Bou van ‘n familiale kultuur in gemeente

Written by Frederick on . Posted in Familie-eredienste

Verantwoordelike Vernuwing



Families is dikwels afgeskeep in gemeentes. In hierdie voorlegging word die basiese boustene van die ontwikkeling van ‘n familiale kultuur in gemeentes bespreek.  Dit is ‘n voorlegging van in 2004 by Verantwoordelike Vernuwing gemaak is. Gemeentes wat belangstel in meer inligting oor die proses en die resultate van die proses in gemeentes kan gerus vir Gielie Loubser kontak by



Written by Louisa Crafford on . Posted in Tieners

’n Oplossing vir Tiener byeenkomste : Fuel 1.1

Vir jare weet ons Tieners bly die moeilikste mark om materiaal voor te skep. Die Jeugkantoor het een produk wat kan help. Lifeway, ’n wonderlike reeks wat in SA kan werk.
“FUEL” ’n pakket met 3 CD’s en 2 DVD’s verskaf 12 byeenkomste elk met 3 verskillende produkte: 1.“The spark”, professionele video snit as inleiding. 2.“Fanning the Flame” ‘n sessie wat tieners self aanbied. 3. “Combustion” – die Bybel storie deur ’n teoloog aangebied. ’n Stel bestaan uit 3 CD’s en 2 DVD’s. Aankoop prys $149.95, maar ons het die regte bekom om dit vir R300 (posgeld uitgesluit) te verkoop in Suid-Afrika.Reaksie: “Fuel = ‘n uitstekende produk! Is daar ‘n vooruitsig dat die res van die Fuel-reeks bekom kan word?” Kontak Jeugkantoor 021/957 7199 of

Is skole deel van gemeentes se roeping?

Written by Frederick on . Posted in Kinderbediening

Die skole in die kusprovinsies begin more nadat die binnelandse provinsies reeds verlede week begin het. Duisende eerstejaars het ook hierdie week by universiteite aangemeld.

Opvoeding was histories ‘n belangrike deel van gemeentes se roeping – die vraag is of gemeentes vandag ook verstaan of hulle ‘n roeping het tov die opvoeding van ons kinders en jeug!

Ons almal is bewus van die uitdagings van onderwys in Suid-Afrika. In ‘n belangrike verklaring oor die uitdagings van onderwys in Suid-Africa het ‘n groep bekommerde onderwys kundiges  op 5 Desember 2008 die volgende gelys as die belangrikste uitdagings

Educational crises call in the people 

Highlighting the persistent divisions in educational opportunity at the heart of the South African schooling system, Neville Alexander outlines a new direction based on the equitable distribution of opportunities for children, a more widespread culture of learning, and adequate institutional support for teaching staff.
As usual at this time of the year, there has been a sudden spurt of analyses, discussions, and scenarios about our education system. Some of these are symptomatic of the annual matriculation exams-related national itch. This year, some of them are undoubtedly related to contests between political parties positioning themselves for next year’s general election. And yet we believe that something even more important is taking place – as South Africans we are sensing more clearly the depth of our crisis in education. And we are realising that education should be placed on the national agenda as a priority item.


Every South African citizen who knows that the future of this country ultimately depends on the health of the education system has come to realise that at this moment we have no future. This is so because of the fact that the system continues to stagnate and even to regress in crisis mode, in spite of all well-intentioned interventions by the government and other interested parties.

By way of reminding ourselves of the depth and the extent of the dysfunctionality of the system, a few examples must suffice. Behind these, there is a veritable archive of statistics and other data that demonstrate in brutal detail just how bad the situation is:

• Very many of our children – especially in the impoverished rural areas and townships – go to school hungry. They are by definition unable to learn effectively.

• The majority of our children are not learning to read and write confidently in any language. The culture of reading, which is the foundation of any modern nation, is confined to a thin layer of privileged people.

• Too many schools are unsafe, bleak, uninspiring places where violence and abuse are rife. Teachers and their students are too often traumatised, demotivated, and merely going through the motions. Schools as learning spaces, where opportunities exist for experiencing the joy of learning, exploring, experimenting and achieving, are few and far between. Where they do exist, they are to be found mainly in established suburban, former white areas.

• In most other cases, schools are no more than dumping grounds where parents hope the teachers will cope with their offspring as best they can. And, indeed, given class sizes and other anti-educational factors, many teachers are no less than miracle workers!

