Advent verhaal van Hoop 10: ‘n Boom vol geel strikkies om totsiens te se

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Twee lidmate het beslut om ‘n plot te koop en ‘n tehuis vir terminale Vigs Weeskinders te begin. HIerdie outjies se ouers is almal oorlede en hulle het niemand om na hulle te kyk nie. Hulle is self ook terminaal en  HIV positief. Vir die laaste paar maande op aarde probeer ons vir hulle ‘n menslike bestaan voorsien. Die lidmate doen alles op hulle eie met die ondersteuning van die gemeente. In die hoek van die erf is ‘n boom met geel strikkies. Dit is die kinders se manier om totsiens te sê aan elke kind wat sterf – ‘n geel strikkie word aan die boom gehang. Die boom is alreeds vol geel strikkies! Dit maak my opgewonde dat lidmate soveel in die koninkryk doen. Die projek is al meer as ‘n jaar aan die gang en daar is tans ‘n waglys van kinders. Alles word volgens die wet gedoen en Sepang Huis is Geregistreer en ontvang maandeliks subsidie van die staat. As ons dinge kort vra ons net Sondag in die kerk en ons het elke keer letterlik ‘n berg – te veel – gekry.

Advent verhaal van Hoop 9: Die Gees bou brue

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Sommer net ‘n goeie gestuurde storie !
Ons het vanuit verskeie kante gehoor  dat ons en ons gemeente se vennoot by Hetherdale(VGK) ‘n meer aktiewe vennootskap moet vorm. Ons het begin  werk aan ‘n vennootskap en het daaroor begin nadink

Ons stranddiensspan wat elke jaar na Scotburgh toe gaan se begroting van R25,000.00 is in 2009 na R0.00 gesny a.g.v. finansiele druk in ons gemeente. Die Here stuur ons na VGK gemeente en saam besluit ons om ‘n span na ‘n lokale vakansie oord (Maselspoort) te stuur.Hy voorsien ook binne 3 weke ‘n bedrag van R35,000.00 om die span te stuur. Ons stel ‘n jeugspan saam van 24 lede (+- 50/50%), gee hulle vir ‘n week opleiding, ook gedeeltelik gelei deur VGK leiers. Die volle span word op 13 Desember vanuit die VGK gemeente amptelik uitgestuur tydens ‘n erediens wat deur  ds.Lourens Scheepers van Hugenoot gemeente gelei is.

Ons kom so pas terug as ‘n nuwe familie in Christus na ‘n baie suksesvolle 10 dae by die oord.

Behalwe die groot sukses wat volgens my opinie daarin gelee is dat ons verhouding met VGK nou onstuitbaar is was die uitreik ook baie suksesvol – sodanig dat Maselspoort bestuur die gekombineerde span in die toekoms wil borg en ‘n staande punt op hulle agenda gesit het. Mense in die karafaanpark is bereik (+- 1500 dagbesoekers van alle rasse). Die oorwegend wit kampeerders (wat vir ons ‘n bekommernis was) het die span met ope arms ontvang en sodoende self oor grense beweeg.

Ons beplan en het reeds met VGK gepraat om in die nuwe jaar hulle voltyds te betrek by ons New Wine beweging by die Mall soos jy in jou mail voorgestel het.

 

Groete
Blackie en die SAVGG span (Hugenoot gemeente Bloemfontein)

Advent verhaal van Hoop 8 Ontvangers van seën word bedienaars van seën

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Hoeveel keer het jy al die opmerking gemaak dat mense in Afrika altyd net bakhand staan, gereed om te bedel? Dit is die realiteit waarbinne ons leef vandag en vir miljoene mense is die enigste hoop wat hulle het, ’n aalmoes wat deur ’n ryke uitgedeel word. In Swaziland is hierdie siklus besig om te breek. In die suidelike (Shiselweni) distrik van Swaziland het ’n Gideonsbende opgestaan wat besef het dat hulle iets vir hulle medemens kan doen, selfs al het hulle nie geld nie.

Swaziland is die land in die wêreld wat die ergste geraak word deur die VIGS-pandemie. Amptelik is meer as 25% van die volwasse bevolking MIV-positief. Nie-amptelik is dit baie meer. Meer as 10% van die bevolking is weeskinders. Hospitale het gewoon nie genoeg beddens om al die sterwendes te hanteer nie. Maar in 2006 het ’n groepie van 32 mense, in ’n gemeenskap bekend as Dwaleni, ’n keuse gemaak om iets aan hierdie situasie te doen. Sommige van hulle was lidmate van die Shiselweni-gemeente van die Swaziland Reformed Church. Sonder ’n sent op hulle naam, alleen met die geloof en oortuiging dat dit die Here self is wat hulle roep, het hulle gevra dat hulle opgelei word sodat hulle siek mense binne hulle gemeenskap kan help deur middel van tuisversorging. Met ’n passie en ’n deernis wat bo-menslik is, het hierdie groepie mense begin om sigbaar die hande en voete van Jesus binne hulle gemeenskap te word.

