Verder Geluister: Romeine 10:8b-13 ~ Ons identiteit

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

Sondag 17 Februarie 2013 ~ Eerste Sondag in Lydenstyd: Romeine 10:8b-13

Ons identiteit word gekwalifiseer deur ongekwalifiseerde bevryding en inklusiwiteit.

Die 2013-lydenstyd word met geloof/vertroue ingelei!

‘’Soms is dit vir Protestante só moeilik om met een van hul eie kernbeginsels om te gaan. Paulus skryf in Rom 1:17: ‘Elkeen wat deur God vrygespreek is omdat hy glo, sal lewe.’ Geloof alleen is dus wat saak maak. Die mens wat glo, is bevry van alle ander vereistes/verpligtinge om sy/haar saligheid op die een of ander wyse te ‘verdien’. Ongekwalifiseerde bevryding binne hierdie konteks beteken dus terselfdertyd ongekwalifiseerde inklusiwiteit. Almal wat opreg glo, is welkom! “ Chris Jones in By 19/01/2013.

Almal is in tel by God, niemand word uitgesluit nie.
Maar geloofreise mag verskil:

Kyk na geloof deur ander bril

Ná jare kom twee broers in die Kerstyd weer byeen. Die oudste vertel hoe belangrik die Bybel in sy lewe geword het. Hy verstaan die “Woord van God” – en alles daarin – so letterlik moontlik en wil dit nie laat verwater met iets mensliks nie.

Dié oortuiging help hom om God se bonatuurlike wonders vandag nog raak te sien. Hy weet dat talle mense sonder ge-loof ankerloos ronddobber, en weier daarom om die Bybel anders as met die tradisionele skemas uit die geskiedenis te interpreteer.

Die jongste broer voel veilig genoeg om te erken dat die Bybel eers onlangs vir hom begin sin maak het. Vir hom word die ervaring wat sommige mense in antieke tye met God gehad het die “Woord van God” genoem en hulle is geïnspireer om dit oor te vertel.

Dié oortuiging help hom om hom te verwonder dat God steeds ook in ons alledaagse gebeure teenwoordig is. Hy weet dat talle mense die geloofslewe ver-laat omdat hulle nie langer hul verstand kan bly opoffer nie. Hy bid dat hulle ook kan vrykom van die 18de-eeuse opvatting wat “waarheid” beperk tot dit wat letter-lik gebeur het. Is vroeër nie aanvaar dat groot lewenswaarhede juis in verhale, beelde en mites lewend gehou word nie?

Van waar die dankbare pa sy twee seuns dophou, kan hy sien dat elkeen deur sy eie bril na alles om hom kyk. Trouens, elkeen beskou die ander deur sy eiesoortige bril. Die oudste is al so gewoond aan sy bril dat hy dit min afhaal om dit skoon te maak. Die jongste is oorbewus van sy bril. Hy haal dit kort-kort af asof hy dit skoner kan kry.

Die pa wens hulle kon vir ’n wyle brille omruil. Hy bly bekommerd oor waarheen die gesprek gaan lei. Hy weet immers hoe nodig hulle mekaar het. Sy frons gaan oor in ’n ondeunde glimlag toe hy dink: “Ai, dié twee van my het goeie harte. Ek sal hulle graag eendag wil hoor as hulle besef dat alles veel wonderliker is.” – André van Niekerk in Beeld 2013-01-11

“Sy (Laurie Gaum) eie geloofsreis met die siekte is egter anders as dié van sy pa. ‘Ek moet myself dikwels afvra presies waar ek met my geloof staan. Dit lei my na daardie konfrontasie met God, waarvan ongeloof dan ‘n deel is. Dit is ook vir my ’n troos dat ek weet ander glo vir my part indien ek soms sukkel daarmee’. Syne is nie meer ‘n geloof wat ‘gemaklik is en in die meeste tradisionele ruimtes tuishoort nie’” (Willemien Brümmer in gesprek met Laurie Gaum in By 9/02/2013)

Met ons torinkies…
“Maar wat staan in die pad van hulle (Israel) redding? Letterlik staan daar byna: hulle ‘toring hulle eie geregtigheid op’ – soos die toentertydse toringbouers van Babel. Dan pas dit ook dat Paulus verder skryf dat ons nie (met óns torinkies) na die hemel hoef te probeer opklim nie, omdat God in Christus na ons toe afgeklim het.” – Murray Janson.

Gebed
“Here God, … Ek weet nie aldag wie ek is nie. Maar, Here, wie ek ook al is, ek weet dat ek U s’n is. En ek dank U dat U my aanvaar, met al my teenstrydighede en komplekse mengsel van motiewe. Daarom sal ek nie voor U sit en voorgee wat ek nié is nie, maar myself voor U oopstel. Daarom sal ek ook nie weghardloop van u teenwoordigheid nie, omdat ek weet: in u teenwoordigheid word ek gesond. Lê u Vaderhande op my en op ons en seën my, seën ons. Amen” (Richard Foster)

Pieter  van Niekerk

Preekriglyn in Argief: http://communitas.co.za/wp-content/uploads/2013/02/Romeine%2010_8b-13.doc

Seisoen van Luister PowerPoint: http://www.seisoenvanluister.co.za/produkte/powerpoint-en-word/kerkjaar-volgorde/kerkjaar-2012-13/files-download/697_bc3910a7c4adf706202f1d759652f3f6

Verder Geluister: Eks 34:29-35 ~ Maskerdraers en verheerliktes

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister


10 Februarie 2013 ~ Sondag van verheerliking: Eksodus 34:29-35

Moses – Sluier en blink gesig; Ons – maskerdraers en verheerliktes

Ek wil aan die hand van die aanhalings en opmerkings die Sondag van Verheerliking homileties inkleur en aktualis(eer).

