Gemeentebediening

  • Die Taakspan  Gemeentebegeleiding  is ‘n taakspan van Communitas wat gemeentes  begelei  om deel te word van  die Drie-enige  God  se  sending om die wêreld heel te maak. Ons glo dat gemeentes God se geskenk is aan dié wêreld. Ons begelei gemeentes daarom om geloofsonderskeidend deel te neem aan die inbraak van die Koninkryk van God in hulle gemeenskap.

    Kontakbesonderhede:

    • 021-808 3265
    • Voorsitter: Johan Kotze - johankotze44@gmail.com
    • Ondervoorsitter: Andries Daniels - adani@mweb.co.za
    • Frederick Marais - jfm@sun.ac.za (PSD NGK)
    • Ronnie Noemdoe - ronnie@bmedia.co.za (PSD VGK)
    • Divine Robertson - dr@sun.ac.za (admin beampte)

    Lees meer ...

Sukses in gemeentes is

Written by Frederick on . Posted in Meetinstrumente


W. David Phillips dink ons moet sukses vir gemeente soos volg meet:



  • The number of cigarette butts in the church parking lot.

  •  The number of adoptions people in the church have made from local foster care.

  • The number of pictures on the church wall of unwed mothers holding their newborn babies in their arms for the first time.

  •  The number of classes for special needs children and adults

  •  The number of former convicted felons serving in the church

  • The number of phone calls from community leaders asking the church’s advice

  • The number of meetings that take place somewhere besides the church building

  • The number of organizations using the church building

  •  The number of days the pastor doesn’t spend time in the church office but in the community

  •  The number of emergency finance meetings that take place to reroute money to community ministry

  •  The amount of dollars saved by the local schools because the church has painted the walls

  • The number of people serving in the community during the church’s normal worship hours
Lees volledige artikel.

Ek is aangestel om ‘n gemeente toe te maak

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

…ek is aangestel om die gemeente toe te maak


Nico Mostert


Ons gemeente is in ‘n buurland in Afrika maar kerkregtelik gekoppel aan die Ring van Bloemfontein.  Toe ek as student afstudeer was daar nie baie werk nie, so toe die Moderator my vra of ek bereid is om vir 6maande te gaan help om die gemeente toe te maak het dit opwindend geklink. ‘n Afrika ekspidisie!


Toe ek daar aankom het hulle nog geweet van 10 lidmate.  Wel ek het die land deurkruis om te kyk of ander kon opsproor. Daar was geen struktuur nie, so nou en dan ‘n erediens vir soos julle kon raai ‘n paar mense.  Ek spoor met my eerste reis nog ‘n paar mense op en ontdek hulle I baie bly om die ds te sien.  Na ses maande verleng hulle die kontrak vir nog ‘n jaar.


 


Ek het baie gou besef dat die gemeente geen bestaanreg het vir ‘n klompie nostalgiese blankes uit Suid-Afrika nie, ons sal breer moet bedien en ‘n visie vind vir ons bestaan.  Omdat daar so min oor was het die leiers eintlik met elke voorstel saamgegaan- net solank ons nie toemaak nie.  Stelslematig het mense van ander kerke begin inskakel…eers net een swart man wat ‘n bietjie Afrikaans kon verstaan.  Ek het met hom gesels na die diens en hy het gese daar is baie ander uit sy gemeenskap wat  by ‘n protestanse gemeente wil inskakel maar hulle verstaan nie Afrikaans nie.  Ek het onmmiddelik die geleenheid gesien, want baie van my lidmate se vrouens of kinders kon ook nie lekker Afrikanns verstaan nie.  Ons begin toe Engelse dienste die volgende jaar en daar het alles begin verander.  Ons het is uit die spreekwoordelike “box” gedwing.


