Gesamentlike Ringstoer – Tulbagh

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Ons besoek St.Geoges Katedraal en word oa bekendgestel aan ‘n Afrika Ikoon( sien foto). Verer besoek ons die Grootte Kerk en die  Wynberg Gemeente (VG en NG saam).

Ons wou ook Robbeneiland besoek maar dit reën uit. Verder besoek ons die Oseanarium, fliek, Groot Constantia kelder leer om wynwaardering te doen (sien foto langsaan), teater, en sluit die toer af met gesprekke by die Kweekskool met Media24 se hoor uitvoerende beampte (Francois Groepe), Prof Elna Mouton en Coenie Burger.

Al hierdie afsprake is vervleg met heerlike uiteet, saamkuier, bid en saamry in ‘n minibus! Ons het  in ‘n heerlike huis tuisgegaan op die besondere Schoenstatt klooster-landgoed in Constantia.

Wat het die ouens beleef?

  • Freddie Swart (Bella Vista VGK- Ceres): “Dit was vir my wonderlik om so saam met mede kollegas te wees.”
  • Mario Ferris (VGK – Op die Berg): “Dit was ‘n besonderse toer met vele hoogte punte. Twee staan uit: die saam kuier met eie en mede kollegas, ‘n ‘bonding’ ervaring waarsonder die herenigingsproses in eie kring veel armer sou wees. Tweedens was daar die besoek aan die Groote Kerk in Kaapstad. Die storie van die gemeente, oud en nuut, soos vertel deur  Andre Olivier het my met nuwe hoop gevul.”
  • Armand Crous (Wolseley): “Die kameraderie tussen die leraars.  Die heerlike saamkuier, lag, ernstig wees – in alles kon ‘n mens die eenheid wat ons in Christus is, ervaar.
  • Die besoeke aan die 3 gemeentes (St Georges Katedraal, Groote Kerk en Wynberg).  Die Here is so duidelik besig om elke gemeente binne hulle konteks te lei en te stuur soos wat Hy weet dit vir die Koninkryk die beste is.  Die gemeentes (al drie “stadsgemeentes”) is verskillend in hulle aanslag en bediening, maar eenders in hulle gesindheid: alles tot eer van die Here.
  • Frankie Gerber (Ceres-vallei): “Vir bou van eenheid tussen kerke is dit nodig dat predikante mekaar as mense leer ken wat saam lag, eet, ontspan, bly in eilandsituasies vir sessies van minimum 2-3 dae; Hieruit ontwikkel vriendskappe, ontdek mense mekaar as persone wat baie in gemeen het; So groei vertrouensbande waar mense kan oopmaak, vertroue kan groei en begrip vir mekaar kan ontwikkel.
  • Myns insiens was die grootste sukses dié week dat ons nie op formele manier per agenda teenoor mekaar gaan sit het om bepaalde probleme op te los nie, maar langsmekaar iemand anders ‘ontdek’ het wat baie nader aan jou is as wat jy wil besef; Formele samesprekings volg informele saamkuier, saamdoen en saam ervaar.
  • ‘n Mens besef met so ‘n geleentheid dat verskille relatief is. Om saam ‘n Anglikaanse Nagmaal te waardeer bind ons aan mekaar en sommer aan die band van ekumene. Die ryke tradisie van die Grootte Kerk (waar nog nie een VGK leraar van hierdie groep was nie) was treffend. En om te dink dat beide “kerke” soveel jare daar saam, as een ligaam aanbid het.
  • Om saam te eet in ‘n netjiese eetplek laat mens besef ons almal deel in gewone uitdagings van kinders wat studeer, rekeninge wat betaal moet word, uitdagings en verwagtings in die gemeente. Die bederf van ‘n gratis ete en vertoning in die Baxter maak die deure oop vir ‘n ander openheid. Gesprekke ontstaan sonder pretensie en daar word gelag oor gewone menslike goed wat nooit opduik by formele vergaderings nie.

Ons groet mekaar met warmte en besef die saamwees was goed. Die Pinkster moegheid het plek gemaak vir gedeelde ervarings wat niemand van ons kan wegneem nie. Die Gees se werking was dalk anders; nie te meet in ‘n besluit of belydenis nie maar in gewone broederskap en liefde… Jesus het immers opgemerk dat die mense sal weet wie se dissipels ons is as hulle sien hoe lief ons mekaar het.

Wat sal dit vir jou moontlik maak om terug te keer NG Kerk toe?

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Dit is nou twintig jaar later. Die lewendige, ondeunde gelaat van die dinamiese man aan die oorkant van die ontbyttafel het sigbaar ouer geword, die plooie meer sigbaar. Maar die gesig wat pret en vreugde uitstraal, die spontane glimlag, het dieselfde gebly.