• 79% of our schools do not have libraries and 60% do not have laboratories.

• 60% of children are pushed out of the schooling system before they reach Grade 12.

• If you dropped out before completing Grade 12, your chances of employment are not significantly higher than someone without any schooling.

• Teachers are the most important group of professionals in any society since everything depends on their dedication and effectiveness. Yet the quality of teacher education and professional development, as well as the levels of support for most teachers, are grossly inadequate. So much so, indeed, that 55% of those in the profession would leave it if they could.

30,000 teachers in fact do leave the profession annually, while only 7,000 enter it.


The long and the short of the crisis is that we have a two-tier educational system in South Africa, one for the children of the rich and another for the urban and the rural poor. Schooling is based on middle class norms – such as literate parents, homes with some books and newspapers, daily access to English, and homes with longstanding confidence in discussing schoolwork with children. The majority of our children who come from other kinds of families and homes are doomed to fail and to be frustrated.

The consequences can be seen everywhere in our streets and in our prisons. We need to address the social inequality which is at the root of this phenomenon, inter alia by creating a supportive environment and providing the inspiration, the leadership and the resources that all children need to benefit from their schooling.


We have to call in the people and do again – and even better – what we did under apartheid. We have to make education into a people’s affair. Communities, especially working-class and other poor communities, have to become directly involved in looking for immediate ways out of the crisis. Government and educationists have to engage the people in open, public, and transparent processes where the issues are canvassed in detail and social contracts between relevant arms of government, educational institutions, and the relevant communities are entered into. Schools of education at universities should place the engagement with poor communities at the top of their list of research and development priorities, and government as well as other organisations with resources should see this as worthy of public investment.

The Department of Education should institute a national commission on restoring quality education immediately after the 2009 elections. Such a commission should not consist merely of ‘experts’ and an army of consultants. It should, like the poverty hearings, involve all communities over a period of at least eighteen months and issue interim reports and recommendations until it can produce a final report on a well-considered and realistic programme for the radical transformation of the system as a whole.


Three issues should receive immediate attention: improving the quantity and quality of teachers in the system, especially in the primary school; improving the availability of quality learning and teaching resources for all learners and educators; and, above all, instituting a corruption-free compulsory nutritional scheme co-delivered with, and accountable to, communities so that even the poorest child is given at the very least the chance to attend school on a full stomach.

We are engaged in weaving together a network of educators and other interested people to launch an initiative to come together, across differences, to mobilise for education – sensing that our future depends on urgent and wide public participation in education. We believe that all those who are serious about salvaging our proud educational heritage and building on it for the liberating future we held up to our youth and our people in 1994 will want to be part of this non-party political network and educational movement.

We stand at the proverbial crossroads. We either take the road that goes around in a long detour only to come back to where we are now – in crisis – or we take the direct, if difficult, road to the kind of education we want for our children and other members of our society equally in need of educational development. It is only if we have the courage to do this that we can build the kind of South Africa for which we have fought so long, and for which we continue to struggle.

We believe that the choice is crystal clear.

Statement signed by: Neville Alexander, Ivor Baatjes, Nhlanganiso Dladla, Andre Keet, Nobuntu Mazeka, Nomsa Mazwai, Enver Motala, Kim Porteus, Brian Ramadiro, John Samuel, and Salim Vally.

Lees meer hieroor by


Positiewe Ouerskap (POSPAR)

Written by Frederick on . Posted in Jeug en familie

Positiewe Ouerskap is ‘n ouerleidingsprogram vir ouers in gemeentes.Die kursus fokus doelbewus op die vestiging van ‘n deelnemende (in plaas van ‘n outokratiese of permissiewe) ouerskapstyl. Kommunikasievaardighede en dissipline word ook behandel. Besoek ook ons Blog oor Ouerskap om meer inligting oor die kursus te verkry.
Kontak Gielie Loubser by of Alta Marais om uit te vind wie in jou streek dit in julle gemeente kan kom aanbied by 021-882 9956 of 082 923 9010


Written by Frederick on . Posted in Jeug en familie

Agt familiegewoontes wat geloof laat groei
Hierdie is ‘n interaktiewe kursus vir die hele familie met kinders ouer as 3 jaar. Die kursus is ontwerp om families te help om saam in hulle geloof te groei deur gewoontes in te oefen en aan te leer. Gemeenteleiers wat die kursus deurloop het kan dit met behulp van die handleidings vir families in hulle gemeente aanbeid.

