Ons voorsitter gesels

Written by Mariette Steyn on . Posted in Interaksie, Vrouelidmate

voorsitter voeltjies

voorsitter

deur Ankia du Plooÿ

Dit voel asof ek moet begin met “Aangename kennis!”, dus “Aangename kennis, liewe Vroue!”.  Hierdie “aangenaam” is nie maar net ‘n afgesaagde frase vir my nie, maar dis werklik vir my heerlik “aangenaam” om vir julle hallo te sê en kennis te maak.

Ek en Dolf, my man, woon nou ‘n jaar in Stellenbosch. Hy is verlede jaar na Stellenbosch-Sentraal gemeente toe beroep. Voor dit was ons agt jaar in De Aar. Ons was altwee predikante in NGK De Aar en met ons koms hiereen het ‘n nuwe reis vir my ook aangebreek.

Ek het regtig intens vir God begin vra: “Waar is dit waar U my NOU wil hê?” Moet ek begin aansoek doen vir poste, moet ek eers net rustig by die huis wees of wat?

Met ons koms na Stellenbosch het daar ‘n heerlike geleentheid vir my oopgegaan in die vorm van navorsingsprojekte by die Eenheid vir Innovasie en Transformasie by Ekklesia. As ek nou daaraan terug-dink, is dit as gevolg van die navorsing dat my pad met dié van Antoinette gekruis het en ek deelgeword het van die Sinodale Taakspan vir Vroue.
 

Vroeër die jaar kuier ek en Dolf by ‘n vriendin in Alexanderbaai en sy vra my: “Ankia, as jy nou enigiets kan doen, wat sal dit wees?” Sonder om te dink, het ek dadelik geantwoord: “Ek sal graag tussen, saam en met vroue wil werk en wandel.”  Ek was self verbaas oor my antwoord, want tot op daardie stadium het ek hierdie groeiende gewaarwording nog nooit aan iemand genoem nie. 

En ‘n paar maande later bring God my by ‘n plek waar hierdie gewaarwording in my binneste ook in die strukture van die kerk ‘n werklikheid word. Natuurlik is ek bewus daarvan dat dit nie die enigste manier is nie, maar ek glo dat God my roep om NOU, veral saam met vroue, my geloofsreis aan te pak. 

Ek is opgewonde en opnuut verras deur die Lewende God wat mense roep. My roeping het ek nog altyd verstaan as iemand wat God se helende en genesende genade, oorvloedig moet en wil uitdeel aan gebrokenes.  In my eie lewe het ek al soveel keer beleef dat God my gebrokenheid heelmaak, en omdat ek hierin glo, WIL ek dit ook oor alle grense heen uitdeel. Op hierdie stadium van my reis beleef ek dat God my roep veral na vroue.

Ek is so dankbaar vir hierdie plek op my reis. Ek glo dis waar ek nou moet wees. Ek sien uit om dit saam met julle te reis. 

‘n Nuwe begin vir my en vir ons as taakspan, beteken egter ook ‘n afsluiting van ‘n hoofstuk vir Antoinette en Amanda. Ons sal julle mis, maar reis ook verder saam.  Dankie vir julle menswees, dit wat ons by julle geleer het en dit wat julle nalaat. Ons waardeer julle!

Teen hierdie tyd weet die meeste van julle seker ook dat Esther ons gaan verlaat. Ons verlies is beslis Durbanville Gemeente se wins. Baie sterkte vir hierdie nuwe hoofstuk van jou reis, Esther. Dankie dat jy vir 22½ jaar die vroue van ons kerk op jou besondere manier gedien het. Ons waardeer jou!

Dis werklik vir my ‘n “aangename” eerste ontmoeting. Ek sien uit na die reis saam met julle.
Ankia 

 

Ervarings … Die lewe … Ons storie …

Written by Mariette Steyn on . Posted in Interaksie, Vrouebediening, Vrouelidmate

deur Mariëtte Steyn

Elkeen van ons se lewe leef ons op ‘n unieke manier en skryf so dus ons eie storie. Elkeen se storielyn is uniek en ons hoofstukke verskil dikwels baie.

Soms is daar mooi dele: groen berge, branders wat inrol, kinders se lag, mense se omgee. Ander kere is daar gate in die pad, alleentye, seerkry-tye, te hoë berg- toppe … Onsekertye kom in almal se lewens, in veranderinge wat mens soms doelloos laat ronddobber, in nuwe uitdagings wat wag!

In ‘n mate is ons bediening ook nou, na die Sinodale Konferensie, by so ‘n onsekertyd. Die konferensie is verby en ons kan terugkyk na ‘n wonderlike dag waarin vroue verskillende ervarings gehad het. Vanaf p4 vertel ons vroue ‘n klompie stories en foto’s beskryf die verhaal van 3 Junie.

Maar nou lê ‘n nuwe pad vir ons voor met ‘n nuutverkose taakspan. Ankia, ons is opgewonde oor jou en sien uit na die pad saam met jou, Riana, Nelda en Liezl. Ons glo dat ons taakspan binnekort nog sal uitbrei. Uitdagings gaan daar beslis wees, want die ervare rolspelers se tyd het uitgeloop. Esther van ons kantoor groet ons ook aan die einde van Julie en soms wil-wil ek benoud raak as ek dink waar is al die ervaring ewe skielik heen.
Maar, dan onthou ek skielik die verhaal van die Emmaüsgangers wat moedeloos was oppad terug huis toe. Ja, hulle het geglo Hy was die Een wat sou kom, wat die dood sou kom oorwin en nou is Hy al drie dae “dood”. Maar dan stap Iemand skielik saam met hulle. Iemand wat hulle a g v hul hartseer, ongelukkigheid of wanhoop nie herken nie. Totdat Hy hul oë oopmaak.

Ek glo dus dat God ook saam met ons nuwe span gaan stap en vir ons sal help met die pad vir ons Vrouebediening.
Ons lees in hierdie Interaksie van ons nuwe voorsitter se entoesiasme en opgewondenheid vir die tyd wat voorlê. Ons lees die mooi verhale wat uit die sinodale byeenkoms kom en ons lees pragtige stories van wat in gemeentes en in ander afdelings van die kerk gedoen word waar veral vroue Jesus se hande en voete is.

Ja, dis winter in die Kaap en hier rondom ons in Durbanville is lanings bome kaal gesnoei. Lelik! Maar, hierdie “seerkry” van ons natuur gaan eersdaags ‘n metamorfose ondergaan. Die bome gaan weer bot en daar gaan weer nuwe “groei en lewe, bloeisels en blomme” voortspruit. So glo ons gaan daar ook baie nuwe dinge voortspruit uit ‘n nuutverkose taakspan en ons is opgewonde.

Ons dank ons Hemelvader vir seisoene in ons lewe – waar ons soos die natuur, moet rus sodat ons met nuwe ywer in die volgende lente kan ontwaak.

m sign

mariette foto