Ons is vandag ‘n gemeente van 400 mense wat aan 3 denominasies behoort.  Die NG Kerk, Die RCZ en die Hervormende Kerk.  ‘n Derde van die gemeente bestaan uit Zambiers, ‘n derde uit blanke Suid Afrikaners en ‘n derde uit ander blankes uit ander lande.  Wat ons bymekaat hou is leiers wat mekaar respekteer en dat ons ‘n visie het om ‘n verskil te maak in die land.  Ons het die geleentheid om baie uitlanders te orienteer en te help om aan te pas in die land en hulle verder te help oor hoe hulle nie net geld kan maak nie maar ook hoe hulle kennis vir die land tot voordeel kan strek. Ons het gekies om ‘n gemeente te wees wat uit lidmate van ‘n verskeidenheid van kerke en kulture bestaan.  Ons moet hard werk daaraan dat hierdie mense tuis voel by mekaar maar tot op hierdie stadium gaan dit eintlik verbasend goed.  Ek dink wat my baie help is dat daar eintlik niks oor was toe ons begin het hier, so daar is nie veel om na terug te verlang nie.


Ons enigste moelikheid is dat ons nou drie sinodes moet bywoon en ek is gekies om die herformers se sinode by te woon in pretoria- wonder wat hulle met my gaan maak…

Verandering as gehoorsaamheid

Written by webmeester on . Posted in Verandering

I

Terwyl ons in ons laaste jare van kweekskool was, het persoonlike rekenaars sy intrede in ons wêreld gemaak. ‘n Hele paar ouens in die klas het gou rekenaars gehad en oral kon jy gesprekke oor hardeskywe, software, floppies ens hoor wat vir my verdag geklink het. Ek en ‘n vriend van my het besluit dis sommer ‘n nuwe mode wat ons nie nodig het nie.

Later toe ek verder gestudeer het, het ek die weerstand teen rekenaars steeds gehad. Maar dit het geleideliker al hoe moeiliker geraak om alles self te skryf, te laat tik en dan weer reg te maak. Toe te midde van al my gesukkel moes ek eendag die probleem in die oë kyk: ek kon nie ‘n rekenaar hanteer nie; die ding het vir my soos ‘n vreemde taal gevoel wat ek in ‘n week moes aanleer. Onmoontlik.

Dis maklik om te sê ons moet verander. Dis baie moeiliker om te verander as die verandering ‘n mens in ‘n situasie plaas waar die goed wat gebeur vir jou totaal onbekend is.

II

Daar is ‘n tweede rede hoekom ‘n mens ‘n weerstand teen verandering kan hê. En dit is ‘n baie geldige rede.  Veral binne die kerk. En dit het nie te doen met die vrees vir die onbekende nie, maar met die belofte en die verleiding van die onbekende.
Almal van ons ken die krisisse en die probleme in die kerk. Ons weet almal van probleme om ouderlinge en diakens te kry, van mense wat al meer ook in hulle koppe, deel word van ‘n gesekulariseerde samelewing. Ons sien hoe gemeentes kleiner word en dikwels sukkel om finansieël te oorleef.

Die verleiding van verandering lê daarin dat mense maklik kan dink ek moet net die kursus doen of daardie program implimenteer, dan sal alles vanself regkom. As ek dink hoeveel keer mense wil hê ek moet net die één boek lees, of kyk na die een nuwe gemeenteprogram… Alles met die belofte van ‘n nuwe gemeente, nuwe finansies en ‘n splinternuwe bediening.

Of nog erger. Baie mense sien verandering as die afkyk na goed wat “werk” in ander gemeentes of ander denominasies en gaan leen net eklekties met die hoop dat die veranderinge dieselfde resultate ook in hulle eie gemeentes sal hê.

III

Dit was vir my ‘n groot verrassing om te ontdek hoeveel keer die woord “verandering” in die bybel voorkom. Daar is naamlik 11 Hebreeuse en 8 Griekse woorde wat in Afrikaans met “verander” vertaal kan word.  Met ander woorde, ‘n totaal van 19 woorde in die bybel wat in Afrikaanse met verander vertaal kan word.

