Oggenddonkerte

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Ek sit vanoggend vol
draal-maal gedagtes
wat om en om rondrol
oor wat verwag is
en wat te ag is.

My potlood krap-krap
om die jeuk te raak
en die pad oop te trap,
na verligting te slaak
in ‘n woord se maak.

Ek wil bly wag,
soekend spied,
tot in hierdie nag
‘n ster verskiet
met ‘n Woord uit die niet.

VDM-gebed (2)

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Help my oë, help my oor;
lei my sien en lei my hoor.
Dis vir Sondag klaar bestel
dat ek van U moet kom vertel,
en mense help verby miskien
tot hul U sien.

Moet tog nie talm.
Kom maak my kalm.

En laat my verdwyn
as U Sondag verskyn.

LAST NIGHT AS I WAS SLEEPING

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Last night while I was sleeping

I dreamed – blessed illusion! –

a fountain flowed

inside my heart.

Water, tell me

by what hidden

channel you came to me

with a spring of new life

I never drank?

Last night while I was sleeping

I dreamed – blessed illusion! –

I had a beehive

inside my heart,

and from my old bitterness

the gold bees

were contriving white combs

and sweet honey.

Last night while I was sleeping

I dreamed – blessed illusion! –

a fiery sun glowed

inside my heart.

It was fiery, giving off heat

from a red fireplace.

It was the sun throwing out light

and made one weep.

Last night while I was sleeping

I dreamed – blessed illusion! –

that it was God I held

inside my heart.

Antonio Machado – gestuur deur John Ackerman

Potloodmens

Written by Christo van Heerden on . Posted in Skryfsels

Viswater/Canyon

Hierdie was ‘n preek vir die begrafnis van ‘n baie goeie vriend wat selfmoord gepleeg het. Sy depressie het ons almal onkant gevang en sy dood was vir almal ‘n geweldige verlies. Sy lewe het sy dood oorskadu en ek het iets daarvan probeer weergee.

 

 

Fil 1:20-26

 

Ek sit skryf met  ʼn potlood, want Pieta ons is potloodmense

ons is nie wit en swart mense nie,

nie dié wat hou van afgehandelde argumente,

wit en swart afgehandelde oordele en laaste woorde nie

selfs met die teologie leef ons makliker saam met skakerings van grys

party strepies wil ons baie ligter trek as ander

sommige het ons met huiwering ingevul,

want ons het nie seker geweet nie, wou nog weer kon verander daaraan

daar was altyd die donkerder strepe wat meer vas gelê het as ander

die grootste hiervan was die liefde

ʼn kerk of gemeente wat nie die liefde uitleef nie,

moet in elk geval maar in ligte potlood oor sy bestaan skryf

nie te ernstig oor homself en sy dogmas voel nie.

Daar was ander donker strepe in my en jou saamwees,

nagte se geworstel met die balans van liefde en reg

die gewig van die welwese van die kerk teenoor die welsyn  van mense

potloodmens wat jy is, het ons altyd herinner dat ons nie so vinnig moet oordeel nie,

maar eers weer na nog  ʼn ander kant van die saak laat luister,

so kon jy met gemak aan weerskante van die argument stap

soms tot ons almal se hoogheilige verdriet,

want dit het ons vergaderings soms baie lank gemaak,

maar tyd was misterieus, want dit het nie net die besluit beter gemaak nie,

maar ook vir ons nader aan mekaar gebring.

 

Ek sou jou wou vra wanneer het die skakerings van grys, slegs in donker strepe verander

ek sou jou wou soebat om die potlood bietjie minder styf vas te hou

en die Goddelike kunstenaarhand toe te laat om bietjie ligter te teken

sommige van die strepe uit te vee, die teks bietjie meer digterlik te skryf

ek sou jou so graag op  ʼn afstand wou laat staan en laat sien

dat die donker strepe slegs  ʼn deel van die groter Godstekening van jou lewe is.

ek sou jou wou wys op die plesierige krulle van jou humor,

van hoe lekker jy oor jouself kon lag en stories  ten koste van jouself vertel

ek sou jou wou wys op die reguitrige vergesigte van al die argumente, gedagtes en drome

ons sou ons kon verstom in die passievolle argumente van die brekende golwe tydens die hoogwater

en weer balans kry in die twak praat en die rus en die plotsende klein golfies van die laagwater

ek sou jou jouself wys daar langs die viswater en myself daar langs jou wou inteken,

– jou aardsheid het so floreer in die opwinding en verwerking van  ʼn stinkende vis –

ek sou groot glibberige visse saam met jou wou vang –

soos die relevansie van Calvyn vir vandag,

is geloof so  ʼn seker saak, is geloof soos die dogmas dit verwoord en verhouding met God dieselfde ding,

sou liefde nie  ʼn beter beskrywing van ons verhouding met God wees as geloof nie.