    Twintig jaar later. Vandag sit ons in ‘n plattelandse hotel en nuttig saam ontbyt. Twee dekades gelede was hy ‘n jeugdige ouderling, ongetroud, in die gemeente waar ek destyds gedien het. Sedertdien het hy verhuis na ‘n ander Oos-Kaapse dorpie, en woon nou al meer as 15 jaar hier.  Intussen is hy getroud, het die pa van vier kinders geword, en is lid, nee, ‘n senior leier, van ‘n groeiende charismatiese gemeente op hierdie plattelandse dorpie.

    Ons paaie het gisteraand onverwags weer gekruis. Gelukkig realiseer die impromptu ontbyt-uitnodiging.  Ek is nuuskierig en wil sommer vroeg in die gesprek weet waarom hy charismaties “gedraai het”?

    “Tien jaar gelede het ek en my vrou besondere dinge van die Here begin beleef”, kom die antwoord – sy gesig nou ernstig. “Die Here het ons diep bewus gemaak dat Hy beslag lê op ons lewens, dat ons nooit ware geluk sal smaak as ons onsself nie voeg in sy roeping vir ons lewens nie, dat ons Jesus radikaal moet navolg. Die honger om Hom te dien, het meer en meer intens geword.  Ons het as egpaar ‘n duidelike roeping ontvang: ons moes uitreik na kinders en hulle begelei in ‘n verhouding met die Here”.

    Is dit nuut?, vra ek.  Julle was tog destyds ook betrokke by die jeugbediening van ons gemeente?

    “Ja, maar nou het dit ‘n passie vir kinders van alle kleure en geure geword. Ons het bewus geword van die nood in die township, van jongmense en kinders wat prakties gesproke haweloos is, die slagoffers van bendegeweld, van verbrokkelde huise, kinders vir wie weinig mense werklik omgee, en na wie niemand uitreik nie. Kinders wat nooit spesiaal voel omdat hulle die onverdeelde aandag van belangstellende volwassenes beleef nie.  Kinders wat nie liefde ervaar nie.”

    In hierdie tyd het die Here ons sy liefde vir ons op ‘n werklik intense manier laat beleef. Ons kon bars daarvan: dat die grote God vir ons omgee. Ons liefhet!  Aanspraak maak op ons lewe. Vir ons liefde en seën gee sodat ons dit kan deel met ander.  Ons het spesiale ervarings met die Here gehad.”

    Ek is nou direk in my vrae – ons het mekaar immers goed geken, en vind steeds aanklank by mekaar: “Hoe vervreem so iets jou van die NG Kerk?”.

    “Eenvoudig”, sê hy. “Ek was naïef genoeg om hieroor te praat tydens kerkraadsvergaderings en by ander byeenkomste met gemeentelede. Ons het getuig, ons was opgewonde, ons het gebid dat ander ook hierdie soort ervarings met die Here sal hê.  Ons het vriende genooi om saam met ons uit te reik – om skole te besoek, met kinders te praat, geleenthede vir kinders uit ander dele van die dorp te reël….”

    “Toe kry ons die trekpas.  Tydens ‘n kerkraadsvergadering het een van die senior ouderlinge, ‘n boere-oom, vir my gesê ons hoort nie langer in dié kerk nie.  Ons skep onrus, ons moet gaan.”

    Ek kan my ore nie glo nie. “Moenie vir my sê julle het vir die omie geluister nie?”, sê-vra ek.

    “Jy weet dalk nie hoe dinge werk op ‘n konserwatiewe dorpie nie”, sê my vriend.  “Ons het geweet ons doppie was geklink. Dalk het ons oorreageer, maar ons het dadelik bedank.  Vir geruime tyd was ons prakties kerkloos, maar mettertyd het ons deel geword van ‘n nuwe, charismatiese kerkplanting op die dorp.”

    Nou loop ons gesprek baie draaie en hy vertel uitvoerig oor die groei van hul nuwe gemeente.  Interessant genoeg het hulle deur al die jare ‘n goeie verhouding met hul voormalige NG dominee behou. “Eintlik was dié dominee die afgelope tien jaar steeds my mentor, totdat hy ‘n ander beroep aanvaar het, ofskoon hy magteloos was om my as lidmaat te beskerm”.

    Aan die einde van ‘n lang gesprek, vra ek: “Wat sal dit vir jou moontlik maak om terug te kom NG Kerk toe?”

