Nuwe e-boeke

  • Overberg Pelgrimstog van Hoop

    Overberg Pilgrimage of Hope

    Predikant-Uitgebrand-200

    Daaglikse-gebedsritmes-vir-die-week-200

    the story of church reshaping

  • Predikant-Uitgebrand-200

    Die-krisis-van-VGK-predikante-200

    The-crisis-of-URCSA-Ministers-200

  • Push-through-the-pain-coverPush through the Pain - Early reflections on a narrative/ethnographic contextual model for the research of congregations in conversation with a missional vision for the church - Frederick Marais & Pat Taylor Ellison (ePub en Mobi)

  • Seisoen-van-die-siel-voorbladSeisoene van die Siel - “SEISOENE VAN DIE SIEL” wil duidelik maak dat sekere “geloofsgewoontes”, op bepaalde tye in ons lewe, op ‘n natuurlike manier ruimte skep vir die Heilige Gees om organiese geestelike groei in ons te bewerkstellig - (ePub en Mobi).

  • COMMUNITAS-EBOOK-6x8-COENIE-EN-ANDRIESEen van die groot hartseerstories van die kerk gaan oor wat keer op keer weer met die sakramente gebeur het. Die Doop en die Nagmaal is deur die Here in sy genade aan ons gegee om ons geloof en ons eenheid te versterk – om ons nader aan Hom en nader aan mekaar te bring. Maar deur die eeue het dit dikwels weer gebeur dat stryery oor hierdie twee wonderlike gawes gelei het tot verdeeldheid en skeuring in die kerk. Die Bose het dit weer en weer in die geskiedenis van die kerk reggekry om juis die twee sakramente te gebruik om Christene te verdeel.

    Eerste twee hoofstukke van beplande boek oor die DOOP

    Coenie Burger en Andries Cilliers

  • COMMUNITAS-EBOOK-6x8-PIETER-VAN-NIEKERKThis paper consists of three sections. Firstly, a transcribed section of FW de Klerk’s opening address to parliament, on 2 February 1990. Secondly, a transcribed presentation of my interview with Dr. Beyers Naudé in his study room on 3 February 1990. Lastly, I focused on his Reformed background and prophetic witness against injustice.

    PIETER VAN NIEKERK

Apostels van die onmoontlike kom uit onverwagte oorde

Written by Frederick on . Posted in Transformasie

Ek reageer in hierdie bydrae op Jannie Swart se bydrae oor Apostels van die Onmoontlike.

Jannie jou bydraes inspireer my elke keer baie dankie- terwyl jy in St Paul die New York Times lees was ek in die Bosveld- Lephalale (of te wel Ellis-Ras). Dit is die wereld van die Waterberg alom bekend vir hulle warm politiek en het ek die week ontdek hulle onbetwisde ondersteuning vir die Blou Bulle- en dit nog op ‘n naweek wat die Blou Bulle die halfeind stryd met ‘n merkwaardige wedstryd wen! Die konteks van die Derrida en Marion debat in jou bydrae- Apostels van die Onmoontlike, is oenskeinlik baie ver van die wereld agter die Waterberge, en tog is dit nie, ons leef uiteindelik almal maar onder een dak.

Jy verwys in jou bydrae na die hewige debat wat Stanley Fish losgemaak het en die sterk menings dat godsdiens en politiek liefs uit mekaar gehou moet word. Die oorsprong van hierdie denke is in die oortuiging dat dat waardes en feite in twee verskillende werelde hoort. Lesselie Newbigin het dit geidentifiseer as een van die mees vernietigende gevolge van moderniteit op geloof en die kerk.  Toe loop ek daar in die Bosveld mense raak wat die fact/value split op ‘n wonderlike manier oorbrug.  Evangelie staan nie los van die daaglikse burgerlike lewe nie, maar is daarmee verweefd. Op ‘n verassende manier word die onmoontlike vanuit ‘n diep verbintenis aan God verwag. Die rede moet in hierdie wereld eenvoudig buig voor die geloof. In die Bosveld is dit beslis nie ‘n geromantiseerde geestelikheid nie, daarvoor is die Bosveld se son eenvoudig te warm en die droogtes te gereeld. Finansiele krissise, onreg in die besigheidswereld, ‘n jong kind wat sterf terwyl hy in London werk, ‘n maatskaplike werker wat met kinders werk wat selfmoord pleeg, is alles deel van die gesprekke van die week. In die gesprekke ontdek ek by hulle ‘n praktiese redelikheid wat vanuit diep geloofsoortuigings groei.

