Predikante begeleiding

NIMSA NUUSBRIEF – Julie 2009

Written by webmeester on . Posted in Begelei mekaar

Liewe vriende,

Dit is tans ‘n brose tyd vir die Brugbediening in ons land en veral vir NIMSA. Ons het pas begin en daar is nog soveel dinge wat uitgeklaar en deurdink moet  word. Maar, soos Errol tereg sê, Rome is nie in een dag gebou nie. Ons sal geduld met mekaar moet hê en ‘n deursettingsvermoё moet openbaar. Die baba is gebore en ons sal die baba, NIMSA, moet vertroetel en versorg. Dit gaan nog veel toewyding, geloof en wilskrag vra om ‘n breёr aanvaarding en waardering vir hierdie belangrike oorbruggings-bediening in ons geliefde land te kan bereik. Baie bouwerk en groei is op sinodale en gemeentelike vlak, asook in die harte en denke van ons kerkleiers nodig. Nie net vir die aanvaarding van die interimbediening nie maar ook vir die “transitional specialists” om waarde te begin toevoeg tov die geestelike welsyn van ons gemeentes.

Heelwat van ons energie en ontwikkelingoogmerke sal gerig moet wees op die vasstelling van akademiese standaarde en die meetinstrumente om die kwaliteit van opleiding en sinvolle akkreditasie te bepaal. Om as “brugpredikant” bestempel te word, moet as ‘n gesogte en betekenisvolle dienswerk gesien word. Met die oog hierop het NIMSA se beheerraad tentatiewe gesprekke tussen die Pretoria en Stellenbosch aangeroer om mekaar hieroor beter te vind. Wie en wat ‘n brugpredikant is, is dus tans as’t ware in die weegskaal. Ons vertrou dat die betrokke komitee van NIMSA oor akkreditasie groter duidelikheid sal kan bereik.

  • Ons tesourier, Dolf de Beer, was onlangs met vakansie in Nieu-Seeland, waar hulle aan die ander punt van die aarde saam met hulle kinders kwaliteit tyd kon hê. Welkom terug!
  • Ons voorsitter, Errol, moet eersdaags sy evaluering by die Interim Ministry deurloop. Die eerste internet-gesprek kon nie deurgaan nie omdat een eksaminator in die VSA nie opgespoor kon word nie.  Sterkte aan jou, Errol! – ons hou duim vas. Geluk ook aan Errol met sy aanstelling as “canon” in die ACSA. Wat beteken dit?
  • Howard het sy boek oor die eenwording (“merging”) van gemeentes  vir publikasie ingehandig – maar die titel bly nog geheim!
  • Bossie Muller en Bruce Theron is besig om die Kaap al meer rooi te verf  ter wille van die brugbediening. Die Kaap het onlangs twee opleidings-geleenthede aangebied!

Onlangs was Errol en Howard in Pretoria om die eerste groep van Engelssprekende predikante te help oplei om “interim ministers specialists” te word.  Hierdie oulike groep van meesal Anglikane en sommige uit die swart gemeenskap,  het albei kontakweke reeds voltooi. Ons hoop dat daar uit die verskillende denominasies en areas van ons land geskikte predikante geїdentifiseer en gestuur kan word om die opleiding as brugpredikante te kom deurloop. Ons maak op julle samewerking staat om predikante te motiveer en te werf.

Die Kaap en Pretoria het reeds met hulle opleidingsessies vanjaar begin. Die Afrikaanse opleiding in Pretoria se tweede week lê nog voor op 17-21 Augustus 2009. Dit is in orde indien mense in Pretoria eers met die tweede week se opleiding wil begin. Daar word dan wel sekere leeswerk vooraf vereis. Kursusgangers kan ook in die toekoms die Engelstalige opleiding as alternatief volg  (en andersom) aangesien ongeveer dieselfde kurrikulum in Pretoria met die opleiding in Engels en Afrikaans gevolg word. So kan die mees gepaste tye vir opleiding gekies word. Verder het die Kaap begin om die aanbieding ook by ander sentra aan te bied. Dit is ook moontlik wat Pretoria betref om hieroor te onderhandel. Al hierdie aanpassings word gedoen ten einde die opleiding van brugpredikante makliker haalbaar te maak.

Twee belangike gebeurtenisse is op die tafel vir die res van die jaar, nl die Jaarvergadering en Konferensie van NIMSA op 1 en 2 September 2009 in Kemptonpark, Kempton-Kruingemeente  NGK (sien bylaag vir meer besonderhede), asook die Lentekonferensie in Pretoria op 6-8 Oktober 2009 waar die Brugbediening een van die konferensietemas is.  Graag sou ons huisvesting wou aanbied vir mense wat van ver kom om die verrigtinge op 1 en 2 September by te woon ten einde dit goedkoper te maak. Is daar mense in die omgewing van Kemptonpark wat mense kan huisves? Dit sou goed wees indien ons mekaar sodoende ‘n ietwat beter kan leer ken. Ek, Howard, sal graag een persoon by ons in die woonstel in Johannesburg vir 1-2 September wil huisves.

