Gemeentebediening

  • Die Taakspan  Gemeentebegeleiding  is ‘n taakspan van Communitas wat gemeentes  begelei  om deel te word van  die Drie-enige  God  se  sending om die wêreld heel te maak. Ons glo dat gemeentes God se geskenk is aan dié wêreld. Ons begelei gemeentes daarom om geloofsonderskeidend deel te neem aan die inbraak van die Koninkryk van God in hulle gemeenskap.

    Kontakbesonderhede:

    • 021-808 3265
    • Voorsitter: Johan Kotze - johankotze44@gmail.com
    • Ondervoorsitter: Andries Daniels - adani@mweb.co.za
    • Frederick Marais - jfm@sun.ac.za (PSD NGK)
    • Ronnie Noemdoe - ronnie@bmedia.co.za (PSD VGK)
    • Divine Robertson - dr@sun.ac.za (admin beampte)

    Lees meer ...

Wat sal dit vir jou moontlik maak om terug te keer NG Kerk toe?

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Dit is nou twintig jaar later. Die lewendige, ondeunde gelaat van die dinamiese man aan die oorkant van die ontbyttafel het sigbaar ouer geword, die plooie meer sigbaar. Maar die gesig wat pret en vreugde uitstraal, die spontane glimlag, het dieselfde gebly.

    Twintig jaar later. Vandag sit ons in ‘n plattelandse hotel en nuttig saam ontbyt. Twee dekades gelede was hy ‘n jeugdige ouderling, ongetroud, in die gemeente waar ek destyds gedien het. Sedertdien het hy verhuis na ‘n ander Oos-Kaapse dorpie, en woon nou al meer as 15 jaar hier.  Intussen is hy getroud, het die pa van vier kinders geword, en is lid, nee, ‘n senior leier, van ‘n groeiende charismatiese gemeente op hierdie plattelandse dorpie.

    Ons paaie het gisteraand onverwags weer gekruis. Gelukkig realiseer die impromptu ontbyt-uitnodiging.  Ek is nuuskierig en wil sommer vroeg in die gesprek weet waarom hy charismaties “gedraai het”?

    “Tien jaar gelede het ek en my vrou besondere dinge van die Here begin beleef”, kom die antwoord – sy gesig nou ernstig. “Die Here het ons diep bewus gemaak dat Hy beslag lê op ons lewens, dat ons nooit ware geluk sal smaak as ons onsself nie voeg in sy roeping vir ons lewens nie, dat ons Jesus radikaal moet navolg. Die honger om Hom te dien, het meer en meer intens geword.  Ons het as egpaar ‘n duidelike roeping ontvang: ons moes uitreik na kinders en hulle begelei in ‘n verhouding met die Here”.

    Is dit nuut?, vra ek.  Julle was tog destyds ook betrokke by die jeugbediening van ons gemeente?

    “Ja, maar nou het dit ‘n passie vir kinders van alle kleure en geure geword. Ons het bewus geword van die nood in die township, van jongmense en kinders wat prakties gesproke haweloos is, die slagoffers van bendegeweld, van verbrokkelde huise, kinders vir wie weinig mense werklik omgee, en na wie niemand uitreik nie. Kinders wat nooit spesiaal voel omdat hulle die onverdeelde aandag van belangstellende volwassenes beleef nie.  Kinders wat nie liefde ervaar nie.”

    In hierdie tyd het die Here ons sy liefde vir ons op ‘n werklik intense manier laat beleef. Ons kon bars daarvan: dat die grote God vir ons omgee. Ons liefhet!  Aanspraak maak op ons lewe. Vir ons liefde en seën gee sodat ons dit kan deel met ander.  Ons het spesiale ervarings met die Here gehad.”

    Ek is nou direk in my vrae – ons het mekaar immers goed geken, en vind steeds aanklank by mekaar: “Hoe vervreem so iets jou van die NG Kerk?”.

    “Eenvoudig”, sê hy. “Ek was naïef genoeg om hieroor te praat tydens kerkraadsvergaderings en by ander byeenkomste met gemeentelede. Ons het getuig, ons was opgewonde, ons het gebid dat ander ook hierdie soort ervarings met die Here sal hê.  Ons het vriende genooi om saam met ons uit te reik – om skole te besoek, met kinders te praat, geleenthede vir kinders uit ander dele van die dorp te reël….”