  • masker - pieter  Sluier is soos ‘n masker (sinoniem) dit verberg jou ware Godsbeeld en siel wat voor God se aangesig blink. Die masker versluier jou glanslose ego (PvN).
  •   “Wearing a Mask may become a sub-personality preventing us from embracing our true spiritual identity” – E C Rollins
  •   “Dalk moet ons gesigte ook meer blink van die inwoning van die Heilige Gees wat daagliks koers en rigting aan ons lewe gee!” – H Bosman
  •   “Die gelowiges is bevryde mense (die sluier is weggeneem) sodat hulle die heerlikheid van die Here reeds nou kan raaksien en verstaan.
       En wanneer hulle die   heerlikheid kan sien verander die Heilige Gees hulle ook om dieselfde heerlikheid uit te straal” –J A du Rand
  •   “Vir regverdiges het daar lig gekom” (Psalm 97)
  •   “Ons leef nie net voor God se aangesig nie. Ons is sy aangesig”-  L Joubert
  •   “You are now on the mountain top, and the voice of God is speaking to you.
      Live in it, waking, working, thinking, walking, sleeping.
      In this way, although you may not be continually living on the mountain top, you will nevertheless be continually living in realization of all the beauty, and inspiration, and power you have felt there … This is to know and to walk with God. This is to find the Christ within”… – R W Trine.
  • Inside every human is the Promised Land that Moses promised his people. The promised land is in the realm of the human mind, but only the mind that is fertile for Love, because that is where God lives” – D. M Ruiz

Charles C Finn vat die innerlike pyn en stryd van masker dra in die gedig vas:

“Please Hear What I‟m Not Saying”.
Don’t be fooled by me.
Don’t be fooled by the face I wear
For I wear a mask, a thousand masks,
Masks that I’m afraid to take off,
And none of them is me.
Pretending is an art that’s second nature with me,
But don’t be fooled,
For God’s sake don’t be fooled.
I give you the impression that I’m secure,
That all is sunny and unruffled with me, within as well
As without,
That confidence is my name and coolness my game,
That the water’s calm and I’m in command
And that I need no one,
But don’t believe me.
My surface may seem smooth but my surface is my mask,
Ever-varying and ever-concealing.
Beneath lies no complacence.
Beneath lies confusion, and fear, and aloneness.
But I hide this. I don’t want anybody to know it.
I panic at the thought of my weakness exposed.
That’s why I frantically create a mask to hide behind,
A nonchalant sophisticated facade,
To help me pretend,
To shield me from the glance that knows.
But such a glance is precisely my salvation, my only hope,
And I know it.
That is, if it’s followed by acceptance,
If it’s followed by love.
It’s the only thing that can liberate me from myself,
From my own self-built prison walls,
From the barriers I so painstakingly erect.
It’s the only thing that will assure me
Of what I can’t assure myself,
That I’m really worth something.
But I don’t tell you this. I don’t dare to, I’m afraid to.
I’m afraid your glance will not be followed by acceptance,
Will not be followed by love.
I’m afraid you’ll think less of me,
That you’ll laugh, and your laugh would kill me.
I’m afraid that deep-down I’m nothing
And that you will see this and reject me.
So I play my game, my desperate pretending game,
With a facade of assurance without
And a trembling child within.
So begins the glittering but empty parade of masks,
And my life becomes a front.
I idly chatter to you in the suave tones of surface talk.
I tell you everything that’s really nothing,
And nothing of what’s everything,
Of what’s crying within me.
So when I’m going through my routine
Do not be fooled by what I’m saying.
Please listen carefully and try to hear what I’m not saying,
What I’d like to be able to say,
What for survival I need to say,
But what I can’t say.
I don’t like hiding.
I don’t like playing superficial phony games.
I want to stop playing them.
I want to be genuine and spontaneous and me
But you’ve got to help me.
You’ve got to hold out your hand
Even when that’s the last thing I seem to want.
Only you can wipe away from my eyes
The blank stare of the breathing dead.
Only you can call me into aliveness.
Each time you’re kind, and gentle, and encouraging,
Each time you try to understand because you really care,
My heart begins to grow wings–
Very small wings,
Very feeble wings,
But wings!
With your power to touch me into feeling
You can breathe life into me.
I want you to know that.
I want you to know how important you are to me,
How you can be a creator–an honest-to-God creator–
Of the person that is me
If you choose to.
You alone can break down the wall behind which I tremble,
You alone can remove my mask,
You alone can release me from my shadow-world of panic,
From my lonely prison,
If you choose to.
Please choose to. 

“What is within us is the divine image of God. What is within us is the essence of God. In his work “The Madman”, Kahlil Gibran wrote: “One day, long before many gods were born, I woke from a deep sleep and all my masks were stolen, the seven masks I have fashioned and worn in seven lives, I ran maskless through the crowded streets shouting, „Thieves, thieves, the cursed thieves.‟ and when I reached the marketplace….I looked up…. the sun kissed my own naked face for the first time. For the first time my own naked face and my soul were inflamed with love for the sun, and I wanted my masks no more.”
Let us be “cursed thieves” to each other, as we steal the masks from off each other’s face. Let us set each other free.
Who am I?
I am a divine spirit living out an earthly story!
Who are you?
You are a divine spirit living out an earthly story.
We are all the same spirit essence but all are living different earthly stories.
(Uit: The Masks wear, E C Rollins)

Mahatma Gandhi beskryf die maskers as sewe groot sondes:

Spieël jouself! 