‘n Belangrike aspek in die bevordering van NIMSA en die Brugbediening is om God toe te laat om deur sy Gees ‘n passie in ons lewens te ontwikkel om te help ten einde die oorgangsituasies vir gemeentes sinvol en verrykend te laat verloop. As ons kan bydra om die vrees en bekommernis van gemeentes wat veranderings beleef te relativeer en  met hoop en geloof te vervang, dan sal Jesus Christus as die Hoof van die sy Kerk erken kan word. Mag die Here Jesus Christus ons voortdurend lei en bemagtig tot sy eer en verheerliking.

Julle vriende in christus,

Errol Dengler (voorsitter)

Howard du Toit (sekretaris)

Naskrif :

Onthou asb die ledegeld van R150-00 vir individue en R500-00 per jaar vir organisasies en gemeentes. Die nuwe baba moet die nodige versorging ontvang!   Dit kan oorbetaal word aan ABSA-spaarrekening onder die naam Nimsa-brugbediening, met as rekeningnommer 9216 421 615. Faks die inbetalingsbewys asb aan Howard na 086 567 2384 of e-pos na howard@nimsa.co.za

Bylaag : Voorlopige Program van die Jaarvergadering en Konferensie van NIMSA, op 1 en 2 September 2009, te Kemptonpark.

  • Jaarvergadering : Dinsdag, 1 September 2009

9:30      Registrasie en Koffie/tee

10:00    Opening en verwelkoming

10:30    Allerlei Verslae

13:00    Ligte ete

  • Konferensie : Dinsdag vanaf 14:00

14 :00 – Opening

14:30  – Prof Malan Nel oor “Foundational Aspects of IM”.

15:00 –  Canon Errol B Dengler : “Cultural Aspects and Interim Ministry”.

15:30  – Verversings

16-00  – Bespreking

18:00  – Dinee

19:00 – Komitee’s vergader na aandete  in plaaslike lokale

Woensdag, 2 September 2009

9:00    Opening

9:15    Interimbediening in die Praktyk :spreker uit die Kaap

10:00  Verslae van komitee’s, ens.

11:00  Tee/koffie

11:15  Paneelbespreking

12:00  Afsluiting

Predikante uit Nederland arriveer

Written by Frederick on . Posted in Zebra stigting

Op Sondag 15 Februarie het 7 predikante uit Nederland ge-ariveer vir die 4de uitruil van Stigting Zebra.


Die predikante gaan vir ‘n week tuis by Suid-Afrikaanse kollegas en in die tweede week woon hulle saam ‘n kursus by oor Kontekstuele Pastoraat. Dit is die vierde keer wat so ‘n uitruiling plaasvind.  In November 2009 gaan Suid-Afrikaanse predikante weer vir ‘n uitruil na Nederland.  Lees gerus Jaco Coetsee se waarnemings oor sy besoek op Padlangs. Ander verslae en foto’s van deelnemers aan die uitwisseling kan by Predikantebegeleiding onder Stigting Zebra gelees word.

Zebra verslag Nov 2008

Written by Frederick on . Posted in Zebra stigting

Hieronder twee verslagen van een uitwisselingsproject tussen Nederlandse en Zuid-Afrikaanse predikanten, najaar 2009, georganiseerd door de stichting ZEBRA in samenwerking met de PKN.


Het zijn twee verslagen, waarvan het verslag van Miekie Myburgh in grote lijnen (wat de feitelijkheden betreft) het verslag van Wessel Westerveld volgt. In haar verslag verwijst zij dan ook naar het verslag van Wessel. Eigen evaluatiepunten voegt zij bij.


Hartelijke groet,


Wessel Westerveld
Miekie Myburgh


 


Verslag uitwisseling Nederlandse en Zuid-Afrikaanse predikanten
Najaar 2008
Organisatie: PKN & stichting Zebra



Personalia
Dit verslag is van Wessel Westerveld, 42 jaar, predikant sinds 1998, vanaf augustus 2004 te Beverwijk. Mijn vrouw Miekie Myburgh en ik hebben hier samen 1 predikantsplaats. Mijn band met Zuid-Afrika is ontstaan door mijn vrouw, Miekie Myburgh. Zij is Zuid-Afrikaanse. Vanaf 1993 ben ik (zijn wij) regelmatig in Zuid-Afrika geweest. We hebben twee kinderen (15 en 12)


Algemeen
Van vrijdag 31 oktober t/m vrijdag 21 november hebben wij ds. Lee-Ann  Simon uit Uitsig, Cape Flats, Zuid-Afrika, van de Verenigende Gereformeerde Kerk te gast gehad. We hebben Lee-Ann kennis laten maken met verschillende aspecten van kerkenwerk in Beverwijk en met organisaties en mensen, die haar specifieke belangstelling hebben. Lee-Ann heeft ons veel verteld over haar gemeente en kerk. Daarnaast hebben we ook lekker gekuierd, gelachen en  gein gehad. De laatste week van het verblijf was ook haar man, David, hier te gast.


