Posts Tagged ‘geloofsonderskeiding’

‘n Ode aan my VG kollegas

Written by Frederick on . Posted in Padlangs met gemeentes, Transformasie

Verlede week was ek by ‘n geleentheid waar ‘n senior joernalis verwys het na die bekende essay van Samuel Scudder  “Take This Fish and Look at It,”  Dit is die verhaal van ‘n jong entomoloog (insektekundige)  wat van sy professor die opdrag kry om na ‘n vis te kyk en sy waarnemings neer te skryf.  Aanvanklik dink hy dit is ‘n maklike opdrag en skryf hy vinnig neer wat hy waarneem. Die professor in nie tevrede nie en hy moet weer na die vis kyk, sonder dat die professor tevrede is. Toe neem die porefessor die vis weg en vra hom om sy waarnemings neer te skryf  noudat hy nie meer fisies na die vis kan kyk nie. Die student begin noodgedwonge op ‘n ander manier “kyk” en nadink oor wat hy gesien het, en maak ontdekkings oor die vis wat hy nooit gedink het moontlik is nie.  Dit is by hierdie dieper kyk, wanneer ‘n joernalis gebore word, het die senior joernalis aan die nuwelinge gese.  Ek dink dit is goeie raad vir hoe ons uit die verskillende kerke na mekaar kyk.

Wat is jou plan vir ons, dominee?

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Ek vra toe min of meer in die volgende woorde, “Wat sal gebeur as jy by die gemeente aankom en vir hulle vertel jy het geen uitgewerkte planne vir hulle nie, maar dat jy hulle wil uitnooi om saam met jou onder daai pragtige boom te sit en wag tot God daar verby kom?”  Die doodse stilte wat daar in die klas was vir ‘n hele rukkie het waarskynlik meer te doen gehad met baie se poging om net die ongewone vraag te verstaan, maar toe ek die stilte lank genoeg laat aangaan kom daar ‘n kort en kragtige reaksie van een van die vrouens in die klas:  “They will fire me!!!”

Ek het altyd gewonder of ek self die moed sou he om ‘n soortgelyke benadering te volg wanneer ek weer nuut in ‘n gemeente aankom.  Die toets het vinniger gekom as wat ek verwag het, maar gegewe ‘n baie sterk predikant-afhanklike kultuur in die gemeente moes ek seker nie so verras gewees het nie.  En al was ek gelukkig nie so moedswillig om mense te nooi om saam met my onder ‘n boom te sit en wag op God nie, kon ek die vroee geleentheid benut as ‘n gawe van God om die gesprek oor geloofsonderskeiding aan die gang te kry.  Dit het gekom in die vorm van ‘n vraag tydens my eerste groepsbyeenkoms met so ‘n twintigtal baie aktiewe lidmate.  Hier is daar nog ‘n tradisie dat belangegroepe in die gemeente en breer gemeenskap die dominee nooi om hulle “toe te spreek”.  En die groepie wou he ek moes hulle kom “toespreek” oor wie ek as hulle nuwe dominee nou eintlik is (ek is immers ‘n rare verskynsel as hulle nuwe dominee wat nie van die PCUSA of die USA is nie!).

Met hierdie eerste geleentheid was dit vir eers net my eie bedoeling om te kyk of ek ‘n postuur kon inbring wat meer van ‘n gesprekskultuur aanmoedig as hoe hulle tradisioneel daaraan gewoond is.  Ek besluit toe om nie agter die podium te gaan staan wat heel netjies vir my voorberei was nie en om my beste geselsstyl uit te haal.  Dit werk toe ook heel goed om hier en daar ‘n vraag in te gooi en ‘n bietjie interaksie aan te moedig.  Op ‘n stadium vra ek toe ook sommer wat hulle verwagtinge is van wat ek as predikant moet doen.  Dit is toe dat ‘n ouerige dame meen die vraag is nie reg gevra nie, en dat die vraag eerder is, “wat is jou plan vir ons, dominee?”  Dit was eenvoudig een van daai momente waar jy weet jy kry dit dalk nie gou weer nie.  So dramaties as moontlik antwoord ek toe so kort as moontlik:  “Ek het GEEN planne vir julle nie!”  En toe wag ek in stilte vir die oomblik om in te sink en geniet ek die verskeidenheid van gesigsuitdrukkings wat my antwoord begroet.

