Bothaville bring hoop vir gebroke mense

Written by webmeester on . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010

‘n Mens is dikwels so vasgevang in jou eie klein wêreld dat jy dink dit is hoe dit oral gaan. Totdat jy met die res van die wêreld begin kontak maak.

Ons was hierdie naweek in die Vrystaatse platteland op ‘n dorpie waar daar geestelike hopeloosheid in van die kerke is. Omdat ons die voorreg het om deel te wees van TUG (The Ultimate Goal) en weet hoe die momentum van die wêreldbeker kerke en gemeenskappe laat saamwerk, kon ons baie stories van hoop aan hulle oordra.

Een so ‘n storie, is in Bothaville waar al drie NG gemeentes, skole, 10 ander kerke, ‘n voedingskema en die polisie  o.a. saamwerk om uit te reik in die gemeenskap. Hulle het ‘n 2 weke program waar 1200 kinders elke dag geleer word van Jesus deur o.a. “Kidsgames” aan te bied. Hierdie kinders kry ook kos en Bybels word uitgedeel. Waar kerke so saamwerk, het hulle landswyd een doel voor oë: om die evangelieboodskap by stukkende, gebroke mense uit te bring.

Hierdie is die boodskap van hoop. Watter voorreg om te sien as daardie lig van hoop in ‘n mens se oë aangaan!

Die waardes van “Heading” en “Passing”

Written by webmeester on . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010

Die leraar en jeugspanne het ook met die Ubabalo-projek uitgereik na die swart en bruin woonbuurte en anderskleurige lidmate van veral die NGKA is hierby betrek. Ubabalo is ‘n projek waar sokker vaardighede gebruik word om lewens- en geestelik waardes oor te dra. Vaardighede wat die meeste byval gevind het was “HEADING” ( om die bal met die kop in die doelhok in te stamp ) en “PASSING” ( om mekaar te gebruik en saam te werk om doelwitte te behaal ). Geestelike waardes is dan daaraan gekoppel:

  • “HEADING” = bal dophou + doelwitstelling = Oog op Jesus + Weet waarheen jy oppad is.
  • “PASSING” = mekaar help en gebruik = ons het mekaar ook Geestelik nodig = Naaste LIEFHê !!

Football and worship

Written by Frederick on . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010

A woman wearing a Nigerian football jersey and a white and green bonnet sits behind a man dressed in Bafana Bafana jersey and next to a lady in a Cameroonian tracksuit. These are only a few of the colourful worshippers who gather in St Mark’s Presbyterian Church in Yeoville on a Sunday morning.

A member of the United Reformed Church in Sebokeng, South Africa hangs a South African flag in their home on June 6 in celebration of the Soccer World Cup. (Andrew Esiebo, TwentyTen)

The whispering stops when Reverend Solomon Surwumwe starts his sermon: “Yesterday, our youth from St Mark’s played St Jean’s youth. It was the final of the Mini World Cup. We won 4-2, and it was not only beating them, we taught them a football lesson”. Reverend Solomon’s address is stopped by applause and the cheers of church-goers. “Let’s magnify our little heroes in the name of our Lord,” adds Solomon, beaming from the pulpit.

“This is just a foretaste of the football talent Bafana Bafana is going to show to the whole world during this 2010 World Cup,” a congregant proclaims. Speaking to the Mini World Cup winners, Solomon continues, “Guys, congratulations! It is Sunday school time now, just cross the street and go to the outbuilding. A teacher is waiting for you. You need to be strong to conquer the devil every time”.

Kids dressed in the national colours of South Africa, Nigeria, Ghana, Cameroon, and some of the European football clubs, stand in a line like players on a pitch, and then walk out with piano-organ music and the soft voice of the choir in the background.

Cars parked along the fence of the red brick Church building flaunt flags of the six African representatives of the 2010 Soccer World Cup. Passers by carry mini banners and flags to display their loyalty to football teams; it is impossible to ignore the excitement brewing for the soccer tournament.

Sunday school is set up like a soccer field. There are two removable goal posts set up in the square, three balls lie on the ground and chairs surround the pitch in a room decorated with pictures of Jesus Christ and his apostles. Norman Mangena, the head of St Mark’s Sunday school explains why the church, that was once reluctant to accept football indoors, was ‘wooing’ football now.