Probeer goed doen, nie verkeerd nie, dat julle kan lewe! (Amos 5:14)

‘n Goeie vriend stuur vir my die afgelope week ‘n baie betekenisvolle aanhaling. Die bekende Indiese leier, Mahatma Gandhi, het dit geskryf.

By die lees daarvan voel ek: Dit is soos ‘n waarde-indeks wat elke burger van die samelewing elke dag voor oë behoort te hê, iets waaraan hulle hulle lewe daagliks behoort te meet en te toets.
Die aanhaling handel oor wat Gandhi noem “die sewe groot sosiale sondes” of versoekings waaraan ‘n samelewing voortdurend blootgestel word – sondes wat sy fondamente kan ondergrawe. Vir hom was hulle die volgende:

• Politiek sonder beginsels
• Rykdom sonder werk of arbeid
• Plesier sonder ‘n gewete
• Kennis sonder karakter
• Handel of ekonomie sonder moraliteit
• Wetenskap sonder menslikheid
• Aanbidding sonder offerbereidheid.

Al hierdie sondes is natuurlik vandag nog net so teenwoordig en werksaam soos in Gandhi se tyd. Een of twee van die vermelde sondes het my onmiddellik aangeraak – miskien omdat hulle so naby aan my eie lyf is.

Soos dat kennis ‘n mens opgeblase en hoogmoedig kan maak – só hoogmoedig en trots dat jy jou menslikheid kan verloor. Ook dat om vinnig geld te wil maak, sonder om eerlik en hard daarvoor te werk, sleg kan boemerang.

Dit sal goed wees om jouself in hierdie sondelys te spieël en vas te stel waar jyself faal en hoe jy kan verbeter – ook waar jy aan ons samelewing, waar byna al hierdie sosiale sondes vandag so lustig floreer, ‘n verskil kan maak.

Suid-Afrika het eerlike mense met ‘n sterk sosiale gewete nodiger as ooit.

Mense wat eenvoudig probeer om goed te doen.

Carel Anthonissen
Sentrum vir Christelike Spiritualiteit: www.christianspirit.co.za of info@christianspirit.co.za

Ons is verheerliktes; gekies om deur Christus God se aangesig te wees.

Pieter van Niekerk

Preekriglyn in Argief: http://www.communitas.co.za/leesrooster/ot/02-Eksodus/Eksodus%2034_29-35.htm

Seisoen van Luister: http://communitas.co.za/wp-content/uploads/2013/02/Eksodus34_29-35.jpg

Verder Geluister: Jeremia 1:4-10

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

 Sondag 3 Februarie 2013 ~ Vierde Sondag ná Epifanie

Wanneer jy swaarkry, neem God dit persoonlik op ~ Jeremia 1:4-10

Jeremia se naam beteken “hy wat deur God verhoog is”. Maar dis nie hoe ons Jeremia leer ken het nie. Van kleins af hoor ons maar van Jeremia en sy Klaagliedere.
In ons teksvers ontmoet ons Jeremia waar God hom roep. En ook hieroor kla Jeremia. Nee, Here, sê hy, U kan my nie roep nie, ek is te jonk. En weer, nee, Here, U kan my nie roep nie, ek kan nie goed praat nie.

Ja-nee, Jeremia is ‘n klaagpot.

Maar wag ‘n bietjie. Miskien hoor ons Jeremia verkeerd. Miskien is Jeremia juis nie besig om te kla nie. Hy is besig om sy vrese voor God te lê en met Hom te bespreek. En dan luister God – en maak Jeremia sterk.

God roep Jeremia tot ’n moeilike lewe. Dit is die jaar 627 vC. Dis ‘n lang tyd gelede, en eintlik is dit veronderstel om goed te gaan met die Judeërs. Maar God roep Jeremia om vir die mense te gaan sê:  Julle moet julle regruk. Los julle afgodetjies en selfgesentreerde gewoontetjies en vals sekuriteitjies. Jerusalem gaan val en die tempel gaan verwoes word.

Die mense is nie lus om na Jeremia se gekla te luister nie. Natuurlik wil hy nie kla nie. Hy wil, soos met God, sy vrese en kommer voor hulle lê. Hy wil met hulle ‘n nuwe lewenswyse en ingesteldheid vir die volk onderhandel.

Maar hulle wil niks weet nie. Eers is hy te jonk, vir wat moet hulle na so ’n knapie, bogsnuiter verbeel jou, luister?  Jeremia was maar 18 jaar oud toe God hom geroep het. Die manne sou nie na hom luister nie. En hy praat wat hulle betref ook nie goed nie. Hy kla dan heeltyd. Wat hulle nie hoor nie, is dat hy hulle welsyn en toekoms op die hart het, en met hulle daaroor wil onderhandel, hulle aan God se kant kry.

Veertig jaar lank hou Jeremia so aan. Maar die mense luister nie vir hom nie. Veral die konings, een na die ander, begin hulle vir hom vererg. Hy word gespot, geslaan – en later selfs in die tronk gegooi.

Watse nonsens is dit? vra die mense. Watse malgeit het die man nou al weer in sy kop?  Die tempel wat Salomo gebou het, staan al 400 jaar lank. Jerusalem is onoorwinlik!  Watse doempraatjies kom Jeremia nou weer hier mee aan?

En toe gebeur dit. In die jaar 586 kom die Babiloniese koning Nebukadnesar en verower Jerusalem. En verwoes die tempel. En… hy – die vyand se koning – bevry Jeremia uit die tronk waar sy eie mense hom gesit het.

