‘n Kaggel se warmte

Written by rudi swanepoel on . Posted in Skryfsels

Dit kan net in Afrika só ruik.

Vroeër vandag was dit nog anders. Wel al winter, maar die vele grys wolke en die paar druppels was skugter en skaars. Toe trek dit toe: ‘n winters-toe, so anders as die donder en bliksem van die somer.

Daarmee saam het daar ander reuke gekom: reën op stof (nie grond nie), die koudheid in jou neus en om jou neus se vleuels en die onmiskenbare rookreuk van ‘n vertroostende kaggelvuur.

Dis anders as ‘n braaivleisvuur.

Glad nie soos ‘n bosbrand nie.

Ook nie soos ‘n ashoop se smeul nie.

Dit het ‘n warmte, want dit roep definitiewe beelde op: nat stewels by die voordeur, ‘n sambreel wat hardnekkig nie wil toe nie en gretig drup, ‘n kurktrekker, ‘n bord groentesop (met stipsels lensies), ‘n groot glas rooiwyn, vingers in die hare, later ekstase.

Warmte.

Hoe soek ons dit nie almal nie. Vroeër vandag het ek saam met ‘n mede-mens gesit. Sy’t iets vernederends beleef, ongevraag en walglik. En later praat ons toe oor ons mensgeit, hoe ons almal smag na iets of iemand (of soos Barnard Steyn se oom gesê het: “Mense wil van geweet wees”) en behoeftes het. Aan warmte.

Maar waar soek mens?

By die bedrieglike Sertifikate van Sukses?

Of die glimmende Poele van Plesier?

Dalk by die Glans van Geld?

Warmte. Aanvaarding. Erkenning.

Vir haar het ek nie raad gehad nie, want ek kan nie toor nie. In elk geval: wat sou ek vir haar getoor het? ‘n Betroubare hunk met ‘n goed ontwikkelde intuïsie? ‘n Rustige plaasboer met ‘n leer-hoed en leer-hande? Dalk ‘n dapper pionier met wie sy die wêreld vol kan flenter?

Vir eers: die druppels op die dak, die stompe wat nou en dan knetter, die hitte om die enkels, die warmte.

Diep in die hart.

Kat en muis

Written by rudi swanepoel on . Posted in Skryfsels

(na aanleiding van sommige briljante kunstenaars wat niks betaal word nie)

baie arme drommels
het al
na hulle katte gekyk en kwylend geskryf:

‘ek wens my lewe was só.’

genoeg slaap
‘n speletjie of twee
‘n muis om my
mee uit te daag

en ‘n gawe baas

om die honger
te
ver
jaag.

‘n Kaggel se warmte

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Dit kan net in Afrika só ruik.

Vroeër vandag was dit nog anders. Wel al winter, maar die vele grys wolke en die paar druppels was skugter en skaars. Toe trek dit toe: ‘n winters-toe, so anders as die donder en bliksem van die somer.

Daarmee saam het daar ander reuke gekom: reën op stof (nie grond nie), die koudheid in jou neus en om jou neus se vleuels en die onmiskenbare rookreuk van ‘n vertroostende kaggelvuur.

Dis anders as ‘n braaivleisvuur.

Glad nie soos ‘n bosbrand nie.

Ook nie soos ‘n ashoop se smeul nie.

Dit het ‘n warmte, want dit roep definitiewe beelde op: nat stewels by die voordeur, ‘n sambreel wat hardnekkig nie wil toe nie en gretig drup, ‘n kurktrekker, ‘n bord groentesop (met stipsels lensies), ‘n groot glas rooiwyn, vingers in die hare, later ekstase.

Warmte.

Hoe soek ons dit nie almal nie. Vroeër vandag het ek saam met ‘n mede-mens gesit. Sy’t iets vernederends beleef, ongevraag en walglik. En later praat ons toe oor ons mensgeit, hoe ons almal smag na iets of iemand (of soos Barnard Steyn se oom gesê het: “Mense wil van geweet wees”) en behoeftes het. Aan warmte.

Maar waar soek mens?

By die bedrieglike Sertifikate van Sukses?

Of die glimmende Poele van Plesier?