    Hy betrap my onkant:  “Dié dag dat die NG Kerk op hierdie dorp besef sy bestaan nie slegs vir haar lidmate op hierdie dorp nie, maar dat sy geroep is om die gemeenskap te dien.  Dié dag wanneer die kerk die Here se liefde ongekwalifiseerd met die mense rondom hulle begin deel, oop arms het vir diegene wat anders as hulle is, maar die kerk nodig het, en verstaan dat hulle geseën is om tot seën te wees.”

    “Ek dag jy sou verwys na ‘n leerstelling of twee, of na ‘n dramatiese geestelike ervaring?”, stamel ek.

    Die lagplooitjies trek saam en verlewendig die ondeunde gelaat. “Liefde, diens, en die seën van ons naaste IS mos die belangrikste leerstelling én die hoogste ervaring van ons geloof”, glimlag die man wat soveel vreugde uitstraal.

 

Vreemdeling-vriend ‘n Getuienis

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Vreemdeling-vriend : ʼn getuienis

Stan Voges

Tydens die Xenofobia het ons plaaslike N G Kerk veilige verblyf in een van ons lokale gebied aan ʼn aantal Zimbabwiërs.  Sodoende woon hulle ons eredienste by en gebruik ook Nagmaal saam met ons.
Tydens hierdie gebeure ontmoet ek vir Clifford en Sheila.  Ons begin ʼn verhouding bou en hulle word ons vriende.  Ek ontdek in hulle twee weergebore kinders van die Here met hulle vertroue net op die Here.  Dit was my voorreg om hulle van lewensmiddele te voorsien want hulle het regtig niks gehad nie.  Die dankbaarheid was onbeskryflik groot.  Die res van my familie het ook betrokke geraak,
Hulle is vir my so ʼn volmaakte voorbeeld van vertroue op God.  Hulle bedel nooit, al gaan dit hoe moeilik, en sodoende sien ek hoe God vir Sy kinders voorsien.  Hulle lewer ook getuienis tydens ʼn erediens en Clifford haal aan uit 1 Konings 1 : 50 waar Adonia aan die horings van die altaar vasgehou het.  So was ons gemeente en kerk ook vir hulle ʼn veilige vesting na al die ontberings in hulle eie land.  Hulle het skuiling kom soek en God se liefde aangevoel.
Ons tema van hierdie jaar is “God se liefde dring ons” en ek het dit nou ervaar in my verhouding met hulle.  Somtyds vra ek myself af “Hoekom uitreik”?, dan kom die antwoord net onomwonde:  “God se liefde dring my”.
“A stranger is just a friend you do not know”, maak nie saak wie of wat hy is nie of wat sy velkleur is nie.

Uitdaging van ‘n bekende uit die Vreemde!

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Donderdag, 26 Februarie 2009 04:00 
Om in ‘n bitter koue, sneeu bedekte Minnesota deur Vusi Mahlasela met eg Suid-Afrikaanse township folk, blues en soul musiek getrakteer te word is al klaar genoeg om jou siek van verlange huis toe te maak.  Maar as iemand jou nog boonop tydens die agterna ontmoeting met die orkes met ‘n verontwaardigende “Het ek reg gehoor dat julle ook Suid-Afrikaners is?” in Afrikaans groet, dan kry jou hart ‘n ekstra stuiptrekking.

Sy het aan die anderkant van die apartheidskleurgrens grootgeword as ek, en is nou ‘n Humphrey fellow by die Universiteit van Minnesota a.g.v. haar werk in homeless shelters en met domestic violence slagoffers (vroue en kinders) in die Kaap.  Terwyl ons mekaar in Afrikaans leer ken, hoor ek my dogter in Zoeloe gesprek voer met Vusi, en skielik is ek buitengewoon sentimenteel oor die uniekheid van Tutu se reenboognasie.

En nou, ‘n paar weke later, op ‘n Woensdagaand in my tuisgemeente hier in Minnesota (‘n Episcopal gemeente), sit ek en my nuwe vriend uit die Kaap langs mekaar in ‘n Aswoensdag erediens.  Sy met haar nuwe wortels in die Anglikaanse gemeenskap in die Kaap vanuit ‘n Baptiste agtergrond, en ek as ‘n NG predikant in ‘n liturgiese moment in die kerkjaar wat vreemd is aan my gereformeerde tradisie.  En skielik ervaar ek en my nuwe vriend uit Woodstock in die Kaap ‘n dieper identiteit wat veel meer kosbaar is as ons Suid-Afrikaanse konneksie.  Ons kan langs mekaar staan om die as-kruis op ons voorkoppe te ontvang, mekaar omhels eerder as met die hand groet tydens die “sharing of the peace”, en na mekaar uit dieselfde beker drink tydens die eucharist bediening.

