Predikante begeleiding

Persoonlike transformasie-uitdaging

Written by webmeester on . Posted in Begelei mekaar

Dit beteken ook dat jy die vraag moet vra:  Moet ek óf wil ek.  Mens moet natuurlik ook rekening hou met die vraag of ek kan.  Ek is van mening dat as jy ‘n gesonde en gebalanseerde persoon is met ‘n redelike mate van emosionele volwassenheid, dan kan jy verander.  Dit is egter waar dat daar mense is wat emosioneel ongesond en onvolwasse is sodat persoonlike transformasie erg bemoeilik word.  Persoonlikheidsongeskiktheid soos byvoorbeeld narsisisme, is ‘n ernstige blokkasie in die proses van persoonlike transformasie.  (Ek verwys in dié verband na ‘n artikel deur Chris Jones in ‘n onlangse Kerkbode, getitel: Narsistiese leierskap).

Omstandighede speel natuurlik ook ‘n groot rol en as die krisis of druk groot genoeg is, sal dit gedragsveranderinge tot gevolg hê.  Dit mag lyk soos persoonlike transformasie en dit kan dit ook wees, maar dit is nie noodwendig so nie, want as die bedreiging eers verby is, keer mens maklik terug na die ou patrone.  Die kamp staaldraad-metodiek het maar redelik gemengde sukses ten opsigte van diepgaande verandering.  Vrees sit hoogstens die proses aan die gang waaruit ‘n positiewe uitkoms kan kom.

Die moontlikheid tot persoonlike transformasie is veel groter wanneer die liefde die vrees verdryf.  Wanneer ‘n mens in jou kern rustig is en vrede ervaar, is jy werklik vatbaar vir diepgaande verandering.  Dit is nou weer iets anders as om vanuit ‘n gemaksone na verandering te kyk.  Trouens, gemaklikheid met myself óf ‘n situasie, is juis ‘n blok aan die been van enige beweging na diepgaande persoonlike verandering.

Ons het dikwels ‘n trekkrag nodig om ons uit ons sluimer wakker te maak en die energie te gee wat nodig is vir die proses van persoonlike transformasie.  Hoewel dit in jouself (stootkrag) en in die konteks kan lê, is dit veral jou roeping wat só ‘n trekkrag kan wees.  Meer nog, is dit ons verhouding met Die Roeper wat ons ‘n nuwe mens kan maak.

In die geheel gesien, sal dit moeilik wees om te transformeer as ek nie in kontak met myself (my menswees) en ander (konteks) en God is en leef nie.

‘n Aspek wat ons hiermee sal help, is om werklik bewustelik te leef.  Ons moet ons daarop instel om ons bewussyn te verhoog sodat ons in die oomblik kan weet en ervaar wat ons voel of dink en doen.  Dat ons tot dieper insig in onsself kan kom, en tot groter begrip vir ons doen en late in al ons verhoudinge.  Só sal ons nie net die innerlike oortuiging hê dat ons wil transformeer nie, maar ook die drang om dit te doen.

Bewustelik leef met jou eie emosies, behoeftes, gedagtes, gedrag

In die eerste plek vra dit emosionele volwassenheid van ‘n mens.  Dit impliseer dat jy jou emosies kan herken en ook erken, om dit dan op ‘n manier uit te leef sonder om ander te na te kom.  Jy moet kan onderskei (jou eie gedagtes lees) wat die emosionele behoefte is wat onderliggend aan die reaksies en gedrag is wat jy openbaar.

Jy moet leerbaar wees en uit jou gedrag en terugvoer wat jy ontvang, nuwe moontlikhede ontdek om te kan verander.  Dit beteken jy moet waak teen die neiging om te verdedig deur te rassionaliseer en te projekteer.  Net so hou jy ook nie jou oog op die klippe in die pad nie, maar eerder op die verrassings van die lewe.  Wie verbeeldingryk leef, is klaar besig om die deur vir groeimoontlikhede oop te maak.

