Die woestyn

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Geskryf na ‘n sinodale werkswinkel saam met Prof Jurgens Hendriks waar Markus 1 gebruik is tydens ons “Wandel deur die Woord” sessies. Dit is ook tydens lydingstyd gebruik.

(Nav Markus 1)

Lig word verwring  deur duisternis

leuen spin sy glinsterdrade van verleiding

om ‘n weerlose waarheid

woordmeester en woordespel

verontregte frases en vrae

verbaas, verkeerd, verdwaas

verdring, verlei, verdoem

… vervreem …

konflik, haat, moord

die laaste woord?

dor genadelose woestyn

droë skroeiwind

swiep ongenaakbaar, onverfyn

kloof oop tot op die been

ontbloot die murg,

rou senuweepyn

woordgeweld

skei lig en duisternis

mens ontvang

vergiffenis

God wat die winde stuur

het nou genoeg verduur

in hierdie onverbiddelike son

vreemde voetstappe, nuwe spore

water, vuur – lewensbron?

hoop weer gebore?

verrassende stem

geskeurde hemel

geskende mense

sag soos ‘n duif

het God sy aandag verskuif

in hierdie hartelose woestyn

het God se liefde weer verskyn

liefde weggevoer met kronkelpad

groter godsverlatenheid

weer woordspel, mag

argumente spat

kan Gods liefde so verbuig

dat dit slegs oor die grootheid

van ‘n mens getuig

wie sou die hardste  juig

voor wie sou die mens

uiteindelik buig

klanke strompel deur die ewigheid

eggo’s van teenwoordige tyd.

Kan God in hierdie Godsverlatenheid wees

is daar nog plek vir die Heil’ge Gees

woorde – skielik soos ‘n sweep wat klap

hierdie pad van Godverlatenheid

is vir eers klaar gestap

en in die laaste skemering

Gee God sy Seun die versekering

dat sy Koninkryk nou gaan kom

selfs onder die verlore mensdom

dowe ore sal weer hoor

lam hande spreek van nuwe krag

verlamde voete vat weer spoor

self blinde oë skyn weer sag

lig en duisternis word weer geskei

Gods Koninkryk het hierdie keer

gekom om te bly

so val hierdie vreemde lig

met vreemde woorde

in vreemde krag

deur ‘n vreemde vrede

op vervreemde mense

om die Vader

weer bekend te stel

om ons weer van sy sorg

en liefde te vertel

maar deur  woede, haat, jaloesie

kom ons antwoord

opgevolg deur nog ‘n moord

vreemd teken God sy liefde

onuitwisbaar groot

vasgespyker aan ‘n kruis

– die  dood-

ja, die sweep het geklap

die pad van godsverlatenheid

is nou klaar gestap

en die Liefde se antwoord

op hierdie moord:

Vader vergeef hulle,

want hulle weet nie

wat hulle doen nie!

toe was dit stil,

net die geluid van ‘n asem

wat uitgeblaas word…

Kan jy dit nou hoor

die geritsel van die wind

sal Hy ooit weer vry kan waai

sal jy die woorde dra

sal jy met sagte hande

die wanhoop gaan verja

kan Liefde jou lewe so rig

dat dit selfs donker

godverlatenheid verlig

hoor jy die geritsel van die Wind

waar sal Ek jou vind

my visserskind

Christo van Heerden

Die evolusie van die liefde …

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Een van ons gemeentekinders is in ‘n motorfietsongeluk dood. Dit was ‘n baie groot begrafnis met baie ouers en kinders teenwoordig. Ek wou iets vir die ouers gee en iets vir die jong mense sê, sonder  om te preek. Hierdie en “Earth Calling” is saam gebruik.

Dit het ontstaan by ‘n gedagte, ‘n vonkeling

‘n droom, ‘n wens, ‘n tinteling

vanuit hierdie niks kom ‘n lewe op spoor

uit die nebulis van hormoon en passie, enkelselle

kom die lewe voor

die Liefdeswet, die swaartekrag

laat spring die lewe na ‘n volgende geslag

so onmeetbaar klein

so enkelvoudig rein

soveel verwagting – die lewe verskyn

met elke selverdeling

met elke gedagtestreling

verdeel ook die gedagte

groei dit tot ‘n droom vir ons volgende geslagte.