Na ‘n rukkie probeer ek toe gesprek aanmoedig oor waarom dit belangrik is dat ek so geantwoord het.  Dit terwyl ek goed weet vanuit my werk as konsultant met PCUSA gemeentes oor die laaste vier jaar dat “God se plan” ‘n belangrike konsep is in hierdie denominasie (terwyl ek tussen die Lutherane in Minnesota altyd moes seker maak ek kwalifiseer dat God se plan “hidden” is!).  Maar vir Presbeteriane is dit belangrik om te weet dat God wel ‘n plan het en dat ons wel veronderstel is om uit te vind wat God se plan is.  In die gesprek wat toe volg was daar niemand in die groep wat gedink het dit is ‘n goeie idee dat ons God se toekoms vir God beplan nie.  God beplan God se eie toekoms vir ons.  Ek moes toe ook verder verduidelik hoe dit dan nou is dat die dominee ook nie daai plan in ‘n bloudruk met hom saam dra nie.  Veral nie ‘n “legal alien” (my regstatus in die VSA!) wat geen idee het van die kultuur en sy mense nie.  Ek het van die liggaamstaal van sommige afgelei dat daai deeltjie nie baie sin maak nie, maar daar was ten minste heelwat energie vir die res van die gesprek om te praat oor hoe ons dan nou uitvind wat God se plan is.

Dit was nie die oomblik om enige verdere vlakke van kompleksiteit in die daai gesprek in te bring nie, maar dit het ten minste belangrike oomblikke opgelewer wat die basis sou word van ‘n Saterdag retreat wat nie te lank daarna gevolg het nie… (hieroor in ‘n volgende blog bydrae).

Tussen Akademie en Gemeente

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Dit het my ‘n lang tyd gevat om weer aan die skryf te kom na die gejaag om my doktorale skripsie betyds klaar te kry vroeer vanjaar.  Die post-skripsie sindroom het beslis sy tol geeis.  Hoe meer ‘n mens mos lees en skryf, hoe meer kom jy agter jy het meestal nie ‘n idee waarvan jy praat nie!  Dan kom die gesukkel gewoonlik om te glo jy het enigiets betekenisvol om neer te skryf vir ander om te lees.  En toe kom die skok van terug beweeg van die akademie na ‘n gemeente.  Wel, dit is nou as ek nie eers praat oor die ontwrigtings en aanpassings van ‘n gesinsbesluit om langer in die VSA aan te bly nadat ons al vliegtuigkaartjies terug gehad het SA toe nie.  Nietemin, so eindig ek op in ‘n 300-400 lidmaattal gemeente van die Presbyterian Church (PCUSA) in ‘n plattelandse area in Noordwes Pennsylvania.

Nou leer ek van vooraf hoe om ‘n predikant te wees en worstel veral met die reusagtige gaping tussen akademie en gemeente.  Ek wil graag oor die volgende klompie weke my blog gebruik om te probeer nadink oor sommige van my ervaringe tussen akademie en gemeente.  Ek hoop dit sal ander kan inspireer om deel te word van die gesprek.  Hier is sommige van die vrae wat prominent in my gedagtes rondwoel na vier maande se terugwees in ‘n gemeente met ‘n Ph.D. agter my naam (en waaroor ek hier wil nadink en skryf):  

  • Hoe lyk die postuur, gewoontes, en gebruike van ‘n gemeentepredikant wat deel word van ‘n gemeente se reis om voortdurend God te ontdek as teenwoordig en aktief in die gemeenskap (breer as net die gemeente)?; 
  • Wat is die verband tussen die predikant se teologie/idees en die teologiese kultuur van die gemeente?; 
  • Hoe neem ‘n missionale proses van geloofsonderskeiding vorm aan in ‘n gemeentekultuur wat gedomineer word deur paradigmas wat oenskynlik lynreg daarteen werk?; 
  • Hoe funksioneer die Bybel, die Tafel, die Doopvont, en Gebed in die predikant se leierskapsbenadering?; 
  • Hoe beoefen die predikant leierskap om ‘n predikant-afhanklike gemeentekultuur te swaai na ‘n kultuur van groter bemagtiging en eienaarskap?  