Programma


1e week:
– Ontmoeting met al onze collegae te Beverwijk en de voorzitter van onze kerkenraad;
– Excursie naar het Rode Kruis Ziekenhuis en gesprek met ziekenhuispastor;
– Ontmoeting en eten met een groep jongeren uit onze gemeente;
– Een dag over ‘contextueel pastoraat’ (initiatief van Zebra)
– Ontmoetingen in Amsterdam met het ‘drugspastoraat’ (pastor Gerson Gilhuis) en voormalig drugspastor Ricus Dullaert, die zeer actief is in Zuid-Afrika;
– Meedraaien in een vrouwengespreksgroep van onze gemeente;
– Kennismaken met de pastoor en één van de kerken van de Rooms-katholieke Parochie ter plaatse;
– Bijwonen van kerkdiensten.


2e week:
– Studieweek in Hydepark over faciliterend leiderschap o.l.v. Frederick Marais


 3e week:
– Lee-Ann en David zijn samen op pad geweest en verder ‘het ons lekker saam gekuier’.


Evaluatie algemeen
Lee-Ann, onze gesprekken, de wijze waarop zij haar werk doet en hoe haar gemeente en kerk functioneren, en de week op Hydepark, hebben mij veel geleerd:


– De impact van de context op je bestaan.


De contexten van Beverwijk en Uitsig verschillen reusachtig. Armoede,  positie in de samenleving, (apartheids)geschiedenis, geweld, werkeloosheid, verslaving, leeftijd. Twee voorbeelden: uit het gesprek met de jongeren, blijkt, dat onze jongeren het heel moeilijk vinden keuzen te maken uit het zeer brede scala aan mogelijkheden voor later. De toekomst ligt zo open, dat je nauwelijks kunt kiezen. Lee-Ann vertelt, dat juist voor jongeren in Uitsig de toekomstmogelijkheden enorm beperkt zijn, vanwege de grote werkeloosheid en sociaal-maatschappelijke problemen. Ander voorbeeld: wij in onze gemeente hebben, naar het College van Kerkrentmeesters zegt, zeer grote financiële problemen: een tekort van € 55.000,- en we moeten interen op ons vermogen (ruim €1.000.000,-). Lee-Ann weet niet waar dit over gaat. Haar gemeente bijvoorbeeld wil een muur bouwen om de kerk, want alles wat los en vast zit wordt gestolen. Een steen kost ZAR 7,- . Dat is € 0,60,-  per steen. Er zijn er 30.000 nodig – een project van jaren.
 
– De impact van huidskleur en het verleden in een land als Zuid-Afrika.


Dit komt voor mij ook terug in week 2, daar beschrijf ik het ook onder ‘ongelijktijdigheid van en verschillende posities in verwerkingprocessen’. Lee-Ann vertelde ons, dat ze  helemaal niets kon met een ‘Heilig-Hart Christusbeeld’ dat wij in de woonkamer hebben staan (zo’n zoete lelieblanke blonde Christus) Haar Christus is niet wit. Haar Christus is veel meer de Christus aan het Taizékruis (donker), dat ook in onze woonkamer staat. Het maakt mij ervan bewust, dat ik wit ben en dat ‘huidskleur’ heel vaak ter zake doet, los van de wenselijkheid daarvan. Want ook al vind ik, dat huidskleur irrelevant zou moeten zijn in het intermenselijk en maatschappelijk verkeer – het ís het dikwijls niet.


– Het beleven van de kracht van ‘geloven’


Ik heb de indruk, dat voor de mensen in Uitsig de kerk en ‘geloven’ een krachtiger rol speelt in het volhouden en uithouden van de vaak moeilijke situaties dan voor de mensen in Beverwijk.  Geloven lijkt in Uitsig en Zuid-Afrika meer een integraal bestanddeel uit te maken van de dagelijkse werkelijkheid, dan dat ik dat hier in Beverwijk tegenkom bij mensen. Wij in de Protestantse Gemeente Beverwijk zijn ook meer dan in Uitsig en Zuid-Afrika, denk ik, geneigd tot ‘beschouwen op’ en minder tot ‘beleven van’.


– Het uithoudingsvermogen van Lee-Ann gegeven de context waarbinnen zij werkt;


Verslaving, geweld, werkeloosheid, aids, armoede – wij hebben ook wel eens wat, maar het lijkt toch van een andere gradatie.