Jy moet jou eie broosheid kan omhels en jou kragte met stille dankbaarheid uitleef. 

Almal van ons leef met ‘n ego en ‘n skadukant wat ons outentieke self kan beïnvloed.  So veel soos ‘n ego my kan help met my kommunikasie en funksionering as ‘n mens tussen en vir ander mense, net so veel kan dit verhoudinge afbreek as dit te groot vir my outentieke self word.  So byvoorbeeld sal iemand met ‘n grootheidswaan moeilik oop wees vir terugvoer of positiewe kritiek.  So kan ook die skadukant my terughou in enige transformasie-proses as ek nie bereid is om dit in die oë te kyk en te hanteer nie.  Die persoon wat byvoorbeeld in hom-/haarself rondloop met ‘n diepgewortelde skaamte oor een of ander gedrag van lank gelede, sal dikwels onbillik kritiek hê op iemand wat dalk in dieselfde bootjie beland het en nie eens weet dat dit daardie “iets” is wat hom/haar blokkeer nie.

Daar is wel hoop vir iemand wat die wil het om te verander.  In ‘n artikel stel die skrywer ‘n proses voor wat sy die wiel van verandering noem.  Dié proses begin by ‘n verlies wat die persoon mag ervaar en eindig by integrasie.  In elke stadium identifiseer sy emosies, denke en dade.  Die kritieke punt in die proses is tussen stadium 3 en 4.  Wanneer die ongemak só groot is dat die persoon so angstig raak dat hy/sy nie helder kan dink nie en onproduktief word, is die kanse goed om terug te val in twyfel en enige verandering teenstaan.   Aan die ander kant, wanneer die persoon by die ongemak kan verby gaan, kom daar soveel energie los dat die persoon uiteindelik oop is om te transformeer.

Wiel van verandering

Stadium               Emosie                 Denke                        Dade

Verlies                 Vrees                    Versigtig                   Magteloos

Twyfel                  Gegriefd               Skepties                    Weerstand

Ongemak              Angs                    Verward                    Onproduktief

Ontdek                  Afwagting            Kreatief                     Energie

Begrip                   Selfvertroue        Pragmaties                 Produktief

Integrasie               Tevrede              Gefokus                     Vrygewig

Dit is nie altyd so maklik om hierdie prosesse en dinamika in jou eie lewe raak te sien nie, en daarom het ons nodig om ‘n gespreksgenoot in ons lewens in te nooi om die pad saam met ons te loop.  Noem dit ‘n mentor of ‘n afrigter, maar iemand wat jy vertrou en wat vaardig genoeg is om te weet hoé om na jou te luister en die regte vrae te vra sodat jy die vreugde van persoonlike groei en verandering kan beleef. 

Tyd vir eie refleksie en joernaal hou en om self ‘n mentor vir iemand anders te wees, sal ook persoonlike transformasie stimuleer.

Bewustelik leef in jou konteks

Iemand wat deel voel van die geheel.  Wat lotsgebonde voel met die gemeenskap waarin hy/sy leef, het ‘n goeie kans om op grond van sy/haar betrokkenheid by ander mense en die vraagstukke van daardie mense, eie horisonne te verbreed en grense oor te steek.

Wie kies om ‘n geslote ingekeerde lewenstyl te handhaaf, sal gou tot die ontdekking kom dat jy vereensaam en emosioneel afgestop en verstok raak in jou denke en optrede.  Selfbejammering is jou voorland terwyl die kindertjies op die plein speel.

Daar is veel te leer by die Ubuntu-beginsel en die Zoeloe-groet wat, as dit in Afrikaans vertaal word, sê: “ons sien jou”. 

Om jou bewussyn ten opsigte van die konteks te verhoog, beteken dus dat jy dit nie net as iets daar buite sien en beleef nie, maar die wêreld en sy mense na binne neem om saam-saam die hoogtes en dieptes te beleef.  Om nie maar net te bly soos jy is waar jy is nie, maar om bereid te wees om te waag.