Die Judeërs word weggevoer na Babilon, waar hulle in bannelingskap sou sit. Die Judeërs se koning vlug na Egipte … en vat ’n teensinnige (om die minste te sê) Jeremia met hom saam. In Egipte slyt Jeremia sy laaste tien jaar, ver van sy geliefde land af.

Dis dan nou nie ’n geheim dat Jeremia ’n moeilike lewe gehad het nie. As geroepene van die Here mag hy nie getrou het nie, nie feestelike geleenthede soos troues – of begrafnisse – bygewoon het nie. En hy moes altoos simboliese dinge in die openbaar doen om die volk aan hulle slegte lewenswyse te herinner, soos om met sy hande gebalk soos ’n prisonier rond te loop.

Dis nou ’n stuk of 2640 jaar later. Wat kan ons in hierdie moderne tye by Jeremia leer?

Nie ‘n klaaglied nie, hoop ek. Kom ons leer hoe Jeremia oorlewe het te midde van teenstand en persoonlike swaarkry.

Nou, hier aan die begin van die jaar, kom ons kyk na vyf dinge wat Jeremia gedoen het om te oorlewe terwyl sy omstandighede dik en moeilik en selfs gevaarlik was.

Die eerste ding wat Jeremia gedoen het, was om te kies om gesond te bly. In sy kop. Of beter nog, hy het die mense altyd voor ’n keuse gestel:  julle kan nog gesond word van julle verkeerde lewens en koppe wat verkeerd aangeskroef is. Gaan lees maar Jeremia 8:22. En dis ’n les wat ons by Jeremia kan leer: ’n Mens het altyd ’n keuse. Daar is nie ’n quick fix nie, maar daar is altyd ’n keuse.

’n Tweede ding wat Jeremia laat oorlewe het, is dat hy geplant en gebou en gehoop het, al was dinge dof en donker. Lees Jeremia 29:11. Om die waarheid te sê, toe hy verseker geweet het Jerusalem gaan val, het hy nog ’n stuk grond gaan koop (Jer 32). Martin Luther het mos ook gesê:  As ek weet die wêreld vergaan môre, sal ek vandag nog ’n boom plant. En wat ’n les om by Jeremia en Luther, God se manne uit en uit, te leer:  Plant, bou en hoop. Dis die besigheid waarin ons gelowiges is.

Die derde ding wat Jeremia aan die gang gehou het deur tye van wanhoop en waansin, was natuurlik sy verhouding met God. God, so het ons in ons teksvers gelees, het vir Jeremia gesê Hy het hom “geken” toe hy nog in die moederskoot was. Ja, God en Jeremia het mekaar geken“. Daar was ’n diep spirituele band tussen hulle. Nie een van kla en verwyt nie. ’n Groot deel van die boek van Jeremia bestaan uit Jeremia wat met God praat, bespreek, onderhandel, met sy naakte, kloppende hart voor sy luisterende God staan.

Ja, dit leer ons by Jeremia. God is ‘n realiteit. En wanneer jy swaarkry, neem God dit persoonlik op.

Nie ek of jy of Jeremia is alleen op God se boeke nie. Maar elkeen is vir Hom persoonlik belangrik. Ons kan dit maar glo.

Die vierde ding wat ek by Jeremia leer, is dat hy oorleef omdat hy fokus. En hy vertel dit ook vir die volk: Fokus op die regte dinge. Moenie julle hoop op die tempel sit nie. Moenie op die vyand fokus nie. Fokus op die regte dinge. Op ’n God wat trou is. En op die pad wat ons saam met God moet stap.

Vyfdens. Uiteindelik word Jeremia se swaarkry, deel van die sin van sy lewe. Julle sal sê, is dit nie ‘n bietjie siek nie?  As die sin van jou lewe swaarkry word, watse lewe het ’n smartlap?
Om te ly en swaar te kry, het geen sin nie. Om ’n kind te verloor aan die dood of aan dwelms het geen sin nie. Om jou werk te verloor of jou gesondheid, het geen sin nie. Maar ons kan sin daaraan gee omdat ons ’n pad van vertroue met God stap, ’n pad waarin ons gedurig met God oor ons lewens en die sin daarvan onderhandel. Ter goeder trou.

Mag u ’n jaar hê waarin u gesonde besluite oor u lewe neem. Waarin u sal plant en bou en hoop. Waarin God vir u ’n realiteit en ‘n bron van krag sal wees. Waarin u op die regte dinge sal fokus. En waarin u lewe sin sal hê, al is die lewe swaar.

Christina Landman

Preekriglyn in Argief: http://www.communitas.co.za/leesrooster/ot/24-Jeremia/Jeremia%2001_4-10.htm

Seisoen  van Luister: http://www.seisoenvanluister.co.za/produkte/powerpoint-en-word/kerkjaar-volgorde/kerkjaar-2012-13/files-download/688_55a0f5701b5c43e7469aac9102ae067a

Verder Geluister: Nehemia 8: 1-3, 5-6, 8-10

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

Sondag 20 Januarie 2013 ~ Derde Sondag ná Epifanie: Nehemia 8: 1-3, 5-6, 8-10

Jerusalem se mure is opgebou. Die gemeente vra dat die wet van Moses waarin die Here se bevele opgeteken is, aan hulle gelees word. Die gemeente het ’n behoefte aan die stem van die Here.

Hulle word met diep ontsag gevul wanneer die Woord gelees word. Eers staan hulle op, steek die hande in die lug en dan kniel hulle en buig diep terwyl hulle luister na die Woord. Die Leviete lees, en lê uit sodat die mense kon verstaan.

By die aanhoor van die Woord raak hulle aan die huil. Moontlik ’n teken van verootmoediging en belydenis. In elk geval duidelik dat hulle aan die hart gegryp word wanneer hulle die wet van Moses, die stem van die Here hoor.