Dis interessant om in kerklike gesprekke te hoor hoe dikwels mense praat van God wat onveranderlik is. Terwyl dit eintlik ‘n gedagte is wat die Griekse filosowe oor die gode gekoester het en nie die manier is waarop die bybelskrywers oor God praat nie. ‘n Mens kan sê dat God onveranderlik is in ‘n Griekse sin, maar nie in ‘n bybelse sin nie. Want die bybel sê nie dat ons vir God uit sy wese ken nie, maar uit sy dade. (Een van die grondbeginsels van die reformatoriese teologie) En sy dade verander.

Die bybelskrywers sal praat daarvan dat God onveranderlik is in sy trou, maar dit beteken nie dat Hy nie van plan kan verander, Homself op ‘n ander manier in die heilsgeskiedenis kan openbaar of selfs kan berou hê nie. (Soos wat Jona 3:10 dit stel nie – Ou vertaling).

1 Konings 19: Verhaal van Elia en vlug van Agab en Isebel. Terwyl Elia hier net soos Jona in selfbejammering onder die besembos sit, kom ‘n engel van die Here, net soos by Jona en versorg die hooplose profeet. Nadat Elia goed gerus het, begin hy die staptog na die berg Horeb. Hoekom daarnatoe? Nêrens in die verhaal word enige aanduiding gegee dat hy juis soontoe is op bevel van die Here nie.
Maar ‘n mens kan wel verstaan hoekom juis soontoe. Want dit is op die berg Horeb waar die Here vantevore ook uit vuur met Moses gepraat het. En ‘n mens moet mooi let op die geweldige ooreenkomste wat hier geteken word tussen die Godsverskynings aan Elia en Moses.

Eerstens word Elia, net soos Moses beveel; Kom uit en staan op die berg voor My, die Here, Ek wil verbygaan. (Eks 33:19)
En dan in dieselfde taal as God se verskyning aan Moses word die openbaring aan Elia beskryf. Maar met één groot verskil.

En hierdie verskil lê in die drie ontkennings. Luister mooi met hoeveel klem en nadruk dit gedoen word.
Skielik was daar ‘n baie sterk wind wat die berg stukkend geruk en die rotse gebreek het voor die Here. (Soos by Moses) Maar in die wind was die Here nie. Na die wind was daar ‘n aardbewing.(Soos by Moses) Maar in die aardbewing was die Here nie. Na die aardbewing was daar ‘n vuur. (Soos by Moses en by Karmel) Maar in die vuur was die Here nie. En na die vuur was daar ‘n fluistering in die windstilte.

Wat sê die Here vir Elia hierdeur? ‘n Geweldige belangrike ding: “Ek praat nie meer soos voorheen nie. Jy sal My nie meer sien in die dinge waarin die ander profete My voorheen gesien het nie.”

Hierdie verskyning van God aan Elia sê niks anders nie as dat ‘n bepaalde era afgesluit is. Dat dit verby is. God het aan Moses verskyn in donder, in weerlig en vuur. Hy het selfs aan Elia verskyn by Karmel in vuur.
Maar die volk wat by Sinai die donder, die aardbewing, die weerlig en die vuur aanskou het, het binne die volgende veertig dae hiervan vergeet en vir Aäron gedwing om vir hulle ‘n goue kalf te maak.
Agab en Isebel wat die vuur op Karmel aanskou het, het reeds die volgende dag hulle rug hierop gedraai.
In 1 Kon 19 kom God en sê vir Elia: Hierdie era is verby. Daarom die drievoudige ontkenning: Maar in die wind was die Here nie. Maar in die aardbewing was die Here nie. Maar in die vuur was die Here nie.

In die bybelse geskiedenis lê die veiligheid van God se kinders nooit daarin dat dit weer moet wees soos wat dit vroeër was nie. Ons sekuriteit lê nie in die bekende van die verlede of die onveranderlikheid van God nie. Ons veiligheid lê in die getrouheid van God, die God wat gister, vandag en môre steeds – ja elke dag tot by die die voleinding van die wêreld – by ons is. Nie as iets vanselfsprekends nie, maar daagliks as ‘n wonder. Soos die Psalmis dit verwoord: U liefde is elke môre nuut.

Om God se veranderlikheid in die bybel te verstaan, is dit ook belangrik dat ons na die profetiese stemme luister.

