kinders:

Pieter vertel hoe hy sy spogtuin met ‘n inheemse tuin vervang het. Die tuin het nie net ‘n kwart van die aandag nodig wat die vorige tuin geverg het nie, dit benodig ook feitlik geen besproeiing nie. Tot sy verbasing stel sy kinders ook baie meer belang in sy nuwe tuin, raak opgewonde oor elke nuwe blommetjie en soek oral na inheemse plantjies. In die verlede was die baie aandag wat hy aan die tuin gegee het tot nadeel van sy verhouding met sy kinders, nou bring hulle daar kwaliteit tyd deur.

Anida vertel dat sy haar huishouding vereenvoudig het om meer tyd vir haar kinders te maak deur op te hou om ure lank te stryk. Sy probeer om klere te koop wat nie te sleg lyk as dit nie gestryk word nie en het opgehou om te wonder : “Wat sal die mense sê?” Klere word nou net netjies opgevou en weggepak. Sy stryk ook nie meer lakens en slope nie, want sy weet van niemand wat iets oorgekom het as hulle op ongestrykte lakens slaap nie.

Jeanne kon nooit nee sê nie en het aan tien verskillende organisasies behoort, almal voortreflike sake. Sy het dit verminder tot twee en het nou meer tyd vir haar gesin.

Liewe ouers, help asseblief met nog voorbeelde!

Die geheim van ouerskap

Written by Alta Marais on . Posted in Positiewe Ouerskap

Dit is ‘n windstil maanligaand. Ons kuier op die stoep; luilekker  na ‘n ete van gebraaide witstompneus, rogbrood, suurvykonfyt en moerkoffie. Dit is rustig, ons gasheer en gasvrou se  kinders is al “uit die hand uit”.  Die twee kinders verskil van mekaar soos die ooste van die weste, maar dit gaan goed met hulle, baie goed. Ten spyte van verskillende geaardhede en belangstellings is die kinders geheg en lojaal aan mekaar. Ons gesels oor baie sake en later ook oor ouerskap. Die ouers het Pospar gedoen toe die oudste 3 jaar oud was – 16 jaar gelede en is steeds van oordeel dat dit hulle geweldig baie gehelp het met hulle ouerskap. “Vertel vir my,” sê ek vir Gasheer en Gasvrou, “van julle ouerskapsiening. Wat is vir julle die heel belangrikste?” Hulle deel hulle siening wat ons so kan saamvat:

Gasvrou: “Die heel belangrikste is om jou kind onvoorwaardelik te aanvaar. Jou kind moet altyd weet hy of sy is vir jou uniek. Die Liewe Vader was so gaaf om hom te vorm presies is soos jy hom wou hê. Hy mag maar hy wees. Jy wil hom nie verander nie en sal enigiets doen om hom te help om te groei tot die maksimum van sy godgegewe potensiaal”. ‘n Bietjie  aangedaan voeg sy by: “Dit is wat my pa aan my gedoen het. Hy het nooit vir my laat voel dat ek nie goed genoeg was nie. Ek het altyd geweet dat ek vir hom reg is soos wat ek is.”

“Die ander saak wat net so belangrik is , is dat jou kind altyd moet weet jy is “daar” vir hom. Dit beteken nie dat jy moet spring as hy sy vingers klap nie, maar dat jy daar is om te deel in vreugdes. Jou skouer is ‘n veilige plek om op te huil. Hy kan met jou redeneer as hy helderheid oor ‘n saak nodig het. Jou oor is daar vir al sy sorge en jy sal niks wat vir hom belangrik is afmaak as onbenullig nie.”

Gasheer: “Jou kind moet weet dat jy in haar glo. As jy nie in haar glo nie, kan jy kwalik verwag dat ander mense sal. Sy moet ook weet jy glo nie net in haar as dit goed gaan nie, maar as sy ‘n gemors van ‘n saak maak, sal jy nog steeds in haar glo – sy hoef dit nie vir jou weg te steek nie. Dit is belangrik dat jy dit vir jou kind sê en dat jy dit aan haar bewys as sy depressief is, dwelms gebruik, swak vaar met studies of nie as haar liefdeslewe in skerwe lê.”

