Verander groepsdruk jou persepsie?

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Solomon Asch, die Gestalt sielkundige, het navorsing gedoen oor die gevare van groepsdruk. Studente vrywilligers moes vrae beantwoord oor ‘n prentjie van drie lyne van verskillende lengtes, hoe hulle vergelyk, en ook watter een dieselfde lengte as ‘n vierde lyn gehad het.

Die antwoorde was eenvoudig en 95% van die studente het altyd reg geantwoord. Maar, wanneer ‘n aantal akteurs in die groepe geplant is wat telkens dieselfde verkeerde antwoord gegee het, het net 25% van die studente elke antwoord reg gehad. 75% van die studente het die groep se verkeerde antwoord op ten minste een antwoord gevolg.

Die eksperiment het die krag van groepsdruk geïllustreer. Mense wil konformeer aan die groep.

Maar hoekom is dit so?

‘n Ander kykie in die wêreld

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

’n Paar waarnemings en ervarings van iemand wat verhuis het na Engeland. Dit is persoonlik gekleur. Daarom bied ek dit aan met verhale waarvan ek deel is. Daar is talle raakpunte aan die SA konteks en dus is dit nie sodanig nuut nie. Maar die ervaring is vir my nuut omdat ek nie meer die mantel van ds dra nie en ek ’n ander kykie kry in die wêreld.

Temas

  1. Leer my terwyl ek jou bystaan …
  2. Ek is ’n baptis-metodis en ek ’n anglikaan-metodis
  3. Geloof is baie privaat en tog wil ek daaroor praat …

In proses:

  1. Gemeenskap in ’n samelewing waar individualisme groei …
  2. “nC” dui nie begin maar einde aan (post-Christus)

Leer my terwyl terwyl ek jou bystaan

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Ek is tans ’n gemeenskapswerker in ’n span wat langtermyn ernstig siek geestesiek persone bystaan en help om uit die hospitaal te bly.  Een van die doelwitte van die span is om die persone se sterk punte te ontwikkel en so by te dra tot ’n betekenisvolle bestaan.

Dit is dus ’n voortdurende soeke na kontakpunte en geleentheid om rolle om te keer.  Terwyl ek die persoon begelei en aanmoedig om die sterk punt te ontwikkel, probeer ek dit ’n leerervaring te maak waar die persoon my leer …

Koos* moes sy spaargeld minder maak omdat hy sy verblyf in die oue tehuis kon verloor.  Die verblyf word deur die staat ondersteun en om te kwalifiseer, moet jou inkomste binne sekere vlakke wees.  Hy het nog altyd in fotografie belanggestel en wou toe ’n digitale enkellens-kamera koop.  Na sy besoek aan die fotografiewinkel het hy gesit met ’n Nikon D3, ’n kamera bedoel vir professionele fotograwe en wat hom £4500 gekos het!  Ongelukkig was daar nie ’n “duur genoeg” kamera vir amateurs persone nie.

Toe ek by die span aangesluit het, is ek aan Koos voorgestel en sy versorgings-koordineerder het stilweg gespog oor die kamera wat Koos gekoop het.  Hy het hom immers winkel toe gevat en die genot ervaar dat hy hom “gehelp het”.  Maar Koos het gesukkel met die kamera.  Tegnologies was dit net in ’n ander klas en uit ’n ander wêreld.

Maar ek het ’n maand tevore ’n Nikon D60 aangeskaf en ’n geleentheid raakgesien waar ons saam iets kon doen.  Uiteindelik het ek navraag gedoen wanneer en waar ’n kursus aangebied word om nuwelinge tot die Nikon digitale kameras te oriënteer.  Ons het op ’n Saterdag met die tube Londen toe gegaan en saam die kursus deurloop.

Ons gaan gereeld uit om natuurfoto’s te neem.  Ek het hom gevra om my te vertel wat hy doen en waarom.  Koos is ’n kunstenaar.  Hy het talle beeldjies uit hout gekerf.  Hy skilder ook met waterverf.  Hy het ’n paar pryse met sy ou Minolta gewen.  Hy weet meer as ek van komposisie, ligstellings, ens.