Van hierdie stemme is daar talle wat ‘n mens sou kon uitsonder. In ‘n sekere sin verkondig die profete almal dieselfde boodskap. Die een wat ons almal goed ken, is Jona. Die onwillige profeet. Wat sê hierdie boek wat vir ons gesprek oor verandering relevant is?
Dalk in die eerste plek, en meer as enige iets anders, die kerk van die Here Jesus Christus is die agent vir die redding van die wêreld, deur God verkies en deur God aangestel, en selfs in haar ontrou en haar selfgerigte selfbejammering bly sy God se volk. Die een vir wie Hy selfs in haar protes en onwilligheid om saam met God te verander ‘n skadu bied. Die moment waar God die kleinsielige profeet onder die skadu van sy eie Hand toemaak, is miskien een van die mees aangrypendste beelde waarin toewyding van God aan sy geroepenes op ‘n wonderlike wyse bevestig.

Tweedens, die kerk is hier ter wille van die wêreld. Daarom gaan dit in die leef van die kerk na die wêreld toe, oor die lot van mense. Dit gaan oor dinge soos barmhartigheid, omgee, deernis en openheid, veral teenoor diegene wat in die sorg en die omgee die nodigste het. En dalk gaan dit daaroor om na hierdie wêreld ‘n slag te kyk, nie vanuit die vaste kategorieë waarin ons so maklik mense indeel nie, maar om ook ons vooroordele onder die oordeel van God te plaas.
Miskien sal ons in ons tyd dalk verbaas staan oor die gretigheid van die groot stad om na die roepstem van die profete te luister. Dit is, as die profete ‘n slag bereid is om die groot stad werklik ernstig op te neem, om met deernis en solidariteit hierdie groot stad binne te gaan, en om nie van ‘n afstand onder ons selfgemaakte skermpies onsself te beveilig nie.

Derdens en laastens, dit gaan oor ‘n God wat die profeet en die stad, die kerk en die skare ewe lief het. En omdat Hy liefde is, daarom is Hy aan niks anders gebind nie as net sy eie getrouheid en sy deernis vir sy skepsels. Daarom kan Hy van plan verander, daarom kan Hy nuwe en onvoorsiene dinge doen, daarom kan Hy Hom ontferm oor wie Hy wil. Daarom kan Hy selfs die oordeel wat Hy self aangekondig het, in redding verander.

In ‘n sekere sin wil die hele boek sê; niks is vas en seker nie, alles kan verander, omdat alles in die hand van God rus. Daarom is die laaste woord ook die vraag van God, die vraag wat vandag nog met net so ‘n groot stilte beantwoord word: Maar mag Ek nie besorg wees oor die groot stad Nineve nie, ‘n stad waarin daar meer as honderd en twintig duisend mense is wat nie weet wat reg en verkeerd is nie, en ook nog baie diere?

Waarom juis hierdie vraag? Omdat dit die moontlikheid vir God oophou om op ‘n totaal nuwe manier op te tree, om ons telkens te verras met wat Hy doen, met wie Hy dit doen en hoe Hy dit doen. Verandering in die bybel is daarom ook niks anders nie as God se nuwe begin met ons.

‘n Mens kan die ekskurs afsluit met die vraag: Waarom verander die dade van God in die heilsgeskiedenis? En die antwoord hierop is juis omdat God ‘n egte geskiedenis met ons meemaak. God is betrokke, op ‘n werklike en ‘n egte manier deel van ons geskiedenis.

Die passie van die profete wat juis daarin om te sê dat God nie soos die gode deel is van onveranderlike natuurwette nie. God “is” nie maar soos wat die gode is nie. God spreek, word teleurgestel, word toornig en verander tenslotte van plan. Hierin sit God se grootheid, sy uniekheid.

Verandering in die bybel dui nie alleen op die getrouheid van God en sy nuwe begin nie; die dade van God roep ook om ‘n menslike antwoord. En hierdie menslike antwoord is gehoorsaamheid. Daarom is verandering in die bybel ten diepste niks anders nie as ‘n appél op gehoorsaamheid. En hierdie gehoorsaamheid is die bereidheid om opnuut na die stem van God te luister. Die bereidheid om af te sien van my eie planne en my eie skemas.