Elke Sondag gaan die gemeente na die kerk (leraar) om die Woord te hoor. Ek wonder wat is die ingesteldheid van die gemeente? Ook ’n diep ontsag? (Dit is in elk geval al ’n goeie vraag wat ons in vandag se tyd met die betekenis en relevansie van die Woord gemaak het.) En dié van die leraars? Ook so dat die gemeente kan verstaan?
Ek wonder of die gemeente (ons) vandag nog aan die hart gegryp word as hulle (ons) die boodskap hoor? Met die wonderlike vermaak van kuns en musiek en sport; die aaklighede van geweld, korrupsie, uitbuiting, en verdagmaking – hét ons nog die emosionele energie oor vir die inhoud en impak van die Woord? Kan die Woord, en laat ons toe dat die Woord, ons so in kontak met onsself bring dat ons selfs ontsteld of bly kan raak? Watter woord, boodskap, sal ons so kan beweeg?

Die wet, as ’n teken van God se ooreenkoms/verbond en trou aan ons behoort ons ook te beweeg. Beslis behoort dit die boodskap van God se genade te wees wat ons aangryp. Die boodskap aangaande die Een in wie die wet volbring is. Die Beliggaamde van die belofte van ’n Nuwe Jerusalem (nie net ’n herboude-Jerusalem nie).

NT Wrigt skryf in sy Boek, Hope dat die Bybel op sy beste is (my woorde) wanneer dit gelees word vanuit die perspektief van die nuwe skepping. Die Bybel vertel ons nie net van die nuwe skepping (die nuwe Jerusalem) nie, maar is inderdaad die instrument wat die Gees gebruik om ons te transformeer sodat ons ook nuut, verwonderd, hoopvol kan wees.

“It is the book whose whole narrative is about creation, that is, about resurrection, so that when the gospels each end with the raising of Jesus from the dead, and when Revelation ends with new heavens and new earth populated by God’s people risen from the dead, this should not come as a surprise, but as the ultimate fulfillment of what the story had been all along.” (p295)

Vatbaar vir die werking van die Gees van God sal die Woord ons help om diepte te vind in ons verhouding met God en ander en onsself en die lewe. Soos ’n boom met ’n diep penwortel wat die lewegewende water ver gaan haal.

(Bogenoemde sluit aan by die NT Wright se bespreking van Act Five, sy beeld van die tyd waarin ons nou leef waar ons saam met God en Sy Woord medeskeppers is aan die nuwe skepping.
NT Wright: The Last Word
Artikel van John Piippo: www.johnpiippo.com waar hy Act Five bespreek
Communitas wat ook ’n handleiding en CD’s oor Act Five uitgewerk het)

Preekriglyn in Argief: http://www.communitas.co.za/leesrooster/ot/16-Nehemia/Nehemia%208_1-10.htm

Seisoen van Luister:  http://www.seisoenvanluister.co.za/produkte/powerpoint-en-word/kerkjaar-volgorde/kerkjaar-2012-13/files-download/688_55a0f5701b5c43e7469aac9102ae067a

 

Verder geluister: Jesaja 62:1-5

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

20 JANUARIE 2013 ~ Tweede Sondag ná Epifanie ~ Jesaja 62:1-5

Dit wil vir my voel Suid-Afrikaners moet Jesaja verstaan, moet ten volle empatie kan hê met die gemeenskap vir wie Jesaja preek en profeteer. Inteendeel, as mens die eksegese van die leesrooster in ag neem, besef jy dat die oorheersende gevoel van daardie tyd moedeloosheid en onsekerheid was. Teleurstelling. Daar was nie hoop nie, net vrees. Met hierdie gevoel kan ten minste twee-derdes van die mense op aarde identifiseer. Dis absoluut relevant vir die groeiende getal armes en werkloses die wêreld oor. Selfs die rykes en die maghebbers is benoud vir 2013… want die wêreld se ekonomiese sisteem is op bitter dun ys. As dit inplof en ʼn resessie tref die wêreldekonomie, wil niemand weet wat die rampspoedige gevolge gaan wees nie. Nasies begin oorloë om so ʼn totale verlamming te voorkom.

Is daar hoop? Is daar ʼn verlosser? Jesaja 62 sê met volle oorgawe aan ʼn moedelose volk wie en hoe God is. Hy het hulle lief. Daar is ʼn alternatiewe toekoms. Transformasie, ʼn totale ommekeer van omstandighede is moontlik. Kyk na die ander skrifgedeeltes wat die bespreking noem. In Jesus Christus se koms, in die “dans van die Drie-eenheid” waar God deur die Heilige Gees “alle mag in hemel en op aarde” beskikbaar stel, is God met ons. Immanuel.

Hoekom realiseer dit dan nie?
Kyk na die groter prentjie, na vier taferele. Eerstens: die geskiedenis van Israel self. Die profete en Jesus self verduidelik oor en oor die waardes van die Koninkryk van God wat vrede laat deurbreek en voorspoed vir almal bring. Dit spel uit wat die afgode is waardeur al die ellendes kom. Vat dan drie of vier taferele uit ons eie geskiedenis: Die kolonialisasie van Suid-Afrika, die boere-republieke, die boere-oorlog. Volgens watter etiese waardes het die rolspelers in dié geskiedenis te werk gegaan? Afrikaners sal die motiewe van die Britse Ryk in sy hebsug na die land se minerale rykdom nie vergeet nie – ook nie die lyding wat dit teweeg gebring het nie (en die scenario speel hom by herhaling oral in Afrika af: VANDAG). Toe kom die apartheidsera. Was die politieke motiewe en stelsel van die Afrikaanse regering eties, Bybels korrek? Min mense het terugskouend daaroor onduidelikheid. Laastens: kyk na die ANC-era sedert 1994, in die besonder die Zuma-jare. Wie het twyfel oor die verregaande korrupsie en magspel wat in en deur die regering gepleeg word? Min mense is bewus van ʼn vyfde tafereel, die neo-liberale kapitalisme wat globaal in ʼn groot mate die spel van onreg voortsit op ʼn skaal wat die wêreld voorheen nog nie geken het nie. Hier is die groot kanonne meestal onsigbaar agter rekenaarskerms en somme maak.