Ons vind ons eenheid in die begin van Lydenstyd met ‘n klem op verootmoediging, berou, en bekering.  Ons vind ons gesamentlike identiteit in die kruis van die doop.  En ons vind ons toekoms in die pynlike oorkoming van die 1857 oomblik van swakheid langs die nagmaalstafel.

Is ons gesukkel aan gemeentelike identiteitsvorming te wyte aan ‘n liturgiese verarming, wat ons nou probeer red met ‘n narcissistiese klem op self-ervaring en vermaak in ‘n pragmatiese kultuur van wat werk?
 

Wie of wat is die kerk in ‘n sekulere samelewing?

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Zebra Uitwisseling
Besoek aan Nederland November 2008
Jaco Coetsee


Hierdie verslag moet gelees word teen die agtergrond van die volgende addendums: “Wel en wee van n straatpastor in Urecht”   en “Verslag aan kerkraad van besoek aan Nederland November 2008”.


In hierdie verslag wil ek konsentreer op net een aspek van die besoek wat my die heeltyd laat nadink het, en dit is die vraag: Wie of wat is die kerk in n sekulere samelewing? Of anders gestel: Wat is die unieke en eiesoortige identiteit van die kerk binne n sekulere samelewing wat geen tekort het aan hulpdienste en skynbaar talle singewende instellings nie.


Die vraag het vir my gestalte gekry toe ek een aand saam is  met Erna  na n openbare vergadering  in n gemeenskapsaal binne die stadswyk waar sy werk. Die doel van die vergadering was om  inwoners bekend te stel of op te dateer oor die verskillende gemeenskapsdienste wat beskikbaar is.   So het instansies soos die volgende spreekbeurte gekry: polisiediens, maatskaplike werkers, jeugaksies, ondersteuningsdienste vir bejaardes, finansiele adviesdienste,  interkulturele ontmoetingsaksie,  oefeninggroep ensomeer.  Gemeenskapsdienste dus wat die volle spektrum dek van die fisieke en emosionele behoeftes wat binne n gemeenskap bestaan. My gevoel was dat daar geen skuiwergate in die behoefteprofiel is nie – alles wat KON is aangespreek deur een of ander hulpdiens.  


Erna is voorgestel as “buurtpastor” sonder enige verdere verduidelikings of kwalifikasies. Sy is duidelik tuis binne die kring van hulpdienste, het goeie kontak met die meeste verteenwoordigers of het die aand genetwerk met instansies.  Soos al die ander, het sy n minuut of wat geleentheid gekry om haarself en haar werk voor te stel en sy het iets gesê soos dat sy beskikbaar is vir enige persoon met enige probleem op enige tyd….sonder verdere kwalifikasie.   Ek het aanvaar dat die aanwesiges weet wat n buurtpastor is….en tog het ek later ook gewonder: wat IS in werklikheid Erna se identiteit?  (Terloops, sy is allerwee in die buurt bekend as “onze Erna” – dus bemind en geliefd en beslis n “teenwoordigheid”)


Terug nou by die vraag: wat IS n buurtpastor, wat IS die KERK binne die dampkring van allesdekkende gemeenskapsdienste wat vir alle praktiese doeleindes alle menslike behoeftes aanspreek?  Wat maak die buurtpastor ANDERS? Wat maak die kerk ANDERS? Wat bied die kerk wat die maatskaplike werker of enige ander diensinstelling nie beter kan doen nie? Wat bied die KERK by so n gemeenskapsvergadering wat sy eiesoortigheid bevestig en ast ware in relief bring teenoor ander instellings? Veral nog as dit binne n sekulere samelewing is wat nie “behoefte” het aan die sogenaamde geestelike nie?  Of, HET hulle dalk n behoefte……en by wie of wat sal hulle gaan kers opsteek?


Ek het meermale gewonder: wat sal gebeur in so n sekulere gehoor as een van die diensaksies  (in hierdie geval die buurtpastor, kerk) opstaan en iets sê soos: “Ek verteenwoordig ons soeke na die transendente, na dit wat ewig en geestelik is. Ek is daar vir elkeen wat vra na God, na sin, na vergifnes, na holistiese vernuwing van gees en liggaam. Ek is daar om te bid.  Dit is my vernaamste taak. Ek werk saam met al die diensinstellings waar nodig….en ek bid vir elkeen. Almal wat saam met my op reis wil gaan op soek na HIERDIE geestelike dimensie,  kom maak gerus na die tyd n afspraak en kry my visitekaartjie. “