Hy voeg by: “Jy moet vir jou kind kan sê: “Jammer”. ‘n Ouer is ook maar net ‘n mens en dit is deel van menslikheid om foute te maak. As jy merk dat daar besig is om ‘n afstand tussen jou en jou kind te ontstaan, is dit nodig om saam te gaan sit – ‘n geleentheid te skep – om te praat oor wat jy gedoen het wat hinder. Deur “jammer” te sê vir iets wat jy wetend of onwetend onlangs of lank gelede gedoen het, help jy om die klonte van verbittering of verontregting wat jou kind van binne opvreet, op te los.”

OUERS VERTEL HOE HULLE NA KINDERS LUISTER

Written by Alta Marais on . Posted in Positiewe Ouerskap

  • “Ek moes eers leer om my mond toe te rits”, vertel die eerste ouer. As haar kind nog net begin het om van ‘n probleem te vertel, was sy gereed met ‘n moontlike oplossing.  Sy het gedink sy was ‘n puik ouer. Haar kind was nie dankbaar nie, en het meesal geïrriteerd reageer met: “Ma verstaan nie”.  Sy het nou geleer om enduit te luister en om nie altyd oplossings aan te bied nie.
  • Nog ‘n ouer vertel dat hy moes leer om op te hou om televisie te kyk – dit selfs af te skakel, om met volle aandag na sy kind te luister. Interessant genoeg word probleme nou gouer opgelos en los sy kind dikwels sy eie probleme op voordat hy ‘n woord sê. Bloot die feit dat sy ouer met onverdeelde aandag luister, help hom om self oplossings te vind. Hy bieg dat dit voorheen dikwels gebeur het dat hy later nie mooi kon onthou wat Jannie vertel of gevra het nie. Hy verstaan nou dat dit nie onmoontlik is om gelyktydig aan die televisieprogram en sy kind aandag te gee. Hy bieg ook dat hy nie altyd gedink het wat sy kind sê is so danig belangrik nie. Nou verstaan hy dat, al is dit nie vir hom belangrik dat Jannie se maatjie vandag by die skool lelik met hom was nie, is dit vir Jannie baie belangrik. Pay doen nou sy bes om met sy lyf, oë, ore en hart te luister.
  • ‘n Ma vertel dat sy moes leer om oogkontak te maak.  Voorheen het sy dikwels voortgegaan met kos maak, en terwyl sy met een oor na haar kind geluister het, het sy ook gekonsentreer op wat nog in die kospot moes kom. Grietjie het dan haar storie tot vervelens toe oor en oor vertel, omdat sy die gevoel gehad het dat haar ma nie werklik hoor nie. Nou skakel sy die stoof af, kyk vir Grietjie in die oë en luister met volle aandag. As dit nie moontlik is nie, belowe sy dat sy sal luister sodra die pot aan die kook is. Sy sorg dat sy dit nie  vergeet nie.
  • Nog ‘n ma vertel dat sy ‘n baie sensitiewe dogtertjie het. Sy weer, het ‘n baie sterk en harde stem en soms het haar kind gedink sy raas, terwyl sy eintlik net gepraaat het. Sy let nou baie meer op haar stemtoon en vind dat Anke baie nader aan haar beweeg en haar storietjies met meer vrymoedigheid vertel. Sy het ook geleer om na haar kind se liggaamstaal te “luister”. Bloot deur te leer om goed na Anke se liggaamshouding te kyk, kry sy ‘n goeie idee van hoe dit in die skool gegaan het.

Volgende keer gesels ons oor die waarde “mm” en “eggo”.