    “Toe kry ons die trekpas.  Tydens ‘n kerkraadsvergadering het een van die senior ouderlinge, ‘n boere-oom, vir my gesê ons hoort nie langer in dié kerk nie.  Ons skep onrus, ons moet gaan.”

    Ek kan my ore nie glo nie. “Moenie vir my sê julle het vir die omie geluister nie?”, sê-vra ek.

    “Jy weet dalk nie hoe dinge werk op ‘n konserwatiewe dorpie nie”, sê my vriend.  “Ons het geweet ons doppie was geklink. Dalk het ons oorreageer, maar ons het dadelik bedank.  Vir geruime tyd was ons prakties kerkloos, maar mettertyd het ons deel geword van ‘n nuwe, charismatiese kerkplanting op die dorp.”

    Nou loop ons gesprek baie draaie en hy vertel uitvoerig oor die groei van hul nuwe gemeente.  Interessant genoeg het hulle deur al die jare ‘n goeie verhouding met hul voormalige NG dominee behou. “Eintlik was dié dominee die afgelope tien jaar steeds my mentor, totdat hy ‘n ander beroep aanvaar het, ofskoon hy magteloos was om my as lidmaat te beskerm”.

    Aan die einde van ‘n lang gesprek, vra ek: “Wat sal dit vir jou moontlik maak om terug te kom NG Kerk toe?”

    Hy betrap my onkant:  “Dié dag dat die NG Kerk op hierdie dorp besef sy bestaan nie slegs vir haar lidmate op hierdie dorp nie, maar dat sy geroep is om die gemeenskap te dien.  Dié dag wanneer die kerk die Here se liefde ongekwalifiseerd met die mense rondom hulle begin deel, oop arms het vir diegene wat anders as hulle is, maar die kerk nodig het, en verstaan dat hulle geseën is om tot seën te wees.”

    “Ek dag jy sou verwys na ‘n leerstelling of twee, of na ‘n dramatiese geestelike ervaring?”, stamel ek.

    Die lagplooitjies trek saam en verlewendig die ondeunde gelaat. “Liefde, diens, en die seën van ons naaste IS mos die belangrikste leerstelling én die hoogste ervaring van ons geloof”, glimlag die man wat soveel vreugde uitstraal.

 

Vreemdeling-vriend ‘n Getuienis

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Vreemdeling-vriend : ʼn getuienis

Stan Voges

Tydens die Xenofobia het ons plaaslike N G Kerk veilige verblyf in een van ons lokale gebied aan ʼn aantal Zimbabwiërs.  Sodoende woon hulle ons eredienste by en gebruik ook Nagmaal saam met ons.
Tydens hierdie gebeure ontmoet ek vir Clifford en Sheila.  Ons begin ʼn verhouding bou en hulle word ons vriende.  Ek ontdek in hulle twee weergebore kinders van die Here met hulle vertroue net op die Here.  Dit was my voorreg om hulle van lewensmiddele te voorsien want hulle het regtig niks gehad nie.  Die dankbaarheid was onbeskryflik groot.  Die res van my familie het ook betrokke geraak,
Hulle is vir my so ʼn volmaakte voorbeeld van vertroue op God.  Hulle bedel nooit, al gaan dit hoe moeilik, en sodoende sien ek hoe God vir Sy kinders voorsien.  Hulle lewer ook getuienis tydens ʼn erediens en Clifford haal aan uit 1 Konings 1 : 50 waar Adonia aan die horings van die altaar vasgehou het.  So was ons gemeente en kerk ook vir hulle ʼn veilige vesting na al die ontberings in hulle eie land.  Hulle het skuiling kom soek en God se liefde aangevoel.
Ons tema van hierdie jaar is “God se liefde dring ons” en ek het dit nou ervaar in my verhouding met hulle.  Somtyds vra ek myself af “Hoekom uitreik”?, dan kom die antwoord net onomwonde:  “God se liefde dring my”.
“A stranger is just a friend you do not know”, maak nie saak wie of wat hy is nie of wat sy velkleur is nie.

Uitdaging van ‘n bekende uit die Vreemde!

