Gemeentebediening

  • Die Taakspan  Gemeentebegeleiding  is ‘n taakspan van Communitas wat gemeentes  begelei  om deel te word van  die Drie-enige  God  se  sending om die wêreld heel te maak. Ons glo dat gemeentes God se geskenk is aan dié wêreld. Ons begelei gemeentes daarom om geloofsonderskeidend deel te neem aan die inbraak van die Koninkryk van God in hulle gemeenskap.

    Kontakbesonderhede:

    • 021-808 3265
    • Voorsitter: Johan Kotze - johankotze44@gmail.com
    • Ondervoorsitter: Andries Daniels - adani@mweb.co.za
    • Frederick Marais - jfm@sun.ac.za (PSD NGK)
    • Ronnie Noemdoe - ronnie@bmedia.co.za (PSD VGK)
    • Divine Robertson - dr@sun.ac.za (admin beampte)

    Lees meer ...

Advent verhaal van Hoop 8 Ontvangers van seën word bedienaars van seën

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Hoeveel keer het jy al die opmerking gemaak dat mense in Afrika altyd net bakhand staan, gereed om te bedel? Dit is die realiteit waarbinne ons leef vandag en vir miljoene mense is die enigste hoop wat hulle het, ’n aalmoes wat deur ’n ryke uitgedeel word. In Swaziland is hierdie siklus besig om te breek. In die suidelike (Shiselweni) distrik van Swaziland het ’n Gideonsbende opgestaan wat besef het dat hulle iets vir hulle medemens kan doen, selfs al het hulle nie geld nie.

Swaziland is die land in die wêreld wat die ergste geraak word deur die VIGS-pandemie. Amptelik is meer as 25% van die volwasse bevolking MIV-positief. Nie-amptelik is dit baie meer. Meer as 10% van die bevolking is weeskinders. Hospitale het gewoon nie genoeg beddens om al die sterwendes te hanteer nie. Maar in 2006 het ’n groepie van 32 mense, in ’n gemeenskap bekend as Dwaleni, ’n keuse gemaak om iets aan hierdie situasie te doen. Sommige van hulle was lidmate van die Shiselweni-gemeente van die Swaziland Reformed Church. Sonder ’n sent op hulle naam, alleen met die geloof en oortuiging dat dit die Here self is wat hulle roep, het hulle gevra dat hulle opgelei word sodat hulle siek mense binne hulle gemeenskap kan help deur middel van tuisversorging. Met ’n passie en ’n deernis wat bo-menslik is, het hierdie groepie mense begin om sigbaar die hande en voete van Jesus binne hulle gemeenskap te word.

Mettertyd het ander gemeenskappe versoeke na hierdie mense gerig om hulle ook te help om dieselfde binne hulle eie gemeenskap te doen. Gedurende 2007 is vyf ander groepe opgelei tot ’n totaal van 180 mense wat as vrywilligers gewerk het onder die vaandel van Shiselweni Reformed Home-Based Care. Gedurende 2008 is ’n verdere 220 mense in ses ander gemeenskappe opgelei. Gedurende 2009 is tien nuwe groepe opgelei en tans is bykans 700 vrywilligers deel van hierdie werk. Sewe gemeenskappe het reeds gevra dat hulle in 2010 opgelei sal word. Internasionaal het hierdie organisasie erkenning gekry toe dit in 2008 in Amerika vereer is met die Courageous Leadership Award. Binne Swaziland word hierdie groep mense beskryf as een van die mees effektiewe nie-regerings organisasies wat tans in die land werksaam is in die geveg teen MIV en VIGS.

700 mense, waarvan byna almal onder die broodlyn leef, sonder enige inkomste, baie van hulle self MIV-positief, het besluit om nie net ontvangers van God se seën te wees nie maar om self bedienaars van seën te word. Daagliks, in ongeveer 2500 huishoudings, in hutte en in modderhuise in die armste dele van Swaziland, word daar hoop gebring in die lewens van mense. En elkeen wat met hierdie groepie mense te doen kry, ervaar hoedat God se seën aan hulle oorgedra word.

