Predikante begeleiding

Ek sal alles in die gemeente doen, maar asseblief, kom vat my hand …

Written by webmeester on . Posted in Begelei mekaar

Ek sal steeds poog om die een oomblik in opregtheid te vertroos en saam te huil en dan minute later vriendelik te groet en lekker saam te lag. Is dit wat Martin Luther bedoel het toe hy gesê het predikante is God se narre?

Verder onderneem ek ook om die Woord van die Here vreesloos te verkondig soos wat ek Hom hoor en verstaan. Dis nooit maklik nie, want immers, is die Here besig om ‘n steeds feilbare geestelike leier te vorm en sukkel ek ook maar om die boodskap van troos, bevryding, vergifnis en versoening behoorlik te internaliseer. Weens my eie gebreke faal ek dikwels om hierdie wonderlike boodskap sinvol na vandag se konteks te transponeer.

Aan die ander kant trap die Here se Woord ook soms op tone. Dit vlek oop en ontbloot en dring aan op verandering. En dis nie altyd maklik om hierdie twee pole konsekwent vas te hou nie. Daar’s ‘n verhaaltjie in omloop van  die kerkraad wat vir die nuwe dominee gesê het om tog nooit te preek oor: barmhartigheid, rassisme, sending, drankmisbruik en egbreuk nie, maar wel oor die Jode …….. want hier by ons is nie Jode nie.

Tog sal ek as geestelike leier wil aanhou om te sê wat ek by God hoor. Al maak dit ongewild. Al word ek dikwels verstoot of verjaag, beskinder of gekritiseer, bespot of uitgelag. Of nie altyd ernstig opgeneem nie.

John Goldingay beskryf dit so:  ‘n Profeet van God voel dikwels soos iemand wat van voor geskiet word deur die vyand en van agter deur sy eie regiment.

Dus, sal ek ter wille van jou en baie ander, die moeilike pad vol dorings en skerpioene loop. Want inderdaad: om hiermee aan te gaan is moeilik, maar om nié aan te gaan nie, is onmoontlik!

Dankie vir jou brief. Dit motiveer my. Ek vra jou opreg: bid vir my en kom vat my hand. Want as jy en God my nie hiermee help nie, is ek gedoem om te misluk.

Charl Stander – Parke Gemeente in Kraaifontein

MEDITATION – THE VIRTUE OF ONE THING ONLY

Written by Pierre Goosen on . Posted in Hulpmiddels

MEDITATION –  THE VIRTUE OF ONE THING ONLY

 A while ago my computer started playing up. It froze on certain programmes and despite my best efforts, it refused to open and allow me access. What a frustration! It almost felt as if I was dealing with a stubborn child who, without good reason, had withdrawn, shut himself off and become totally unresponsive.

 Being no more than semi-computer literate, I followed the regular pattern of my generation: I called in my son – who was not particularly patient with his dad. After running through all the standard procedures to get the computer started he eventually also gave up. His final verdict was: “Your computer is full of junk, dad. It has seized. It is overloaded. You need to organise and manage your programmes better”.

 Next step was off to the dealer who confirmed the problem. In fact, according to him my hard drive had given in and I was in danger of losing all my vital information. What a shock, what anxiety at the prospect of losing years’ worth of precious work: sermons, talks, letters, courses, poems, prayers and promises … the whole anthology of creative effort that I had collected, produced, stored quite diligently over many years – all gone in a moment!

 I was obliged to consider my son’s opinion on the state of my hard drive. And, drawing comparisons in my usual way, it had to cross my mind that there is a parallel between the human mind, our own psyche in fact, and these modern information systems. Even if not in the same mechanical way, our mental awareness is vulnerable to becoming disorganised, cluttered and overloaded, sometimes to a point where it can also freeze, pack up, call it a day. With increasing demands and pressures, the exhausting claims and responsibilities of modern society, it is no surprise that many suffer from burnout, depression and anxiety.

 As with my computer, banal as the comparison may be, many people today reach a point where everything has just become too much – and so they start to seize, becoming passive and negative. Eventually they lose their energy and perspective, they give up on life, shut down. This often starts with feelings of exhaustion and anxiety, a marked sense of irritation. These are the vital signs, the warning lights that our system has become overloaded, that it is in danger of giving in and shutting down.

 It is not always easy to regain your calm and restore a healthy perspective once you have become trapped in this deadly cycle of ongoing work and pressure. One needs to stop and take stock; remember what is of real value, focus on those things that we know are reliable. Being concerned, distracted by many things is not a new or modern problem. In Matt 6:33-34, Jesus urges his followers to turn their attention to the one thing that really matters and will make a difference – “Set your mind on God’s kingdom and his justice before anything else, and all the rest will come to you as well. So do not be anxious about tomorrow, tomorrow will look after itself”.