Mettertyd het ander gemeenskappe versoeke na hierdie mense gerig om hulle ook te help om dieselfde binne hulle eie gemeenskap te doen. Gedurende 2007 is vyf ander groepe opgelei tot ’n totaal van 180 mense wat as vrywilligers gewerk het onder die vaandel van Shiselweni Reformed Home-Based Care. Gedurende 2008 is ’n verdere 220 mense in ses ander gemeenskappe opgelei. Gedurende 2009 is tien nuwe groepe opgelei en tans is bykans 700 vrywilligers deel van hierdie werk. Sewe gemeenskappe het reeds gevra dat hulle in 2010 opgelei sal word. Internasionaal het hierdie organisasie erkenning gekry toe dit in 2008 in Amerika vereer is met die Courageous Leadership Award. Binne Swaziland word hierdie groep mense beskryf as een van die mees effektiewe nie-regerings organisasies wat tans in die land werksaam is in die geveg teen MIV en VIGS.

700 mense, waarvan byna almal onder die broodlyn leef, sonder enige inkomste, baie van hulle self MIV-positief, het besluit om nie net ontvangers van God se seën te wees nie maar om self bedienaars van seën te word. Daagliks, in ongeveer 2500 huishoudings, in hutte en in modderhuise in die armste dele van Swaziland, word daar hoop gebring in die lewens van mense. En elkeen wat met hierdie groepie mense te doen kry, ervaar hoedat God se seën aan hulle oorgedra word.

NS: Alhoewel Shiselweni Reformed Home-Based Care met ’n baie klein begroting werk, het hulle onlangs begin met ’n program wat bekend staan as “Adopt-A-Caregiver” – ’n poging om elkeen van hierdie vrywilligers in staat te stel om basiese medikasie en kos te bekom sodat hulle hulle werk nog beter kan doen. Indien jy belangstel om meer te leer oor hierdie “draers van hoop” en hoe jy hulle kan ondersteun, kan jy gerus na hulle webblad gaan kyk by www.shbcare.org of kontak die leraar, Arnau van Wyngaard, by wyngaard@lando.co.za

Advent verhaal van Hoop 7 Meraai se verhaal van hoop

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

 

Ek was die afgelope paar maande toeskouer van ’n aangrypende verhaal wat voor my afgespeel het. Ek het ’n reis beleef saam met ’n man wat letterlik gewag het op sy dood, as gevolg van ’n onbehandelbare hartprobleem. Saam het ons die pad gestap van gereedmaking om die Here te ontmoet en dit opsigself het my diep geraak. Hierdie mens het soveel gehad om te bely en reg te stel, maar was dankbaar by die gedagte dat hy die geleentheid gehad het. Langs sy hospitaalbed, ontmoet ek die vrou met wie hy bykans 20 jaar getroud was, dit was 20 jaar gelede. Sy is elke dag daar en stap die pad getrou met hom. Die dokters ontslaan hom en die besef dring deur dat hy by die huis sal sterf. Die vraag was egter: Watter huis? Self het hy eintlik nie meer ’n huis nie. Hy bly reeds vir 2 jaar by sy seun en daar sou niemand wees wat hom kon versorg nie. Sonder omhaal van woorde gee sy te kenne dat hy by haar moes kom bly. Sy is beskikbaar en bereidwillig om hom te versorg. Sy het reeds ’n suurstofmasjien wat haar medies betaal het en wat eintlik deur die Here so beskik is, sodat hy dit in sy laaste dae kon gebruik.
Ek het gewonder wat dit is wat maak dat iemand wat so seergekry het in hierdie verhouding, steeds gewillig was om hierdie liefdesdiens te verrig? In die 20 jaar wat sy met hom getroud was, het sy opgehou tel hoeveel keer hulle moes trek. Sy is bewus van 17 skole waar sy skoolgehou het en verskeie buite-egtelike verhoudings waartydens sy meestal die pot aan die kook gehou het. Sy is verbaal verniel. Sy vertel vir my haar verhaal.
Sy vertel dat sy haarself nie sien as iemand wat net glo nie. “Ek beleef God.”
“Ek het kort na die egskeiding gekies om met hom vriende te bly. Hy het my dikwels gekontak om raad te vra, selfs toe hy weer getroud is. Ons was byna beter vriende, as toe ons bymekaar was. Ek is nooit weer getroud nie en dit was vir my bitter moeilik om die besluit te moes neem om te skei. Ek moes egter ter wille van my eie en die drie kinders se selfbehoud die besluit neem.”
“Toe hy nou in hierdie moeilikheid beland, het ek onmiddellik ervaar dat die Here hierdie geleentheid vir my gee om Hom te dien, deur hierdie man te versorg. Hoe kan ek in elk geval ooit genoeg doen om dankie te sê vir wat die Here vir my gedoen het? Ek het onmiddellik aan Matteus 25 gedink en geweet dat hierdie my kans is.”