Evaluatie week 2
Deze week onder leiding van Frederick Marais van de organisatie ‘Communitas’ was bijzonder goed. De balans tussen informatie en het door oefeningen en gesprekken eigen maken daarvan was uitgekiend. Daarnaast waren de tijden van bezinning (methoden als ‘Wandel deur die Woord’ en Lectio Divina) en het samen vieren in de kapel waardevol. Tenslotte en the best: ik heb zelden zo’n gein gehad als in de z.g. ‘derde helft’  – zoals de echte gesprekken pas beginnen bij de voordeur, als je weer weg gaan wilt en de werkelijke vergadering pas plaatsvindt na afloop, zó hebben we elkaar écht ontmoet ’s avonds bij een glas wijn en goede verhalen. Zo wist ik niet, dat je op één dag 3 begrafenissen én een trouwerij kunt leiden én de gein bewaren, als logistieke problemen opdoemen…


Als belangrijkste leerpunt vond ik wat je noemen kunt de ‘ongelijktijdigheid van en verschillende posities in verwerkingprocessen’ Ik vond het zeker binnen het kader van de cursus – die ging immers over veranderingsprocessen en leiderschap –  onthullend hoe twee kerkgenootschappen (de VGK en de NGK), die nauw aan elkaar zijn verbonden vanuit het (apartheids)verleden, beide met de beste wil van de wereld en vanuit volsterkte integere motieven toch niet tot elkaar kunnen komen vanwege wat je noemen kunt ‘ongelijktijdigheid van en verschillende posities in verwerkingprocessen’. Het elkaar daarin ruimte geven en ‘in de vrijheid stellen’ (dat kan betekenen: loslaten) blijkt bijzonder moeilijk. Concreet kwam dit tijdens de cursus sterk naar voren toen aan de NGK-kant bijna wanhopig werd geroepen: “we hebben om vergeving gevraagd, we hebben schuld beleden, wat moeten we nóg méér doen?!!” Vanuit de VGK kwam toen de reactie: “Loslaten, gun ons tijd voor ons eigen proces, dát hebben we nu nodig.” 


Tenslotte
Zeker wil ik in de toekomst op één of andere wijze verder met deze uitwisselingen. Graag zou ik ook eens in dat kader naar Zuid-Afrika gaan. Met Lee-Ann houden wij als collegae én als gemeente contact. Ik denk dat het goed is, dat in Zuid-Afrika ook nadrukkelijk gekleurde en zwarte collegae worden betrokken bij deze uitwisselingen. 


 


Wessel Westerveld,
Beverwijk, 9 februari 2009
 
Verslag uitwisseling Nederlandse en Zuid-Afrikaanse predikanten Najaar 2008
Organisatie: PKN & stichting Zebra



Personalia
Dit verslag is van Miekie Myburgh, 55 jaar, predikant sinds 1993, vanaf augustus 2004 te Beverwijk. Mijn man, Wessel Westerveld, en ik hebben hier samen 1 predikantsplaats. Ik ben geboren en getogen Zuid-Afrikaan, sinds september 1980 wonend, werkend en later studerend in Nederland. Mijn familie woont in Zuid-Afrika. Dat betekent ieder jaar een bezoekje brengen daar voor langere (zomervakantie: reizen door het land én familiebezoek) of kortere (alleen familiebezoek) tijd.
We hebben twee kinderen (15 en 12)


Algemeen: zie verslag Wessel Westerveld


Programma: zie verslag Wessel Westerveld


Evaluatie algemeen
Als blanke Zuid-Afrikaan vind ik het altijd spannend Zuid-Afrikanen te leren kennen en met hen op te trekken. Met het blanke deel voel ik vanuit mijn kant vaak vervreemding omdat ik al te lang weg ben van het ‘blanke’ gevoel. Met gekleurde Zuid-Afrikanen voel ik altijd een voorzichtigheid van hen naar mij, omdat ze me niet kunnen plaatsen (denk ik). Ik klink Nederlands, maar ben wel Zuid-Afrikaans.
De gesprekken met Lee-Ann drukte me weer met de neus op het feit van wat apartheid te weeg heeft gebracht en in hoeverre dat nog steeds speelt.


– De impact van de context op je bestaan.
Zie verslag Wessel Westerveld.
Ter aanvulling:
Lee-An constateerde dat die mogelijkheden tot verbetering of scholing er wel zijn voor Zuid-Afrikaanse jongeren, maar dat ze niet genoeg worden benut. Het lijkt alsof de mensen de moed er niet voor hebben. Een soort apathie.


– De impact van huidskleur en het verleden in een land als Zuid-Afrika.
Met Lee-An viel kleur weg.
Als ik in Zuid-Afrika ben, voel ik mij bij gekleurde vrienden (die ik steeds meer krijg) gewoon mijzelf. Bij mensen die ik niet ken, voel ik mij geremd en speelt altijd de vraag bij mij: hoe zien ze mij?
In Nederland speelt ‘het probleem kleur’ gewoon absoluut niet.


– Het uithoudingsvermogen van Lee-Ann gegeven de context waarbinnen zij werkt;
Verslaving, geweld, werkeloosheid, aids, armoede – wij hebben ook wel eens wat, maar het lijkt toch van een andere gradatie. De moed erin houden als ze constant opbokst tegen een gebrek aan financiële middelen.