Lewe neem toe in kompleksiteit

organe, senustelsels – ‘n nuwe biosfeer

word met moeite en pyn gelanseer

die swaartekrag van liefde werp met kreet en traan

‘n unieke lewe in ‘n nuwe wentelbaan

nou het die dans van die lewe begin

droom en werklikheid, kompleksiteit

hoe maak dit alles sin

dit tol en draai – die swaartekrag

teen eiewillige middelpuntvliedende mag

Die geboorte van ‘n eie kompleksiteit, ‘n eie atmosfeer

Weer die pyn die traan, dit  bly baie seer.

Soms in die na-nag van die koue maan

rol daar ‘n yskoue traan

ek word weer bewus van my eie wentelbaan

van die son wat op die horison speel

van die swaartekrag liefde wat oor my streel

in die tol en draai, in die mal gejaag

het sy liefde vir my nooit vervaag

hoe onsigbaar ookal hierdie krag

dis steeds sterker as enige ander mag.

Wanneer ons planne en drome in die donker gat

van wanhoop en twyfel af verdwyn

wanneer als saampers tot ‘n ondraaglike pyn

wanneer my krag op is en my gedagtes dreig om te ontspoor

begin die geboorteproses van voor

dit maak nie saak hoe ek tol en draai

dit bly steeds die Swaartekrag waaraan ek swaai

wanneer ek ophou spartel, moeg en gedaan

is ek steeds in die Son se wentelbaan.

Kompleksiteit nou gereduseer tot hierdie drie –

Geloof, hoop en liefde

Geloof dat die swaartekrag van God se liefde sal strek tot by my kind;

Hoop dat die lewe my kind sal vind,

Maar uiteindelik is daar net die liefde –

selfopofferend, soekend, reddend soos aan die kruis

dis al wat ons anker aan die vaderhuis

en wanneer die ster verskiet

weet ek daar is geen ander mag

so sterk soos hierdie swaartekrag

Uiteindelik is daar hierdie liefde

wat wentelbane oorwin

wat die lig helder en warm laat skyn

wat trane en stryd laat verdwyn

Uiteindelik is daar hierdie liefde

wat drome heelmaak

en ons ‘n nuwe lied laat sing

wat ons weer in die Vaderhuis bring

so enkelvoudig rein

sal dit op sy helderste skyn

dan sal ek weet daar is geen mag

wat so sterk is soos hierdie swaartekrag

Christo van Heerden – Sept 2008

Wil ons regtig besluit?

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Wanneer ek begrafnisse hou probeer ek luister waaroor die familie wonder. Soms wonder ek oor dieselfde dinge. Hierdie is geskryf nav ‘n jong ma wat baie skielik aan ‘n hartaanval dood is. Terwyl die dood altyd vreemd is, is dit die een ding waarvan almal kan seker wees. Wil iemand die verantwoordelikheid dra om te besluit waar die streep getrek moet word? Die volgende is op haar begrafnis gebruik.

Daar word so maklik gesê

dood is deel van die lewe

die sekerheid wat daarin lê

bepaal ons hele aardse strewe

Die nie vir ons om te kies

wanneer ons gebore word

óf die lengte van die lewe

al soms is dit ontstellend  kort

wil ons regtig hierdie mag beheer

wil ons sy beslissings keer?

Daar is hierdie ruimte

waarin ons kan kies en speel

die plek waar ons kan liefhê

en mekaar met deernis streel

die plek waarin ons keuses maak

kan besluit wat maak regtig saak

Ons stel geen grense

aan ons en ons kinders

se drome en wense

wie van ons sou die grens wou stel

waarbinne ander hul drome moes tel?

Wil ons regtig hierdie mag beheer

sou dit ons help om vervuld te leef

sou dit enige van ons vrese besweer

sou dit ons vry maak om na nuwe hoogtes te streef

óf sou dit ons beangs ons dae laat tel

ons heen en weer laat skarrel

sou ons begin om planne op te stel

terwyl wolke van waansin om ons warrel

sou ons nuwe projekte aanpak

of verlam wag dat die gordyn oor ons moet sak?

