Beweging van die Gees 1: Die Gees stuur ons oor Grense

Written by Frederick on . Posted in Bewegings van die Gees

Ons Pinkstertema vanjaar in die NG gemeente van Somerstrand, Port Elizabeth, was: Die Gees stuur ons oor Grense. Elke aand het ons oor spesifieke grense in die verhale van Johannes 4 en Handelinge 6,8,10,16,17 gesels: gender, generasies, etnisiteit, kultuur, godsdiens ens.  Mense is dan uitgedaag om die volgende dag Godsvallige ontmoetings te gebruik om grense oor te steek.  En elke aand het ons aan die begin van die diens ‘n 20 minute gebruik om dit in groepe te bespreek en so 3 getuienisse daarvan aan almal in die kerk te vertel.

Watter wonderlike stories is nie vertel nie:

  • Grense wat na siek en afgetakelde mense oorgesteek is en waar God se teenwoordigheid ervaar is;
  • Grense wat in werksituasies oorgesteek is en waar ‘n doodgewone “rep”-werk in ‘n geloofsgesprek verander net omdat aandag gegee word aan wat mense sê;
  • Grense wat in ‘n materiaalwinkel oorgesteek is, waar die gesprek gou van materiaal na die winkelassistent se terugkeer uit die Moslem geloof gegaan het – sy het die Moslem geloof aangeneem omdat haar verloofde een was, en het besef dat sy Christus daarmee in die steek gelaat het, en het die verhouding verbreek en terugkeer na haar wortels toe;
  • Grense wat in ‘n biblioteek oorgesteek is, waar ‘n opmerking oor ‘n kruisie-hangertjie van ‘n student ‘n diep geloofsgesprek tot gevolg gehad het.

Ons het dié week geleer dat die Gees die hele tyd besig is met mense wat oor ons pad kom.  As ons elke dag bewustelik ons oë begin oophou vir sulke Godsvallige ontmoetings gaan daar ‘n wêreld oop van die Gees wat deur ons grense oorsteek (gaan lees weer oor Paulus se ontmoetings met verbygangers op die kerameikos, die pottebakkersmark en die gevolge daarvan in Atene – Handelinge 17).

Dit was wonderlik om dit ‘n week lank in ons gemeente in te oefen.  Ons sal nie weer dieselfde wees nie

Preektemas beskikbaar by www.ngkerksomerstrand.co.za.

Verhale oor die Bewegings van die Gees hierdie Pinkster

Written by Frederick on . Posted in Bewegings van die Gees

Met Advent het ons Avent verhale van Hoop met mekaar gedeel op die webblad.  Met Pinkster sal dit goed wees indien ons verhale van die Bewegings van die Gees met mekaar kan deel.  Jannie Swart skryf in sy laaste bydrae oor Coenie Burger wat gemeentes soos volg beskryf as ‘n dinmiese beweging binne die kragveld van die Gees:

Die gemeente… is ‘n dinamiese beweging wat nie twee dae lank presies dieselfde bly nie, wat altyd aan die skommel en die beweeg bly en nooit stilstaan nie”.  Dit lyk asof so ‘n benadering tot leierskap nie-objektiverend en minder beheer-georienteerd behoort te wees.  Dit stel die uitdaging om deel te neem aan, en meegevoer te word deur, ‘n vloei en energie wat nie in die eerste plek deur leierskap geskep of geinisieer is nie.  Hoe lyk so ‘n leierskappostuur?

Ook in hierdie Pinkstertyd sal die Gees gemeentes en gelowiges beweeg, en dit sal anders wees as verlede jaar. Stuur gerus die verhale deur of te epos aan Frederick Marais by jfm@sun.ac.za hoe meer ons die verhale gaan vertel hoe beter sal ons in ‘n posisie wees om, soos Jannie dit stel, meegevoer te word…deur die beweging van die Gees.

Laai dit hier af:

{loadposition user1}

Veranderende wereld vol hoop en geleenthede vir gemeentes

Written by Frederick on . Posted in Verandering

Hoeveld Sinode het op 24 Januarie ‘n dagkonferensie aangebied oor die tema: Veranderende wereld vol Hoop en Geleenthede vir Gemeentes.  Frederick Marais het die konferensie aangebied. Die klankbaan van die konferensie is in 4 files opgeneem en kan hier na geluister word.

Klankbaan 1

Klankbaan 2

  • Ongemak van verandering
  • Jeremia 29 Wandel in die Woord
  • Misio Dei
  • Bewegings van die Gees
  • Geloofsonderskeiding

Klankbaan 3

Klankbaan 4

Sisteemdenke en gemeentes: ‘n Inleiding

Written by Frederick on . Posted in Hulpmiddels

GDN Forum

Stellenbosch

11-13 Februaire 2009

Frederick Marais gee ‘n inleiding tot die wyse waarop Sisteemdenke van Peter Senge van toepassing gemaak kan word op gemeentes. Die klankbaan van die voorlegging kan hier afgelaai word. (9.5MB) Frederick behandel ‘n aantal archetipes aan die hand van gevallestudies uit gemeentes. Die voorlegging moet liefs geluister word met die Power Point wat hy gebruik het tydens die aanbieding.