Ons het probeer om van hulle te vang, maar soos geslepe visse het hulle baie keer weggekom,

maar ons is potloodmense ons dink en skryf maar voorlopig,

so ons teken hulle net so liggies,  ons sou altyd weer kon probeer.

 

Ek sou jou graag wou wys die subtiele verandering wat met die jare in jou tekening verskyn het.

Skakerings van grys het op subtiele wyse vir pastelfigure  begin plek maak.

Subtiel het liefde  ʼn nuwe sagtheid ingedra, jou familie en veral jou Alette, Pietman, Gerrit, Eduaan

is nie kleur wat jy op kleurkaarte kry nie, lewe, dinamika, humor – wonder-skakerings.

Mirakelagtig bly hulle ook nie op dieselfde plekke sit op daardie tekening nie.

Baie keer sit hulle selfs nie waar jy sou verkies nie, die Goddelike misterie van die gesin.

Jy sou egter oplet dat die meeste van die tyd hulle oë op jou gerig is, waar hulle ook al sit.

Ek sou jou wou wys hoe die mense in en uit deur jou lewe beweeg,

soms vaal en grys, met donker houtskool geteken en hoe hulle weer daar weg stap

met  ʼn bietjie kleur vir hul eie tekeninge, 

 ʼn bietjie meer moed, en hul eie potlood om te begin skryf of teken.

 

Ek sou jou weer wou vra wanneer het die skakerings van grys slegs in donker strepe verander,

ek sou jou wou soebat om die potlood bietjie minder styf vas te hou

en die Goddelike kunstenaarhand toe te laat om bietjie ligter te teken

sommige van die strepe uit te vee, die teks bietjie meer digterlik te skryf

ek sou jou hand in die Groot Kunstenaarshand wou sit

en jou laat ervaar hoe Hy ons potloodmense se deurmekaargeskryf

soms net uitvee, sy woorde oor die woorde skryf wie se houvas te groot raak,

wat ons ons potloodkarakter laat verloor:

vasgeloopte woorde van donker vervang met opsieryke woorde van lig

teleurstelling met verwagting

wanhoop met hoop

mislukking met sukses

verraad met vertrou

dood met lewe

duik is nie dieselfde as sink nie en

om jou asem op te hou, is nie dieselfde as om op te hou asem haal nie.

daar is wel ooreenkomste, maar in God se hand is daar wesentlike lewensverskille.

As ons dan ook soms verkeerde goed kwytraak,

weet die Groot Outeur ons praat of skryf soms voor ons dink.

Ek dink daar is meer genade vir ons soort en vee Hy dit uit voor dit te veel skade doen.

As ons dalk te hard druk en die skade staan ingegraveer op die bladsy,

skeur Hy dit uit en spyker dit aan die kruis van vergifnis vas,

die kruis van veroordeling is reeds vol, daar is nie meer plek vir ons nie my ou vriend.

 

Ons potloodmense was nog altyd meer verknog aan wandelpaaie as treinspore;

die sweet, die onverwagse en onvoorspelbare, die swaarkry met sy sprinkelinkie humor,

dis die kwinkslag-speserye vir  kampvuurfilosofieë. 

Die laatmiddagvrede langs die Visrivier Canyon

kabbel speels oor die droë kluite van ons afgestompte bar bestaan.

Jy en Alet het dit so vrygewig met ons ander stofverslane, bleeksiele gedeel.

Hoe is dit dat ons nie eers  ʼn bekertjie water vir jou kon aanbied nie?

Hoe is dit dat jy nou vir die eerste keer van  die wandelpad op die treinspoor gerangeer is,

die onverwagte plesier en die geure van die lewe vir dieseldampe en roet verruil het?

Hoe het dit gebeur dat die oop naghemel met al sy sterre en misterie

minder aantreklik as die donker tonnel met sy onafwendbare uitkoms was?

Hoe verruil  ʼn potloodmens sy potlood vir  ʼn pen

om die finale paragraaf onafwendbaar en onveranderlik te skryf?

Was die stryd so groot en so intens,

het dit jou so verdoof dat geen stem meer kon deurdring nie?

Nou is my potlood opgeskryf en as jy die pen kon opneem,

laat ek dit ook nou opneem en wat ek nou sê, kan maar onuitwisbaar staan. 

Ek was eers baie vies dat jy my 50 ste verjaardag gekies het. Vandag glo ek dat jy nie meer regtig die keuse self gemaak het nie. Die aand op Stellenbosch het ek en my broer en my pa oor jou gesels op daardie aand het ek werklik besef hoeveel jy my oor die jare gegee het:

Jy was lojaal teenoor ander

sonder om jou aan hul opinies te verbind;

omdat jy getrou teenoor jouself was

al het dit jou by jou eie vriende ongewild gemaak

het ek en ander jou vertrou;

jy kon afkeer en passie vashou

saam met liefde en die hoop

so kwaad soos jy was oor kerk se voetesleep oor Belhar

het jy jouself steeds voluit vir die kerk gegee;

terwyl jy so deur jou eie donker gestruikel het,

wou jy weet of daar nie iets is wat jy vir my kan doen nie;

jou grootste passie was vir die belangrike dinge in die lewe

al het ek soms goedkoop bokswyn by jou gedrink,

het julle jul warm harte oopgemaak en my ʼn tweede tuiste

in die gemeente gegee;

deur al die vuuroonde van beproewing

was jy bereid om saam met my daar te staan,

ons het wel soms gestry oor hoekom ons daar was,

maar jy was daar!