En daar is meer… maar dit is meer as genoeg vir eers…

Beweging van die Gees 13: Soms stadig soos ‘n skilpad soms soos ‘n vuurpyl

Written by Frederick on . Posted in Bewegings van die Gees

In die NGK Somerstrand gesels ons gereeld oor skilpad-geloof.  Iemand het êrens gelees dat die pad saam met die Here dikwels soos ‘n skilpad is.  Dit beweeg stadig voort, jy bid vir jare oor iets en dit voel vir jou dat niks gebeur nie, dat daar geen beweging is nie.  Dan, op ‘n dag, verander die skilpad ewe skielik in ‘n vuurpyl – en dan moet jy vashou!  Hierdie beeld beskryf baie goed ons gemeente se ervaring.  Ons gesels gereeld oor die geloof van ‘n skilpadjie en die vashou aan die vuurpyl.  Ons vra aanmekaar vir mekaar:  wat is ons nou – skilpad of vuurpyl?  En hoe moet ons in hierdie spesifieke fase optree? 

So praat ons al jare oor ons eredienste.  Ons wil graag families bereik en is oortuig dat daar veranderinge aangebring moet word om dit te doen.  So kom verskillende lidmate van tyd tot tyd saam om te gesels en bly dit ‘n staande item op die Kerkraad se agenda.  Ons bid ook elke week vir die Here se leiding hieroor. 

In 2008 het ons deur ‘n lang proses van bid en praat gegaan.  Daar is besluit dat ons by die Kerkraad gaan voorstel dat ons met twee eredienste gaan begin.  Almal op die Kerkraad, van die ouer, behoudende leiers tot die jonger, ongeduldige leiers, was ten gunste hiervan.  Al die vrae van vroeër was ewe skielik nie meer op die tafel nie.  Ons was oortuig dat dit die Here se wil is. 

By die betrokke Kerkraadvergadering beleef ons egter dat die Gees met ons werk.  Ons almal – elke enkele een – skuif tydens die vergadering in ons vooropgestelde idees.  Daar word besluit om nié nou te begin met ‘n tweede erediens nie, maar om baie meer moeite te doen met die kindertyd tydens die erediens en die toepassings wanneer die kinders die erediens verlaat. 

So gesê, so gedaan.  Dit het ‘n wonderlike impak gehad, die kinders het dit baie geniet en die erediensbywoning het gestyg.

In die tyd kry ons ‘n nuwe Bedieningsbestuurder vir ons jeugbediening.  Ian het as klein seuntjie in ons kategese tot bekering gekom, deur ons kinderkerk sisteem gekom, by ons belydenis afgelê en skakel by die studentebedienig in.  Die manier waarop die Here hom voorberei het vir sy huidige bediening, is ook ‘n storie op sy eie!  So praat Ian tydens ons laaste Kerkraadsvergadering oor die manier waarop die kinders elke Sondag grense oorsteek na die ouer mense en vra of die ouer mense nie ook soms grense kan oorsteek na die kinders nie.  Hy stel voor dat die Kerkraad daaroor begin bid om moontlik vroeg volgende jaar (2010) ‘n besluit te neem om twee maal per kwartaal ‘n informele diens te hou.

Die Kerkraad se onmiddellike reaksie was:  “Wat wou volgende jaar – volgende week!”

Met groot opgewondenheid en spanning het ons dus die afgelope Sondag ons eerste informele “gesinsdiens” gehad.  Wat ‘n heerlike, geseënde ervaring!  Almal, van die jongste kind tot die oudste oupa, vertel hoe hulle die diens geniet het.  Ons het saam gesing (met orrel, baskitaar, blokfluite, voorsangers, ens.), gesels, handbewegings gedoen en in verwondering voor die Here gestaan.

Nou wag ons om te kyk wat die Here vorentoe gaan doen…  Is dit nou vuurpyl-tyd of weer skilpad-tyd?

Gemeentelike Geloofsvorming: Om te Weet of Om te Leer?