Die foto’s moet natuurlik op ’n rekenaar afgelaai word en dan verwerk word.  Koos weet egter nie van rekenaars en “Picture Manager” nie.  Ons kan later by Photoshop uitkom.  Maar net deur die foto’s te beoordeel, te “crop”, ens ervaar ons iets wat vir ons beide goed is.

Sy selfvertroue groei.  Hy is minder in sy kamertjie gekluister en sien uit daarna om uit te gaan.  Sy oog “sien” prentjies wat hy op sy D3 vaslê en ek leer by hom.

Deur hierdie rolomkering het ons verhouding gegroei en kry ek geleentheid om te sien hoe sy te midde van sy siekte weer sy plek in die lewe vind.

(* Naam verander vir voor-die-hand-liggende-redes)

Ek is ’n baptis-metodis, ek ’n anglikaan-metodis, en jy?

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Ons skakel by ’n Metodiste kerk in.  Ons wou nie by die Afrikaanse kerk inskakel omdat ons graag deel wil word die plaaslike kerkgemeenskap.  Ons het nog steeds goeie kontak met die Afrikaanse kerk en sal dit nie verbreek nie.

Ons het eers by die URC (United Reformed Church) ingeskakel.  Dit is ’n kerk wat ontstaan het uit die samesmelting van die Presbiteriaanse Kerk en Kongregasionaliste Kerk in Engeland.  Ons het tuis gevoel.  Die prediking en liturgie is bekend.  Maar ons was die jongste van die paar erediensgangers.  En dit het ons onseker gelaat.  Ons wou deel van ’n kerk wees waar daar kinders en jongmense is.

Ons het verhuis en dit as ’n geleentheid aangegryp om kerk te soek.  Dit het ons by die Metodiste kerk in Bishops Stortford gebring, nie ver van ons huis nie.  Hier is daar ’n dinamiese jeugbediening en vind ons die eredienste inspirerend.  Ons het immers die jeug nodig om ons te help om ons geloof te vertaal vir vandag se wêreld.  Hier is ons genooi om by ’n kleingroep in te skakel.

Ons kleingroep bestaan uit interessante mense.

  • Een egpaar het beide in Baptiste kerk grootgeword.  Hy opgelei as ds in Baptiste kerk, het vir ’n paar jaar sendingwerk gedoen vir BMS (Baptist Mission Society) in die Kongo en is tans ’n wiskunde onderwyser.  Hy preek nog gereeld, meer kere in die Baptiste kerk.  Terloops, hy hou daarvan om kernverse uit die Nuwe Testament te memoriseer – in Grieks – want sien hy lees sy Griekse NT elke dag!
  • ’n Ander egpaar met 4 kinders (laerskool ouderdom) in Anglikaanse kerk grootgeword.  Hy ’n struktuuringenieur en sy huisvrou.
  • ’n Weduwee wat ons gereeld herinner dat sy baie kerke se Sondagskool bygewoon het omdat haar ouers so gereeld verhuis het en sy na die naaste kerk toe gegaan het.
  • ’n Egpaar wat stoere Metodiste is maar oopkop soos min.  Sy was op haar dag ’n joernalis vir “The Economist” en hy personeelhoof in ’n groot kettingroep.
  • En dan ons.  NG Kerk gebore en steeds as ons Suid-Afrika besoek maar tans is ons woonagtig in Engeland …

Wat bring die groep in die Metodiste kerk?  Ons het van die Baptiste oorgekom na die Metodiste ter wille van ons twee seuns.  Die jeugbediening het ons getrek en nou is ons Baptiste-Metodiste, lojaal en toegewyd en lief vir die gemeente.  Ons het ter wille van ons 4 kinders oorgekom.  Hierdie gemeente maak plek vir kinders op alle vlakke.  Hulle is welkom in die eredienste en word raakgesien.  Hulle geniet dit om deel te neem en Sondag kerk toe te kom.

Ek het iets hiervan in Suid-Afrika waargeneem en besef dat kerklojaliteit nuut gedefinieer word.  Miskien moet ons verby tradisie aan die een kant en die verbruikersvraag aan die ander kant kyk en dieper vra na watter soort bediening trek en mense bind.