NS: Alhoewel Shiselweni Reformed Home-Based Care met ’n baie klein begroting werk, het hulle onlangs begin met ’n program wat bekend staan as “Adopt-A-Caregiver” – ’n poging om elkeen van hierdie vrywilligers in staat te stel om basiese medikasie en kos te bekom sodat hulle hulle werk nog beter kan doen. Indien jy belangstel om meer te leer oor hierdie “draers van hoop” en hoe jy hulle kan ondersteun, kan jy gerus na hulle webblad gaan kyk by www.shbcare.org of kontak die leraar, Arnau van Wyngaard, by wyngaard@lando.co.za

Advent verhaal van Hoop 7 Meraai se verhaal van hoop

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

 

Ek was die afgelope paar maande toeskouer van ’n aangrypende verhaal wat voor my afgespeel het. Ek het ’n reis beleef saam met ’n man wat letterlik gewag het op sy dood, as gevolg van ’n onbehandelbare hartprobleem. Saam het ons die pad gestap van gereedmaking om die Here te ontmoet en dit opsigself het my diep geraak. Hierdie mens het soveel gehad om te bely en reg te stel, maar was dankbaar by die gedagte dat hy die geleentheid gehad het. Langs sy hospitaalbed, ontmoet ek die vrou met wie hy bykans 20 jaar getroud was, dit was 20 jaar gelede. Sy is elke dag daar en stap die pad getrou met hom. Die dokters ontslaan hom en die besef dring deur dat hy by die huis sal sterf. Die vraag was egter: Watter huis? Self het hy eintlik nie meer ’n huis nie. Hy bly reeds vir 2 jaar by sy seun en daar sou niemand wees wat hom kon versorg nie. Sonder omhaal van woorde gee sy te kenne dat hy by haar moes kom bly. Sy is beskikbaar en bereidwillig om hom te versorg. Sy het reeds ’n suurstofmasjien wat haar medies betaal het en wat eintlik deur die Here so beskik is, sodat hy dit in sy laaste dae kon gebruik.
Ek het gewonder wat dit is wat maak dat iemand wat so seergekry het in hierdie verhouding, steeds gewillig was om hierdie liefdesdiens te verrig? In die 20 jaar wat sy met hom getroud was, het sy opgehou tel hoeveel keer hulle moes trek. Sy is bewus van 17 skole waar sy skoolgehou het en verskeie buite-egtelike verhoudings waartydens sy meestal die pot aan die kook gehou het. Sy is verbaal verniel. Sy vertel vir my haar verhaal.
Sy vertel dat sy haarself nie sien as iemand wat net glo nie. “Ek beleef God.”
“Ek het kort na die egskeiding gekies om met hom vriende te bly. Hy het my dikwels gekontak om raad te vra, selfs toe hy weer getroud is. Ons was byna beter vriende, as toe ons bymekaar was. Ek is nooit weer getroud nie en dit was vir my bitter moeilik om die besluit te moes neem om te skei. Ek moes egter ter wille van my eie en die drie kinders se selfbehoud die besluit neem.”
“Toe hy nou in hierdie moeilikheid beland, het ek onmiddellik ervaar dat die Here hierdie geleentheid vir my gee om Hom te dien, deur hierdie man te versorg. Hoe kan ek in elk geval ooit genoeg doen om dankie te sê vir wat die Here vir my gedoen het? Ek het onmiddellik aan Matteus 25 gedink en geweet dat hierdie my kans is.”

Ek het aan haar gevra: Waar was die Here teenwoordig?
“O, Hy is altyd teenwoordig, maar kort voor hierdie tyd, was ek self siek en was dit vir my nodig om die suurstofmasjien te kry. Nou sien ek dat dit nodig was, sodat ek my eks-man hiermee kon help. In die nagte wat ek saam met hom regop gesit het omdat hy bang was om te slaap, was die Here altyd teenwoordig. Wanneer hy kortaf of ongeduldig met my was, het ek ervaar hoe die Here ’n wag voor my mond sit sodat ek kon stilbly en sag. Hy het my die krag gegee om sterk te bly. Hy het aan ons die kans gegee om ’n sirkel te kon voltooi. So kon die kinders vrede kry en verhoudings goed afsluit. Toe hy my ‘n paar dae voor sy dood groet (ek moes vir die naweek elders wees en hy het by ons seun gaan bly), toe noem hy my Meraai – die troetelnaam wat hy jare terug vir my gebruik het. Daarin was al sy dankbaarheid opgesluit en ek het geweet dat ek hom nie weer lewend sou sien nie.”

Ek het aan haar gevra: Wat het jy uit die proses geleer, of beleef?
“Ek is dankbaar dat ek dit kon doen. Nou is die kring voltooi. Dit was net vir my baie duidelik dat dit so moes gebeur. Soveel kon uiteindelik afgesluit word. En ek sal so bly wees indien my verhaal ander kan inspireer om te doen wat die Here vir hulle gee om te doen.”

Ek is veral hierdeur geïnspireer. Ek het opnuut geleer dat liefde vir die Here ons help om grense oor te steek en dat ons self uiteindelik die meeste daaruit baat.