Evaluatie week 2
Zie het verslag van Westerveld.
Aanvullend: in het begin van de week en ook bij de ontmoeting in Badhoevendorp speelde kleur een rol. Nu tussen de blanke Zuid-Afrikanen en mij. In de zin van wie is zij en waar staat ze. Vanuit mij ook een gevoel van geremdheid naar hen omdat ik al jaren als blanke niet hun context deel en geen recht van spreken voel. Of dit door de andere Zuid-Afrikanen ook zo werd ervaren weet ik natuurlijk niet. 


Als belangrijkste leerpunt vul ik aan op het stuk van Wessel Westerveld.
De ‘blanke kerk’ lijkt nog steeds de natuurlijke rol van ‘baas’ te willen vervullen en te willen bepalen wanneer volgende stappen moeten worden gezet. Zij willen het tempo en de agenda bepalen.
Wat voor mij nieuw was – in de gesprekken met Lee-An kwam dat naar voren – , is het feit dat er ook tussen de zogenaamde bruine mensen en de zwarte mensen vooroordelen en pijn zijn, die nog uitgesproken en weggewerkt moeten worden. Ook tussen die twee groepen was discriminatie naar kleur geweest.
Leerpunt: je kunt iemand niet dwingen stappen te zetten waar die nog niet aan toe is. Dat werkt alleen maar verdere verwijdering en wantrouwen in de hand.


Tenslotte
Zeker wil ik in de toekomst op één of andere wijze verder met deze uitwisselingen. Graag zou ik ook eens in dat kader naar Zuid-Afrika gaan. Met Lee-Ann houd ik contact als zuster maar ook als collega. De jongeren van onze gemeente willen dit jaar voor de jongeren van daar een actie op touw zetten.
 


 Miekie Myburgh
Beverwijk, 9 februari 2009.

Verslag Stigting Zebra Nov 2008

Written by Frederick on . Posted in Zebra stigting

Verslag aan Kerkraad van besoek aan Nederland November 2008


Hierdie studieprojek is gereel deur Stichting Zebra,  n aktiwiteit van Communitas van die Teologiese Fakulteit van Universiteit Stellenbosch in samewerking met die Protestantse Kerken van Nederland.   Die doel daarvan is om predikante bloot te stel aan verskillende kontekste en om dan saam te konfereer oor teologiese en kerklike aangeleenthede.  Insigte uit die verskillende kontekste word in gesamentlike vergaderings bespreek en uit verskillende hoeke belig met die oog om te kyk wat Suid-Afrika en Nederland wedersyds van mekaar kan leer.  Predikante van Nederland het Suid-Afrika vroeer vanjaar besoek, en so was ds Erna Treurtniet o.a. in Cloetesville.


Die eerste helfte van die besoek het bestaan daaruit om verskillende gemeentes, kerkgenootskappe en kerklike projekte te besoek ten einde n beeld te vorm van die kerklike lewe in Nederland.  In hierdie verband was ek by die volgende:


A. Die kapel van die Protestantse Kerk in Roobolstraat in die Geusewyk van Utrecht.
Dit is n uitreiksentrum waar alle mense van die omgewing welkom is om te kom aanbid, ontspan en verskillende aktiwiteite by te woon, bv byeenkomste vir bejaardes, moeders, en persone met maatskaplike behoeftes.  Die kapel kan gehuur word vir funksies, verjaarsdae, opleiding en gesellighede. Dit is gelee in die onderste verdieping van n woonhuis wat omskep is.


B. Het Nieuwe Kerk van Utrecht.  N Gemeente met n sterk klem op gesinsbediening en ongeveer 400 lidmate.  Wat my getref het is die volgende:
a. hulle het  ouderlinge vir verskillende bedienings, bv n “huweliksouderling” wat spesiaal daarvoor opgelei is, n “jeugouderling”,  “kinderouderling” ensomeer.
b. Die “Ken jou Gawes” kursus word met vrug gebruik.
c. Daar bestaan verskillende “Dienskringe” in die gemeente, bv vir maatskaplik, sending, ensomeer.
d. Hulle het “huiskringe” waar lidmate in huise byeenkom vir gebed, Bybelstudie en kuier.
e. Hulle gebruik die Alfa-kursus vir geestelike toerusting van lidmate
f. Hulle hou 4 keer per jaar gemeente-etes.


C. Die Katharynestraat Inloopcentrum. 
Dit is n dagskuiling (in teenstelling tot n nagskuiling). Daklose mans (daar is ander plekke vir vrouens), kan die dag daar deurbring, kuier, speletjies speel, koffie drink, n ete koop vir ongeveer R5, badkamers en toilette gebruik en hulle klere laat was. (Snags is daar ook n nagskuiling op n ander plek waar hulle die nag kan slaap).  Die Inloopcentrum word gesubsidieer deur die Staat en bedien deur o.a. maatskaplike werkers,  mediese personeel en n leraar wat spesialiseer in “straatpastoraat”.