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Donderdag, 26 Februarie 2009 04:00 
Om in ‘n bitter koue, sneeu bedekte Minnesota deur Vusi Mahlasela met eg Suid-Afrikaanse township folk, blues en soul musiek getrakteer te word is al klaar genoeg om jou siek van verlange huis toe te maak.  Maar as iemand jou nog boonop tydens die agterna ontmoeting met die orkes met ‘n verontwaardigende “Het ek reg gehoor dat julle ook Suid-Afrikaners is?” in Afrikaans groet, dan kry jou hart ‘n ekstra stuiptrekking.

Sy het aan die anderkant van die apartheidskleurgrens grootgeword as ek, en is nou ‘n Humphrey fellow by die Universiteit van Minnesota a.g.v. haar werk in homeless shelters en met domestic violence slagoffers (vroue en kinders) in die Kaap.  Terwyl ons mekaar in Afrikaans leer ken, hoor ek my dogter in Zoeloe gesprek voer met Vusi, en skielik is ek buitengewoon sentimenteel oor die uniekheid van Tutu se reenboognasie.

En nou, ‘n paar weke later, op ‘n Woensdagaand in my tuisgemeente hier in Minnesota (‘n Episcopal gemeente), sit ek en my nuwe vriend uit die Kaap langs mekaar in ‘n Aswoensdag erediens.  Sy met haar nuwe wortels in die Anglikaanse gemeenskap in die Kaap vanuit ‘n Baptiste agtergrond, en ek as ‘n NG predikant in ‘n liturgiese moment in die kerkjaar wat vreemd is aan my gereformeerde tradisie.  En skielik ervaar ek en my nuwe vriend uit Woodstock in die Kaap ‘n dieper identiteit wat veel meer kosbaar is as ons Suid-Afrikaanse konneksie.  Ons kan langs mekaar staan om die as-kruis op ons voorkoppe te ontvang, mekaar omhels eerder as met die hand groet tydens die “sharing of the peace”, en na mekaar uit dieselfde beker drink tydens die eucharist bediening.

Ons vind ons eenheid in die begin van Lydenstyd met ‘n klem op verootmoediging, berou, en bekering.  Ons vind ons gesamentlike identiteit in die kruis van die doop.  En ons vind ons toekoms in die pynlike oorkoming van die 1857 oomblik van swakheid langs die nagmaalstafel.

Is ons gesukkel aan gemeentelike identiteitsvorming te wyte aan ‘n liturgiese verarming, wat ons nou probeer red met ‘n narcissistiese klem op self-ervaring en vermaak in ‘n pragmatiese kultuur van wat werk?
 

Wie of wat is die kerk in ‘n sekulere samelewing?

Written by Frederick on . Posted in Gemeentestories

Zebra Uitwisseling
Besoek aan Nederland November 2008
Jaco Coetsee


Hierdie verslag moet gelees word teen die agtergrond van die volgende addendums: “Wel en wee van n straatpastor in Urecht”   en “Verslag aan kerkraad van besoek aan Nederland November 2008”.


In hierdie verslag wil ek konsentreer op net een aspek van die besoek wat my die heeltyd laat nadink het, en dit is die vraag: Wie of wat is die kerk in n sekulere samelewing? Of anders gestel: Wat is die unieke en eiesoortige identiteit van die kerk binne n sekulere samelewing wat geen tekort het aan hulpdienste en skynbaar talle singewende instellings nie.


Die vraag het vir my gestalte gekry toe ek een aand saam is  met Erna  na n openbare vergadering  in n gemeenskapsaal binne die stadswyk waar sy werk. Die doel van die vergadering was om  inwoners bekend te stel of op te dateer oor die verskillende gemeenskapsdienste wat beskikbaar is.   So het instansies soos die volgende spreekbeurte gekry: polisiediens, maatskaplike werkers, jeugaksies, ondersteuningsdienste vir bejaardes, finansiele adviesdienste,  interkulturele ontmoetingsaksie,  oefeninggroep ensomeer.  Gemeenskapsdienste dus wat die volle spektrum dek van die fisieke en emosionele behoeftes wat binne n gemeenskap bestaan. My gevoel was dat daar geen skuiwergate in die behoefteprofiel is nie – alles wat KON is aangespreek deur een of ander hulpdiens.  