{gallery}/sisteem{/gallery}

Wat sal dit vir jou moontlik maak om terug te keer NG Kerk toe?

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Dit is nou twintig jaar later. Die lewendige, ondeunde gelaat van die dinamiese man aan die oorkant van die ontbyttafel het sigbaar ouer geword, die plooie meer sigbaar. Maar die gesig wat pret en vreugde uitstraal, die spontane glimlag, het dieselfde gebly.

    Twintig jaar later. Vandag sit ons in ‘n plattelandse hotel en nuttig saam ontbyt. Twee dekades gelede was hy ‘n jeugdige ouderling, ongetroud, in die gemeente waar ek destyds gedien het. Sedertdien het hy verhuis na ‘n ander Oos-Kaapse dorpie, en woon nou al meer as 15 jaar hier.  Intussen is hy getroud, het die pa van vier kinders geword, en is lid, nee, ‘n senior leier, van ‘n groeiende charismatiese gemeente op hierdie plattelandse dorpie.

    Ons paaie het gisteraand onverwags weer gekruis. Gelukkig realiseer die impromptu ontbyt-uitnodiging.  Ek is nuuskierig en wil sommer vroeg in die gesprek weet waarom hy charismaties “gedraai het”?

    “Tien jaar gelede het ek en my vrou besondere dinge van die Here begin beleef”, kom die antwoord – sy gesig nou ernstig. “Die Here het ons diep bewus gemaak dat Hy beslag lê op ons lewens, dat ons nooit ware geluk sal smaak as ons onsself nie voeg in sy roeping vir ons lewens nie, dat ons Jesus radikaal moet navolg. Die honger om Hom te dien, het meer en meer intens geword.  Ons het as egpaar ‘n duidelike roeping ontvang: ons moes uitreik na kinders en hulle begelei in ‘n verhouding met die Here”.

    Is dit nuut?, vra ek.  Julle was tog destyds ook betrokke by die jeugbediening van ons gemeente?

    “Ja, maar nou het dit ‘n passie vir kinders van alle kleure en geure geword. Ons het bewus geword van die nood in die township, van jongmense en kinders wat prakties gesproke haweloos is, die slagoffers van bendegeweld, van verbrokkelde huise, kinders vir wie weinig mense werklik omgee, en na wie niemand uitreik nie. Kinders wat nooit spesiaal voel omdat hulle die onverdeelde aandag van belangstellende volwassenes beleef nie.  Kinders wat nie liefde ervaar nie.”

    In hierdie tyd het die Here ons sy liefde vir ons op ‘n werklik intense manier laat beleef. Ons kon bars daarvan: dat die grote God vir ons omgee. Ons liefhet!  Aanspraak maak op ons lewe. Vir ons liefde en seën gee sodat ons dit kan deel met ander.  Ons het spesiale ervarings met die Here gehad.”

    Ek is nou direk in my vrae – ons het mekaar immers goed geken, en vind steeds aanklank by mekaar: “Hoe vervreem so iets jou van die NG Kerk?”.

    “Eenvoudig”, sê hy. “Ek was naïef genoeg om hieroor te praat tydens kerkraadsvergaderings en by ander byeenkomste met gemeentelede. Ons het getuig, ons was opgewonde, ons het gebid dat ander ook hierdie soort ervarings met die Here sal hê.  Ons het vriende genooi om saam met ons uit te reik – om skole te besoek, met kinders te praat, geleenthede vir kinders uit ander dele van die dorp te reël….”

    “Toe kry ons die trekpas.  Tydens ‘n kerkraadsvergadering het een van die senior ouderlinge, ‘n boere-oom, vir my gesê ons hoort nie langer in dié kerk nie.  Ons skep onrus, ons moet gaan.”

    Ek kan my ore nie glo nie. “Moenie vir my sê julle het vir die omie geluister nie?”, sê-vra ek.

    “Jy weet dalk nie hoe dinge werk op ‘n konserwatiewe dorpie nie”, sê my vriend.  “Ons het geweet ons doppie was geklink. Dalk het ons oorreageer, maar ons het dadelik bedank.  Vir geruime tyd was ons prakties kerkloos, maar mettertyd het ons deel geword van ‘n nuwe, charismatiese kerkplanting op die dorp.”

    Nou loop ons gesprek baie draaie en hy vertel uitvoerig oor die groei van hul nuwe gemeente.  Interessant genoeg het hulle deur al die jare ‘n goeie verhouding met hul voormalige NG dominee behou. “Eintlik was dié dominee die afgelope tien jaar steeds my mentor, totdat hy ‘n ander beroep aanvaar het, ofskoon hy magteloos was om my as lidmaat te beskerm”.

    Aan die einde van ‘n lang gesprek, vra ek: “Wat sal dit vir jou moontlik maak om terug te kom NG Kerk toe?”