Daardie aand het ons op jou ʼn heildronk gedrink,

want niemand kan meer vra op sy vyftigste verjaardag nie, behalwe dat jy saam met my daar moes wees.

Vir jou is die lewe Christus,

 ʼn lewe en liefde wat nog in ons almal voortleef,

ʼn lewe wat in Christus toegedraai is,

deur sy krag en met sy liefde geleef is.

ʼn Lewe wat die mooi van die skepping kon indrink soos nagmaalwyn

en jou verenig met God.

Uiteindelik kon Jesus ook die gebrokenheid van jou liggaam

in sy gebroke liggaam opneem en die wins van sy sterwe, jou wins maak.

Jy het gewaak en waggehou, mag die volgende nou vir jou waar word

 

Hond van God –

Hewitt Visser (Vader Bonaventure Hinwood)

geen jaghond nie

net ‘n troeteldier

wat heeldag op die aarde

om sy voete speel

met tussenin spronge

en albei voorpote op sy skoot

om die kalm hand op die hoof te voel

saans uitgeput die rus

op ‘n bidmatjie voor die stoel

Christo van Heerden – 20 Maart 2009

 

Fluisterende Gees

Written by Christo van Heerden on . Posted in Skryfsels

Ek het hierdie al begin skryf tydens die vorige Algemene Sinode, maar dit toe eers later voltooi. Wat maak van die kerk, kerk?

 

Miskien klink hierdie vreemd op jou oor

maar kan jy my hoor?

kan jy saam luister

na wat die Gees vir ons fluister

kan ons maar saam begin sing

kan ons hierdie lied na die strate toe bring

en as my Hallelujavoete die ritme verloor

kom neurie weer die deuntjie in my oor

laat ons van die liefde sing

wat weer nuwe lewe in dowwe oë bring

 

As jy my uit die oog verloor

luister asb of jy my liedjie hoor

dalk sal jy my vind

waar ek kniel by ‘n verlate kind

waar hy in wanhoop en honger

dalk oor my liedjie wonder

as ek dalk langs die pad stil raak

is dit waarskynlik net te rou

die seer en die pyn

van ‘n mishandelde vrou

dalk het die woorde gestaak

toe sy hoopvol aan my raak.

 

Begin asb weer saggies sing

oor die hoop wat ons wil bring

ons moet die liefde wyer laat kring

laat ons weer ons lied na die strate bring

laat ons weer begin stap

al is die skote besig om rondom ons te klap

Ja, soms noem jy my Modern, Pre-Modern, selfs Primordiaal

maar onthou asb, Hy het ook vir my betaal

so laat ons eerder luister

wat die Gees nou vir ons fluister.

 

Soms sal die ritme versnel

sal die nood ons almal ontstel

die dromme sal al harder speel

die boosheid raak te veel

en as  ek die spoor verloor

kom neurie weer die deuntjie in my oor,

maar sal ons Hom hoor in die teologiese debat

waar elkeen sy opinie die hoogste skat

daar ons hoor Hom soms baie sleg

al dink ons almal  ons is reg

daarom  ek wil jou vra

Om my in liefde te verdra.

 

Die Gees sal oor die hart streel

wat met ‘n weeskind speel

maar terwyl ons praat en praat

en praat en praat en praat

is ons lied stil op die straat

en die Gees wat ons wys wat liefde is

word effektief deur die kerk geblus

So ek wil jou vra

as ek so swaar aan my dogma dra

wanneer ek ophou om sy stem te hoor

kom neurie weer die deuntjie in my oor

sodat ons harte kan oorloop en juig

terwyl  ons saam oor die krag van die opstanding getuig.

 

Ja, dalk klink dit vreemd op jou oor

maar kan jy ook die pyn en verlorenheid hoor

kan jy saam met my luister

na wat die Gees nou vir ons fluister

Ons moet die wêreld,

al is hul ook hoe verward

aan die Liefde bekendstel,

die onmeetlike diepte van God se hart

kom ons volg die Gees se beweging

kom ons laat die liefde uitkring

kom ons laat die lig skyn

sodat die duisternis kan verdwyn.

 

Kan ek jou vra

om my nog een keer te verdra

maar kan jy nog sy lied hoor

volg ons nog steeds in sy spoor?

Christo van Heerden