Erna is voorgestel as “buurtpastor” sonder enige verdere verduidelikings of kwalifikasies. Sy is duidelik tuis binne die kring van hulpdienste, het goeie kontak met die meeste verteenwoordigers of het die aand genetwerk met instansies.  Soos al die ander, het sy n minuut of wat geleentheid gekry om haarself en haar werk voor te stel en sy het iets gesê soos dat sy beskikbaar is vir enige persoon met enige probleem op enige tyd….sonder verdere kwalifikasie.   Ek het aanvaar dat die aanwesiges weet wat n buurtpastor is….en tog het ek later ook gewonder: wat IS in werklikheid Erna se identiteit?  (Terloops, sy is allerwee in die buurt bekend as “onze Erna” – dus bemind en geliefd en beslis n “teenwoordigheid”)


Terug nou by die vraag: wat IS n buurtpastor, wat IS die KERK binne die dampkring van allesdekkende gemeenskapsdienste wat vir alle praktiese doeleindes alle menslike behoeftes aanspreek?  Wat maak die buurtpastor ANDERS? Wat maak die kerk ANDERS? Wat bied die kerk wat die maatskaplike werker of enige ander diensinstelling nie beter kan doen nie? Wat bied die KERK by so n gemeenskapsvergadering wat sy eiesoortigheid bevestig en ast ware in relief bring teenoor ander instellings? Veral nog as dit binne n sekulere samelewing is wat nie “behoefte” het aan die sogenaamde geestelike nie?  Of, HET hulle dalk n behoefte……en by wie of wat sal hulle gaan kers opsteek?


Ek het meermale gewonder: wat sal gebeur in so n sekulere gehoor as een van die diensaksies  (in hierdie geval die buurtpastor, kerk) opstaan en iets sê soos: “Ek verteenwoordig ons soeke na die transendente, na dit wat ewig en geestelik is. Ek is daar vir elkeen wat vra na God, na sin, na vergifnes, na holistiese vernuwing van gees en liggaam. Ek is daar om te bid.  Dit is my vernaamste taak. Ek werk saam met al die diensinstellings waar nodig….en ek bid vir elkeen. Almal wat saam met my op reis wil gaan op soek na HIERDIE geestelike dimensie,  kom maak gerus na die tyd n afspraak en kry my visitekaartjie. “


Ek dink nie Erna kon haarself anders aanbied as wat sy gedoen het nie. Ek ken die mense en die gehoor nie goed genoeg nie.  Ek meen wel dat mense , OF op grond van vorige ondervinding OF op grond van intuisie sou weet dat Erna die transendente verteenwoordig.  AS dit so is,  waarvoor sou hulle haar kom besoek? Hoekom by haar en nie die talle ander dienste met uitstaande en gemotiveerde personeel nie?  Bloot omdat hulle van Erna as persoon hou……of omdat hulle in haar die KERK, die TRANSENDENTE,  die GEESTELIKE, die EWIGE verteenwoordig sien? Erna hou n nagmaalsdiens in die kapel in die middel van die buurt……en DIT doen geen ander instelling nie……


Erna is DAAR vir mense…..dink ek, soos sy bedoel: DAAR soos God DAAR is. Op watter oomblik gaan die saamwees met Erna vir n sekulere mens in n bewussyn oor van die DAARWEES van GOD in Christus ?  Is die swyende saamwees en daarwees genoeg…..of kom daar n oomblik dat die kerk, die pastor, verbaal die inhoud van die openbaring van God, die Skrif, begin kommunikeer?  En die oomblik as dit gebeur, sal jy die sekulere persoon vervreem …….of verbyster tot geloof?


Vir MY (maar ek is nie sekuler nie) IS Erna as buurtpastor, IS Carol as gemeentepastor en IS Wieke as straatpastor die lewende kerk.  Maar, hulle IS dit ook in die sekulere samelewing waar hulle elkeen , op hulle eie manier en op hulle eie tyd (God se tyd?) die transendente en onsigbare God LEWEND maak vir mense in daad….en woord,  in gesprek en gebed.  n Moeilike taak, sou ek sê.  Maar, was die kerk nie maar altyd net soutkorrels in n groot mengbak nie? En beweeg die lewende Here nie in en deur hierdie drie getuies deur die strate van Utrecht nie?


Dit lyk my, na alles, asof die kerk se UNIEKHEID steeds en altyd daarin sal lê, al lewer jy watter wonderlike maatskaplike diens, om uiteindelik heen te wys na die transendente, na God….beter nog God in Christus.