Dalk by die Glans van Geld?

Warmte. Aanvaarding. Erkenning.

Vir haar het ek nie raad gehad nie, want ek kan nie toor nie. In elk geval: wat sou ek vir haar getoor het? ‘n Betroubare hunk met ‘n goed ontwikkelde intuïsie? ‘n Rustige plaasboer met ‘n leer-hoed en leer-hande? Dalk ‘n dapper pionier met wie sy die wêreld vol kan flenter?

Vir eers: die druppels op die dak, die stompe wat nou en dan knetter, die hitte om die enkels, die warmte.

Diep in die hart.

Kat en Muis

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

(na aanleiding van sommige briljante kunstenaars wat niks betaal word nie)

baie arme drommels
het al
na hulle katte gekyk en kwylend geskryf:

‘ek wens my lewe was só.’

genoeg slaap
‘n speletjie of twee
‘n muis om my
mee uit te daag

en ‘n gawe baas

om die honger
te
ver
jaag.

Finale woord

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

finale woord?

ʼn finale streep?

ooit  ʼn finale doodsgreep?

Kan Hy wat sy gees

in die hand van die Vader gee

die laaste asem uitblaas

kan ʼn lewe waaruit geweld

die laaste vergiffenis wring

verwelk wanneer  Hy sy ma

na ʼn ander seun bring

Kan ʼn dood wat die voorhangsel skeur

die lig finaal verbeur

is daar ʼn finale woord

oor dié liefde?

Vlugtige nuwe asem

gees in God se hand

streep in die sand

lig uit allerheiligheid

verswelg  die finale woord

teenwoordigheid verfyn tot ewigheid

tyd word nou gehou deur hemelse akkoord

vreugde is ʼn vry gedagte

gaan oor in lof vir duisende geslagte

wind waai oor ons laaste vraag

duisternis begin in ewigheid vervaag

gedagtes word verlig

wonderspel van liefde

begin sy wonders verrig

nuwe stemme, nuwe gedagtes

nuwe woorde, nuwe vrede

nuwe vreugde,

… nuwe mense …

goddelike kreatiwiteit ontplof

skiet finale woorde en dade

uitmekaar

genesende hand skuif

brokstukke in waar

dit pas in ʼn legkaart

van nuwe visioene

en bewegende beelde

van vars helende seisoene

wat grensloos  oormekaar skuif

tydens die kleurespel van reënbooglig

in die kleur en klank van ewige tyd

ontvang die lewe ligvoets

nuwe heiligheid

om te dans

oor enige finaliteit

Finale woord

Written by Christo van Heerden on . Posted in Skryfsels

finale woord?

ʼn finale streep?

ooit  ʼn finale doodsgreep?

Kan Hy wat sy gees

in die hand van die Vader gee

die laaste asem uitblaas

kan ʼn lewe waaruit geweld

die laaste vergiffenis wring

verwelk wanneer  Hy sy ma

na ʼn ander seun bring

Kan ʼn dood wat die voorhangsel skeur

die lig finaal verbeur

is daar ʼn finale woord

oor dié liefde?

Vlugtige nuwe asem

gees in God se hand

streep in die sand

lig uit allerheiligheid

verswelg  die finale woord

teenwoordigheid verfyn tot ewigheid

tyd word nou gehou deur hemelse akkoord

vreugde is ʼn vry gedagte

gaan oor in lof vir duisende geslagte

wind waai oor ons laaste vraag

duisternis begin in ewigheid vervaag

gedagtes word verlig

wonderspel van liefde

begin sy wonders verrig

nuwe stemme, nuwe gedagtes

nuwe woorde, nuwe vrede

nuwe vreugde,

… nuwe mense …

goddelike kreatiwiteit ontplof

skiet finale woorde en dade

uitmekaar

genesende hand skuif

brokstukke in waar

dit pas in ʼn legkaart

van nuwe visioene

en bewegende beelde

van vars helende seisoene

wat grensloos  oormekaar skuif

tydens die kleurespel van reënbooglig

in die kleur en klank van ewige tyd

ontvang die lewe ligvoets

nuwe heiligheid

om te dans

oor enige finaliteit