“We are using the soccer platform to send our message to more people because the World Cup is going to be watched by millions of people. This is the opportunity for me to wear a South African National jersey with a message, ‘Jesus loves you’. If it comes out on TV, it will reach millions of people,” says Mangena.

Hombolani Charaa, an 18-year-old Sunday school teacher says, “Since Fifa announced the 2010 World Cup will be held in South Africa, everyone is focused on football. You have football everywhere and children are more and more attracted by football. If we use ordinary words our message won’t get across, but use a ball as a tool, then it works so far … but too much football is not good!” she exclaims as she ducks to avoid a ball kicked by Thulani Bryce, one of the young players.

“I am the captain of St Mark’s team, we won yesterday and I scored two goals,” Thulani boasts. “Are you here to recruit young soccer players? You can write my name, I want to be a player, Michael Essien is my idol.”

The love of football has permeated every organisation, institution and people group in South Africa and churches are no exception. Is it idol worship or a means of communicating the message of the gospel.

This articel was published in Mail and Gaurdian read the full artical here

As jy ‘n kaartjie wen …!

Written by webmeester on . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010

Dié week, Dinsdag, is daar ‘n kompetisie op Jacaranda 94.2. Stuur ‘n sms met ‘n sleutelwoord en jou naam na die nommer toe en jy kan kaartjies wen vir wedstryd 17 tussen Suid-Afrika en Uruguay; dis vir Woensdag op Loftus. Na ek die sms gestuur het besef ek eers wat ek gedoen het en dink ek skielik aan dit – wen ek dié kaartjies beteken dit ek moet saam met oor die veertigduisend sokker geesdriftiges vir 90 minute gaan kyk na ‘n sport wat ek weinig van weet, en om dit af te rond sal daar die oorverdowende getrompetters van vuvuzelas wees en ek kry epos na epos met foto’s van sneeu in die Kaap en die weerburo voorspel dat dit die koudste aand nog gaan wees. “Hoe doen mens dit aan jouself..” wonder ek. Te laat. Jacaranda bel en laat my weet dat ek die kaartjies gewen het. O weë, wat nou, nou moet ek gaan.

Woensdagoggend is ons in die strate en koop al die moontlike parafernalia, SA vlag, Bafana Bafana hempie, die “real deal” nogal, ‘n lekker warm serp, ook in ons landskleure, handskoene vir die koue en ‘n vleeskombers wat ook lyk soos ons landsvlag. O ja, en moenie die vlaggie ding vergeet wat op die wang geplak word nie.

Ons parkeer die motor, klap ‘n toon die straat af oppad Loftus toe, stap verby verskeie ondersteuners van nie net Suid-Afrika nie maar Uruguay en verskeie ander lande. In die verte druis die vuvuzelas en elke nou en dan word ek tot die hier en nou terug geruk wanneer iemand sy vuvu hier benewens my blaas. “Ek beter daai oorpluisies byderhand hou…” dink ek. Tot my verbasing is als goed georganiseer, die sekuriteit is streng maar die mense is vriendelik. Ons is deur sekuriteitspunt een, “so far so good” en by die hekke word ons weer deursoek, maar dit pla my nie. Die beamptes help ons een na die ander tot ons ons sitplekke vind, blok P, ry K sitpleknommers 24 en 25; tussen hordes geesdriftige “fans”. Kort voor lank is ons in gesprek met Andy, ‘n swartman wat sy vrou by die huis gekos het om die wedstryd te kom kyk. ‘n Gawe man. Hy word ons persoonlike wedstryd interpreteerder. Die fluitjie blaas en die skare gaan mal en die wedstryd is aan die gang. Ons almal weet wat die verloop van sake was, ons het verloor, 3-0.

Nou, die ironie. Ek dink terug. Ek was op Loftus om ‘n Fifa Sokker Wêreldbeker  wedstryd “live” te gaan kyk saam met meer as 42 000 mense en ek kyk terug en kan in alle eerlikheid sê, ek is bly ek was daar, ek is bly ek het die ervaring gehad, ek is bly ek kon een wees met soveel sokker geesdriftiges. Ek het hoendervleis gekry toe ons die volkslied gesing het en die duisende Suid-Afrikaanse vlae wat orals rondgeswaai het, het my met ‘n warm gevoel in die hart gelos op een van die koudste aande van ons winter sovêr. Vreemd? Ja beslis. Want sien, dit was iets wat ek nie deel aan wou hê nie en kyk nou, die Here besluit anders, maak die deure oop dat dit wel moontlik word en my laat met ‘n belewenis wat ek sekerlik nooit in my lewe sal kan en of wil vergeet nie. Ek is trots Suid-Afrikaans en dink vanaand dat Suid-Afrika trots kan wees op wat in die wêreldbeker vermag is.