    Hy betrap my onkant:  “Dié dag dat die NG Kerk op hierdie dorp besef sy bestaan nie slegs vir haar lidmate op hierdie dorp nie, maar dat sy geroep is om die gemeenskap te dien.  Dié dag wanneer die kerk die Here se liefde ongekwalifiseerd met die mense rondom hulle begin deel, oop arms het vir diegene wat anders as hulle is, maar die kerk nodig het, en verstaan dat hulle geseën is om tot seën te wees.”

    “Ek dag jy sou verwys na ‘n leerstelling of twee, of na ‘n dramatiese geestelike ervaring?”, stamel ek.

    Die lagplooitjies trek saam en verlewendig die ondeunde gelaat. “Liefde, diens, en die seën van ons naaste IS mos die belangrikste leerstelling én die hoogste ervaring van ons geloof”, glimlag die man wat soveel vreugde uitstraal.

 

Vreemdeling-vriend ‘n Getuienis

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Vreemdeling-vriend : ʼn getuienis

Stan Voges

Tydens die Xenofobia het ons plaaslike N G Kerk veilige verblyf in een van ons lokale gebied aan ʼn aantal Zimbabwiërs.  Sodoende woon hulle ons eredienste by en gebruik ook Nagmaal saam met ons.
Tydens hierdie gebeure ontmoet ek vir Clifford en Sheila.  Ons begin ʼn verhouding bou en hulle word ons vriende.  Ek ontdek in hulle twee weergebore kinders van die Here met hulle vertroue net op die Here.  Dit was my voorreg om hulle van lewensmiddele te voorsien want hulle het regtig niks gehad nie.  Die dankbaarheid was onbeskryflik groot.  Die res van my familie het ook betrokke geraak,
Hulle is vir my so ʼn volmaakte voorbeeld van vertroue op God.  Hulle bedel nooit, al gaan dit hoe moeilik, en sodoende sien ek hoe God vir Sy kinders voorsien.  Hulle lewer ook getuienis tydens ʼn erediens en Clifford haal aan uit 1 Konings 1 : 50 waar Adonia aan die horings van die altaar vasgehou het.  So was ons gemeente en kerk ook vir hulle ʼn veilige vesting na al die ontberings in hulle eie land.  Hulle het skuiling kom soek en God se liefde aangevoel.
Ons tema van hierdie jaar is “God se liefde dring ons” en ek het dit nou ervaar in my verhouding met hulle.  Somtyds vra ek myself af “Hoekom uitreik”?, dan kom die antwoord net onomwonde:  “God se liefde dring my”.
“A stranger is just a friend you do not know”, maak nie saak wie of wat hy is nie of wat sy velkleur is nie.

Uitdaging van ‘n bekende uit die Vreemde!

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Donderdag, 26 Februarie 2009 04:00 
Om in ‘n bitter koue, sneeu bedekte Minnesota deur Vusi Mahlasela met eg Suid-Afrikaanse township folk, blues en soul musiek getrakteer te word is al klaar genoeg om jou siek van verlange huis toe te maak.  Maar as iemand jou nog boonop tydens die agterna ontmoeting met die orkes met ‘n verontwaardigende “Het ek reg gehoor dat julle ook Suid-Afrikaners is?” in Afrikaans groet, dan kry jou hart ‘n ekstra stuiptrekking.

Sy het aan die anderkant van die apartheidskleurgrens grootgeword as ek, en is nou ‘n Humphrey fellow by die Universiteit van Minnesota a.g.v. haar werk in homeless shelters en met domestic violence slagoffers (vroue en kinders) in die Kaap.  Terwyl ons mekaar in Afrikaans leer ken, hoor ek my dogter in Zoeloe gesprek voer met Vusi, en skielik is ek buitengewoon sentimenteel oor die uniekheid van Tutu se reenboognasie.

En nou, ‘n paar weke later, op ‘n Woensdagaand in my tuisgemeente hier in Minnesota (‘n Episcopal gemeente), sit ek en my nuwe vriend uit die Kaap langs mekaar in ‘n Aswoensdag erediens.  Sy met haar nuwe wortels in die Anglikaanse gemeenskap in die Kaap vanuit ‘n Baptiste agtergrond, en ek as ‘n NG predikant in ‘n liturgiese moment in die kerkjaar wat vreemd is aan my gereformeerde tradisie.  En skielik ervaar ek en my nuwe vriend uit Woodstock in die Kaap ‘n dieper identiteit wat veel meer kosbaar is as ons Suid-Afrikaanse konneksie.  Ons kan langs mekaar staan om die as-kruis op ons voorkoppe te ontvang, mekaar omhels eerder as met die hand groet tydens die “sharing of the peace”, en na mekaar uit dieselfde beker drink tydens die eucharist bediening.

Ons vind ons eenheid in die begin van Lydenstyd met ‘n klem op verootmoediging, berou, en bekering.  Ons vind ons gesamentlike identiteit in die kruis van die doop.  En ons vind ons toekoms in die pynlike oorkoming van die 1857 oomblik van swakheid langs die nagmaalstafel.

Is ons gesukkel aan gemeentelike identiteitsvorming te wyte aan ‘n liturgiese verarming, wat ons nou probeer red met ‘n narcissistiese klem op self-ervaring en vermaak in ‘n pragmatiese kultuur van wat werk?