Hierdie gehoorsaamheid hou nie in – soos wat mense dikwels dink – dat ons op ‘n onkritiese wyse deel word van die tydsgees nie. Dit is presies die teenoorgestelde. Ons word geroep om oor die Gees van God te praat, die Gees wat anders is as die tydsgees.
En om dit te kan doen, moet ons die tydsgees ken en verstaan, moet ons die werklike nood van die wêreld en die mense ken.

Die Heilige Gees is immers die Creator Spiritus, die kreatiewe Gees, die Een wat ons oë vir nuwe moontlikhede oopmaak, ons instaat stel om anders te kyk na situasies wat vir ons vasgeloop en verstard lyk.

IV

Die merkwaardige is dat ‘n mens op hierdie pad van opnuut luister na die Gees van God die ontdekking maak dat presies dit eintlik nog altyd die lewegewende beginsel in die kerk was.
Wat word hiermee bedoel?

Karl Barth vertel die storie waarin hy meen die betekenis van die Joodse volk die beste opgesom word. Daar word naamlik vertel dat Frederik die Grote by geleentheid vir sy persoonlike arts, Zimmermann gevra het: Zimmermann, kan jy vir my ‘n enkele bewys gee vir die bestaan van God? Hierop het die dokter geantwoord: Ja, U majesteit, die Jode.

As ‘n mens na die lotgevalle van die Jode oor 3000 jaar heen gaan kyk, is hulle oorlewing ‘n merkwaardige verhaal. Hoe is dit moontlik dat ‘n volk wat reeds vir amper 2000 jaar oor die wêreld heen versprei was sonder ‘n land, sonder dat hulle dieselfde taal gehad het of dieselfde kultuur gedeel het, steeds bly voortbestaan het as ‘n volk?

As ‘n mens na hulle geskiedenis gaan kyk, is die een enkele ding wat ‘n mens opval: die vermoë om die geskiedenis te kan lees en aanpassings te kan maak. Om te kan verander. En soms radikaal te verander. En hierdie verandering het begin by die wyse waarop hulle vir God gesien het, die wyse waarop hulle aanbid het, selfs dit wat hulle geglo het.

‘n Mens kan voortgaan om voorts te sê dat die voortbestaan van die kerk ook deur die eeue heen hiervan afhanklik was. En weereens is dit belangrik om daarop te wys: dit gaan nie hier oor verandering per se nie. Dit gaan nie daaroor dat ‘n mens iets doen omdat almal dit doen of omdat dit ‘n bietjie meer “lewe” in die kerk kan bring nie. Dan is verandering niks anders as ‘n foefie nie.

Dit gaan oor die bereidheid om te hoor wat God van ons in hierdie tyd vra: anders as dit wat Hy dalk van ons 10 of 20 jaar gelede gevra het.

V

In ‘n tyd van verandering is dit uiters belangrik dat ons opnuut erns maak met die tradisie waarin ons leef. Die ramp van die meeste kerklike gesprekke oor verandering is die gebrek aan kennis oor die tradisie. ‘n Mens kan sover gaan om te sê dat alleen diegene wat werklik die tradisie ken en erns maak daarmee mag dit ook waag om erns te maak met verandering.

So het dit kerk dit nog altyd verstaan. En nie alleen die algemene kerk nie, maar meer spesifiek die gereformeerde tradisie. Daarom moet ‘n mens aan die einde van ‘n bybels gesprek oor verandering wys op die belangrikheid van die tradisie. En moet ‘n mens daarop wys dat dit nie sonder rede is dat die Latyn vir tradisie, soos ons Afrikaanse woord, oorlewering, dubbelsinnig is nie. Dit beteken naamlik enersyds iets soos “oordrag, aangee”, maar dit beteken oor “oorlewer” in die sin van verraad, soos toe Judas vir Jesus oorgelewer het.