Kan ons die ruimte en die vryheid sien

kan ons hierdie lewe en energie verdien

kan ons leef uit God se guns

want alleen dan word die lewe

‘n samevlegting van keuses en kuns

‘n Simfonie waarin liefde, vreugde

opborrel tot die cresendo’s

wat afgewissel word deur die stil,

soms hartseer  en verlate adagio’s

op hierdie bladmusiek van lewe

word ons toe gelaat

om ons eie woorde te skryf

soms is dit juis hierdie inspirasie

wat die donker,  onverstaanbare oomblikke verdryf

Wil ons die oseane  se grense se stel

besluit wanneer is dit laag- of hooggety

wil ons die rimte van die branders tel

wil ons regtig teen die strome stry

of wil ons ons in die misterie daarvan verloor

deur net te kyk na die eindelose beweging

net weer die branders op die rotse hoor

en gevul word met die stil versekering

God het my in hierdie lewe gebring.

Kan ons die wind stuur of beheer

soms is dit ‘n briesie wat saggies,

vertroostend oor ons spoel

soms is dit die stormwind wat alles omkeer

ons onbenullig, klein en swak laat voel

en wanneer hy om middernag om hoeke loei

en skaduwees tot monsters en demone groei

dan hoor ons die stem van die Een wat die wind beheer

wat die son beveel om die lig te laat terugkeer

en wanneer  sy deurboorde hand oor my streel

skep Hy weer ruimte vir my om my lied te speel.

Wil ons verantwoordelikheid neem vir elke draai in die pad

wil ons werklik bepaal hoe steil die opdraend wat ons moet stap

sal ons kies om deur swaarkry verrassend te groei

sal ons kies om uit klowe boontoe te stoei

en nuwe heerlike uitsigte  te ontdek,

ja, selfs  wanneer die grys mis oor ons trek

en ons totaal beheer en rigting verloor

dis dan wanneer ons die Vaderstem wil hoor.

Wanneer vrees en angs ons verteer

in  ons stil en seer

as ons ons met hoop oorgee aan sy beheer

dis wanneer ons meer van sy hartklop leer

dan sug sy Gees saam met ons gees

in sy hand sal ons uiteindelik veilig wees

Daar is die laaste duister grens

wat ons almal wil weg wens

Wie sien kans om in daardie donker grot

van godsverlatenheid in te stap.

Hy het in die duisternis in gedaal

die magte van boosheid

het hul woede op Hom uitgehaal.

na drie dae het die lig deur God se mag verskyn

die duisternis, woede en vrees het verdwyn

Liefde, lewe lig skyn nou vry

en sal elkeen na die Vader begelei

Hy steek sy hand uit

en terwyl ons die laaste treë stap

word ons genooi

om die laaste vers van ons lewenslied te voltooi

en dan saam met die hemelkoor

word hierdie lied gehoor

op die maat van ons musiek stap ons nader

na ons Hemelvader

en daar uiteindelik gestroop

van alle pyn en wanhoop

vou die ewigheid voor ons oop

sodat ons bly en vry kan sing

onder hemelse begeleiding

Christo van Heerden – Nov 2008

VDM-gebed (2)

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Help my oë, help my oor;
lei my sien en lei my hoor.
Dis vir Sondag klaar bestel
dat ek van U moet kom vertel,
en mense help verby miskien
tot hul U sien.

Moet tog nie talm.
Kom maak my kalm.

En laat my verdwyn
as U Sondag verskyn.

Oggenddonkerte

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Ek sit vanoggend vol
draal-maal gedagtes
wat om en om rondrol
oor wat verwag is
en wat te ag is.

My potlood krap-krap
om die jeuk te raak
en die pad oop te trap,
na verligting te slaak
in ‘n woord se maak.

Ek wil bly wag,
soekend spied,
tot in hierdie nag
‘n ster verskiet
met ‘n Woord uit die niet.