Lees ook die vorige insetsel: Die “Waarheid” oor “Waardes” of ook hierdie artikel oor waardes

Verhoudings maak waardes moontlik in families

Written by webmeester on . Posted in Positiewe Ouerskap

Goeie verhoudings is ‘n voorvereiste vir die oordra van waardes, maar goeie kommunikasie is op sy beurt ‘n voorvereiste vir ‘n goeie verhouding. Goeie kommunikasie begin, anders as wat ons soms dink, nie by praat nie, maar by luister. As ons met ons lyf, oë, ore, hart en verstand luister na wat ons kinders sê, sal dit ons help om begrip te ontwikkel vir hulle gevoelens en ervarings.  As ons dit nie doen nie, is dit asof ons  ons vasloop teen ‘n hek wat gesluit is tussen ons en ons kind. Deur empaties te luister maak ons die hek na goeie kommunikasie oop. Hierdie stap, naamlik luister, kan nooit oorgeslaan word as ons met ons kinders wil kommunikeer nie. ‘n Mens kan tog nie bo-oor ‘n geslote hek by mekaar uitkom nie.

As ons met volle aandag na kinders luister terwyl ons onsself in hulle skoene probeer plaas, dra ons twee boodskappe aan hulle oor: “Ek gee om” en “jy en wat jy sê is vir my belangrik”. Eenkeer het ek ‘n onderhoud gevoer met ‘n seuntjie wat vir gedragsprobleme en swak skolastiese vordering verwys is. Anders as wat ek verwag het, het hy vir veertig minute lank ‘n intelligente gesprek gevoer. Sy ma, wat stilletjies by die deur afgeluister het (dit was die enigste keer dat ek so iets ervaar het!), het verstom gesê dat hy die middag meer gepraat het as wat hy die afgelope ses maande met haar gepraat het. Die verskil was dat ek blaamloos geluister het terwyl sy welmenend ‘n oplossing aan die hand gedoen of gekritiseer het sodra hy sy mond oopgemaak het. Sy het nooit enduit geluister nie. Kinders wil nie noodwendig hê ons moet hulle probleme oplos nie. Hulle wil hê dat ons met begrip na hulle luister. Dalk het julle ook al ervaar  hoe ‘n gefrustreerde kind uitroep as jy praat voordat hy/sy  klaar gepraat of verduidelik het nie: “Ma/ Pa jy hoor nie wat ek sê nie”. Covey sê: “Seek first to understand en then to be understood”.        (Word vervolg.)

DIE “WAARHEID” OOR “WAARDES”

Written by webmeester on . Posted in Positiewe Ouerskap

Goeie verhoudings is ‘n voorvereiste vir die oordra van waardes, maar goeie kommunikasie is op sy beurt ‘n voorvereiste vir ‘n goeie verhouding. Goeie kommunikasie begin, anders as wat ons soms dink, nie by praat nie, maar by luister. As ons met ons lyf, oë, ore, hart en verstand luister na wat ons kinders sê, sal dit ons help om begrip te ontwikkel vir hulle gevoelens en ervarings.  As ons dit nie doen nie, is dit asof ons  ons vasloop teen ‘n hek wat gesluit is tussen ons en ons kind. Deur empaties te luister maak ons die hek na goeie kommunikasie oop. Hierdie stap, naamlik luister, kan nooit oorgeslaan word as ons met ons kinders wil kommunikeer nie. ‘n Mens kan tog nie bo-oor ‘n geslote hek by mekaar uitkom nie.