D. De Wijkplaats Voedingskema.
 Dit is n klein kerksentrum in n armer buurt van Utrecht wat Sondae die ruimte omskep in n aanbiddingsentrum, maar deur die week as n voedingspunt en maatskaplike sentrum.  Dit is gerieflik ingerig met stoele en tafels, en behoeftige mense kan deur die dag daar kom aansit vir n ete teen n geringe fooi en kuier. Tweedehandse klere word verkoop. Programme word deur vrywilligers aangebied soos n Vroueaksiegroep met die leuse “Gezond en Gezellig” vir gimtrim, kulturele dans en dieet;  “Maal en Verhaal” maandeliks vir nuwe mense interkultureel ontmoet;  “Kledingverkoop”,  “Voedselbank”,  “Avondgebed”  en “Wandeltogte” deur die buurt met die oog op gesondheid.  Dit word deur die staat gesubsidieer en deur vrywilligers sowel as voltydse personeel bedryf.


E. Die Utrecht Domkerk, die “moederkerk” van die stad.
Daar kon ek bywoon n “Vesperdiens”, n Saterdagaand Aanbiddingsdiens van koorsang, geestelike dans, musiek en simboliese deelname byvoorbeeld met kerse.  Hierdie dienste word al eeue lank gehou.


F. Die Utrechse Katolieke St Jans Kerk. Dit is kerk wat n “halfweg-gemeente” is tussen Protestants en Katoliek. Wat my hier getref is die volgende:
a. Die koor wat “deel” is van die gemeente, waar die koorleier ook die gemeente voorgaan het met dirigeer;
b. Gelukwensings, bv verjaarsdae, waar mense na vore geroep is en n kaartjie oorhandig is;
c. Baie plante in die kerk wat atmosfeer skep
d. Skilderye van die kruisweg van Jesus.
e. Memoriam kruisies in voorportaal
f. Die gemeente wat saam koffie drink na elke diens.
g. Min kinders in die kerk.


 


Die tweede helfte van die besoek het bestaan uit n weeklange kursus in Fasiliterende Leierskap, aangebied deur dr F. Marais in die Hydepark Teologiese Centrum van die stad Doorn, n uur se ry uit Utrecht.  Hier het ons 5 Suid-Afrikaners saam met 13 predikante van Nederland samesprekings gevoer oor die kerklike toneel in die onderskeie lande, en in besonder gevallestudies behandel van gemeentelike probleme. Dit het aan die lig gekom dat konflik n probleem is in alle gemeentes, hoewel vir verskillende redes. Nederland worstel met die probleem van krimpende kerke en dit lei tot konflik rondom samesmelting van gemeentes en die verlies van eiendom. Die SA toneel is weer gekenmerk deur groeiende gemeentes met te min mannekrag, multikulturaliteit en armoede.


Temas soos die volgende is gedurende die kursus behandel:


• Verskillende brille waardeur die werklikheid bekyk word: Liniêre en nie-liniêre denke, aanpassende verandering
• Relasionele Polariteite
• Vasgelopendheid – redes en wyses om verder te ontwikkel
• Die emotief-kognitiewe kurwes
• Kragveldanalise – Ondersteunend teenoor weerstand in verhouding tot homeostase
• Prosesdenke en sisteemdenke
• Ontluikingsmodel van energienavolging
• Wandel deur die Woord benaderings: Heilige Teks,  Lectio Devina


Deur n metode van storiemuur, klein werksgroepe,  persoonlike studie, tweegesprekke en grootgroepterugvoer is gevallestudies deurgewerk.  Daar was tyd vir gebed en geestelike samesyn, sowel as kapeldienste twee keer per dag elke dag.


Al bogenoemde ervaring kan toegepas word in ons gemeente en dit is moontlik om aspekte van dieselfde kursus vir ons kerkraad en gemeenteleiers aan te bied.


Dankie vir die geleentheid om ons gemeente daar ver te gaan verteenwoordig.  Ek vertrou dat sal bydra tot die uitbreiding van die Here se koninkryk ook hier in ons midde.


Ds Coetsee    9 Des. 2008

TRANSFORMATION FOR LEADERS

Written by webmeester on . Posted in Begelei mekaar

I was reading Timothy Geoffrion’s new book, The Spirit-Led Leader, where at the end he talks about hearing a lecture on shame that changed his life. The teacher talked about shame being different from guilt. Guilt is the result of wrongdoing about what we have done. Shame is feeling bad, terrible, about who we are.  Tim said that he was aware of his over-functioning as a leader, desperately wanting affirmation with education and working hard. He also realized that shame was also the driving power beneath addictions. I have recognized that much of my work has been an addiction. I have recognized shame in my life.

His revelation struck me because in the last meeting of my men’s group, we were studying shame because of the suicide of a relative of one of our members. This young man couldn’t face the chaos in his personal life, couldn’t admit to his loneliness with anyone. He was popular and successful, but addicted. We, the men in our group, have struggled with our shame together for twenty years. We have varied ministries, but continue to meet together for support.