En steeds is daar hoop. Jy kan Jes 62:1-5 lees en glo. Jy kan dit in gesinne en gemeentes en dwarsdeur die geskiedenis bewys sien: Waar gelowiges die Koninkryk van God se waardes volg, God as hulle Vader/Moeder en Verlosser en Leidsman volg, waar mense en gemeentes soos ʼn bruid net oë en hart het vir die Bruidegom, daar verander alles. Dit kan uitkring van om jou eie lewe, van om jou eie gesin, van om jou eie gemeente. Dit begin altyd klein. In Jesus Christus se koms het dit begin. Johannes het Jes 62:1-5 in Johannes 3:16 in sy eie woorde herhaal.

Ons het ʼn nuwe Naam nodig. ʼn Nuwe handelsmerk. Christene se Naam moet weer Christus as inhoud kry – en geleef word. Dis ʼn lewe van gee, nie van vat nie; van diens, nie van bedien word nie.

Jurgens Hendriks

Preekriglyn in Argief: http://www.communitas.co.za/leesrooster/ot/23-Jesaja/Jesaja%2062_1-5.htm

Seisoen van Luister:
http://www.seisoenvanluister.co.za/produkte/powerpoint-en-word/kerkjaar-volgorde/kerkjaar-2012-13/files-download/685_6a78acf20b6b8b9a696364ee766a107f

 

Verder Geluister: Wat om te doen terwyl ons vir Kersfees wag ~ Lukas 3:1-6

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

16 Desember 2012  ~ Derde Sondag van Epifanie

Wat om te doen terwyl ons vir Kersfees wag: Lukas 3:1-6

Die groot en slim wetenskaplike, Albert Einstein, het glo eenkeer gesê:  Waansin is om oor en oor dieselfde ding te doen en verskillende uitkomste te verwag. Of, in lekkerder Afrikaans, jy is mal as jy dink jy kan dieselfde goed oor en oor doen, en dan verwag dat iets nuuts daaruit sal kom.

Dit klink amper asof Einstein besig is om die tyd voor Kersfees te beskryf. Dis omtrent ’n tyd van waansin. Mense jaag na vakansieplekke toe, koop presente wat hulle nie kan bekostig nie,  hou ewigdurende partytjies, drink te veel en eet massas ongesonde kos. En, soos elke jaar, verwag hulle dat dit hulle gelukkig moet maak. Verlede jaar het dit nie gewerk nie. En die jaar voor dit ook nie. Maar hierdie jaar, dink hulle, gaan al die geroesmoes skielike, ewigdurende geluk bring.

Lukas 3 vertel ons wat gebeur in die tyd voordat Jesus met sy bediening begin het. Johannes die Doper, ’n rondreisende prediker, het die mense opgeroep om hulle van hulle sondes te bekeer, en om gedoop te word. Eintlik, sê Lukas, het hy die mense kom gereed maak vir Jesus se boodskap. Johannes het die pad gelyk kom maak vir Jesus. En hy het die mense aangemoedig om hulleself reg te kry vir die Verlosser wat oppad is. Netsoos Jesaja  voorspel het, sê Lukas, en dan haal hy aan wat ons vandag as Jesaja 40:3-5 ken. In hierdie stuk word daar vier opdragte vir die mense gegee om hulle voor te berei vir die Here wat kom; en dan word daar drie beloftes gemaak van die wonderlike dinge wat sal gebeur.

Ons vier ons lewens lank al Kersfees. En altyd min of meer op dieselfde manier. En kom daar ooit iets nuuts van? Kom ons kyk nou in hierdie tyd voor Kersfees weer na die vier opdragte wat Jesaja en Lukas die mense gegee het om hulle vir die Here se koms voor te berei. En dan verlustig ons in die drie beloftes wat gemaak word. En wie weet, dalk bring hierdie Kersfees vir ons iets nuuts en wonderliks.

Tussen hakies, en net so vinnig, kan ons daarop let dat ons vier dinge kan doen, vir drie uitkomste van God se kant af. So, ons en God is saam in hierdie ding. Maar dis nie asof ons nou God se wonder in Christus moet verdien nie. Nee, ons moet onsself voorberei om ons aan God se geskenk aan ons in Christus te verwonder, te verlustig en diep betekenis in ons lewe te vind.

Die eerste ding dan wat ons moet doen in die tyd voor Christus se koms, boodskap en bediening is … “Berei die weg van die Here“ (Lukas 3:4c). Sjoe, sal julle sê, dis ’n bietjie breed gestel! Hoe moet ons die weg van die Here voorberei?

