Groepsgesprekke vir 100dae

Written by Frederick on . Posted in 100 dae

Ek het die volgende geleer by ons 100dae groepsbyeenkoms:

  1. Ek dink nie dit sou moontlik wees om voort gaan met die reis van die 100dae as dit nie vir ons groepsbyeenkomste was nie.  Hulle aanmoediging is onontbeerlik so as ons opgee op die groepe is daar mi eintik nie ‘n proses nie – hou vol daarmee.
  2. Die aanleer van nuwe gewoontes is ‘n bewuste keuse elke dag – dit kom nie vanself nie – selfs nie na byna 2maande nie
  3. As ek nie volgehou het met my ooreenkoms nie, is die grootste vyand nie ander mense en die druk wat hulle op my plaas nie, maar my eie gedagtes en vrese. Ek moet eintlik elke dag die vrees om te misluk in die oe kyk. Hoeveel kere het ek nie al probeer om my lewensstyl te verander nie, my vrees is dat ek dit hierdie keer ook nie gaan regkry nie – daarvoor is die groepe ‘n wonderlike ruimte van refleksie waar ek eerlik my vrees kan lug gee en dan is die byna dadelik nie meer so sterk nie.
  4. Hulle sien verandering in myself raak wat ek self nie raaksien nie – en dit bemoedig my oneindig. Elke klein innerlike skuif waarvan ek bewus word is soos ‘n goddelike geboorte in myself en ek vier dit met oorgawe!
  5. Dit help my nie as die groep vir my raad gee nie
  6. Ek weet nou al ek gaan met van die dissiplines nie ophou na die 100dae nie – en dit is my grootste oorwinning!

 

Dag 2

Written by webmeester on . Posted in 100 dae

Soos belowe sit ek die gesprek aan die gang.

Die afgelope twee dae was van die mees betekenisvolle dae in my werk by Communitas.  Ek het die gevoel dit was al die pad “real” en eerlik. Dit is nou wel maar die aand van dag twee, maar daar is tog ‘n opwinding wat in my bruis oor die 98 wat oorbly.

In Changing the Conversation – a third way for Congregations, sê Anthony B Robinson, ons moet ‘n nuwe metafoor vir onsself en vir die kerk bedink. Hy haal aan uit ‘n boek van Barbara Brown Taylor Speaking of sin: The lost language of salvation. In die boek maak sy voorstelle om oor die ou Evangelie te praat, maar met nuwe taal en matafore. Sy dink die metafoor vir die kerk as ‘n “clinic” doen dit nie heeltemal nie: baie deernis en versorging, maar nie veel verantwoordbaarheid nie.Aan die ander kant kan die kerk gesien word as ‘n “courtroom” waar jy tot verantwoording geroep word, maar waar daar uit die aard van die saak nie veel deernis is nie!

Wat daarvan, vra sy, dat ons oor die kerk dink as ‘n “community-of-human-transformation”? In so ‘n kerk is ons verbind tot transformasie, ons neem dus verantwoordlikheid vir ons lewe en lewenskeuses, maar binne ‘n gemeenskap van genade. Dit is dus ‘n gemeenskap van verantwoording én genade.

Ek dink dit is min of meer wat ons met mekaar ooreen gekom het. Om die waarheid te sê ek sal graag deel wil hê aan so ‘n geloofsgemeenskap!

Wel dit is tyd vir my prayer of EXAMEN!

Frederick

PS ek het vanaand hoeder fillette gekoop sonder vel en Italiaanse pasta met meer vesel – nie sleg gesmaak nie veral nie met die glasie rooiwyn daarby nie.