Oppad na Ellis-Ras is dit duidelik dat die politieke transformasie nie die wereld agter die Waterberge oorgeslaan het nie. Die padtekens is nog verward deur die skielike transformasie en wissel die oue en nuwe werelde af met reelmaat,  40km na Ellis-Ras, ‘n end verder 20km na Lephalale. Warmbad is nou al ‘n paar jaar Bella-Bella, Nylstroom is Modimolle. Dat die gemeenskap in ‘n interessante hoofstuk van hulle geskiedenis is, blyk ook in wat met die ekonomie gebeur het.    Veeboere het hulle toenemend na die gasvryheidsbedryf gewend en ontvang weekliks mense van oor die wereld. Adverteer hulle wildplase op die internet en gesels oor watter agent in New York hulle die beste diens sal lewer.

 

Hier in die diep Bosveld teen die grens van Botswana het boerdery plek gemaak vir mynbou en ‘n kragstasie is nou die hoofbron van inkomste. Ek staan op ‘n koppie en neem ‘n foto van die pragtige boomryke bosveld. As jou oe nog goed is, sien jy die torings van die van kragstasie teen die horison soos reuse kameelperde in ‘n ry met rook in hulle bekke.

Oppad terug verwonder ek my oor die geloof waarmee ek hier te make gehad het. Wat is dit wat Afrika aan ons westerlinge en almal wat blootgestel word aan die westerse leefwyse doen? Is ons pre-moderne oningeligde Afrikane wat nog die hou van die sekularisasie moet kry? Sal ons nog leer dat God eintlike ‘n mite is wat pas in die denke van die pre-moderne mens? Ek weet baie van ons wonder of dit nie maar net tyd is voordat die implikasies van moderniteit en haar boetie, sekularisasie ons gaan tref en of in ‘n ontkennende fundamentalisme transformeer, of van ons siniese laat-moderne mense gaan maak wat opgee dat geloof en rede met mekaar te versoen is.

 

Ek is onverwags met die teendeel begroet. Waarin le die verskil- as daar ‘n verskil is- tussen die debatte in die NY Times en die gesprekke in Lephalale? Ek dink die verskil het te make die swaarkry en kwesbaarheid  van Afrika wat belofte toon maar nog lank nie die vrugte smaak van ‘n glad ge-oliede eerste wereldse ekononmie nie. Ons leef in risiko. Ons leer hier van die voorreg om swaar te kry, waarvan die Bybel praat. Ons het dit nodig om te bly glo dat die evangelie iets te se het vir die manier waarop daar besigheid gedoen word in die dorp, vir die brose verhoudinge tussen kulture en rassegroepe. Die Bosveld is nie ‘n gemaksug-wereld nie, die geriewe van die moderne wereld vat nou maar eers aan die psige van die gemeenskap. Die verhale van swaarkry is naby die oppervlak. Ek het mense in die oe gekyk wat hulle kwesbaarheid verstaan, wat daagliks onthou dat hulle maar van stof gemaak is- Ps 103:15. Le daar meer in hierdie aardse verweefdheid as wat ons aldag besef? Ons aardsheid gee aan ons die gawe van geloof, om God te verwag in die lentereen na die winter. Dit help ons om te onthou dat ons nie God is nie, maar stoffelik en tydelik. Ons kan nog genade ne verdienste van mekaar skei omdat ons daagliks gekonfronteer word met die werklikheid van ons eie onvermoe.