Geloof is baie privaat en tog wil ek daaroor praat …

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Geloof is privaat. Dis myne en ek deel dit nie met ander. Die algemene indruk is “Ek praat nie graag daaroor nie …”

Hang dit saam met die Engelse se fokus op die individu, menseregte, ruimte vir ander, nie aanstoot gee nie, of gewoon onsekerheid?

As gemeenskapwerker besoek ek my diensgebruikers (dis nou kliënte in die ou taal) op ’n gereelde basis. Een van die vrae wat ek gereeld vra, is “Hoe het dit die afgelope week / 2 weke met jou gegaan en wat het jy gedoen” Op die manier kry ek ’n idee van tydsbenutting (wat belangrik is om verveling teen te werk) en watter aktiwiteite belangrik vir die persoon is. ’n Paar keer is het ek gehoor “ek was kerk toe” waarop ek gegewe my posisie as werker in die Engelse gesondheidsdiens baie “neutraal” gereageer het.

Natuurlik kan ek nie opgewonde raak en uitvra oor kerk en geloof nie. Dis om moeilikheid te soek! Ek is immers daar om sy wêreld te ontdek en nie myne aan te bied nie. Maar na ’n paar maande se besoeke en gesprekke oor tydbenutting en die lewe gebeur dit dat ek ook by geleentheid gevra is of ek kerk toe gaan. Weereens het ek neutraal “ja” geantwoord. By ’n volgende keer is ek weer gevra, en daarna weer. Tot op ’n keer dat ek uiteindelik gevra is “waarom gaan jy kerk toe?”

Waarom?” het die sleutel geword wat my toelaat om iets oor myself te vertel maar wat ek wou gebruik om die ander persoon aan te moedig het om oor homself/haarself te praat.  Ek het ontdek dat daar gepraat wil word, dat daar vrae is, dat dit goed is.

Tydens ’n vergadering van gemeenskapswerkers is daar oor grense gepraat.  Ek is gevra om iets van my ervaring te deel. Ek het vertel van mense se behoefte aan spiritualiteit en hoe ek wag tot ek die reg kry om te kan praat. Dit het tot ’n gesprek gelei waar bevestig is dat geloof baie privaat is maar waar van die persone om die tafel wel daaroor wou praat. “Ek het as Christen grootgeword maar ek weet nie wat ek glo en of ek glo nie …” Privaat? Ek wil daaroor praat …

Uiteindelik is my waarneming dat met bietjie geduld en opregte belangstelling mense bereid is om iets te deel van hulle geloofsbelewing. Hoe jy daarop reageer is deurslaggewend! Ek probeer om waarderend en bemoedigend te wees sonder om my evangeliese hart te laat oorneem.

The Temptation of St Antony

Written by Frederick on . Posted in Skryfsels

(A Paintely Tradition)

St Antony’s Egypt point to a time when the last reflections of the ancient world was reflecting on the beginnings of the new, where the old doomed gods undermine hope and the heresies compromise faith.

Antony the Egyption anchorite whose path to salvation was obstructed by the villainous interference of recourcefull demons. Surounded by followers who in the spirit of the most unlovely competition tried to equel the sufferings of the matyrs by prolonged and refined self inflicted tortures. Antony as social outcast retreats to the inner mountains of upper Egypt. To mine the pandemoniac junkshop of solitude. The saintly monomaniac cast from heretical pillar to hallucinatory post. Solitude and desire. The wasting leprosy of ennui echos of a metaphysical howl. A refugee from the tedious irrelevance of the gentle stupidity of things.

As we look at the world in which St Antony lived, we see a world in metaphysical turmoil. The apocalyptical writings of Judaism of angelic hosts in conflict. The Gnostics as a diabolical twin of Christianity with their rejection of the freedom of man and the ultimate goodness of creation.

The Roman empire divided between the Latin west and the Greek speaking east. A de facto Christian empire sence the counsil of Nicaea 315. The theological splitting of hairs, the conflict for the ultimate control of the official Roman church, the bitter and bloody Arian controversy in which even St Antony became embroiled. The eventual intolerance and cruelty of the Latin Roman church. We learn of the lady Hypatia of Alexandria pagan teacher of mathematics, astronomy and neoplatonist philosophy torn to pieces by a Christian mob, instigated by their bishop (later saint) Cyril. In this cruel and fragmented times we find St Antony at his inner mountains in upper Egypt in a hollow of time in a fold of history in a state of saintly folly.