Ons lewe temidde van ‘n tyd van geweldige maatskaplike, politieke en ander veranderinge. Dit is nie die eerste keer in die kerk se geskiedenis dat dit gebeur nie.
Reeds twintig jaar gelede het ‘n Holllandse teoloog, Okke Jager die opmerking gemaak dat hy dink dat die groeiende kerkverlating nie alleen te wyte is aan onverskilligheid nie, maar ook aan ‘n groeiende belangstelling in die werklik belangrike lewensvrae

Daarom kan ‘n mens alleen die wens uitspreek dat ons vrese nooit groter as ons vertroue raak nie. Maar belangriker as dit, dat ons temidde van die veranderinge nie na veiligheid sal soek nie, maar sal soek daarna om werklik gehoorsaam te wees: Op God se stem en roepe in hierdie tyd.

Leierskap en bestuur in tye van transformasie

Written by webmeester on . Posted in Verandering

Gemeentes kan iets leer by die bestuurswetenskap mits hulle dit geloofwaardig integreer in dei geloofsgemeenskap en ‘n duidelike verstaan het van die unieke taak van die kerk.

Ons lewe nou al vir ’n lang tyd te midde van groot verandering. Ons staar verandering in die gesig, nie net in ons gemeentes nie, maar ook ons gesinne, ons plek van werk, ons regering, ons skole, op ons paaie, die lys gaan net aan. Die bestuurs -wetenskaplikes praat van die skuif van “paradigmas”. Die woordeboek definieer paradigma as ’n patroon, ’n voorbeeld of ’n model. Paradigmas lê in die hart van ons verstaan van die lewe, en in die tye van verandering waardeur ons gaan, toets dit juis ons aannames omtrent die lewe.

Gemeentes voel met rede of alles omgekeer is, soos leiers en lidmate soek na persoonlike betekenis en ’n manier om gemeentes te lei in ’n tyd  wanneer ons probleme nie helder en duidelik beskryf kan word nie, en nog erger wanneer dit selfs voorkom asof die oplossings in mis gehul is. Loren Mead beskryf iets hiervan as hy sê dat gemeentes iewers tussen die ou en nuwe aannames lewe, en dat die reis van die oud na die nuut die reis is van transformasie.

Die transformasie proses vir gemeentes vereis beide leierskap en bestuur, maar die kritiese is leierskap.

 Navorsing het getoon dat oorbestuurde organisasies met swak leierskap die volgende eienskappe toon:
•    tevredenheid met heersende resultate
•    afwesigheid van voldoende rigtinggewende steun
•    afwesigheid van ’n motiverende en mobiliserende visie
•    gebrekkige kommunikasie
•    die nie-verwydering van struikelblokke in die pad van visiebehaling
•    dat goeie vordering of oorwinning te gou verklaar word
•    geen wysiging in die kultuur nie.

Die effek is dat strategieë nie goed geimplementeer word nie, die interafhanklikheid van die onderskeie funksies nie erken word nie, en dat planne oor die algemeen gaan om die onderprestasie te tooi en aanvaarbaar te maak, instede daarvan dat die soms pynlike, maar noodsaaklike veranderings aangebring word.
 
Wat volg is die verskil in die rolle van leierskap en bestuur in tye van transformasie.  Uiteraard word die totale rol van leierskap of bestuur nie hier in meer detail bespreek nie. Maar transformasie vra daardie iets ekstra van die leier.

Bestuur

•    Beplanning en begroting

Die identifisering van detail stappe en tydtafels om resultate te behaal, met die toekenning van hulpbronne om hierdie te laat gebeur.

•    Organisering en bemanning

Die daarstel van ’n tipe van struktuur om die planne te kan uitvoer, bemanning van die stukture, delegering van verantwoordelikheid en outoriteit om die plan uit te voer, die verskaffing van beleid en prosedures om mense te rig, en laastens die skep van metodes of sisteme om implementering te moniteer.

•    Kontrolering en probleemoplossing

Die monitering van resultate teenoor die gestelde plan, die identifisering van afwykings, en die beplanning en organisering om hierdie probleme aan te spreek. Dit is wanneer die Kerkorde ten onregte ingespan word om tranformasie te veto.