Advent verhaal van Hoop 6: AFVLERKIES KRY HOOP

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

“Ek het nooit gedink die Here sou mý kon gebruik nie. Maar Hy het, op ‘n verrassende manier. Die projek vir vrouebemagtiging wat ons gemeente aanbied, het ‘n besondere seën in my lewe geword.”  Aan die woord is Rita Louw, leier van die NG Kerk Port Elizabeth-Noord se vrouebemagtigingsprojek.
Rita vertel dat daar baie vroue bitterlik swaarkry in hul gemeente se semi-industriële omgewing. Van die vroue is werkloos, ander kry swaar onder die tirannie van lewensmaats (hulle word soms bedags letterlik toegesluit as die eggenoot nie tuis is nie), sommige se mans en seuns smokkel perlemoen, ander is by dwelmhandel betrokke. “Die sukkel staan dikwels afgeëts op die vroue se gesigte, hulle voorkoms is onversorg, tussen die versorging van mans en kinders is daar nie nog tyd of bronne om aan hulself aandag te gee nie”, verduidelik Rita. “Ons het net besef dat ons nie met ons knus bestaan kan voortgaan terwyl mense rondom ons vergaan nie.”
Die gemeente het besluit hulle moet hierdie vroue bevriend, help om hul menswaardigheid te ontdek en hulle leer om vreugde uit die lewe te put.
In ‘n eerste rondte het hulle op die afvlerkies – soos die vroue met deernis genoem word – se uiterlike voorkoms gefokus. Daar is met haarsorg begin – ‘n haarkapper het die dames se hare gesny, en hulle die praktiese beginsels van haarversorging geleer. Daarna het velsorg, naelversorging, die kies van klere, kleure en bykomstighede gevolg. Dié reeks oor uiterlike versorging het op ‘n “total make-over” afgestuur. Op die laaste aand het hulle foto’s van die dames vóór en ná vertoon. Die verskil in voorkoms, selfbeeld en vreugde was opvallend.

Adventverhaal van Hoop 4: Soms klop hoop aan die kerk se muur

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Soos baie ander gemeentes in Nederland is hierdie gemeente ook bekommerd oor die feit dat die jongmense van die gemeenskap nie meer kerk toe kom nie. Die gemeenteleiers is in die konsistorie in gesprek met ‘n fasiliteerder om planne te maak om die jeug-weer-in-die-kerk-te-kry!

Die gesprek is somder, byna sonder hoop, hulle het al soveel planne gemaak wat nie gewerk het nie. Elke dan en wan is daar ‘n dowwe dons teen die muur aan die buitekant, soms harder, soms sagter, maar dit verbreek die konsentrasie van die gemeenteleiers- uiteindelik kan hulle nie meer nie en storm by die konsistorie uit om te ontdek dat die kinders van die dorp buite op die plein besig is om te voetballe!

Ek het nie gehoor of hulle toe saam gaan speel het nie, maar ‘n mens kan bly hoop!

Adventverhaal van Hoop 3: Soms vind vreemdelinge hoop ook in die Kerk

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Most South African towns have one. An NG Kerk that is. They stand in the centre of the town, often on high ground, surrounded by gardens, a marble obelisk or two, and have a huge white steeple, pricking the sky above.

As a rule I do not venture into them, or even near them really. They are part of a world that does not often intersect with mine. But, here in the Kloof, this Kerk path and mine have crossed a few Sundays ago

Due to my involvement with the Community Police Forum in which I represent a charity organisation connected to the Kerk I was asked to speak in the church service. Talking in front of people does not phase me, the idea of doing it in Afrikaans did. In the end I decided that good English was better than poor Afrikaans – so I said I would speak, but in English. The Dominee, who has become a friend, was not concerned.

So Sunday arrived and Lex came to support me. He is on new medication and promised to stay awake for my bit – the meds were knocking him out. I was grateful. I knew the Dominee would understand – he is that kind of Dominee. Kind.

Lex hauled out a clean shirt and chinos and got a little anxious about a tie – but in the end we went neat and clean, stopping for Lex to down a red bull – he felt exhausted. I so appreciated him coming with me.

He has memories of a similar church from his childhood – a high pulpit and even loftier sermons. This Kerk proved to be light and bright, simple and clean – with lots and lots of wood (maybe due to the Tsitsikamma forests just over the mountains). It has a feel of theatre in the round.

Churches often feel theatrical to me. with all the players in their place, the long maroon velvet curtains, the brocade and , in this particular church the row of men in black suits, white shirts and silvery ties. We were a little late but we found my Social Worker friend and slid into the pew next her.