Hulle sukkel nie om te raak te sien dat hulle maar nederig is in die groter prentjie nie- hulle is immers nie inwoners van New York nie. Hulle opregte nederigheid moet nie verwar word met hulpeloosheid nie. Wat my aangegryp het van die mense is dat hulle veel minder sinies is oor SA as die vootstedelinge- daar is by hulle nog ‘n openheid vir die onmoontlike- nie as ‘n romantiese ontsnappingsroete nie, maar as ‘n geleefde verstaan van die werklikheid. Ek het op ‘n onverwagse plek apostels van die onmoontlike leer ken, en my maar net weer uitgevang dat ek so maklik self die moontlike verhef tot die ewige!

Ek hoor al hoe meer stemme opgaan wat se dat ons die platteland nie moet afskryf nie, maar dit begin raaksien as deel van die nuwe missionale breuklyn waar ryk en arm en swart en wit mekaar meer gereeld raakloop as in die voorstede van ons metropole. Ek hoor al hoe meer verhale wat my laat besef ons gaan meer hoop kry in gemeenskappe waar mense hulle interafhanklikheid nie kan ontken nie maar daagliks leef.(stad of platteland) Dit is in hierdie gemeenskappe wat ons verras gaan word deur die grensoorskeidende krag van die Gees. Ek wonder of ons al die onmoontlike geleentheid van ons gemeenskap in Suider Afrika werklik ontdek het, as ek mag, of die gemeenskappe dit self aldag raaksien? Sien die gemeentes raak dat hulle ‘n unieke geleentheid het om die koninkryk te laat kom?

Baklei maak almal moeg

Written by Besoeker on . Posted in Vorige kommentaar

Hi Marne, Ai man, dit is so sleg as ‘n mens se kop raas! My kop raas ook gereeld en daarom weet ek daar nie maklike antwoorde nie. Dit kan help as julle moeite doen om mekaar beter te verstaan.Die baklei veroorsaak voortdurende konflik wat almal moeg en nog meer geirreteerd maak. Alles word erger wat julle hanteer nie die probleme nie maar laat toe dat ander faktore julle aandag aftrek in plaas daarvan om saam te gaan sit en te fokus op die positiewe dinge wat wel nog daar is. As julle saam daarop begin fokus gaan dit soveel makliker wees om die probleme dan by die horings te pak. Die Here sal jou sy vrede gee as jy rustig raak en weer fokus om Albert beter te verstaan. Kontak my gerus vir enige hulp.

Multikulturele gemeente is wat ons nodig het!

Written by Besoeker on . Posted in Vorige kommentaar

Mensig, maar dit is wat ons so nodig het in ons eie omgewings wat so drasties verander. Ons denke is steeds so versteen in die eksklusiwiteit van ons dag dat ons niks anders kan dink as blank en Afrikaans nie, terwyl die wêreld rondom ons aan die brand is en mense sonder God en God se genadige ingrype lewe omdat ons wat dit moet dra nie opdaag vir ons roeping nie. Ek sien ek neem in en ek bid dat die Here in my sal oorneem en in die gemeente waar ek dien sodat ons kan wakker word.

Ons tref God in die wereld aan… (vir nog verdere gesprek)

Written by webmeester on . Posted in Vorige kommentaar

Chris, jy verwys na ‘n opwindende debat oor “personhood” (waarna ek elders in ‘n blog al verwys het), veral in gesprek met trinitariese tradisies wat die Kappadosiese Vaders uit die vroee kerk lees soos in die verwysing van Oberdorfer. Ek dink veral aan Zizioulas (Ortodoks), maar ook hoe dit teoloee vanoor die hele ekumeniese spektrum (Gereformeerd, Katoliek, Lutheraans, en Evangelical) beinvloed het (teoloee soos Moltmann, Pannenberg, LaCugna, Jenson, Grenz, Volf, en selfs ‘n bepaalde tradisie wat Barth graag meer wil verstaan vanuit die tweede helfde van sy Kerklike Dogmatiek). Maar dit is ‘n ewe opwindende gesprek as dit ‘n gesprek oor trinteit en “personhood” word vanuit meer tipiese Afrika wereldbeskouings (soos Ogbonnaya se werk oor Tertullianus).