Families wat hierdie kursus deurloop het getuig jare daarna nog hoe dit hulle geloofslewe verryk het.

Kontak Joanie Batt by 021-8083381 of vir meer inligting

Herontwerp Jeugbediening

Written by Frederick on . Posted in Jeug en familie

Dit het tyd geword dat gemeentelike jeugbediening herontwerp word

Frederick Marais

Ek is die afgelope tyd genader om by  ‘n aantal prosesse waar aanstellings van jeugwerkers of die beroeping van jeugpredikante ter sprake is,advies te lewer.  Ek het gemengde gevoelens daaroor, aan die een kant dankbaarheid dat daar mense is wat met passie oor Jeugwerk in die gemeente en die kerk praat en dinge wil doen.  Aan die ander kant is ek baie onseker of ons wat getrokke is(ekself ingesluit) bereid is om die probleem van kinder en jeugbediening in die oe wil kyk.

Ek nie aldag oortuig dat die meer aandag gee, of meer poste skep of meer geld gee die eintlik probleem met Jeugwerk gaan oplos nie.  Ek dink die probleem le veel dieper.  Ek dink nie die vraag is hoe kan ons die jeug beter bedien nie, maar hoe kan ons die jeug bedien sodat hulle – kom ons se maar- twee jaar nadat hulle belydenis afgele het, ‚n gelukkig tuiste in die gemeente vind en oor die vermoe beskik om op ‚n geintegreerde manier hulle getuienis uit te leef.  Die probleem is daarom mi nie, om maniere te vind wat die kinders en jomgmense sal stimuleer om meer by ons jeugwerk betrokke te raak nie, maar wanneer hulle betrokke geraak het, watter „produkte“ ons jeugwerk lewer.  Hieroor is ek baie bekommerd. Ek dink dit is noodsaaklik dat ons jeugwerk her-ontwerp sodat die meer fundamentele vrae aangespreek word.

So hier is my advies in ‘n neutedop- as julle ‘n jeugleraar wil beroep gaan julle eindig met ‘n gefurstreerde  en moontlik uitgebrande man of vrou na 3 jaar, maar erger die jeug wat julle deur die jeugwerk van die gemeente bedien het, sal nie meer in die gemeente wees nie, want jeugwerk kan  kinders maklik vervreem van  die ouer of jonger mense in die gemeente- tot so ‘n mate dat die kinders die gemeente eenvoudig verlaat om ‘n bediening te gaan soek wat meer lyk soos hulle jeugbediening in die gemeente.

Kom ons wees dapper genoeg om die waarheid in die oe te kyk- Jeugwerk(soos wat ons dit tradisioneel ken) sal fundamenteel herdink moet word. Min mense het die moed om dit te se juis omdat ons bang is om tot jeugvyande verklaar te word.  In my geval is my intensie presies die teenoorgestelde.  Dit is juis ter wille van die jeug wat ek wil pleit dat ons begrafnis hou van jeugwerk en hulle terug verwelkom in die gemeente.


Hoekom dink ek jeugwerk soos wat ons dat al die jare geken het is dood?

  • Omdat ons dink jeugwerk is iets wat jy doen en nie iets waaroor jy ernstig hoef te dink nie.  Jeugwerk is daarom vol van planne en resepte waarvan sommige soos my ouma se kook en geniet boek lyk- oorgebruik en regtig nie meer gesond nie- met apologie aan die skrywers van Kook-en-Geniet.  Ons herontwerp die kampprogram, kry nuwe ysbrekers kry nuwe name om dieselfde bedizening net op te dollie en is kwaad vir die kinders omdat hulle dit agterkom en nie so entoesisties meedoen as toe ons kinders was nie.  Dit alles binne die bekende denk-kassie van jeugwerk.  Ek weet van byna geen – gelukkig is daar ‘n paar uitsonderings- gemeentes waar die mense wat met die jeug werk nie lei aan hierdie sieke van die oorgebruik van ou paradigmas nie. Jeugwerk is dood omdat daar te min mense is wat die moed het om begrafnis te hou en te se die koning is kaal. Ons behoort ons beste studente nou aanmoedig om te help met navorsing sodat ons die kinder en jeugbediening kan herontwerp.

