Gemeentebediening

  • Die Taakspan  Gemeentebegeleiding  is ‘n taakspan van Communitas wat gemeentes  begelei  om deel te word van  die Drie-enige  God  se  sending om die wêreld heel te maak. Ons glo dat gemeentes God se geskenk is aan dié wêreld. Ons begelei gemeentes daarom om geloofsonderskeidend deel te neem aan die inbraak van die Koninkryk van God in hulle gemeenskap.

    Kontakbesonderhede:

    • 021-808 3265
    • Voorsitter: Johan Kotze - johankotze44@gmail.com
    • Ondervoorsitter: Andries Daniels - adani@mweb.co.za
    • Frederick Marais - jfm@sun.ac.za (PSD NGK)
    • Ronnie Noemdoe - ronnie@bmedia.co.za (PSD VGK)
    • Divine Robertson - dr@sun.ac.za (admin beampte)

    Lees meer ...

Adventverhaal van Hoop 1: Gamkavallei bou vir die toekoms

Written by webmeester on . Posted in Gemeenteverhale

René Potgieter is ‘n boorling van Beaufort-Wes. Sy was eers gesinsberader by ‘n kinderleidingkliniek voordat sy haar teologiese studies op Kovsies voltooi het. In haar gemeentejaar het sy Gamkavallei bedien, waarna sy voltydse leraar in die gemeente geword het.

Gamkavallei as gemeente is al deur diep waters.  Dit is my eerste gemeente. Vóór my koms was daar vyf jaar lank nie ’n leraar nie, omdat die gemeente se getalle so gedaal het dat dit nie ’n predikant kon bekostig nie. Nogtans het die gemeente bly voortbestaan en is die Woord van God aan mense bedien.  Die gemeente het werklik ’n nuwe pad begin stap toe dit onder leiding van ds Herculus van Huysteen sy deure vir alle mense ongeag kleur oopgestel het. Toe het lidmate beleef dat hulle werklik die Here sáám kan dien en liefhê. Sedertdien loop die gemeente op ’n heel nuwe pad van kerkhereniging. Vir my was dit ’n absolute voorreg om deel te word van ’n gemeente wat nie redeneer of net wil praat en praat oor kerkhereniging nie, maar wat dit eenvoudig doen.

Lees die volledige verhaal by www.gemeentes.co.za

Adventverhale van Hoop – 2009

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Advent begin met ‘n eerste Sondag van Hoop.

Daarom plaas ons elke dag van Advent ‘n verhaal van HOOP by www.communitas.co.za.

Die meeste van hierdie verhale is klein menslike verhale van God se Koninkryk wat onverwags deurbreek in mense se lewens. Vanjaar is meer as ooit te vore ‘n tyd waarin ons mekaar kan bedien met verhale van HOOP.

Stuur gerus jou verhaal na Frederick Marais by  jfm@sun.ac.za of put inspirasie uit die verhale.  Stuur dit aan vir ander, plaas dit op julle gemeente-webwerf en maak so jou  en ander se oë oop vir die wyse waarop die Vader, Seun en Gees in ons dag en in ons konteks HOOP bring op meestal onverwagse maniere en plekke.

Mag God, die bron van hoop, julle deur julle geloof met alle vreugde en vrede vervul, sodat julle hoop al hoe sterker kan word deur die krag van die Heilige Gees (Rom15:13).

Planning and the Budget

Written by Frederick on . Posted in Hulpmiddels

Die Alban Weekly het hierdie week ‘n interessante artikel van Dan Hotchkiss oor die begrotingsproses in gemeentes!

Congregations often plan and budget as though planning were one thing and budgeting another. Bringing the two together calls for a comprehensive calendar for goal-setting and evaluation.

A key event in the sequence is the annual planning retreat. Typically, this event includes the board and senior members of the staff, including lay staff as appropriate. Ideally, the group spends at least a day and a half off-site with a strict no-cell-phone rule. The agenda varies from year to year; the focus is always on discernment and strategy, the two zones of responsibility shared by board and staff. Some special attention to the mission is appropriate every year–but it is rarely a good use of time to tweak the wording of the mission statement that often. Once every five years is more than enough, unless something is terribly wrong with the existing statement.

A more necessary work product from the retreat and related activities is the annual vision of ministry, an answer to the question, “In what new and different ways will we transform lives in the next one to three years?” To put it differently, the vision of ministry is the board’s short list of priorities. Why a short list? Because when a list of priorities is long, they’re not priorities! The vision of ministry is a short list of things the board means to accomplish, no matter what. The fact that something does not make the list does not mean that it won’t happen. While creating the vision, the board will bank a number of ideas for the future: pieces of a long-term vision to which the board is not prepared to make an ironclad commitment now. There is no way to do this without sometimes saying no.