Nietemin, die Pannenberg verwysing laat my ook dink aan hoe hy sy Sistematiese teologie volume wat oor sy ekklesiologie handel (volume 3) begin. Hy begin met ‘n klem op “the work op the Spirit of God in his church and in believers serves the consummating of his work in the world of creation.” Wat meer is, Pannenberg gaan dan voort om te wys hoedat “theology has often neglected the relation between the soteriological operations of the Spirit in believers and his activity both as the Creator of all life and also in its eschatological new creation and consummation.” Interessant dat Pannenberg dan juis terugval op veral Calvyn se klem op “the biblical statements about the work of the Spirit in creation.” Maar ook Barth se beskrywing van die Heilige Gees as die “awakening power” waardeur die opgestane Here die Kerk geskep het as ‘n “provisional representation of the whole world of humanity” wat in Hom geregverdig is. Die implikasies hiervan is uiters belangrik vir die gesprek wat ons hier begin voer het oor die Kerk se posisie ten opsigte van die God-wereld verhouding.

Hierdie soort konseptualiserings het beslissende implikasies vir hoe “gestuurde” gemeentes dink oor hul roeping in die wereld: as “self-sufficient” (of “buffered”, om Charles Taylor se metafoor vir die moderne “self” te gebruik) geloofsgemeenskappe wat God kant-en-klaar ontvang het, en dan gestuur word om Hom af te lewer aan die wereld wat Hom nog nie ontvang het nie (met die implikasie dat die wereld alleenlik ‘n objek van ons evangelisering kan wees); of, as “gebroke” (“porous”: Taylor se “buffered” teenstelling) geloofsgemeenskappe wat reeds die wereld-in-gemeenskap-met-God verteenwoordig op ‘n spesifieke manier (met Woord, tradisie, en sakrament in haar midde), en wat dan gestuur word om (vanuit die verstaan wat hierdie bronne vorm) deel te neem aan God se teenwoordigheid en aktiwiteit in die wereld (met die implikasie dat so ‘n deelname heel dikwels in die eerste plek die kerk self evangeliseer!).

Ons tref God in die wêreld aan …

Written by webmeester on . Posted in Vorige kommentaar

Bernd Oberdorfer skryf oor ons beskouing van “personhood” in “The Holy Spirit – A Person?” (in The Work of the Spirit. Pneumatology and Pentecostalism. Michael Welker ed., 2006) aan die hand van Pannenberg se filosofiese antropologie. Daarvolgens is ‘n persoon “not an isolated, immutable entity but rather comes into being, develops, and is formed by a social context. Persons exist only in relations, and their personality is not independent of these relations.” (p. 36 – ek sou met hom wou gesels oor sy “only” beskouing, maar dit eers daar gelaat!) Hy pas dit toe op die wyse waarop ons praat oor die Triniteit en wys hoe ook die Triniteit gedefinieer word in hulle verhouding met mekaar. Op ongelooflike boeiende manier wys hy hoe die Gees die differensiasie EN eenheid van die Vader en die Seun konstitueer.

En ek dink dit is iets wat ook in God se verhouding met mense gebeur. Hy kan verander in terme van sy verhouding met ons, al bly Hy dieselfde in terme van sy wese (liefde, lig, lewe). Vincent Brümmer (What are we doing when we pray?) wys pragtig uit hoe dit ons gebede sinvol maak, want God kan in ‘n verhouding met ons verander. God is dus nie “self-sufficient” nie. En ons ook nie! En die Gees is ook in die wêreld besig. En dit beteken dat ons Hom ook juis in die wêreld gaan aantref as ons die moeite doen om ons laertrek mentaliteit op te skort …

Arbeidsondag in ‘n tyd van resessie!

Written by Frederick on . Posted in Vorige kommentaar

Pieter Baie dankie vir jou kommentaar op die preekstudie en die konneksie met Arbeidsondag- ek dink dit help ons om oa die skeiding tussen ‘n private en publieke lewe te deurbreek.
Ek reageer veral op die volgende twee opmekrings wat jy maak:

Weens die wêreldresessie, rasionalisering, regstellende aksie, meganisering ens. is arbeidonsekerheid en werkloosheid onder lidmate – ook in gegoede gemeentes – ’n groter werklikheid.
“Aangesien status in die samelewing ook ten nouste korreleer met die posvlak wat beklee word en die salaris wat verdien word, hou werkloosheid besonder negatiewe konsekwensies vir ‘n persoon se status en ook selfbeeld in” (De Villiers).