Ek dink nie Erna kon haarself anders aanbied as wat sy gedoen het nie. Ek ken die mense en die gehoor nie goed genoeg nie.  Ek meen wel dat mense , OF op grond van vorige ondervinding OF op grond van intuisie sou weet dat Erna die transendente verteenwoordig.  AS dit so is,  waarvoor sou hulle haar kom besoek? Hoekom by haar en nie die talle ander dienste met uitstaande en gemotiveerde personeel nie?  Bloot omdat hulle van Erna as persoon hou……of omdat hulle in haar die KERK, die TRANSENDENTE,  die GEESTELIKE, die EWIGE verteenwoordig sien? Erna hou n nagmaalsdiens in die kapel in die middel van die buurt……en DIT doen geen ander instelling nie……


Erna is DAAR vir mense…..dink ek, soos sy bedoel: DAAR soos God DAAR is. Op watter oomblik gaan die saamwees met Erna vir n sekulere mens in n bewussyn oor van die DAARWEES van GOD in Christus ?  Is die swyende saamwees en daarwees genoeg…..of kom daar n oomblik dat die kerk, die pastor, verbaal die inhoud van die openbaring van God, die Skrif, begin kommunikeer?  En die oomblik as dit gebeur, sal jy die sekulere persoon vervreem …….of verbyster tot geloof?


Vir MY (maar ek is nie sekuler nie) IS Erna as buurtpastor, IS Carol as gemeentepastor en IS Wieke as straatpastor die lewende kerk.  Maar, hulle IS dit ook in die sekulere samelewing waar hulle elkeen , op hulle eie manier en op hulle eie tyd (God se tyd?) die transendente en onsigbare God LEWEND maak vir mense in daad….en woord,  in gesprek en gebed.  n Moeilike taak, sou ek sê.  Maar, was die kerk nie maar altyd net soutkorrels in n groot mengbak nie? En beweeg die lewende Here nie in en deur hierdie drie getuies deur die strate van Utrecht nie?


Dit lyk my, na alles, asof die kerk se UNIEKHEID steeds en altyd daarin sal lê, al lewer jy watter wonderlike maatskaplike diens, om uiteindelik heen te wys na die transendente, na God….beter nog God in Christus.

Energiepunte in gemeentes

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Waar en hoe het die Here op verrassende maniere deur gemeentes gewerk in 2008?

Tydens die Communitas-spanvergadering-in Nov 2008 het ons nagedink oor tendense wat ons in gemeentes waarneem. Ons het besluit om oor die volgende geloofsonderskeidende vraag na te dink en verhale te vertel: Waar en hoe het die Here op verrassende maniere deur gemeentes gewerk vanjaar?

Ons ervarings en verhale is natuurlik gestempel deur ons dienslewering aan gemeentes die afgelope jaar. Ons is as span genooi om vanjaar met ‘n verskeidenheid van gemeentes en predikante in verskillende kontekste op pad te gaan. Ons het dieper probeer kyk as die voor-die-hand-liggende na nuwe tendense of energiepunte of punte van dinamiek wat ons kan help om te besluit waarin ons moet belê vir die toekoms. As Communitas Netwerk vat ons mekaar se hande om in ons dienslewering te fokus op hierdie tendense en geleenthede as gawes voortspruitend uit die werk van die Gees.

Ons is deur hierdie verhale geïnspireer en het weer ontdek:

  • dat gemeentes hulleself nie kan bou nie, maar dat gemeentes gebou word deur die werk van die Drie-enige God;
  • at ons tyd nodig het om daaroor na te dink, daaroor te bid en insig te ontwikkel nie, want dis nie iets wat ons doen nie, maar wat die Here onder ons aan die doen is.

Die hoop wat voortspruit uit die werk van die Gees is dikwels ‘n “skugter” hoop.  Jy kan dit maklik miskyk, veral as jy te besig is met jou eie agenda. As jy dit opmerk, kan jy dit as gawe ontvang en sodoende vennote word van die Drie-enige God. Dan sal ons ontdek dat sy las lig en sy juk sag is.

Lees verder oor ons bevindinge op die blog  Padlangs met Gemeentes.