Ek sou sê ’n mens moet jou van vooraf weer aan Kersfees verwonder. Nie aan die kersboom, die geskenke en die gesellighede nie – alhoewel al dié dinge ons ook op ’n besonderse manier aan mekaar bind gedurende hierdie tyd. Ons moet ons daaraan verwonder dat Christus iets nuuts bring. In plaas van net gewoonweg aan te hou haat en skinder, kan ons ons verwonder aan liefhê en uitreik. In plaas van die gewone negatief wees en kla, kan ons ons daaraan verwonder dat Jesus hoop in ’n wêreld gebring het wat in ’n gemors was. Die wêreld is nou ook min of meer in ’n gemors. Dis hoekom ons nou nuut moet dink oor hoop, en hoe ons daarmee die pad vir Kersfees gaan oopmaak.

Die tweede ding wat ons moet doen, is ons moet vir Jesus die pad reguit maak. Nou, vervlaks, hoe doen mens dit? Ek dink dis soos om met ‘n GPS te ry en reguit op jou bestemming af te ry, want jy weet waarheen jy gaan, al ken jy nie self die pad soontoe presies nie. Ons maak dinge tussen ons en God reguit wanneer ons met gesonde waardes lewe, met reguit waardes. En ons ken hierdie waardes wat mense nog altyd op die reguit pad gehou het:  eerlikheid, jou word hou, ander respekteer, tyd hê vir ander mense, en hulle menswaardigheid respekteer, ook op kantoorpartytjies en in die druk verkeer om die Fonteine Sirkel.

Die derde ding wat gedoen moet word, is “elke dal moet opgevul word”, soos die ou vertaling sê. In ons taal vandag, sal ons  sê:  Elke slaggat moet opgevul en reggemaak word. Watter slaggate moet ons regmaak voor die pad na Kersfees vir ons ooplê dat ons Christus en sy boodskap daarop kan ontmoet?

Miskien moet ons hier kyk na die pad wat ons as gemeente saam stap. Watter gate het ingeval op die pad wat ons saam stap? Miskien het ons vergeet om te groei? Miskien het ons al ‘n ring-saak of twee teen mekaar gemaak. Miskien bring die gebrek aan geld groot spanning in die gemeente. Miskien is daar een of twee mense wat baas speel in die gemeente en die kerkraad oorheers. Miskien het ons net sommer vergeet om mekaar te geniet. Miskien is daar iets aan die dominee wat ons irriteer, of kan ons nie die orrelis uitstaan nie. Of miskien is daar soveel vernuwing in die gemeente dat daar nie meer ’n orrelis is nie. As hierdie goed slaggate geword het, moet ons die opvul en regmaak voor Kersfees.

Die vierde ding wat moet gebeur voordat ons Jesus oppad na Kersfees toe kan ontmoet, is dat “elke berg en heuwel moet wegsak“ – weer eens volgens die ou vertaling. Wat is “obstacles“ nou weer in Afrikaans? Dinge wat ons pad blokkeer. Dinge wat maak dat ons nie verby kan kom nie, dat ons nie kan vorder nie. Dis waarvoor ons hier moet uitkyk. Wat staan tussen ons en Christus, dat ons ons nie ten volle aan hom kan verwonder, en sy boodskap nie heeltemal kan verinnerlik, en dit terwyl dit Kersfees is nie? Miskien het ons net belangstelling verloor, en vergeet wat uniek en lewe-gewend aan Christus se boodskap is. En dit is tog dat ons hier op aarde ’n lewe kan lewe wat betekenis het, wat waarde het, en wat ’n toekoms het, selfs na die dood. Ja, miskien is belangeloosheid, of gewoonte of afgestomptheid die dinge wat ons pad na Jesus toe en ons pad na Kersfees toe blokkeer. Of miskien kan julle nog ander noem.

Wanneer ons nou die slaggate opgevul en die versperrings uit die pad gehaal het, kan ons die wonder van saamwees met Christus met Kersfees geniet. Die eerste ding waarna ons kan uitsien, is dat “die kromdraaie ’n reguit pad sal word“ (Lukas 3:5c). Ons sal vrede kry oor dinge wat ons angstig maak, soos kromdraaie wat maak dat ons nie kan sien wat aan die kom is nie. Wanneer ons die pad met Jesus loop, kan ons sonder angs wees, want die sorg wat ons kry, is selfs groter as wat ons nodig het.

Nog ’n ding gebeur wanneer ons ons voorberei het op Christus hier voor Kersfees. “Die skurwe plekke sal gelyk paaie word”. Die skurftes van die lewe word weggeveil. Die goed wat krap, word onbelangrik. Die skurftes verloor hulle invloed op ons lewens.

En dan, die grootste wonder wat vir ons voorlê as ons ons reg voorberei vir Kersfees:  “Ons sal almal die heil van God sien.“

En dit is waaroor Kersfees gaan. Om die heil, die wonder, die goedheid, die bevryding van God te sien en te geniet. Daarvoor kan ons graag die pad gelyk maak.

Christina Landman

Preekriglyn in Argief: http://communitas.co.za/wp-content/uploads/2012/12/Lukas%2003_1-6.doc

 

Verder Geluister: Lukas 21:25-38

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

2 Desember 2012 ~ 1ste Sondag in Advent ~ Lukas 21:25-38

In beide die liturgiese riglyne en die preekvoorstel beklemtoon die skrywers dat eerste Adventsondag bekend staan as “Sondag van hoop”. Die tekste nooi die gemeente om ʼn “nuwe jaar” te begin en bring die gemeente van aangesig tot aangesig met die verwagting van Christus se wederkoms en die hoop wat daar by gelowiges oor die toekomstige verlossing leef.