Om die voledige artikel te lees gaan na
http://www.alban.org/conversation.aspx?id=8485

Beweging van die Gees 13: Soms stadig soos ‘n skilpad soms soos ‘n vuurpyl

Written by Frederick on . Posted in Bewegings van die Gees

In die NGK Somerstrand gesels ons gereeld oor skilpad-geloof.  Iemand het êrens gelees dat die pad saam met die Here dikwels soos ‘n skilpad is.  Dit beweeg stadig voort, jy bid vir jare oor iets en dit voel vir jou dat niks gebeur nie, dat daar geen beweging is nie.  Dan, op ‘n dag, verander die skilpad ewe skielik in ‘n vuurpyl – en dan moet jy vashou!  Hierdie beeld beskryf baie goed ons gemeente se ervaring.  Ons gesels gereeld oor die geloof van ‘n skilpadjie en die vashou aan die vuurpyl.  Ons vra aanmekaar vir mekaar:  wat is ons nou – skilpad of vuurpyl?  En hoe moet ons in hierdie spesifieke fase optree? 

So praat ons al jare oor ons eredienste.  Ons wil graag families bereik en is oortuig dat daar veranderinge aangebring moet word om dit te doen.  So kom verskillende lidmate van tyd tot tyd saam om te gesels en bly dit ‘n staande item op die Kerkraad se agenda.  Ons bid ook elke week vir die Here se leiding hieroor. 

In 2008 het ons deur ‘n lang proses van bid en praat gegaan.  Daar is besluit dat ons by die Kerkraad gaan voorstel dat ons met twee eredienste gaan begin.  Almal op die Kerkraad, van die ouer, behoudende leiers tot die jonger, ongeduldige leiers, was ten gunste hiervan.  Al die vrae van vroeër was ewe skielik nie meer op die tafel nie.  Ons was oortuig dat dit die Here se wil is. 

By die betrokke Kerkraadvergadering beleef ons egter dat die Gees met ons werk.  Ons almal – elke enkele een – skuif tydens die vergadering in ons vooropgestelde idees.  Daar word besluit om nié nou te begin met ‘n tweede erediens nie, maar om baie meer moeite te doen met die kindertyd tydens die erediens en die toepassings wanneer die kinders die erediens verlaat. 

So gesê, so gedaan.  Dit het ‘n wonderlike impak gehad, die kinders het dit baie geniet en die erediensbywoning het gestyg.

In die tyd kry ons ‘n nuwe Bedieningsbestuurder vir ons jeugbediening.  Ian het as klein seuntjie in ons kategese tot bekering gekom, deur ons kinderkerk sisteem gekom, by ons belydenis afgelê en skakel by die studentebedienig in.  Die manier waarop die Here hom voorberei het vir sy huidige bediening, is ook ‘n storie op sy eie!  So praat Ian tydens ons laaste Kerkraadsvergadering oor die manier waarop die kinders elke Sondag grense oorsteek na die ouer mense en vra of die ouer mense nie ook soms grense kan oorsteek na die kinders nie.  Hy stel voor dat die Kerkraad daaroor begin bid om moontlik vroeg volgende jaar (2010) ‘n besluit te neem om twee maal per kwartaal ‘n informele diens te hou.

Die Kerkraad se onmiddellike reaksie was:  “Wat wou volgende jaar – volgende week!”

Met groot opgewondenheid en spanning het ons dus die afgelope Sondag ons eerste informele “gesinsdiens” gehad.  Wat ‘n heerlike, geseënde ervaring!  Almal, van die jongste kind tot die oudste oupa, vertel hoe hulle die diens geniet het.  Ons het saam gesing (met orrel, baskitaar, blokfluite, voorsangers, ens.), gesels, handbewegings gedoen en in verwondering voor die Here gestaan.

Nou wag ons om te kyk wat die Here vorentoe gaan doen…  Is dit nou vuurpyl-tyd of weer skilpad-tyd?

Gesamentlike Ringstoer – Tulbagh

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Ons besoek St.Geoges Katedraal en word oa bekendgestel aan ‘n Afrika Ikoon( sien foto). Verer besoek ons die Grootte Kerk en die  Wynberg Gemeente (VG en NG saam).

Ons wou ook Robbeneiland besoek maar dit reën uit. Verder besoek ons die Oseanarium, fliek, Groot Constantia kelder leer om wynwaardering te doen (sien foto langsaan), teater, en sluit die toer af met gesprekke by die Kweekskool met Media24 se hoor uitvoerende beampte (Francois Groepe), Prof Elna Mouton en Coenie Burger.

Al hierdie afsprake is vervleg met heerlike uiteet, saamkuier, bid en saamry in ‘n minibus! Ons het  in ‘n heerlike huis tuisgegaan op die besondere Schoenstatt klooster-landgoed in Constantia.