Dit gaan goed met die NG Kerk

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

DIT GAAN GOED MET DIE NG KERK!
(Die vier leraars van NGK Jeffreysbaai besoek gemeentes oor die land – Feb 2007)
Dit het alles om die ontbyttafel begin. Ons vier
Jeffreysbaai priesters saam met ons aide de camps.
Elkeen van ons het ‘n “pastorale hulpleraar” om ons te
help met huisbesoek, bejaardebesoek, siekebesoek en
watter ander besoek ook al van ons gevra kan word. Een
maal per kwartaal ontbyt ons saam, en dan skinder ons ‘n
hond uit ‘n bos uit. So het dit gekom dat een van die
hulpe pas uit Pretoria terug is, waar hy en sy vrou die
nuutste sensasie in Gauteng gaan ervaar het.
“Man, julle moet gaan kyk – dis te wonderlik om te glo!
So professioneel!” Een woord op die ander, en soos dit
met ‘n klomp dominees gaan, besluit ons daar en dan:
Jeffreysbaai se dominees moet noorde toe, om te gaan
afkyk, om te gaan leer, om Jeffreysbaai met nuwe
entoesiasme te kan lei.
Die kerkraad was ingenome met die plan. Sonder enige
vrae het hulle die geld voorsien, en voor ons ons oë
uitvee is ons op die lang pad boontoe.
Ons eerste stop was Bloemfontein, daarna Johannesburg,
tot bo in Pretoria, waar ons sommer ook met ‘n dominee
uit Waterberg kon kuier, weer terug Bloemfontein toe, en
na besoeke aan die leiers van 14 gemeentes, eredienste in
5 gemeentes, en op die koop toe ‘n kursus in Powerpoint
Presentations, was ons terug by die huis.
Vuur en vlam, amper soos Petrus en sy pêlle. Sit jy nou
nog die g(G)ees van Jeffreysbaai se wind daarby, en dit
word al hoe moeiliker om rasioneel en rustig te vertel wat
ons alles geleer het!
Kom ons begin by die ding van die visie. Ons het van
voor af geleer dat ‘n gemeente in elk geval ‘n visie het.
Formuleer jy hom nie, weet jy nie mooi waarheen jy op
pad is nie. Formuleer jy hom wel, gee God vir jou ‘n
kragtige tool, nie soseer om al die eendjies van jou
doelwitte en jou beplanning en jou struktuur in ‘n ry te
kry nie, maar veel meer om jou gemeente se mense saam
te bind en te motiveer en te energeer. Nog belangriker
egter, die visie sê wie ons is, waar ons vandaan kom, en
waarheen ons op pad is. Lidmate wat die visie uitleef,
leef ons gemeente se kultuur en identiteit. Hierdie kultuur
en identiteit word natuurlik bepaal deur die gemeente se
verhaal en mense en leiers en omgewing, maar dit word
ten diepste bepaal deur God self. God het die gemeente
met ‘n doel juis op hierdie plek geplaas, Hy wil hierdie
gemeente stuur om deel te word van dit waarmee Hy
reeds besig is. Ons visie help ons om ons missionêre
identiteit te ontdek en daarnatoe te leef. Dat ons dit kon
leer en prakties kon sien werk is seker die grootste
winspunt van ons besoek.
Dit is dus verskriklik belangrik om niks aan te pak as dit
nie uit die visie uit gegroei het nie. Die visie vertel die
gemeente se storie, en jy kan nie goed doen wat nie die
storie verder neem nie. ‘n Ander woord hiervoor is
“konteks”. Ons het van vooraf besef ons maak in die NG
Kerk te veel van eenvormigheid tussen gemeentes en te
min van die konteks waarbinne gemeentes deur die Here
gebruik word om sy koninkryk te laat kom. Dit sny na
twee kante toe. Die volgende storietjie vertel van die een
kant: Pas na ons terug is hoor ons hoe ‘n groepie
bejaardes in ons gemeente onder mekaar gehoop het dat
die dominees tog net nie met te veel nuwe goed
teruggekom het nie! (Moral of the story: Nie alles wat in
ander gemeentes werk, gaan hier by ons werk nie!) Die
ander kant is egter ook geldig: Dit is krities belangrik om
in ag te neem dat ons konteks voortdurend verander. Ons
kan nie aanhoudend dieselfde dinge doen net omdat dit in
die verlede gewerk het nie. Om hierdie eierdans te kan
loop sal God ons met baie wysheid moet seën!
‘n Gemeentevisie maak ook die lidmate se oë oop vir die
konteks waarin hulle leef. Dit help hulle om met Jesus se
oë daarna te kyk. As lidmate hulle roeping ontdek sien
hulle skielik mense se nood in ‘n ander lig. Die verhale
van gemeentes se gemeenskapsbetrokkenheid was
oorweldigend. Een gemeente het ‘n speelpark op hulle