Die laaste gedagte wat ek hieroor het. As ons oor grense wil gaan en oor grense wil uitreik en wil verskil maak, het ons soos wanneer ons oor landsgrense reis ‘n “paspoort” nodig, soms ook ‘n visum,  as’t ware toestemming nodig om daarheen te reis. My “paspoort” in die geval is sekerlik dat ek ‘n Suid-Afrikaner is, maar “die aansoek vir die visum” was die sms wat ek ewe braaf gestuur het en het dit toe maar aan die hemelse ambassade oorgelaat om te besluit of ek kan of nie kan gaan nie. Nou is ek dankbaar dat ek daarheen kon reis, dat ek dit kon meemaak en terug kon kom, soos na enige ander vakansiereis, met hordes foto’s om te wys, “Ek was daar.”

Ek soek verder vir geleenthede om uit te reik, ‘n verskil te maak, verteenwoordiger te wees van Sy Koninkryk en die grense wat ek self daar gestel het verder en verder te skuif en hopelik eendag te sien verdwyn.

– Douw Prinsloo, Doornpoort, Pretoria

Ontdek die welwillendheid onder mekaar met die WB

Written by Frederick on . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010

Dit is ongelooflik, wonderlik, fantasties, fabelagtig, groots, great, amazing om die Wêreldbeker toernooi in ons eie land te kan hê. In die moderne era is dit ’n eenkeer in ’n leeftyd ervaring. Die oomblik in 2004 toe ek hoor die toernooi is vir ons in Suid-Afrika gegee, het ek in Philippolis se pastorie voor die TV gesit en die trane het oor my wange geloop

Ek sit met my Bafana-hemp (my Manchester United hemp is vir eers in die kas gebêre) en kyk of Spanje hierdie Wêreldbeker kan wen. Duidelik nie sommer moontlik nie! Ek wag vir vanaand se “grote”, Suid-Afrika teen Uruguay. Ons landsvlag hang teen die muur en my vuvuzela is gereed vir die volgende Suid-Afrika doel. Ons familie het reeds die eerste van ons vyf wedstryde gaan kyk.

Die eerste Wêreldbeker toernooi wat ek op TV gevolg het, was in 1974 toe ek vir ’n jaar in Oostenryk by my ouma-hulle gewoon het. Duitsland het Nederland 2-1, in Duitsland gewen!fana-hemp (my Manchester United hemp is vir eers in die kas gebêre) en kyk of Spanje hierdie Wêreldbeker kan wen. Duidelik nie sommer moontlik nie!

Hiermee wil ek dadelik my bona fides op die tafel plaas. Ek is ’n sokkerondersteuner!

Dit is ongelooflik, wonderlik, fantasties, fabelagtig, groots, great, amazing om die Wêreldbeker toernooi in ons eie land te kan hê. In die moderne era is dit ’n eenkeer in ’n leeftyd ervaring. Die oomblik in 2004 toe ek hoor die toernooi is vir ons in Suid-Afrika gegee, het ek in Philippolis se pastorie voor die TV gesit en die trane het oor my wange geloop. Maar in daardie tyd was die meerderheid Afrikaanssprekendes negatief. Die reaksies wat ek gekry het: ons gaan dit nooit kan doen nie. Die stadions gaan nie klaar wees nie. Die Bafana span is ’n grap. Min was positief en opgewonde oor hierdie geleentheid. Hierdie afkondiging het ook oor die algemeen by die meeste Afrikaanssprekende kerke verbygegaan.