The answer to shame, says Ernie Kurtz in his book, Shame and Guilt, is mutual caring. Caring makes us whole from within. It is turning ourselves over to the care of God. It is mutuality which is always the hallmark of love. The bridge between people is vulnerability. In Alcoholics Anonymous people confront their powerlessness, and admit to God, self, and another person the exact nature of their wrongs. But above all, they are in a weekly group where there is mutual vulnerability and support.  Each fulfills the other. There is mutual dependency, always a hallmark of love.

Where do we learn this as leaders, congregations, and people who practice justice and mercy?

We have learned in seminary that the intellect is the most important of the human ways of perception. Not faith, prayer, or healing. I have continually been with seminary students who lost a vital relationship with God because of their seminary training which stressed them out with demands for studies and fieldwork. And where there was a course or two on spirituality, this was usually a course for the spiritually mature, which most people are unable to do or appreciate.

We repeat this with leaders in church, who are usually successful and stressed out, who run the church like a poorly designed business and may have a brief prayer at the beginning and end of the meeting. In worship we preach sermons addressed to the intellect, and lead only prayers which are nice talks to God. Not much passion, not much listening to God which is fostered.

Recently a columnist in the New York Times, said that this appeal to rationality has misguided economists and regulators about the stock market. The idea is that rational people would self-correct. But it hasn’t worked. Reason does not control us. All sorts of emotions like greed and fear do. We need structures to protect us.

There are many ways to help produce passion, compassion, love, transformation.

But ways I know about are:

1. Groups in which there is mutuality of discovering spirituality and the lack of it. Instead of just feeling guilty, people can learn to be open about their longing and about their pilgrimage. Staying in Touch is one introduction to this.

I facilitate groups for pastors that combine some individual spiritual formation with  attention to ministry. This is not an academic adventure of studying a book or looking at the writing of sermons: it is sharing with mutual vulnerability where and how we are caught by shame of being alone and vulnerable, and  seeing how our ministry might become transformed. This is not just a case study approach or a spiritual direction group, but a group characterized by openness to each other, to the Spirit, and to questions. There are three focal points: the Spirit within, among, and in ministry and justice.

2. I see pastors individually for what I used to call “spiritual direction.” The heart of this is discernment about where God is calling, moving, nudging the directee. But instead of the therapeutic model of a therapist who does not become involved personally, I am becoming more and more a friend to my directee, more sharing of my struggles. I am more like a sponsor in AA, more like a mentor or coach. I believe that this is mutual vulnerability. It seems to produce results.

3. I continue to teach and practice a daily exercise that helps us learn to recognize God’s activity and receive God’s grace. I have taken this practice from the Jesuits and alcoholics, but added one critical element: receiving onto only forgiveness and direction, but allowing grace and love in. This was the result of being in South Africa. There, the Africaans church were practicing a season of listening, and talked about “Rest, Receive, and Respond.” Rest is taking Sabbath time. Receive is being open to God’s gifts of love. Respond is just that: doing and being.

I have tried to incorporate their emphasis by encouraging thanksgiving for blessings received. But more than that, it is to recognize God in everything  Not just spiritual highs and feelings of love. Not just belonging and communion, but because of these, through all of life.

Verslag van Zebra uitwisseling

Written by Frederick on . Posted in Zebra stigting

Verslag van uitwisseling: 1-14 November 2008


Waarde van besoek


Vir my persoonlik was dit ’n ongelooflike leerervaring en iets wat ‘n mens vir altyd sal onthou. Goeie verhoudinge is gebou, veral met Jan en Ploni Robbers en ook die ander leraars wat ek by die kursus ontmoet het. Dit was ook ’n voorreg om ‘n mooi land soos Nederland te kon besoek met sy  mooi natuurskoon en interessante dorpe en stede. 


Die uitwisseling is ‘n uitstekende geleentheid om by mekaar te leer. Dit bou goeie verhoudinge en dit bring die twee kerke wat dieselfde belydenisgrondslag het nader aan mekaar. Die Suid Afrikaners kon iets deel oor die lesse wat hulle geleer het, veral ook rondom veranderinge na 1994, die worsteling rondom kerkhereniging. Die Nederlandse kerk help ons om te besef watter invloed sekularisasie het op die kerk, die funksionering van ‘n kerk in ‘n post-christendom era. Die kontak help ons om nuut te dink oor die rol van die kerk in die 21ste eeu en om saam te kan besin rondom die uitdagings wat voorlê.


Die informele gesprekke tussen leraars was van groot waarde. Dit het geleentheid gebied om oor verskeie sake te kon gesels wat wissel van Skrifuitleg, liturgie, gestuurdheid, kwyning van die kerk, jeug, leierskap, spiritualiteit, rol van die leraar, geskiedenis van die 2 kerke.