Kom eet saam met ons

Written by webmeester on . Posted in Advent

27ste Adventverhaal van Hoop – 25 Desember 2008 Kersfees.
In ‘n plattelandse dorp is daar ‘n sopkombuis vir haweloses soos in baie dorpe en voorstede van ons land. By hierdie een word daar een middag sop opgeskep, een van die bedienaars wonder hardop – waarom bedien ons elke dag sop vir die mense, dit is nie wat ons tuis sou eet nie. Die argumente oor finansies en tyd word ge-opper, maar sy hou voet by stuk en oortuig die bediening, kom ons gee vir hulle kos soos wat ons tuis sou eet. Dit is tog gasvryheid.

Die eerste anders-as-sop-ete word voorgesit. Die haweloses begin eet aan die kos. Skielik staan een van die haweloses op en kom na die groepie bediennaars: Die kos is heerlik vanmiddag, sê hy, wil julle nie saam met ons kom eet nie?

Nie lank daarna nie is daar uit hierdie ete, ‘n kerk vir haweloses in die gemeente begin, waar ryk en arm saam ‘n nuwe gemeenskap van gelowiges vorm.

Oë van hoop en verwagting kan alles verander

Written by webmeester on . Posted in Advent

26ste Adventverhaal van Hoop – 24 Desember 2008
In een van die werkkamers van ons sentrum vir intellektueel gestremdes het daar vanjaar ‘n “engel” betrokke geraak wat met ander oë kyk as gewone mense.

Ons het materiaal as geskenk gekry en een van die vrywilligers wat intussen by ons kom werk het, moes van ons dames leer om daarvan fantasierokkies te maak vir kinder partytjies. Sy het eenvoudig onwrikbaar geglo dat die dames dit gaan regkry.  Eers het hulle geleer knip en stik op koerantpapier, toe moes hulle begin werk op die materiaal.  Een van die dogters steek vas – ek kan dit nie doen nie, sê sy oor en oor, ek sal die materiaal mors en dan is julle kwaad vir my.  Dit is nie ‘n probleem nie, verseker die vrywilliger met die anderse oë haar. Ons het in elk geval die materiaal persent gekry.  Probeer maar.  Versigtig begin sy knip en stik en kort voor lank was die eerste rokkie klaar en nog een en nog een.

Toe sy ‘n paar dae later vir haar ma die rokkies wys en haar ma sprakeloos vra of sy dit regtig gemaak het, kon sy met trots sê: “EK HET DIT SELF GEMAAK EN ONS HET NIE EEN WEGGEGOOI NIE!”

As ons maar met ander oë, die oë van hoop en verwagting na mekaar kon kyk, sou ons soveel meer in onself en mekaar kon ontdek.

Wanneer ons mekaar waardeer, ontvlam die Hoop

Written by webmeester on . Posted in Advent

25ste Adventverhaal van Hoop – 23 Desember 2008
Die gemeente se energie was min, hulle was op soek na ‘n volgende bedieningsresep om energie terug te kry. Na ‘n paar maande se gesprekke identifiseer ons ‘n “kanker”in die verhoudingstruktuur van die gemeente.  Sonder dat die leiers bewus was daarvan het daar ‘n kultuur van beskaming ontstaan. Eerder as om mekaar te bemoedig, het leiers mekaar afgebreek, en beskaam. Om die rede het verhoudings moeilik gevlot en telkens weer vasgehaak by verskille. Beskaming het die verstekposisie geword.  As dinge vasgehaak het, is daar in die groep gesoek vir die volgende een wat ons kon “uitvat”.  Nodeloos om te sê, minder en minder leiers het na vore gekom.

Toe ons dit raaksien, het ons saam besluit om dit te verander.  Ons gaan mekaar gereeld bevestig deur waarderende opmerkings teenoor mekaar te maak eerder as om die foute uit te lig.  Ons doen dit in groepies van 5 om tafels.  Een van die leiers kom be-angs na my en sê dat hy nie kan deelneem nie, want in sy groep is daar iemand met wie hy oor byna twintig jaar in konflik is; hy het werklik  geen waarderende opmerking om teenoor hom te maak nie.

Ek stuur hom terug na die groep: “Die Gees sal vir jou iets gee om te sê; wees maar net daar en oop vir die leiding van die Gees.” Die Gees het toe die deurbraak gegee, hulle kon mekaar vir die eerste keer in twintig jaar waardeer!

Interessant dat ses maande later soveel nuwe jong leiers na vore kom in die gemeente.  Ek dink daar is ‘n verband met hierdie deurbraak.