Dit is nie net belangrik om te weet waar ek vandaan kom nie, maar ook waarheen ek op pad is.  Wat verstaan ek as my roeping en hoe leef ek dit uit in ‘n gemeenskap en binne ‘n bepaalde konteks?  Wat hoor ek in die stemme rondom my?  Hoe resoneer dit met die stem in my? En, hoe gefokus is ek op Die Roepstem?  Vrae soos hierdie sal my sekerlik help om nie in eie wysheid toegespin te word nie.

Bewustelik “in die teenwoordigheid leef” met God

Van al bogenoemde sal min tereg kom as ek nie die Ackermann-beginsel toepas nie: “stop – look – listen”.

Sekerlik een van die grootste uitdagings vir persoonlike transformasie is persoonlike tyd.  Tyd om stil  te kan staan.  Stil te kan wees om te kan reflekteer.  Maar, veral stiltetyd in die teenwoordigheid van God terwyl ek in myself inkyk, en rondom my kyk om te sien wáár en hóé God is; wáár ek is, en hóé ek daar kom.

Om geloofonderskeidend te leef, is om te leef vanuit die beginsel dat God altyd aan die werk is.  Soms ervaar ons dit as bevestigend en soms ervaar ons dit as ontwrigtend, maar altyddeur is Hy met ons op weg.  As dit my verstaan van die verhouding tussen my en God is, dan is persoonlike transformasie ‘n daaglikse gegewe.

Nuwe lewe word ontdek as jy daar is waar God wil werk.  Daar ontdek jy wie God is en waarvoor Hy jou geskep het – en dan verander alles, ook jy. 

Begeleidingsentrum vir Predikante

Written by webmeester on . Posted in Predikante begeleiding

Bekwaamhede

Die sentrum is gemik op die rol en profiel van die predikant, asook die bekwaamhede wat dit ondersteun.  Uit ‘n biblioteek van 64 is eers 29 en toe 9 bekwaamhede onderskei wat die rol en funksie van die predikant die beste beskryf.  ‘n Bekwaamheid is ‘n kombinasie van verwante kennis, vaardighede, houdings en gewoontes wat toegepas word binne ‘n bepaalde konteks met ‘n uitkoms wat waarde toevoeg.  Die bekwaamhede kan waargeneem, gemeet en ontwikkel word. Die bekwaamhede ter sprake is denkvermoë, besluitneming, emosionele volwassenheid, effektiewe kommunikasie, verantwoordbaarheid, geloofsonderskeiding en geloofsvolwassenheid om enkeles te noem.

Die krag van die sentrum lê daarin dat dit op die gedrag van die deelnemer fokus wat direk evalueer kan word.  Dit word moontlik gemaak deurdat aan elke deelnemer twee begeleiers toegewys word wat die hele proses van drie dae met hom/haar deurloop.  Die proses behels die blootstelling aan ‘n aantal rol spele wat met die regte dosis spelerigheid en werklikheid saamgestel is om dit ‘n aangename leerervaring te maak. 

Eiland-situasie

Die sentrum vind oor drie dae in ‘n eiland-situasie plaas.  Op dag een en drie vind rol spele, evaluering en terugvoer plaas, altyd in dieselfde kombinasie van die deelnemer en twee begeleiers.  Op dag twee is daar insette oor emosionele intelligensie en kommunikasie.  Die proses is dinamies en help beide die deelnemers as die begeleiers.

‘n Aantal predikante is as begeleiers opgelei wat die sentrum deur die eerste fase sal neem.  Wat die deelnemers aanbetref, is die beleid tans dat die predikante van gemeentes wat deel is/word van ‘n Communitas-proses, aan die sentrum blootgestel word.  Dit geskied natuurlik met die samewerking van die predikant en kerkraad.

Communitas sal graag, sodra die groeipyne hanteer is, die konsep van die Begeleidingsentrum met ander sinodale streke wat belangstel  wil deel.