kerkterrein waar kinders enige dag van die week veilig
kan kom speel, ‘n ander gemeente het ‘n gastehuis wat
huisvesting bied vir hospitaalpasiënte se familie,
speelgroepe en kleuterskole en selfs junior laerskole is
algemeen, ‘n ander gemeente bou ‘n groot lapa waar
enige mens uit die gemeenskap kan kom braai en agter
veilige heinings kan ontspan, en dan praat ons nie eers
van die werkskeppingsprojekte en HIV/Vigs programme
en voedsel- en klere voorsiening en pastorale sentrums
waar enige iets van huweliksvoorligting tot mediese
bystand tot traumaberaad tot geestelike begeleiding deur
professionele hulpverleners uit die gemeenskap gedoen
word nie. As God eers lidmate aan die droom sit is daar
geen keer aan hulle nie.
Die visie gee dus betekenis aan elke enkele gemeente
aktiwiteit. Dit bepaal die eredienste, dit bepaal die
begroting, dit bepaal die manier en die inhoud van die
kategese, dit bepaal die samestelling en funksionering
van die leierspan, dit bepaal die manier hoe die gemeente
se administrasie werk, selfs die pastoraat kry nuwe
betekenis uit die visie. Een gemeente vertel hoe hulle
pastorale sentrum nie sukkel om vrywilligers te kry nie,
want elke persoon wat ondersteun word word gehelp om
te verstaan dat God hulle swaarkry gebruik om weer
ander se swaarkry te help verlig. “By ons”, sê die
dominee, “is pastoraat nie net om mense te troos nie, dit
doen ons ook, maar ons troos hulle deur van hulle
dissipels te maak”.
Die visie bepaal ook die geboue. Net soos wat baie
gesinne na ‘n groter huis moes trek toe die kinders begin
kom, of ten minste aan die huis moes bybou, net so moet
elke gemeente ook maar van tyd tot tyd weer kyk of hulle
“woonhuis” (en ook God sin!) nog voldoen aan die
behoeftes van hulle roeping en hulle konteks en hulle
visie. Ons is getref deur die toeganklikheid vir die
eiesoortige behoeftes van die jeug, die ruimte vir gebed in
2
‘n kapel of ander stil ruimte, en die manier waarop
erediensruimtes ingerig word om mense te help om tuis
en ontspanne te voel. Kerke se geboue word ‘n nuwe
lewensruimte, ‘n familiehuis, by party gemeentes selfs ‘n
geestelike mall met koffiemasjiene, tafeltjies onder bome,
boekwinkels, gedenkmure en inligtingstoonbanke.
Hoe groter die gemeente, hoe belangriker word dit om
doelgerig en bepland te kommunikeer. Kommunikasie
het baie te doen met wat die leiers aan die gemeente sê.
Die gemeentes wat ons besoek het, doen dit omtrent
sonder uitsondering uitmuntend. Die skriftelike
kommunikasie (aankondigings, kalenders,
inligtingsbrosjures, ens) is strykdeur van ‘n hoë gehalte,
professioneel, in kleur, met grafiese voorstellings, prente
en foto’s, interressante en pakkende skryfstyl, uitstekende
drukwerk, ens. Die leiers kommunikeer hulle boodskap
ook op innoverende maniere in die erediens en deur
middel van omgeegroepe en die hele leierskapstruktuur
van die gemeente. Aan die ander kant luister die
gemeenteleiers baie doelgerig en intensief na wat
konkreet in die lewens van hulle gemeenskappe aangaan.
Hulle probeer verstaan wat hulle lidmate se behoeftes is,
maar hulle luister ook na die nood en die vrae van die
omgewing waar God hulle gemeentes geplaas het.
Dit was vir ons lekker om te sien hoe elke gemeente waar
ons was moeite doen om na God se Woord te luister.
Baie volg die luisterseisoen, ander volg die Wandel in die
Woord patroon van die Gestuurde Gemeentes
Vennootskap, van die gemeentes stuur gereeld hulle
leiers op ‘n wegbreek om te gaan stil word en God se wil
vir die gemeente te ontdek. Die geheim is uiteindelik om
die hele gemeente op ‘n reis deur die Woord te neem.
Eredienste, omgeegroepe, kategese en jeuggroepe, almal
luister doelgerig saam na dieselfde tekste en temas.
Hoe groter die gemeente, hoe belangriker is dit om die
diversiteit van die gemeente nie net te erken en daarvoor
ruimte te maak nie, maar om dit te vier as ‘n gawe van
God en om dit in te span om die diverse gemeenskappe
waarbinne die gemeente leef met sy liefde te bedien.
Eredienste word ingespan om die behoeftes van
verskillende ouderdoms- en spiritualiteitsgroepe aan te