Vyf jaar later toe die trekkings vir die groepindeling gemaak is, het daar nog altyd ’n negatiwiteit oor baie hier gehang. Dit gaan nie werk nie. Die stadions gaan nie reg wees nie. Die paaie gaan nooit klaar wees nie. Dit gaan ’n mislukking wees. Toe begin die legkaart stukkies inmekaar val. Die prentjie word al duideliker. Die Wêreldbeker is ’n werklikheid, dit begin regtig oor ’n paar weke. Die stadions is klaar. Die paaie reg. Die spanne begin opdaag. Die Suid-Afrika vlaggies begin op al meer motors en in al meer besighede wapper.

Hoe nader die openingsdag kom, hoe meer positief en opgewonde raak almal, ja ook die Afrikaanssprekendes. Ek kry die een sms en Facebook-opmerking na die ander: die gees het my ook nou getref, die gogga het my ook nou begin byt, die vibe is great. Daar het ’n positiwiteit oor die land begin spoel, wat absoluut wonderlik is. En toe breek die groot dag aan. Almal is hier en alles is reg, die vuvuzelas blaas, die volkslied gesing en die bal word afgeskop. WOW!!! Ons het dit gedoen! Dit is regtig hier!

Kerke het intussen ook groot ingekoop om hierdie geleentheid te gebruik. Oral is daar die afgelope paar weke inligting oor die een na die ander sokkerland aan gemeentes voorgehou. Daar is vir hulle voorbidding gedoen. Daar is vlae opgehang. Daar is sports- en sporttoernooie gereël. My seuns het juis vandag binnehuisesokker, gereël deur ’n gemeente hier aan Wesrand, gespeel. Daagliks word daar vir die week by ’n laerskool hier om die draai ’n geleentheid, gereël deur verskillende denominasies, vir die gemeenskap se kinders aangebied. Aangesien die skool ’n binne ’n armergemeenskap plaasvind kry so 300 kinders daagliks ook iets vir middagete.

Wat is die langtermyn gevolge vir ons? Ek wil nie oor die infrastruktuur of toerisme of ekonomiese sy praat nie, maar juis oor wat dit aan die psige van ons Suid-Afrikaners gaan maak.

Ons het nou vir die eerste keer die wêreld IN Suid-Afrika ervaar. (Nee, in 1995 was die wêreld nie hier nie. 95% van die lande wat hier was, was deel van die ou Britse ryk. En net voor iemand dink ek is teen rugby – ek was bevoorreg om die openingswedstryd by te woon! En ons familie het vir jare seisoenkaartjies op Nuweland hoofpaviljoen gehad.) Oral is daar nou feesvierende wêreldburgers wat ons drumpel deurtrap. Ons ontmoet mense van oral en besef ONS is regtig deel van hierdie wêreld. Ek glo dat ons in die toekoms nie meer sal dink en voel ons is hier aan die suidpunt van die wêreld, vergete deur almal nie. In die erediens preek ons gereeld oor wêreldsending, bring die Goeie Nuus na die hele wêreld en nou sal dit makliker wees om lidmate daarvoor te motiveer.

Die deurbraak wat met die Blou Bulle se twee wedstryde in Orlando gemaak is, word deur hierdie wêreldbeker voortgesit. Vir die eerste keer kom groot aantal Afrikaanssprekendes op ’n kuierbesoek aan plekke soos Soweto. Mense kom agter maar dit is eintlik ’n positiewe ervaring. Ek glo die vrees vir hierdie plekke gaan al minder word en gaan dit moontlik word dat ons as kerke makliker ons lidmate gaan kan help om gemeentes in die ander gemeenskappe te gaan besoek en bande daar op te bou.

Ons gaan in hierdie tyd op die paviljoene, tussen mede-Suid-Afrikaners sit en agter kom daar is ’n welwillendheid tussen mense van alle kulture en tale van Suid-Afrika vir mekaar. Ons gaan saam as toeskouers langs die veld sit. Ons gaan iets van ’n bymekaarwees beleef wat ons nooit ooit andersins sou ervaar het nie. Dit gaan ons in die toekoms help om makliker met mekaar te kan gesels. Ons gaan oor die grootste wêreldgebeurtenis op ons stoep met mekaar kan praat. Ons gaan dit nog vir jare kan doen. Ons gaan met mense kan deel waar ons met die openingswedstryd was. Ons gaan kan gesels oor ons gevoel toe Suid-Afrika amper vir Mexiko gewen het. Ons gaan vir jare mense uit ander kulture kan ontmoet en iets hê om oor te gesels.