Ek lees in die Time van 27 April 2009’n artikel van Michael Schuman onder die titel: On the Raod again- the recession is costing the world’s army of migrant workers their jobs! (pp14-17) of gaan kyk by http://www.time.com/time/magazine/article/0,9171,1891623,00.html  Ons almal weet hoe ‘n groot deel van die werkerskorps werk vandag elders- in ons myne, in Dubai, in London en dit sny soos jy terreg se oor alle ekonomiese vlakke.
Baie van hierdie werkers is die eerste om hulle werk te verloor omdat hulle gas-arbeiders is.  Soos Schuman dit stel in sy artikel-
“Some are headed home, where poverty awaits.”
Hy vertel egter ook in die artikel hoedat daar in China en ander lande inisiatiewe is om hierdie mense op te vang in die gemenskappe waarheen hulle terugkeer. In die Phillipyne is daar staats meganismes wat terugkerende werkers voorsien van beurse vir opleiding wat hulle kan help om die plaslike ekonomie verder te stimuleer! Soos wat ons verlede week lang rye kiesers gehad het, sien ons in ons gemeenskappe hoedat die rye werkers wat werk soek ook langer word. Baie van hulle sien ons nie want hulle is gewoon tuis- kan ons gemeentes nie opvangplekke word vir sulke mense nie? In is seker daar sal al gemeentes wees wat met sulke inisiatiewe begin het- laat hoor van jull asb dat ons by julle kan leer!
Hierdie is ‘n ideale geleentheid van kerke om saam te werk en gemeenskaps inisiatiewe te begin. Arbeidsondag in ‘n tyd van resessie is ‘n ideale tyd om oop te wees vir die nuwe visie wat die Gees onder en in die gemeente gee oor hoe ons mekaar kan bystaan as stringe mense hulle werk verloor.
PS By Verantwoordelike Vernuwing gaan ons vanjaar onder andere verder praat oor watter bronne gemeentes beskik om in die gemeneskap mense by te staan in hulle werk en soeke na werk, die opleiding en ontwikkeling van mense.

Buig-die-boompie-solank-hy-jonk-is, is nie ‘n Bybelse beginsel nie

Written by Frederick on . Posted in Vorige kommentaar

Frederick, baie dankie vir jou kommentaar op die insetsel oor positiewe terugvoer. Ek is bly om te kan bevestig dat dit inpas by die POSPAR- kursus se benadering. Jy is reg: Die rede waarom ons goed kan voel oor onsself (‘n goeie selfkonsep kan hê) is omdat elkeen van ons na die beeld van God gemaak is. Dit maak nie saak of ons manlik of vroulik, lank of kort, wit of bruin, gesteld op fyn besonderhede of net op die groot prent, ‘n dromer of doener, jonk of oud,siende of blind, intellektueel flink of gestrem is nie. Ons kinders is ook na die beeld van God gemaak. Ons is net geneig om dit te vergeet en dan dink ons dat dit ons taak is om hulle te verander na die beeld van god. Ons verbeel ons dat daar in die Bybel staan: “Buig die boompie solank hy jonk is”. Die waarheid is dat ouers die voorreg het om die boodskap by kinders tuis te bring dat hulle beelddraers van God is en om hulle te ondersteun om te groei om al meer God se beeld te vertoon. As ons dit onthou sal dit ons help om te fokus op ons kind se sterktes (wat moontlik baie van die ouer s’n sal verskil, want God maak mense na sý beeld en dié beeld het baie fasette). Dit maak dit ook vir ons maklik om ons kinders lief te hê. Daar is die mooi definisie van ‘n liefdesgemeenskap (‘n huisgesin is ook so ‘n gemeenskap) wat sê: “Liefde is wanneer elkeen alles in sy vermoë doen om die ander te laat groei tot die maksimum van sy godgegewe potensiaal”. Christene dien mekaar.