Kersfees langs Schrikke Rivier

Written by Frederick on . Posted in Skryfsels

 

Kersmiddag in die Kouga aan die oewer van ‘n murmelende Schrikke Rivier lê nie ver van die hemel af nie. Martin is die landheer wat verkies om op eie houtjie en heel afgesonder hier te leef, te lees, tuin te maak en te skilder. Af en toe hak hierdie geswore alleenloper behoorlik uit en word die hartklop van ‘n hele geselskap. ‘n Sosiale kluisenaar. ‘n Vreemde, gewone ou noem ‘n kolskoot koerantopskrif hom by geleentheid. Swaer Neels is ‘n kundige wetenskaplike met ‘n doktorsgraad. ‘n Stewige Christen-mens wat die smalle weg nougeset en met vreugde bewandel. Gesinsman. Kerkman. Nick is die eks-hippie, eks-ruk-en-pluk-musikant, eks-joenalis, eks-pottebakker en eks-skoenmaker wat aangelok deur kerkmusiek onlangs gedoop is en kerksmens gedraai het. So vier ek, hierdie ruwe bergwêreld se plaaslike leraar (pastor loci), saam met vriende die dag soos ‘n Sondag.

Die Kers-toneeltjie wat vannaand sou afspeel se rolverdeling was nog nie afgehandel nie. Daar het nog ‘n paar karakters makeer. Dis toe dat hulle ongenooid en onverwags opdaag. Die eerste gewaarwording van hulle koms, was ‘n aardse trilling onder die voete en die gedreun wat volg klink soos ‘n mini-aanval op die vyand. Dis drie behendige motorfietsryers op kragtige ysterperde. In die stofwalm ontmoet ons mekaar. Vir Troy hoef jy amper nie te vra waar hy dan vandaan kom nie. Sy lang, songebleikte hare en gespierde lyf pas ‘n Durbanse branderplankryer soos ‘n handskoen. Hans is die stil, sterk Hollander. Die leier van die troep, is Jaques. Hy vertoon gedrag en mannerismes wat verstommend baie aan die van ‘n primate alfa-mannetjie herinner. Niemand gaan hom voorskryf hoe om te maak nie. Niemand gaan hom voorskryf hoe om te praat nie en van die woorde skok soos klippies tussen die tande.

‘n Kampvuur skep ‘n ronde verhoog waarop die rolle uitgespeel word. Wat sal ons (kunstenaar, wetenskaplike, blommekind, dominee, branderplankryer, Hollander en macho) aanmekaar knoop vir een aand se geluk? Die antwoord word soos ‘n heilige rekwisiet die toneel binne gedra …… ‘n ou kitaar. Musiek is ons Kersaand-knoop. Nick, wat as ‘n reël wegskram vir inprónto vertonings, is vannaand op sy stukke. Hy is die meester wat die een musikale juweeltjie na die ander optower. Meer as dit …… hy is regiseur van die verhaal. As uiteenlopende karakters dreig om mekaar mis te loop, bind Nick ons aanmekaar. As emosionele energie dreig om die hoogte in te skiet, speel Nick ons tot bedaring. As blits-woorde dreig, steek Nick se musiek ‘n stokkie daarvoor. Hoe bly jy onrustig as die akkoorde jou streel? Hoe bevlek jy jou taal terwyl skone musiek in jou ore opklink? Nick omspeel ons manne tot ‘n Kers-geselskap. Hans is toe meer as ‘n teruggetrokke loodgieter uit Nederland; hy bou Djembe’s en die oerklanke uit sy handgemaakte Afrikadrom word die nag se polsslag. Onder die skitterende suiderkruis aan die sterrehemel kry “Blessed Assurance” ritme en ontvang ons “Somerkersfees” se musiek en liriek uit Koos Dup se pen soos ‘n Kers-bonus wat vanuit God se eie hart vloei …..

Pastor Loci se Getuienis

Lees op Alex Faure se blog meer oor Martin en hulle besoek daar