Wat het die ouens beleef?

  • Freddie Swart (Bella Vista VGK- Ceres): “Dit was vir my wonderlik om so saam met mede kollegas te wees.”
  • Mario Ferris (VGK – Op die Berg): “Dit was ‘n besonderse toer met vele hoogte punte. Twee staan uit: die saam kuier met eie en mede kollegas, ‘n ‘bonding’ ervaring waarsonder die herenigingsproses in eie kring veel armer sou wees. Tweedens was daar die besoek aan die Groote Kerk in Kaapstad. Die storie van die gemeente, oud en nuut, soos vertel deur  Andre Olivier het my met nuwe hoop gevul.”
  • Armand Crous (Wolseley): “Die kameraderie tussen die leraars.  Die heerlike saamkuier, lag, ernstig wees – in alles kon ‘n mens die eenheid wat ons in Christus is, ervaar.
  • Die besoeke aan die 3 gemeentes (St Georges Katedraal, Groote Kerk en Wynberg).  Die Here is so duidelik besig om elke gemeente binne hulle konteks te lei en te stuur soos wat Hy weet dit vir die Koninkryk die beste is.  Die gemeentes (al drie “stadsgemeentes”) is verskillend in hulle aanslag en bediening, maar eenders in hulle gesindheid: alles tot eer van die Here.
  • Frankie Gerber (Ceres-vallei): “Vir bou van eenheid tussen kerke is dit nodig dat predikante mekaar as mense leer ken wat saam lag, eet, ontspan, bly in eilandsituasies vir sessies van minimum 2-3 dae; Hieruit ontwikkel vriendskappe, ontdek mense mekaar as persone wat baie in gemeen het; So groei vertrouensbande waar mense kan oopmaak, vertroue kan groei en begrip vir mekaar kan ontwikkel.
  • Myns insiens was die grootste sukses dié week dat ons nie op formele manier per agenda teenoor mekaar gaan sit het om bepaalde probleme op te los nie, maar langsmekaar iemand anders ‘ontdek’ het wat baie nader aan jou is as wat jy wil besef; Formele samesprekings volg informele saamkuier, saamdoen en saam ervaar.
  • ‘n Mens besef met so ‘n geleentheid dat verskille relatief is. Om saam ‘n Anglikaanse Nagmaal te waardeer bind ons aan mekaar en sommer aan die band van ekumene. Die ryke tradisie van die Grootte Kerk (waar nog nie een VGK leraar van hierdie groep was nie) was treffend. En om te dink dat beide “kerke” soveel jare daar saam, as een ligaam aanbid het.
  • Om saam te eet in ‘n netjiese eetplek laat mens besef ons almal deel in gewone uitdagings van kinders wat studeer, rekeninge wat betaal moet word, uitdagings en verwagtings in die gemeente. Die bederf van ‘n gratis ete en vertoning in die Baxter maak die deure oop vir ‘n ander openheid. Gesprekke ontstaan sonder pretensie en daar word gelag oor gewone menslike goed wat nooit opduik by formele vergaderings nie.

Ons groet mekaar met warmte en besef die saamwees was goed. Die Pinkster moegheid het plek gemaak vir gedeelde ervarings wat niemand van ons kan wegneem nie. Die Gees se werking was dalk anders; nie te meet in ‘n besluit of belydenis nie maar in gewone broederskap en liefde… Jesus het immers opgemerk dat die mense sal weet wie se dissipels ons is as hulle sien hoe lief ons mekaar het.

Verhale van hoop uit die platteland

Written by Frederick on . Posted in Gemeenteverhale

Ons het by Cedarberg 2009 verskeie gesprekke gehad oor plattelandse gemeentes en die unieke gawes van hierdie gemeentes wat gevier moet word. Te dikwels word daar net negatief oor plattelandse gemeentes gepraat. Dit skep ‘n onnodige negatiewe selfbeeld en perspesie van hierdie gemeentes. In baie opsigte moes hulle die meeste aanpas in die transformasie wat ons land die afgelope 15 jaar deurgaan.  Hulle moes aanpas by baie uitdagende demografiese veranderinge. Van die armste en mees kwesbare mense in ons land leef in die platteland en word deur hierdie gemeentes bedien. Terselfdertyd moes sommige van hierdie gemeentes leer om sonder ‘n voltydse leraar gemeente te wees, en het hulle dit reggekry.  Ons kan almal baie by hulle leer.

Dalk het jy grootgeword in ‘n plattelandse gemeente en jou eerste geloofstree daar gegee. Dalk is jy ‘n leier in ‘n gemeente in die platteland of het jy as dominee in die platteland gedien.  Dalk het jy net ‘n verhaal oor wat gemeentes in die platteland doen wat jy met ons wil deel?