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Sou Green se opvoedkundige filosofie dalk vrugvolle insigte kon lewer vir ‘n teologiese gesprek oor gemeentelike geloofsvorming?  Ek het wel so gedink, en veral aan ‘n paar moontlike stellings vir so ‘n gesprek gedink:

 

  • Die christelike geloof se belydenis dat waarheid ‘n Lewende Persoon is eerder as abstrakte dogma of beginsels sou dalk in die taak van geloofsvorming iets kon leer by Greene van die versoeking om die waarheid te wil beheer d.m.v. abstrakte sekerhede of gerusstellende bekendhede.  En indien dit die geval is, wat is die funksie van dogma en minimum kennis binne die groter prentjie van geloofsvorming as ‘n proses van lering in die ondefinieerbare ruimtes van geloofsonderskeiding?
  • Die christelike geloof se eskatologiese belydenis (wat veral in Adventstyd beklemtoon word) dat ons die weder-koms van die Waarheid verwag, en daarom moet leer wat dit beteken om geduldig in afwagting te leef (wat my laat dink aan Greene se “wide-awakeness”), vra dalk gewoontes en praktyke van gemeentelike geloofsvorming wat juis doelbewus alle gerusstellende gemaksones van sekerhede en bekendhede oorskry (dink maar aan die gelykenis van die tien meisies in Mat 25).  En indien dit die geval is, hoe fokus ons in ons praktyke van gemeentelike geloofsvorming op die veel moeiliker en minder resepmatige taak van geloofsonderskeiding wat nie alleen maklike antwoorde uit die verlede vind nie, maar juis bereid is om die ondefinieerbare ruimtes te ontgin waar verlede, hede en toekoms bymekaar kom in die beweging van die Gees?
  • En wat vra dit alles van gemeentelike leierskap se taak tot geloofsvorming as ons weet die algemene en populere verwagting is juis dat ons sekerhede moet kan verskaf en genoeg moet kan inspeel op mense se behoefte tot bekendhede?  Hoe leer ons die moeiliker weg van geloofsonderskeiding (om te leer) eerder as die makliker resep van geloofsbeginsels (om te weet).  En hoe hou hierdie twee benaderings met mekaar verband sodat die een nie opgeoffer word ter wille van die ander in ‘n valse of-of keuse tussen die twee nie?

 

Emerging Churches: Waardering en Vrae

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Ek het die afgelope week ‘n klompie blog bydraes gelewer oor die aanbiedings by laas naweek se American Society for Missiology byeenkoms in Chicago rondom die tema “Emerging Churches and Other New Christian Movements in North America: The Challenge to Missiology” (sien http://www.communitas.co.za/tussenin/ vir die bydraes oor vyf sulke aanbiedings).  In my laaste refleksie op die aanbiedings in geheel wil ek graag ‘n paar waarderende opmerkings maak en ‘n paar kritiese vrae vrae oor die verskyning van sg. emerging churches.  My opmerkings en vrae is beperk tot die spesifieke gestaltes van hierdie verskynsel soos dit by die ASM na vore gekom het, en ek is terdee bewus daarvan dat emerging churches ‘n ryke verskeidenheid van vorme aanneem wat nie altyd oor dieselfde kam geskeer kan word met veralgemenings nie.  My opmerkings en vrae het betrekking op drie areas, nl. teologie, kultuur, en verhoudings:

Waarderende Opmerkings

· Teologies is daar ‘n Christologiese ywer te bespeur vir die sentraliteit van Jesus, met ‘n sensitiwiteit vir hoe die radikaliteit van Jesus afgewater en gekompromiteer is in die Christendom era, en daarom ‘n fokus op die kweek van getroue navolgers van Jesus in nuwe kulturele gestaltes (veral die aanbiedings van Alan Hirsch en Jonathan Wilson-Hartgrove).  Terselfdertyd was daar ook ‘n klem op die belangrikheid van ‘n fundamenteel trinitariese raamwerk (missio Dei) waarbinne pneumatologie en eskatologie bepalend na vore tree vir ‘n verstaan van die kerk se gestuurdheid in die wereld, en wat gevolglik die fokus meer skuif na geloofsgemeenskappe se gewoontes en praktyke van geloofsonderskeiding (veral die aanbiedings van Inagrace Dietterich en Sherry Maddock).  ‘n Mens sou selfs ‘n spanning kon sien tussen die implikasies van hierdie twee beklemtonings (wat nie een van die aanbieders waarskynlik so bedoel of so verkies nie), en alhoewel daar waardering moet wees vir die wyse waarop albei hierdie teologiese benaderings vergestalting vind in gemeenskappe en nuwe gemeente-inisiatiewe, bring dit noodwendig kritiese vrae na vore rondom die kwessie van agentskap (sien hieronder).