Camino ervarings Ewald Schmidt

Written by Frederick on . Posted in Predikante begeleiding

Ewald het die Camino gaan stap en sy ervarings vasgele op ‘n blog, hierdie is sy voorlaaste inskrywing lees gerus meer oor sy ervarings op die Blog Camino de Sandiago

Ek het op my Bucket List die droom gehad om genoeg van die Camino de Santiago te loop, dat ek die Campostela sertifikaat in die sweet van my aangesig kan verdien. Hierdie Blog het die storie van my droom vertel van die begin af- en ontwikkel soos ek nader aan die vertrekdatum gekom het. Ek kon elke dag op die Camino met julle deel, soos wat ek êrens langs die pad die geleentheid gehad het om my hande op ‘n rekenaar te lê. Ek het met julle die beste van my 992 fotos gedeel.  En nou het julle my hele storie oor die Camino de Santiago gehoor. Al wat oorbly is om te vra: was dit die moeite werd? Het ek gekry waarna ek op soek was?

Daarom wil ek die reeks afsluit deur die volgende gedagtes met julle, wat gereeld gelees het, te deel

 

 

 

 

 

 

 

 

 

1.  Enige iets is moontlik!

David van Barcelona het dit gesê by sy stalletjie op die pad na Astorga toe. Ek het dit as waar beleef. As ek eerlik moet wees, ek was baie, baie bang vir hierdie stappie. Dit kom van Standerd 4 af, by die Graskop Veldskool, waar ek gereeld die stadigste in die groep was in die veld. Dit het verskeie kere in my lewe gebeur, dat ek staptoere aanpak, en regtig die stadigste in die groep is. Om een of ander rede het ek nog altyd baie swaar gekry die oomblik as daar ‘n rugsak op my rug is. Ek het ook nog altyd die probleem van voete wat seer word, en baie vinnig blase kry. Een van die stemmetjies in my kop het nog altyd vir my gesê- “Jy kan nie!” Hierdie Pelgrimstog was direk ‘n aanval van my kant af op die een vyand wat al baie jare lank my klein laat voel het. Ek het daardie vyand oorwin by die Ysterkruis en by O Cebrero. Hy praat nonsens! Ek kan enige iets doen wat menslik moontlik is, as ek dit graag genoeg wil doen, en as ek lank genoeg aanhou. 