Our turn came and I spoke. I wanted to talk about Jesus really, which would be appropriate, but I just wanted to speak of His love for humanity, especially the addicts, the alcoholics, the tossed away people of the Kloof. What I did speak of was the Agenda of the Forum, the illegal shebeens, the understaffed police station, the language issues. I tagged on something about Jesus being our Hope, the worlds Hope – but the word Love I didn’t say – but I wanted to.

The Dominee spoke about Love though and I was grateful for a God who knows and completes our sentences for us.

We went to the Kerk that night as well. We took a whole lot of young people with us- because a little dramatjie was being performed and, well, drama (of the theatrical kind) is rare in the Kloof.

Two young adults performed. One we had briefly met when she was a waitress and we were just arrived in the Kloof. Then she had struck us as deep and sensitive and with eyes looking away from the Kloof for some bigger thing. So we were not
surprised. Rumours had also informed us of some deeper tragedy to her existence. A true Drama queen – right here in the Kloof. And she was great.

There was an intensity and a sincerity to her performance, her poetry and in her voice when she sang. Her friend proved strong too, in her piece. I felt a deep and true emotion in response to their performance.

Most of all I was moved by two young woman writing from the Kloof with concern and passion about Crystal Meths and homeless people and deep, deep need. Their writing holds compassion, and here where, notoriously, compassion has often been lacking I felt hopeful. Maryka and (forgive me for forgetting your name) I salute you.

So the Kerk blessed my socks off that Sunday – and will do so again sometime soon I am sure. And Barnard too – hey -the dominee who dares….

So the Kerk blessed my socks off that Sunday – and will do so again sometime soon I am sure. And Barnard too – hey -the dominee who dares….

Michelle Faure skryf vandeesweek op Lex Faure se blog hoe sy kontak met die NG Kerk Joubertina in die Langkloof beleef het.  Die dominee waarna verwys word, is Barnard Steyn en die gemeente is deel van die Vennootskap vir Gestuurde Gemeentes in die Oos-Kaap

Adventverhaal van Hoop 2: Matt 22:10 word waar by die ashoop

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

‘n Paar weke terug praat ‘n lidmaat van die AGS (wat een van ons omgeegroep se geboue gebruik vir dissipelskapopleiding) oor ‘n visie wat hy ontvang het. Hy gaan gooi vullis af by die stortingsterrein van die dorp, wat hy al baie gedoen het. Net, die keer kan hy nie daar wegkom nie. Asof iets hom vashou. Stadig kom staan die vullishoopbewoners al meer en meer om hom en hy weet net dit moet nie so wees nie. Dis nie reg dat mense afvalkos moet uitkrap omdat hulle honger is, vir watter rede ook al nie. En net daar voel hy hy moet ‘n Feesmaal vir die mense van die strate en die afvalhope hou. Maar hy se niks vir sy vrou nie. Sy se toe vir hom sy verstaan nie wat die Here vir haar wil se in haar stiltetyd nie, maar sy het die gedeelte die oggend gelees uit Matt 22 van die Fees en die genooides wat nie wou kom nie. En dan staan daar mos:

Mat 22:10 Toe het daardie slawe uitgegaan op die strate en almal wat hulle gekry het, bymekaargemaak, slegtes sowel as goeies. So het die feessaal vol gaste geword.

Wat meer moes hy hoor!

Hy het dit met die meeste ander gemeentes (verskillende denominasies) gedeel en Woensdag, 25 Nov is ‘n rugbyveld bespreek vir ‘n Feesmaal vir mense wat dit nie ken nie. Behalwe ‘n paar tente, toilette, tafels en stoele ens, is niks gereel nie. Almal bring wat hulle wil en die wat daar is help om die mense van die strate te bedien. Na ‘n snikhete Dinsdag, breek ‘n heerlike koel Woensdag laatmiddag aan. Die een gemeentelid het twee lorries gereel om die mense te bring. Die ander kry ‘n R1000 vir kos en 2 skape en maak 2 nr 20 potte. Die omgeegroep bring poeding, die ander spanspekke …

Soos die aand groei, buig die tafels onder poeding, lekkers, lekker wildsvleis, brood, koeldrank, sakke vol klere en mense en mense van die gemeentes kom eenvoudig aan en dis asof elkeen weet wat om te doen. So groei die straatmense ook aan tot oor ‘n 1000. Nie lank nie of die kleingoed speel sokker in afwagting. Ja, die skarebeheer toets soms mense se geduld, maar teen 8-uur die aand het:

  • ‘n 1000 mense se mage vol gekom,
  • Dominees en pastore en lidmate skouer aan skouer mense aan tafels bedien,
  • Kerkgrense verdwyn en,
  • ‘n Visie waar geword.

Omdat een mens geluister het na die stem van die Here!