Stuur asb jou bydrae van ‘n paragraaf of twee aan Frederick Marais by jfm@sun.ac.za om plaas dit graag op die webblad

Beweging van die Gees 12: Die Gees trek mense op

Written by Frederick on . Posted in Bewegings van die Gees

 

Oor die 15 miljoen mense in Malawi, Zambië, Mosambiek, Zimbabwe, en tot ‘n handvol in Suid-Afrika, praat Chichewa (in Zambië ook genoem Chinyanja). ‘n Goeie 12 miljoen van hierdie sprekers leef onder die “amptelike” broodlyn van minder as R 8 (1 US$) per dag. Getalsgewys is hierdie ‘n taal van die armes. Ons moet dus goed luister as hierdie ongeveer 12 miljoen mense vir ons in hulle eie idioom sê wat armoede en wie arm mense is:  “osauka”, “dié wat nie opstaan nie”.
Ons dogter kuier bietjie by ons. Raai wat was haar reaksie toe ek haar dit vertel?  “…omdat hulle te lui is?!”  Niemand kan my dogter beskuldig van luiheid, traagheid, swak waarnemingsvermoë, of swak menseverhoudinge nie. Sy is hardwerkend én het ‘n hart vir mense in nood – waaronder baie armes tel. Haar reaksie was impulsief, eerlik, maar ook ‘n tong-in-die-kies vraag. Want die gemeenskap waarin sy grootgeword het, is nie ‘n gemeenskap wat probleme het met opstaan nie, maar wel met dié wat níé opstaan nie.
Is armes arm omdat hulle te lui is om op te staan en te werk?  Maar was dit dan nie ook die wysheidsleraar van Spreuke se eerste reaksie nie? Ek het so gedink, maar ek was toe al die tyd verkeerd. Dis andersom:  Spreuke 10:4 sê dié wat lui is, wat nie hulle hande uitsteek uit hulle moue om te werk nie, is in vir armoede (net so ook dié wat geskenke aan rykes gee! – 22:16).  Wanneer Spreuke in die 31 ander teksverwysings van die armes praat, is dit met die grootste simpatie vir hulle harde lewe, en met die hoogste respek as mense wat ten diepste erken moet word as skepsels van God – vir wie God beskerm! Die enigste keer waar Spreuke blykbaar negatief van armes praat, is van dié wat mede-armes afdruk, sodat niemand ‘n kans het op opstaan nie, en almal op die ou end verhonger gaan lê (28:3).
Wanneer sowat 12 miljoen Chichewa-sprekendes sê arm wees is om nie op te staan nie, bedoel hulle uit eie ervaring jy kom net nooit op jou eie voete nie, jy is maar altyd weer terug op jou knieë – voor die mense. En voor God. Altyd weer terug op die aarde, gelyk met die grond. Dis jou plek, waaraan jy altyd weer herinner word, en waarna jy keer op keer teruggedruk word. Deur mense, vreemdelinge, magtiges, jou eie mense wat “bo” uitgekom het. En deur die stelsel, die bose bo-menslike, almagtige, alomteenwoordige, blykbaar ewige gees van hierdie wêreld.
Daar is gelukkig ‘n ander Gees. Die Heilige Gees, die Gees van die Lewende, Opgestane, Here Jesus –wat die opstandingslewe inblaas in lam en lewelose mense. Soos die man waarvan Lukas in Handelinge 3 vertel wat sy lewe lank nooit opgestaan het nie; net maar dag vir dag moes opkyk vir ‘n volgende jammer-kry-fooitjie. Toe wek die Heilige Gees hom op, deur die hande van Petrus en Johannes wat kort tevore deur dieselfde Gees op hulle voete gebring is. En hy staan regop, loop die tempel binne, spring, prys God! 
So lyk die kerke waar ‘n wonderbaarlike groot getal van die 12 miljoen Chewa-sprekende armes Sondag vir Sondag aanbid. Sonder orrels of orkeste, sonder sagte kerkbanke (soms sonder enige sitplekke!), in geboue sonder plafon (soms sonder dak!), sonder glasvensters of verf of selfs gepleisterde mure, soms sonder ‘n gebou; in ‘n diens sonder fynuitgewerkte liturgie en prediking wat meestal veel te wense oorlaat. Maar dis ‘n belewenis – van ‘n wonderwerk: dat “die wat nie opstaan nie” opgewek is, regop staan voor die mense en voor God, God prys. En inderdaad hulle hande uitsteek na dié wat nog lam is, en kan gee – (uiteraard!) nie silwer en goud nie, maar Jesus se opstandingslewe.
‘n Geweldig omvangryke en diepe wonderwerk!  Op ons drumpel. Elke Sondag. As ons goed kyk: elke ganse dag van die harde werklikheid!  – die beweging van die Gees.