2. Dankbaarheid

‘n Mens kan so dikwels vaskyk in die negatiewe van die lewe. Daar is altyd iemand anders wat beter af is as jy op ‘n sekere gebied. Party ouens kan met baie minder jare op universiteit baie meer geld as ek verdien. Party mense besit die huise waarin hulle bly. Party mense se droom van ‘n nuwe kar word waar, en dan is dit nie die heel basiese intreemodel (soos wat ek nou met begerige oë na ‘n Toyota Aygo kyk, maar in my donkerste hart wens dat ek ‘n Toyota Hilux 3.0 D4D DC kon koop nie!) nie. Party mense is vinniger as ek op ‘n fiets, ander word baie vinniger fiks as ek. Daar is so baie dinge waarmee ‘n mens jouself kan vergelyk met ander mense. En dan sien jy ook net ‘n deeltjie van die waarheid raak. Daar is dalk net ander mense wat begeer om in jou posisie te wees! Op die Camino is die een groot les om los te maak wat agter jou lê. Om BAIE af te skaal. Om met die minimum te gaan reis. En op die roete kan jy nie na enige iemand kyk, en dink waar hy inpas in die samelewing, of hoeveel hy besit nie. Ons almal het maar ongeveer dieselfde grootte rugsak gehad, dieselfde kwaliteit skoene (wat party dadelik kon koop en ander op hulle kredietkaarte afbetaal het- ek oor 6 maande op budget!) Ons het almal maar so 2-3 stelle klere gehad, en ‘n poncho of reënjas. Gerugte wou dit hê dat die volgende Eerste Minister van Ierland êrens saam met ons op die Franse roete was, en Fernando Alonso gaan glo 200 km te fiets doen op sy Camino oor 6 dae in Augustus se 3 weke breuk in Formule 1. Jy weet net nooit regtig wie iemand saam met jou in die Alburgue is nie. En daarom behandel Pelgrims mekaar met die grootste respek. Dis wat elkeen van ons is- net ‘n Pelgrim op ‘n roete op pad na die eindpunt toe. Terwyl elkeen van ons met ons eie blase op die voete sukkel! Ook in ons lewe is dit mos die waarheid. Vir die Christene is die lewe as pelgrim in hierdie wêreld ‘n redelike algemene tema in die Nuwe Testament.
Omdat jy net die minimum 10 kg wil saamdra, leer jy dankbaarheid vir elke aand wat jy ‘n bed het, en nie buite op iemand se stoep hoef te slaap nie. Jy leer dankbaarheid om water langs die pad raak te loop, en kom agter hoe afhanklik jy van net ‘n halfliter water elke paar uur is. Om soms skielik onverwags op ‘n plek wat heerlike koffie bedien, af te kom, was soms ‘n hemelse ervaring! Kos is skielik nie meer vanselfsprekend nie, en selfs ‘n blikkie botterboontjies en varkpense gee jou energie vir nog ‘n deel van die reis. Jy is dankbaar as die Pelgrimsmenu goed voorberei is, jy is tevrede as die ete net-net aanvaarbaar is. En jy mis ‘n ordentlike steak met mushroomsous, soos wat jy darem een keer per maand tuis kan bekostig in Rande.
Omdat ‘n mens jou eie mense agterlos, is die verlange na hulle ‘n baie getroue reisgenoot. As ‘n mens dit sonder jou lewensmaat doen, dan wens jy sy/hy kon die sonsonder saam met jou sien, of die mis beleef wat ver onder in die valleie opstoot. Jy mis die klank van jou kinders se stemme, en vergeet so gou hoe skril daardie geliefde stemmetjies op mekaar kan gil.
‘n Mens mis jou goeie vriende, daardie enkele vriende wat oor baie jare deel van jou wese geword het oor baie kampvure, baie gedeelde bottels rooiwyn, (en die gallonne KWV 5 jaar oud in Melkbosstrand!) baie middernag geselsies oor die lewenspad wat ons stap. As niemand jou taal vandag gepraat het nie, en niemand verstaan jou Boertjie Engels nie, dan is dit lekker om skielik iemand van jou land raak te loop. Dan besef ‘n mens hoe kosbaar is jou eie taal vir jou.