 Is this not also what Martha, overstressed by so many duties and obligations, had to learn.   

“Martha, Martha you are fretting and fussing about so many things; but one thing is necessary” (Lk 11:41).

 Carel Anthonissen

Centre for Spirituality

 

 

 

 

Is dit wat jy jou geldeenheid noem

Written by Pierre Goosen on . Posted in Begelei mekaar

Ek vertel my vriend van my besoek aanmy kinders in Engeland. Sy vraag aan my is hoe kry ek dit finansieel reg. Myantwoord (miskien te vinnige antwoord) is dat dit net ‘n geval van prioriteite is. Dit is toe dat hy met sy slimmigheid kom en se: ” Is dit wat jy jou geldeenheid noem?”

Dit het my aan die dink laat sit. Nie net of ek my geld verantwoordelik bestee nie, maar of ek my lewe verantwoordelik (gesond) leef – en laat ek ook die woord gebruik – bestuur. Dit het my ook die vraag aan myself laat vra, hoe het dit gekom dat ek met opgeloopte verlof en langverlof sit? Wie gaan uiteindelik die voordeel trek en wie gaan verloor? As ek dink dat my uitbetaalde verlof my pensioen gaan aanvul, maak ek dalk ‘n fout want dit is miskien net die belastinggaarder wat wen. Vir die kerk / gemeente is dit in elk geval ‘n verloor, want hulle moet nou ‘n klomp geld uithaal wat hulle beswaarlikkan. Vir my sal dit beslis ‘nverloor wees as ek uiteindelik die helfte van my(opgehoopte) langverlof moet gebruik om van ‘n maagseer te herstel.

Buitendien, verlof en langverlof (soos ons dit nou nog het) se bedoeling is om my te help om balans in my lewe te verseker. Om bietjie onder ‘n ander ‘dak’ in te skuif. Om ‘n ander ritme te kry. Om meer te wees en minder te doen en nie eers daaroor skuldig te voel nie. Om te rus. Om verryk te word. Om ‘sleg’ te word en weer goed te word. Om te keer dat ek nie uitbrand nie maar eerder vuurmaakhoutjies bymekaar te maak vir die dae wanneer ek by die see met my blouaar-bleekvoete in die poeletjies sit. Dit vra natuurlik beplanning en selfs ‘n bietjie moeite, maar dit is alles die moeite werd.

Ek het twee maande langverlof geneem. November en Desember maar maande gelede al die vliegtuigkaartjies gekoop sodat toe die dag aanbreek en nie meer aan die betalery gedink hetnie. Die eerste twee weke was ek in Nederland. Dit was twee werkverwante weke. Ek het by ‘n dominee gebly. Ek het twee kort kursusse deurloop. Ek het waargeneem hoe die dominees daar werk, selfs ‘n deel van ‘n erediens gelei. Ons het in die land rondgery. Na en in Amsterdam metfietse en die Rijks- en Van Gogh museum besoek. Ek het rou haring geproe, kaas ge-eet en koffie gedrink met stroopwafels daarby. Dit was werklik verrykend, leersaam en energerend.

Die volgende twee weke sou ek na Taize gaan maar dit het toe nie uitgewerk nie. Ek besluit toe om my eie retraite in die Franse platteland te hou. Vir twee weke was ek op my eie met my eie gedagtes en eie taal en eie tyd. Ek het basies geleef en eet, hoofsaaklik brood en kaas en wyn. Ek het baie gestap en bybel gelees en gemediteer en gebid. Ek het deel kon word van die rus en die hersteltyd van ‘n landskap in die laat herfs. Ek het vrede ervaar en versterk gevoel.

Die volgende vier weke was ek en my vrou en my kinders in en om Engeland bymekaar om te sien en te hoor en te ervaar en stories te vertel en te eet en te lag en te kuier en te.. en te..Ons ry die underground bloots en stap die stof uit London se nat strate en laat ons niks afskrik deur vier uur middag se donker nie. Dit was ‘n fees!

En nou is ek terug in my plek en ek is bly dat ek nie die twee maande laat verby gaan het nie. Ek is bly dat ek nie vooraf toegegee het aan die vrees vir moeite nie. Ek is bly dat ek my begroting uit ‘n ander hoek bekyk het. Al moet die sogenaamde noodsaaklikhede nou ‘n bietjie wag, is my geestelike en emosionele en menswees bankbalans, nou stampvol.