As ’n slotopmerking: Dalk net help hierdie wêreldbeker ook die Afrikaanssprekendes om te aanvaar dat Afrikane wel groot dinge kan vermag. Dalk, net dalk, kan ons saam in die land woon en gelukkig wees en saamwees, maak nie saak wie regeer nie!

Stellenboschers gaan kyk sokker in Khayamandi

Written by Frederick on . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010

Toe Shabalala die doel skop het ‘n daar emosie los gekom in ons wat ek nie geweet het bestaan nie. Velkleur was nie ter sprake nie, ons was ‘n gemeenskap van swart en wit wat mekaar omhels het in ons vreugde. Ek het nie gedink dit kan op Stellenbosch gebeur nie! Ons land se mense wil uitreik na mekaar, die Wereldbeker het die deur na mekaar oopgemaak.

Ons het Vrydag die wedstryd tussen BAFANA en Mexiko in Khayamandi, die tradisionele swart twonship vanStellenbosch gaan kyk. Ongeveer 25% van ons was blankes watdie Afrika ervaring van sokker kyk wou meemaak. Ons het in ‘n gepakte Amazink Eatery die wedstryddopgehou as deel van ‘n baie entoesiastiese groep BAFANA ondersteuners.

Met die sing van die volkslied, ook die Afrikaanse deel, het ons almal uit volle bors gesing in ‘n gedeelde ervaring van nasionale trots. Ons is meegevoer deur die musiek. Telkens het dietoeskouers spontaan ‘n lied begin sing om die Mexikane aan te moedig om die deur oop te maak vir die BAFANA strickers. Wel dit het gewerk. Die vuvuzelas word soos musiek instrumente geblaas om begeleiding te gee aan die liedere wat gesing word.

Toe Shabalala die doel skop het ‘n daar emosie los gekom in ons wat ek nie geweet het bestaan nie. Velkleur was nie ter sprake nie, ons was ‘n gemeenskap van swart en wit wat mekaar omhels het in ons vreugde. Ek het nie gedink dit kan op Stellenbosch gebeur nie! Ons land se mense wil uitreik na mekaar, die Wereldbeker het die deur na mekaar oopgemaak.

 

TUG Prayer meeting at Moses Mabhida Stadium

Written by Frederick on . Posted in Wêreldbeker Sokker 2010

MORE than 15 000 people gathered at the Moses Mabhida Stadium in Durban yesterday in a day of prayer for the stadium and the city ahead of the 2010 Fifa World Cup, and a call for peace and stability in South Africa.

The prayer meeting was organised by The Ultimate Goal (TUG), a group of volunteers bringing churches together by offering various activities for churches to be involved in.

Following an opening prayer from Pastor John Benn that blessed the nation and the stadium, audience members were treated to an hour of song and dance, which included a group of local schoolchildren performing the Diski Dance.

Keynote speaker Michael Cassidy, the chairman of the African Enterprise Leadership Training Centre in Pietermaritzburg, then addressed the crowd.

 

The death of AWB leader Eugene Terre’Blanche and the racial tension that the country has recently experienced prompted Cassidy and the KZN christians in the audience to pray for unity and stability ahead of the World Cub

Cassidy urged South Africans to move past racial lines at a time that he considers unity to be of the utmost importance.

“We musn’t refer to each other as blacks, whites, coloured or Indians, but as South Africans,” Cassidy said.

He went on to say that death and life are in the power of the tongue, and that the country would benefit from people learning to control what they say.

In addressing the issue of Julius Malema, Cassidy said: “Malema is a talented young man who is out of control and needs to give his life to Jesus Christ”, to which the audience responded with a loud applause.

Cassidy also pleaded with AWB members to stop entertaining ideas of revenge as he believes this to be a time for forgiveness and reconcilliation.

Among the dignitaries present were IFP leader Dr Mangosuthu Buthelezi, eThekwini Mayor Obed Mlaba and Jo-Ann Downs, KZN leader of the ACDP.

The Witness spoke to Downs, who said the current racial anxiety in the country has the potential to explode if significant measures are not taken to stop it.

She recalled how the country was united in 1994 during a time of political instability.

“In 1994 we had incredibly responsible leadership and we had people praying. This is exactly what we need at a time like this.”

Connect here for more TUG news