Ek het aan haar gevra: Waar was die Here teenwoordig?
“O, Hy is altyd teenwoordig, maar kort voor hierdie tyd, was ek self siek en was dit vir my nodig om die suurstofmasjien te kry. Nou sien ek dat dit nodig was, sodat ek my eks-man hiermee kon help. In die nagte wat ek saam met hom regop gesit het omdat hy bang was om te slaap, was die Here altyd teenwoordig. Wanneer hy kortaf of ongeduldig met my was, het ek ervaar hoe die Here ’n wag voor my mond sit sodat ek kon stilbly en sag. Hy het my die krag gegee om sterk te bly. Hy het aan ons die kans gegee om ’n sirkel te kon voltooi. So kon die kinders vrede kry en verhoudings goed afsluit. Toe hy my ‘n paar dae voor sy dood groet (ek moes vir die naweek elders wees en hy het by ons seun gaan bly), toe noem hy my Meraai – die troetelnaam wat hy jare terug vir my gebruik het. Daarin was al sy dankbaarheid opgesluit en ek het geweet dat ek hom nie weer lewend sou sien nie.”

Ek het aan haar gevra: Wat het jy uit die proses geleer, of beleef?
“Ek is dankbaar dat ek dit kon doen. Nou is die kring voltooi. Dit was net vir my baie duidelik dat dit so moes gebeur. Soveel kon uiteindelik afgesluit word. En ek sal so bly wees indien my verhaal ander kan inspireer om te doen wat die Here vir hulle gee om te doen.”

Ek is veral hierdeur geïnspireer. Ek het opnuut geleer dat liefde vir die Here ons help om grense oor te steek en dat ons self uiteindelik die meeste daaruit baat.

Advent verhaal van Hoop 6: AFVLERKIES KRY HOOP

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

“Ek het nooit gedink die Here sou mý kon gebruik nie. Maar Hy het, op ‘n verrassende manier. Die projek vir vrouebemagtiging wat ons gemeente aanbied, het ‘n besondere seën in my lewe geword.”  Aan die woord is Rita Louw, leier van die NG Kerk Port Elizabeth-Noord se vrouebemagtigingsprojek.
Rita vertel dat daar baie vroue bitterlik swaarkry in hul gemeente se semi-industriële omgewing. Van die vroue is werkloos, ander kry swaar onder die tirannie van lewensmaats (hulle word soms bedags letterlik toegesluit as die eggenoot nie tuis is nie), sommige se mans en seuns smokkel perlemoen, ander is by dwelmhandel betrokke. “Die sukkel staan dikwels afgeëts op die vroue se gesigte, hulle voorkoms is onversorg, tussen die versorging van mans en kinders is daar nie nog tyd of bronne om aan hulself aandag te gee nie”, verduidelik Rita. “Ons het net besef dat ons nie met ons knus bestaan kan voortgaan terwyl mense rondom ons vergaan nie.”
Die gemeente het besluit hulle moet hierdie vroue bevriend, help om hul menswaardigheid te ontdek en hulle leer om vreugde uit die lewe te put.
In ‘n eerste rondte het hulle op die afvlerkies – soos die vroue met deernis genoem word – se uiterlike voorkoms gefokus. Daar is met haarsorg begin – ‘n haarkapper het die dames se hare gesny, en hulle die praktiese beginsels van haarversorging geleer. Daarna het velsorg, naelversorging, die kies van klere, kleure en bykomstighede gevolg. Dié reeks oor uiterlike versorging het op ‘n “total make-over” afgestuur. Op die laaste aand het hulle foto’s van die dames vóór en ná vertoon. Die verskil in voorkoms, selfbeeld en vreugde was opvallend.

Adventverhaal van Hoop 4: Soms klop hoop aan die kerk se muur

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Soos baie ander gemeentes in Nederland is hierdie gemeente ook bekommerd oor die feit dat die jongmense van die gemeenskap nie meer kerk toe kom nie. Die gemeenteleiers is in die konsistorie in gesprek met ‘n fasiliteerder om planne te maak om die jeug-weer-in-die-kerk-te-kry!

Die gesprek is somder, byna sonder hoop, hulle het al soveel planne gemaak wat nie gewerk het nie. Elke dan en wan is daar ‘n dowwe dons teen die muur aan die buitekant, soms harder, soms sagter, maar dit verbreek die konsentrasie van die gemeenteleiers- uiteindelik kan hulle nie meer nie en storm by die konsistorie uit om te ontdek dat die kinders van die dorp buite op die plein besig is om te voetballe!

Ek het nie gehoor of hulle toe saam gaan speel het nie, maar ‘n mens kan bly hoop!