3. Geestelike waarde vir my:

‘n Mens kom agter hoe kosbaar Stilte is! In die heeldag loop in die natuur kom ‘n mens agter hoe geweldig rumoerig is ons alledaagse lewe tuis. Ek sukkel om nie ‘n radio aan te skakel êrens in die huis nie, sodat dit nie so stil moet wees nie. En dan kom daardie stilte, en word deel van jou menswees op die roete. Die gejaagdheid verdwyn, daar daal ‘n vrede oor jou neer. En in daardie stilte hoor jy die Here vir jou fluister.
Ek het ‘n sekere stuk vrede ervaar in katedrale en kerke wat soms selfs uit die 11e eeu uit kom. Dit is ten spyte van vriende wat allerhande Vrymesselaarsimbole probeer uitwys, en mense wat baie krities op die Rooms Katolieke kerk is. Daar is geboue wat al vir eeue deur gewone mense gebruik is om weg te kom uit hulle alledaagse lewe, met die geloof dat hulle daar die Hemelse Vader kan ontmoet. Die hoë kerktorings in klein dorpies het vir geslagte se reisigers die boodskap gegee dat God ook hier teenwoordig is. My eie geloof is glad nie op heilige geboue gebou nie. Maar in hierdie ruimtes van stilte en aanbidding kon ek dikwels vir baie lank sit, en onverhinderd bid oor die mense en sake vir wie ek baie lief is.
Daardie ervaring is egter ook nie beperk tot heilige geboue nie. My mees ingrypende ervaring van God se teenwoordigheid was by ‘n stroompie een Sondagoggend net na 09h00, ek vermoed toe my gemeente tuis ook vir my gebid het. Sekere ervarings kan ‘n mens nie in woorde vir ander beskryf nie, want dit het in die hart gebeur, en is groter as enige mensewoorde. “Water waar daar vrede is” sal nooit weer anders kan as om ‘n baie kragtige beeld in my gedagtes op te roep nie, ek verstaan dit nou baie beter, want ek was daar… Dis nie omdat dit ‘n ou, ou stroompie is in Spanje nie, dit is omdat ek stil genoeg probeer word het om God te hoor. “Nader tot God, en Hy sal tot jou nader…” is een van die beloftes in die Nuwe Testament. Dit kon langs die dam in ons dorp ook gebeur het, die plek is nie belangrik nie, die dieper dors na meer is.
Ja, hierdie Pelgrimstog kos ‘n mens redelik baie geld. Maar ek dink ek het ‘n goeie belegging gemaak. Ek wou sekere vrae in my eie lewe deurworstel, en ek het. Hopelik sal my gesin, my vriende en my gemeente ‘n verskil in my lewe sien. Ek kom agter hoe geweldig sterk is die suigkrag van ou gewoontes, en ou gedagtes. Maar ek gaan my bes probeer om nuut te dink, positief te wees, en aan te hou met wat ek in glo. Want ek het dit in die moeilike dae van die Camino geleer dat kerm en kla niks gaan help nie. Fokus op die eindpunt, gebruik alle krag wat ek het, moenie reserwes probeer terughou nie, gaan groot of gaan huis toe. En tree vir tree kom enige doelwit nader. Al lê daar ‘n berg of twee tussen jou en die eindpunt- selfs ‘n berg is nie onoorwinbaar as jy ernstig genoeg oor die doel is nie.
Het ek gekry wat ek gesoek het? Ja, beslis.

Dankie vir julle wat die reis saam met my op my blog meegemaak het. Dankie vir dié wat opbouende kommentaar en selfs aanmoediging na moeilike dae gegee het, dit het baie meer vir my beteken as wat julle ooit sal weet. Baie dankie vir die menigte wat saam gelees het, al het julle niks gesê nie. Dit was lekker om te sien hoeveel mense my blogs besoek het. En dankie vir julle wat nie eers my geloofsoortuigings deel nie, wat vir my ruimte in hierdie openbare media gegee het om my storie te vertel, sonder negatiewe kritiek- ook dit waardeer ek regtig baie.

Elkeen van ons is besig met ‘n lewensreis. Elkeen van ons het ons eie stel hindernisse, en elkeen van ons het ‘n einddoel waarvoor ons mik. Dankie dat jy hierdie stukkie van my groot lewensreis saam met my gedeel het. En nou wens ek net vir jou, en jou eie reis, die ou groet van die Camino toe-

Buen Camino!

Groepsgesprekke vir 100dae

Written by Frederick on . Posted in 100 dae

Ek het die volgende geleer by ons 100dae groepsbyeenkoms:

  1. Ek dink nie dit sou moontlik wees om voort gaan met die reis van die 100dae as dit nie vir ons groepsbyeenkomste was nie.  Hulle aanmoediging is onontbeerlik so as ons opgee op die groepe is daar mi eintik nie ‘n proses nie – hou vol daarmee.
  2. Die aanleer van nuwe gewoontes is ‘n bewuste keuse elke dag – dit kom nie vanself nie – selfs nie na byna 2maande nie
  3. As ek nie volgehou het met my ooreenkoms nie, is die grootste vyand nie ander mense en die druk wat hulle op my plaas nie, maar my eie gedagtes en vrese. Ek moet eintlik elke dag die vrees om te misluk in die oe kyk. Hoeveel kere het ek nie al probeer om my lewensstyl te verander nie, my vrees is dat ek dit hierdie keer ook nie gaan regkry nie – daarvoor is die groepe ‘n wonderlike ruimte van refleksie waar ek eerlik my vrees kan lug gee en dan is die byna dadelik nie meer so sterk nie.
  4. Hulle sien verandering in myself raak wat ek self nie raaksien nie – en dit bemoedig my oneindig. Elke klein innerlike skuif waarvan ek bewus word is soos ‘n goddelike geboorte in myself en ek vier dit met oorgawe!
  5. Dit help my nie as die groep vir my raad gee nie
  6. Ek weet nou al ek gaan met van die dissiplines nie ophou na die 100dae nie – en dit is my grootste oorwinning!