  • Jeugwerk as spesialiteit los van ander bediening versterk die marginalisering van die jeug terwyl dit die teenoorgestelde pleit.  By hoeveel sinodes ringe en kerkrade voer die arme jeugwerkers nie ‘n opdraende stryd teen die magte om darem ‘n bietjie geld te kry of innings te kry by die erediens nie.  Ons wen die argument gewoonlik gegrond op ‘n emosionele pleidooi dat ons darem nie ons jeug wil verlooor nie, maar verloor die oorlog omdat dit ons in ons pleidood vir jeugwerk die jeug nie ‘n guns doen nie maar eintlik die marginalisering van kinders en jongmense in die gemeente bevorder.

  • Jeugwerk vorm maklik ‘n onheilige alihansie met die markgedrewe generasie proses in ons samelewing.  Kom-ons-bedien-elke-generasie-apart want so kan ons maksimaal aan hulle behoefte voldoen.  Wil iemand nie asseblief vir my uitspel wat die langtermyn gevolge hiervan vir die kerk en gemeentes is nie? Ek weet generasies geniet die baie waneer ons aan hulle behoeftes aandag gee, maar wat gebeur nou as hulle die stoute skoene aantrek en besluit om uit die generasie te groei? Wat is die werklike effek van generasiedenke as dit kom by geloofsvorming en tuiskoms in gemeentes?

  • Jeugwerk en sy sussie kategese sal moeilik in hulle huidige gestalte die verbeelding aangryp omdat dit nie daarin slaag om geloofsvroming te stimuleer en te bevorder wat kinders help om hulle identiteit in Christus te vind en intergreer nie.  Jeugwerk en kategese  wat  afgesonder, lees apart van die res van die gemeente funksioneer ontwikkel byna altyd in die rigting van vermaak maar is bloedarmoedig in terme van identiteitsvormende strukture.  Ons uitdaging is om kategese wat in klasse plaasvind te herontwerp na ‚n proses van  geloofsvorming wat jongmense help om hulle identiteit in Christus te leer ontdek en te internaliseer met hulle lewe.  Hiervoor is mentoraatsverhoudings bv deurslaggewend.  Identiteit wat net binne een generasie gedefenieer kan word, het nie ‚n groot kans om die toets van die tyd te oorleef nie.


In ‚n navorsingsprojek van die AJK, Die  Familie-Gemeente-Projek is ons nou reeds in ons tweede jaar aan die soeke  na ‚n alternatief vanuit die perspektief van die familie.  So stadig maar seker begin ons patrone raaksien wat ons baie opgewonde maak.  Ons sal nie wil beweer dat osn al die antwoorde het nie , het ons iets van ‚n nuwe- of is dit eintlik maar ‚n baie ou paradima.  Ek noem ses voorlopige gevolgtrekkings:

  1. Eredienste wat oor ‚n medium tot langtermyn groei is eredienste waar meer as een generasie intensioneel verwelkom word.  Dit is nou eredienste waar kinders, kinders mag wees en grootmense hulle nie soos kinders hoef te gedra nie.

  2. Die generasie-bedieninge beweer dat mense beter bedien word in konteks van hulle generasie se behoeftes.  Dit wil vir ons lyk asof die eintlike behoefte is aan die bevordering van die verhoudinge tussen die generasies- die „the magic is in the mix“ en nie in die bestandele nie.

  3. Gemeentes waar kontak tussen generasies bevorder word is daar tekens van ‚n verjonging in terme van die lidmaat profiel.

  4. Kontekste waar gelowiges van meer as een generasie saam is om in hulle geloof groei, is welliswaar moeiliker om te skep en in stand te hou , maar die uitkomste toon tekens van ‚n dieper groei en groter volhoubaarheid. Mentorskap lyk vir ons na een van die moontlike alternatiewe vir die vasgeloopte situasie met die kategese.

  5. Gemeentes waar daar doelbewus gepoog word om meer as een generasie in hulle besluitnemings-strukture in te sluit, slaag beter daarin om inpak te maak in hulle gemeenskap, omdat  hulle ‚n beter prentjie ontwikkel van wat werklik aangaan in die gemeenskap.

  6. Gemeentes waar kinders en jongmense nie net bedien word nie, maar toegelaat word om ook te bedien, se „kinder- en jeugbediening“ toon tekens van nuwe lewe.

Ek dink dit is die moeite werd om hierdie voorlopige gevolgtrekkings ernstig op te neem. Dit bly verstommend hoe die Here in elke vasgeloopte situasie weer nuwe perspektief gee.