spreek, lidmate het ‘n keuse om in wyke of omgeegroepe
bedien te word (alhoewel omgeegroepe by omtrent al die
gemeentes die primêre vorm van bediening aan lidmate
is), en dan is daar natuurlik ritse en ritse verskillende
bedieningsaktiwiteite waar lidmate hulle roeping en
gawes kan uitleef. Lidmate se lewenstyle verskil ook al
hoe meer. Baie is net op Sondae beskikbaar, en daarom is
daar gemeentes wat geen jeugaktiwiteite gedurende die
week reël nie. Alles vind net op Sondae plaas. Aan die
ander kant het party van die stadsgemeentes ontdek ‘n
betekenisvolle groep van hulle lidmate vlug oor naweke
weg van die stad af – hulle is nooit op Sondae in die
gemeente nie. Vir hulle word daar op Woensdagaande ‘n
erediens gereël wat amper ‘n duplikaat is van die
gewonde Sondag oggenddiens.
Groter gemeentes het gewoonlik groter groepe
jongmense, wat dit moontlik maak om meer direk aan te
sluit by verskillende ouderdomsgroepe se spesifieke
behoeftes. Dit het ons veral getref hoe ouers en gesinne
bereid is om lojaal in te skakel by gemeentes wat moeite
doen met ‘n betekenisvolle baba- en kinderbediening.
Van die gemeentes wat ons besoek het spandeer geweldig
baie geld en energie aan hulle kinderbediening – spesiale
lokale, projektors, klankstelsels en voltydse personeel.
Ons was ook by tiener eredienste wat deur omtrent geen
volwassenes bygewoon word nie, gewoon omdat dit so
tienergerig is dat volwassenes daar glad nie tuis voel nie.
Dit was egter ook mooi om te sien hoe hierdie selfde
gemeentes moeite doen om rondom die eredienste ‘n egte
intergenerasionele bediening tot stand te bring, waar
jonges en oues saamkom om mekaar betekenisvol te leer
en te bedien. Die NG Kerk het oor jare ‘n ryk tradisie van
jeugbediening opgebou, en dit word stewig in stand
gehou.
Ons moet ook iets sê oor leierskap. Gemeentes wat
dinamies en vernuwend wil groei kan dit nie doen as die
leiers van die gemeente nie dinamies en innoverend is
nie. Wat ons die meeste beïndruk het is dat die leiers op
datum is met die nuutste teologiese kennis, en goed
geskool is in leierskap en bestuurswetenskap. Ons was
voortdurend getref deur die leiers se entoesiasme en hulle
roepingsbewustheid, asook deur die trots wat uit hulle
straal as hulle oor hulle gemeentes begin praat. Die
leierskapstrukture maak ruimte vir direkte inspraak deur
lidmate, deur seker te maak die demografiese groepe (in
terme van geslag en ouderdom) in die gemeente is goed
verteenwoordig. Dit is selfs een gemeente se beleid om
altyd iemand op die kerkraad en in alle kommissies aan te
stel wat minder as ‘n jaar in die gemeente woon.
Bestuurspiramides word so plat as moontlik gehou. Die
dae is verby dat die dominees êrens eenkant gaan sit en
besluite neem oor die gemeente se bediening. Alhoewel
die dominees baie tyd saam met mekaar spandeer om
saam met mekaar teologies te groei, word die lidmate van
die gemeente altyd ingetrek as die gemeente se bediening
beplan word. Lidmate word ook ongelooflik bemagtig vir
en vertrou met die bediening van die gemeente. In groot
gemeentes kan die dominees (en ook die kerkraad!) nie
by alles wees nie, en dit maak die deur oop vir lidmate
om ten volle verantwoordelikheid te aanvaar vir die
gemeentelewe.
Was ons toer die moeite werd? Miskien het ons te min
uitgevind oor wat nie in gemeentes werk nie, miskien het
ons te veel met die dominees gepraat en te min met die
lidmate self, ons het ook gewonder of ons nie meer by
groot plattelandse gemeentes moes uitkom en minder by
die gemeentes in die stad nie, en ons dink dit sou goed
gewees het om ‘n paar lidmate uit ons leierskap saam te
neem. Nogtans is ons oorweldig deur al die positiewe
goed wat met ons vier predikante gebeur het. Ons eie
identiteit het gegroei, ons roepingsbewustheid, ons
entoesiasme, ons liefde vir mekaar, ons begrip vir wie
ons gemeente is, en ons kennis. Daarby het ons ontdek
dat dit met die NG Kerk baie goed gaan. As soveel
gemeentes soveel moeite doen om God se stem te hoor en
dit te gehoorsaam, kan dit mos nie sleg gaan met ons kerk
nie!