Kollega:


Jan en Ploni Robbers by wie ek tuis was, het my met hulle gasvryheid bederf.  Die blootstelling aan sy gemeente was baie leersaam en daar was verskeie vergaderings, eredienste en ander geleenthede waar ek ingesit het en die voorreg gehad het om deel te neem.


Ek en Jan het oor verskeie onderwerpe in die tyd gesels: rol van die predikant, die politieke situasie in Suid-Afrika, die kerkhereniging tussen die N G kerk en die VGK, die liturgie, hermeneutiek, uitdagings van die kerk vandag, die kerk in Nederland, die jeug, pastoraat en verskeie ander sake. Dit was baie stimuleurend en leersaam. Ek kon ook meer te wete kom van die gemeente advisieurs aangesien Jan se vrou in so ’n pos werksaam is.


Jan is baie toegewyd in sy werk, iemand wat die uitleg van die Woord ernstig opneem en ’n hart het vir mense. Hy is iemand wat op 60 jarige ouderdom nie sy passie as gemeentepredikant verloor het nie en ook iemand wat gretig is om meer te leer. Die wyse waarop hy die lidmaat met kanker besoek en ondersteun wys dat hy sy werk as pastor as belangrik beskou. Hy is gretig om as teoloog meer te leer. Ek het saam met Jan ’n studiekring in Amsterdam bygewoon. Die onderwerp by die geleentheid was: „Die verhouding tussen Karl Barth en Martin Heidegger“. Dit is ingelei is deur ’n afgetrede professor in Godsdiensfilosofie wat gespesialiseer het in die werk van Martin Heidegger.



Omstandighede van die gemeente


Die gemeente bestaan uit 1356 lidmate, waarvan 350 aktiewe vrywilligers is.
Ds Marianne Moerland en Jan Robbers is die twee leraars met ’n kerkraad van 16 lede.


Die gemeente is in ’n plattelandse gebied geleë in welvarende gemeenskap waar daar min tekens van armoede is. Dit is ook duidelik dat die kerk hom in ‘n post-christendom era bevind wat baie meer as die kerk in Suid-Afrika op die perifirie lê. Die uitdaging is dus soveel moeiliker om mense buite die kerk te bereik.


Betekenis en aard van geloof


Ek het twee eredienste bygewoon en het by altwee geleentheid gehad om inligting en agtergrond oor die gemeente waarby ek betrokke is te gee en ook oor die kerk in Suid-Afrika. Dit het die geleentheid geskep om na die eredienste met van die lidmate van die gemeente te gesels.


Dit was insiggewend om van die ontmoetings met die jeug by te woon. Daar was ’n groep van ongeveer 18-22 jariges, 20 plus en ‘n groep wat aansoek gedoen het om belydenis van geloof wou aflê. Dit is duidelik dat net ‘n klein persentasie van die jeug nog aktief inskakel by die gemeente. Uit die gesprek met die groep van die 20 plus groep is dit duidelik dat daar behoefte is aan verandering wat veral die inkleding van die eredienste betref.


Die wyse hoe ons vergaderings hou verskil heelwat van hoe dit in Nederland gedoen word. Die proses van gestuurde gemeente en die boek van Frederick Marais, God praat – leef luisteryk, het ons geleer om op ’n ander wyse te vergader en dat vergaderings plekke is waar geluister word. Dit is duidelik dat orde en reëls en die tradisie baie belangrik is vir die kerk in Nederland in die neem van besluite. By ons speel gebed en die Bybel ’n groter rol.


Herkenbaarheid van ou bande


Die gereformeerde tradisie is by beide van ons kerke belangrik. Ek en Jan kon lekker saam gesels oor teologiese werke wat beide van ons gelees het en persone wat ’n invloed op die vorming van ons denke gehad het.


Die liturgie is baie bekend en ook die simbole binne die kerk. Daar is ook liedere wat herkenbaar is en die orrel as begeleidingsinstrument. Daar is ook redelike raakpunte wat die rol van die predikant betref.


Kursus – Fasiliterende leierskap


Die kursus was baie insiggewend, leersaam en absoluut van toepassing op die werk van die predikant in die tyd vandag. Dr Frederick Marais het hom uitstekend van sy taak gekwyt en het ‘n besondere aanvoeling gehad vir die posisie waarin predikante van Nederland en Suid-Afrika hulle bevind. Ek dink beide die leraars van Nederland en Suid-Afrika het baie geleer en het ‘n stuk toerusting ontvang wat jy in die praktyk van die bediening kan gebruik. Sy styl van aanbieding het goeie bespreking ontlok en meegebring dat ‘n mens ‘n goeie begrip van die omstandighede van die kerk in Nederland en Suid-Afrika kon kry. Dit het meegebring dat ‘n mens by mekaar kon leer.


Woord van dank


Ek wil ook hiermee die stigting Zebra bedank vir die voorreg wat ek gehad het en vir die subsidie wat hierdie besoek moontlik gemaak het. Dit is ’n uitstekende idee wat vir beide kerke ongelooflik baie kan beteken.


Hannes Pretorius