 

Dag 2

Written by webmeester on . Posted in 100 dae

Soos belowe sit ek die gesprek aan die gang.

Die afgelope twee dae was van die mees betekenisvolle dae in my werk by Communitas.  Ek het die gevoel dit was al die pad “real” en eerlik. Dit is nou wel maar die aand van dag twee, maar daar is tog ‘n opwinding wat in my bruis oor die 98 wat oorbly.

In Changing the Conversation – a third way for Congregations, sê Anthony B Robinson, ons moet ‘n nuwe metafoor vir onsself en vir die kerk bedink. Hy haal aan uit ‘n boek van Barbara Brown Taylor Speaking of sin: The lost language of salvation. In die boek maak sy voorstelle om oor die ou Evangelie te praat, maar met nuwe taal en matafore. Sy dink die metafoor vir die kerk as ‘n “clinic” doen dit nie heeltemal nie: baie deernis en versorging, maar nie veel verantwoordbaarheid nie.Aan die ander kant kan die kerk gesien word as ‘n “courtroom” waar jy tot verantwoording geroep word, maar waar daar uit die aard van die saak nie veel deernis is nie!

Wat daarvan, vra sy, dat ons oor die kerk dink as ‘n “community-of-human-transformation”? In so ‘n kerk is ons verbind tot transformasie, ons neem dus verantwoordlikheid vir ons lewe en lewenskeuses, maar binne ‘n gemeenskap van genade. Dit is dus ‘n gemeenskap van verantwoording én genade.

Ek dink dit is min of meer wat ons met mekaar ooreen gekom het. Om die waarheid te sê ek sal graag deel wil hê aan so ‘n geloofsgemeenskap!

Wel dit is tyd vir my prayer of EXAMEN!

Frederick

PS ek het vanaand hoeder fillette gekoop sonder vel en Italiaanse pasta met meer vesel – nie sleg gesmaak nie veral nie met die glasie rooiwyn daarby nie.

Predikante is nie meer arrogant nie

Written by Frederick on . Posted in Begelei mekaar

By die lees van “Anoniem” se brief “Dominees kan arrogant wees” (By, 6 Maart) het ek gewonder hoe dit kan wees dat twee mense dieselfde brief (die een van Charl Stander in 27 Februarie se By) so verskillend kan vertolk. Ek het nogal nie sy brief as arrogant en aanmatigend beleef nie, of dat hy voorgee om alleen die waarheid in pag te hê nie. Ek het weer Stander se brief gaan lees, en kon geen verwysing na die woord “ontwyfelbare” waaroor Anoniem so val, in die brief raaklees nie, of dat Stander voorgee dat sy interpretasie die enigste geldige een is nie. Inteendeel, ek het ’n stem gehoor van iemand wat bely dat hyself feilbaar is en maar te goed bewus is van die feit dat God se Woord soms krom en skeef by sy eie mond uitkom.
’n Mens kan maar net wonder wat (wie?) Anoniem so diep verwond het dat sy/haar persepsie van predikante so sleg is. Daar wás ’n tyd in die kerk toe party dominees gedink het hulle is die enigste mense wat die waarheid beet het, maar dit was 20 jaar en langer gelede. Die predikante wat ek vandag ken, en die kerk waarin ek leef en werk, is lankal nie meer so nie. As jy sulke dominees wil sien, moet jy maar 7de Laan gaan kyk, want in die kerk van 2010 sal jy hulle tevergeefs soek.