As ons met volle aandag na kinders luister terwyl ons onsself in hulle skoene probeer plaas, dra ons twee boodskappe aan hulle oor: “Ek gee om” en “jy en wat jy sê is vir my belangrik”. Eenkeer het ek ‘n onderhoud gevoer met ‘n seuntjie wat vir gedragsprobleme en swak skolastiese vordering verwys is. Anders as wat ek verwag het, het hy vir veertig minute lank ‘n intelligente gesprek gevoer. Sy ma, wat stilletjies by die deur afgeluister het (dit was die enigste keer dat ek so iets ervaar het!), het verstom gesê dat hy die middag meer gepraat het as wat hy die afgelope ses maande met haar gepraat het. Die verskil was dat ek blaamloos geluister het terwyl sy welmenend ‘n oplossing aan die hand gedoen of gekritiseer het sodra hy sy mond oopgemaak het. Sy het nooit enduit geluister nie. Kinders wil nie noodwendig hê ons moet hulle probleme oplos nie. Hulle wil hê dat ons met begrip na hulle luister. Dalk het julle ook al ervaar  hoe ‘n gefrustreerde kind uitroep as jy praat voordat hy/sy  klaar gepraat of verduidelik het nie: “Ma/ Pa jy hoor nie wat ek sê nie”. Covey sê: “Seek first to understand en then to be understood”.        (Word vervolg.)

DIE VERBAND TUSSEN VERANTWOORDELIKHEID EN WAARDES

Written by webmeester on . Posted in Positiewe Ouerskap

Volgens Dr ‘ginott is ouers is geneig om baie konkreet te dink oor verantwoordelikheid. Hy  beklemtoon dat reëls ten opsigte van huishoudelike take soos om die kat kos te gee, die gras te sny, die motor of die skottelgoed te was, hoewel dit belangrik is vir die funksionering van die huisgesin,  ongelukkig nie van kinders verantwoordelike mense met positiewe waardes maak nie. Ouers is ook geneig om te dink dat ‘n deurmekaar kamer, onwilligheid om tuiswerk te doen en ongehoorsaamheid daartoe sal lei dat hulle kinders eendag onverantwoordelike mense sal wees en dat hulle, om dit te voorkom, met streng reëls en straf gedwing moet word om te verander.  Ouers het moontlik die mag en gesag om die uitvoering van take af te dwing en dit sal tot skoner huise lei, maar mag dalk nie soveel bydra tot die kinders se karaktervorming as wat ouers graag sou wou hê nie. Almal van ons wat ouers is, weet dat die afdwing van pligte soms lei tot mini-oorloë tussen ouers en kinders. Verantwoordelikheid kan nie van buite deur reëls en pligte geleer of afgedwing word nie.  ‘n Kind kan selfs goeie maniere hê, sy kamer aankant hou, gereeld musiek oefen en steeds onverantwoordelike besluite neem. Verantwoordelikheid  is iets wat van binne groei as dit gevoed word deur die waardes wat kinders van mense kry wat vir hulle omgee en vir wie hulle respek het. Kinders kan met kladpapier vergelyk word. Soos kladpapier ink absorbeer en die ink deel van die kladpapier word as dit daaraan blootgestel word, so absorbeer kinders die waardes waaraan hulle blootgestel word in hulle huise en omgewings, en word dit deel van hulle.

Verantwoordelikheid wat nie geanker is in positiewe waardes nie, kan van kinders anti-sosiale, destruktiewe mense maak. Dit is byvoorbeeld waar dat ‘n lid van ‘n bende misdadigers baie verantwoordelikheid aanvaar vir die ander lede in sy groep. ‘n Lid se waarde sal moontlik gemeet word aan sy vaardighede om in te breek in ‘n gebou.

Positiewe waardes en dissipline wat nodig is om tot verantwoordelikheid te ontwikkel kan slegs binne ‘n positiewe verhouding oorgedra word.  Die verantwoordelikheid daarvoor lê by die ouer. Daarom ondersteun POSPAR ouers om vaardighede te ontwikkel om ‘n positiewe verhouding met hulle kinders te bou deur onder andere in kontak te wees met hulle eie gevoelens en daaraan uitdrukking te gee sonder om te blameer en kritiseer, empaties en met aandag te luister, uniekheid te respekteer en te dissiplineer eerder as om te straf.

Volgende keer gesels ons verder oor waardes.