As ʼn mens gaan kyk na die tyd waarin die sinoptiese skrywers hierdie apokaliptiese gebeure beskryf waarbinne die onderskeie lesers opgeroep word om te bly hoop, naamlik in die tyd van die verwoesting en vernietiging van Jerusalem, kry ʼn mens ʼn baie beter perspektief op die impak van die oproep. Om die hoorders van eerskomende Sondag “in kaart te bring” – sal dit nodig wees om moeite te doen om vir ʼn tydjie by hierdie “haglike omstandighede” van die eerste lesers stil te staan. Of dit nou Markus se beskrywing is (dus direk na die val van Jerusalem) en of dit ʼn tydjie na die gebeure is, soos in die geval van Lukas se beskrywing – die impak en omvang van die gebeure het ʼn enorme effek op hierdie eerste-eeuse gelowiges gehad.

Myns insiens sal dit die moeite loon om ʼn bietjie langer stil te staan by verskillende aspekte wat verband hou met gebeure wat as “apokalipties”ervaar word. ʼn Mens sou jou self kon afvra, wat is hier vanuit ekologiese, ekonomiese en psigologiese perspektiewe aan die orde? Wat is die impak van hierdie tipe gebeure op die psige van die mens (vrees, angs, onsekerheid), watter impak het dit op mense se hoop vir die toekoms as die “sentrum van hulle wêreld” letterlik in duie stort? Waar laat dit jou as jou “plausibility structure” weggekalwe word deur gebeure waaroor jy geen beheer het nie en wat jou psigies, moreel en self fisies laat kwyn?

Dit is nie moeilik om op die oomblik parallelle in ons eie konteks vir hierdie “apokaliptiese gebeure” te vind wat Lukas met groot grafiese detail binne sy konteks beskryf nie. Dit hang natuurlik af van waar jy jou self in die land bevind. As jy in die Noorde is, kan die Marikana-gebeure gebruik word om iets van die tragiek van ons eie ervaring van angs, onsekerheid en hooploosheid, te beskryf. Nie alleen die visuele detail van wat gebeur het (deur die TV in ons woonkamers ingebring) maar veral die emosionele en sosiale trauma wat daarmee verband hou, behoort van nader bekyk te word. Die indink in die situasie van ʼn moeder wat by ʼn graf staan en totsiens moet sê aan ʼn kind wat die broodwinner was. Die groter sistemiese ongeregtigheid wat hierdie tipe gebeure voorafgaan en die enorme impak wat dit laat op jou vooruitsigte en vertroue in die toekoms.

Indien jy jouself in die Wes-Kaap bevind, sou die impak van die opstande en onluste wat die vrugte- en wynbedryf tot gevolg gehad het, as verwysingsraamwerk kon dien. Weereens dink ek dit is nodig dat daar gepoog moet word om vrae te vra na wat die onderliggende faktore vir hierdie gebeure is? Wat motiveer mense om tot sulke dade oor te gaan? Hou dit met interne party-politieke kwessies verband, ʼn ANC-regering wat die provinsie wil destabiliseer omdat hulle nie die mag het nie? – of gaan dit oor die onbeheerbare instoming van seisoenale werkers uit buurlande met niks om te verloor as hulle begin plunder nie – of hou dit werklik verband met ʼn dagloon wat dit vir mense onmoontlik maak om in die basiese daaglikse behoeftes te voorsien? – of is dit materialisme en ʼn verbruikerskultuur wat tot gevolg het dat ons reken dat ʼn klomp goed ons toekom, en as ons dit nie kry nie, dan vat ons dit deur geweld? Jy sal weet wat die vrae in jou konteks is.

Dit is ook nie moeilik om aansluiting te vind by wat in die VSA ʼn maand gelede gebeur het met die storm “Sandy” wat veral New York geheel en al lam gelê het nie. Daar is aangrypende en ontstellende foto’s op die internet van hoe een van die grootste stede in die wêreld voor die geweld van die natuur swig en die enorme impak wat dit op mense se lewens gehad het. Om toe te sien hoedat dit wat jy jou lewe lank aan bou en bymekaar maak in sekondes vernietig word, gryp ʼn mens aan die hart.

Die feit bly, ons kan eers ons koppe begin oplig oor die moontlikheid dat die evangelie goeie nuus vir ons aankondig en dat die Verlosser vir ons redding bring, as ons bewus is van ons magteloosheid voor gebeure waaroor ons nie beheer het nie. Soos Ronell Bezuidenhout tereg in die preekstudie (p.10) skryf: “Wanneer die lewe lekker is, dink ons verlossing is onnodig. Maar God se uitkoms is goed vir mense wat nood het. Vir mense vir wie die lewe slegte nuus is. As jou lewe onderstebo is, wil jy uitkoms hê. As jy ʼn daaglikse lewe van geweld moet trotseer, of dit nou fisieke mishandelinge in ʼn gesin is of uitsigloosheid as gevolg van armoede, sulke mense hou vas aan hoop.”

Apokaliptiese gebeure stroop ons dus van baie pretensies en dwing ons om te reflekteer oor wat werklik belangrik is, nie net vir onsself en ons eie mense nie, maar vir ons gesamentlike oorlewing en voortbestaan hier aan die Suide van Afrika waar God ons roep om ons koppe op te lig en die oproep te hoor “bly waaksaam”. Hierdie waaksaamheid hou volgens Ronell verband met die feit dat ons “nou” – verstaan moet word as deel van God se koninkryk. En as ons mooi kyk sien ons dalk tussen die rommel van die hede die groen spruite van nuwe lewe, die nuwe lewe van ʼn nuwe jaar en die moontlikheid van ʼn nuwe verbintenis aan Hom wat reeds in die toekoms vir ons wag. Wat ʼn voorreg om die draer van hierdie goeie nuus te wees!

Ian Nell

Preekriglyn in Argief: http://communitas.co.za/wp-content/uploads/2012/11/Lukas%2021_25-36.doc