    Dit lei na:

•    ’n Mate van voorspelbaarheid en orde en uiteindelik verveling

Hierdie bestuursmetodieke het die potensiaal om deurlopend die verwagte kort-termyn verwagtings van belanghebbers te behaal. Belanghebbers kan ’n kerkraad wees met ’n samestelling van verwagting dat die kerk sal voortgaan om ’n herder kudde model te wees. Of predikante wat hul rol as die van pastor maar hulle is in ’n korporetiewe-grootte kerk. ek dink hierdie sinne maak nie sin vir mense wat nie die teorie van die in-between-church ken nie. Se ‘n bietjie meer hier

•    Die effek

Die effek kan ’n verskeidenheid wees: of die status quo word gehandhaaf, maw geen verandering nie , of uitbranding van die predikante gaan plaasvind, en of konflik in die gemeente. Welke effek ook al, as daar net bestuur en geen leierskap is nie, dit bly ’n verloor-verloor situasie.  

Leierskap

•    Gee rigting

Rigtinggewing geskied deur die ontwikkeling van ’n toekomsvisie, die droom oor die ideale toekoms. Hierdie visie is nie dit wat gelowiges uitdink nie, maar ontstaan eerstens vanuit ’n persoonlike en korporatiewe verhouding met die lewende God, en tweedens vanuit ’n diepe soeke na Sy wil vir die gemeente. So ontwikkel die gemeente ‘n beter verstaan van die taak van die kerk vir die tye waarin God ons geroep het.

•    Belyn mense en bronne(put your people and your money where your mouth is!) of sommer net doodgewoon gehoorsaam te wees
Vir verandering om te slaag is samewerking van baie lidmate nodig. Vanuit hierdie samewerking ontstaan spanne en ondersteuningsgroepe wat die visie en strategië verstaan en hul geldigheid aanvaar. Leiers weet dat om hierdie samewerking te kry, mense se denkraamwerke  belyn moet word met die nuwe strategiese rigting vir . Belyning vind plaas wanneer die nuwe ideale toekoms deur daad en woord gekommunikeer word. Leiers weet ook dat daar aansienlik meer gekommunikeer moet word as wat nodig lyk.

•    Motivering en inspirering

Dit is noodsaaklik dat mense struikelblokke op pad na die visie moet oorkom. Struikelblokke is enigiets soos eie agendas, burokrasie, en die terug hou van hulpbronne. Die leier beskik oor die vermoë om die mense te energeer, deur die aanspreek van die mens se basiese, maar soms tog onvervulde behoeftes. In gemeentes weet ons inspirasie kom wanneer mense mekaar gevind voor die gesig van God. Die leier se taak is om ruimtes te skep sodat die Here mense kan aanraak en dit hulle inspirasie kan wees vir die pad wat hulle moet loop. Dan raak mense en-toe-siasties(om in God te wees).

Groter fokus op hierdie drie dimensies van die rol van leierskap veroorsaak:

•    Die benodigde verandering

Soms is die verandering wat nodig is dramaties, soms met minder drama, maar verseker noodsaaklik. Hierdie verandering vind plaas in die gelowiges en lidmate se paradigmas, wat uiting vind in hul gedrag. En dan soos die saaier dit in Markus 4: 26-28 ervaar, verander die kerk, verander individuele gelowiges. Word hulle dissipels, medewerkers in en van God se Koninkryk.

•    Gevolgtrekking

Tot watter gevolgtrekking kan ons kom?  Dit, gemeentes het beide effektiewe- bestuur en -leierskap nodig. Navorsing sê 30% bestuur en 70% leierskap. Is leierskap alleen dan nie die antwoord nie?  Nee. Net soos oorbestuur lei na die handhawing van die status quo, maw geen transformasie nie, net so lei die oorbeklemtoning van leierskap en onderbestuur na ’n vervreemding tussen leierskap en lidmate. Hierdie verwydering bring skade aan die vertrouensbasis, juis dit wat nodig is vir onseker lidmate om die eerste tree na verandering te gee.