Ek het weer die krag en energie en entoesiasme om baie van die los punte bymekaar te vat. En, die vrede om die wat los wil bly, los te laat bly.

 

 

 

Program vir predikante om maklik verslag te doen van aktiwiteite

Written by webmeester on . Posted in Begelei mekaar

Hier is ‘n Excel-programmetjie waarmee predikante in 2010 weekliks boek kan hou van hulle werk. Die weeklikse data word outomaties oorgedra na ‘n maandelikse- en jaarverslag. Kennis van Excel is nie ‘n vereiste nie.
Die opsteller skryf:
Ek weet alle predikante is nie SJ’s (MBTI) nie, maar ek vind dat die Aktiwiteitsverslag my help om verantwoording te kan doen van my werk in gesprekke met die kerkraad, maar belangriker – dit is ‘n manier om erkenning te gee aan wat ek gedoen het.”
Natuurlik hou dit nie self boek nie – jy moet self die moeite doen om dit gereeld op datum te hou!

Martin Goosen

Beroepingsproses

Written by Pierre Goosen on . Posted in Prosesse

Riglyne vir die Beroepingsproses van ‘n Leraar

In hierdie dokument lê ons klem op die volgende vier prosesse:

A Beroeping as ‘n geloofsonderskeidende en pro-aktiewe proses
B Die ontwikkeling van ‘n profiel vir die vakature
C Die Profiel
D Die proses vir die pre-advies en gemeente .

Laai die ingeslote dokument hier af.

Pierre Goosen en Frederick Marais (Buvton 2007)

 

Predikante kollegas

Written by webmeester on . Posted in Begelei mekaar

Predikante

Waar dit tussen kollegas goed gaan, gaan dit goed in die gemeentes. Predikante wat mekaar ruimte gee, voel self veilig. Daar is energie in hul bediening en hulle luister saam na die wil van die Here vir die bedienig en die gemeente.

So vertel ‘n “ouer” dominee dat die beste ding wat met hom gebeur het (en vir die gemeente), die aankoms van ‘n nuwe jong kollega was. Ek kon die positiewe vibrasie aanvoel in die manier hoe hy dit gese het.

Dit het my weer laat dink dat verandering soms baie goed kan wees. Nie almal kry ‘n nuwe kollega by nie en nie almal kry ‘n beroep nie, maar op ‘n manier moet ons waaksaam wees teen ‘n te groot gemaksone. Die ou storie dat die verskil tussen ‘n groef en ‘n graf net die diepte is, is tog waar.

Johan van der Merwe van Stellenbosch Moederkerk het in sy preek ‘n aanhaling van Robert Kennedy gebruik wat ek dink van toepassing is vir die punt wat ek wil maak en ek haal dit aan:

“The answer is to rely on youth – not a time of life but a state of mind, a temper of the will, a quality of imagination, a predominance of courage over timidity, of appetite for adventure over the love of ease.”

Miskien gaan dit ook beter met ons kollegaskappe as ons meer avontuurlik met mekaar, die teologie en die lewe omgaan.

Why Are You in Ministry? – John McLaverty

Written by webmeester on . Posted in Begelei mekaar

The most serious mistakes are not being made as a result of wrong answers. The truly dangerous thing is asking the wrong question
– Peter Drucker

After a couple of years of ‘coaching’ pastors in partnership with both Allelon and RMN, I have come to the firm conclusion that those of us in ministry find it difficult to be evaluated. In a world where the pace of change is breath taking (see the video here and hold your breath – no one told us we’d have to confront such an unthinkable world), to take a hard look at the foundations of our leadership style is indeed challenging. Whether we are a Denominational Exec, a Mid Judicatory Staff member or a Pastor in a local church, standing in the midst of evaluation and critique is not an easy journey.

There are lots of reasons for this. Most of us in ministry live in a fish bowl atmosphere where often every word or action seems to be under scrutiny. Either people love us too much and think we are the ‘best thing since sliced bread’ and, therefore, choose not to give us honest feedback, or they tend to be critical or judgmental, leaving us both in a no-win situation.

No one can doubt that the demands on leaders have changed dramatically over the last two decades. The skills required to lead congregations in this period of discontinuous change are not the same skills we were taught in seminary nor are they the skills that will help us impact our neighborhoods with the kingdom values of the gospel.

I think a core piece of l helpful evaluation of ourselves in ministry is to understand some of the ‘hidden’ reasons why we chose the ministry. Read More…