· Kultureel gesproke bring hierdie nuwe soort bewegings definitief ‘n varsheid en skerpheid in hoe die tekens van die tye gelees word, hoe daar erns gemaak word met kulturele skuiwe onder veral jonger generasies, en hoe kerk-wees beliggaam word in kreatiewe gestaltes wat tuistes skep vir mense wat lankal nie meer tuiskom in meer tradisionele vorme van kerk-wees nie (veral die aanbieding van Doug Pagitt).  Daar is in meeste gevalle ook ‘n intensionele gerigtheid op breer gemeenskaps- en samelewingskwessies, en ‘n sensitiwiteit vir die bou van netwerke in die breer gemeenskap met die bedoeling om vanuit die evangelie ‘n bydrae saam met ander te lewer om hierdie kwessies te addresseer (veral die aanbiedings van Jonathan Wilson-Hartgrove en Sherry Maddock).  Dit lei wel tot belangrike vrae t.o.v. die verhouding evangelie en kultuur (sien hieronder).

· Verhoudings vind ‘n baie sterk klem in hierdie nuwe gemeenskapvormende inisiatiewe, veral in die bou van netwerke in die breer gemeenskap, die gebruik van sosiale netwerk tegnologie d.m.v. die internet, en ‘n fokus op persoonlike verhoudings en kleingroepe (bv. Doug Pagitt se bydrae oor “relational-set community organization”). Sherry Maddock stel dit treffend met haar klem op “one relationship at a time”: More than anything else, I think I now recognize after 10 years, that reality, God’s kingdom reality, and mission are built and based on relationship (met God, met ander in kerk en wereld, en met ‘n spesifieke plek). Soms klink dit ‘n bietjie meer geromantiseerd as ander kere, maar meestal is dit ingebed in die realiteit van die normale, alledaagse intriges van die lewe. Die interessante vraag in die verband is egter die aanname by sommige dat ‘n skuif na intersubjektiwiteit in die vorm van verhoudings en gemeenskap noodwendig ‘n skuif van modernisme na post-modernisme beteken (sien hieronder).

Kritiese Vrae

· Teologies sou daar ‘n konstruktiewe gesprek gevoer kon word oor die kwessie van agentskap. Wat ten diepste op die spel is, is nie soseer ‘n of-of keuse tussen God en mense se agentskap nie, maar of ons die subtiele en radikale verskil verstaan wanneer ons oor God dink as die primere agent wat alreeds voldoende teenwoordig en aktief besig is in die wereld (met geloofsgemeenskappe wat opgeneem word in daardie beweging en deelnemers word aan wat God alreeds buite ons bewerkstellig), en wanneer ons oor God dink as hoofsaaklik teenwoordig en aktief d.m.v. ons vermoens om Hom gehoorsaam te wees of ons aktivisme om Christus getrou na te volg. Dit verteenwoordig die verskil tussen ‘n blote navolgingsteologie (met gewoonlik ‘n Christomonistiese toon en ‘n gebrekkige trinitariese verstaan van God se teenwoordigheid en werk) wat fokus op imperatiewe van hoe om Christus beter na te volg, en ‘n missio Dei teologie (met die sending van God primer in verhouding tot die sending van die kerk) wat fokus op gewoontes en praktyke van geloofsonderskeiding om te onderskei waarmee God alreeds besig is en hoe ons deel daarvan kan word. Tydens die ASM konferensie was hierdie twee verskillende posture die beste geillustreer in die aanbiedings van onderskeidelik Alan Hirsch en Sherry Maddock. Die vraag is of emerging church verskynsels kan verhoed dat dit eintlik maar net moderne vorme van 19de eeuse liberalisme is (en die lesse leer wat die teologie van Karl Barth en die skuif in sendingparadigma sedert die Willingen konferensie in 1952 meegebring het), en of die missio Dei teoloee kan leer hoe hierdie soort teologie in radikaal anderse kontekste en kulturele gestaltes lyk as waaraan ons tot hiertoe gewoond was in die tradisionele gemeentevorme.

· Kultureel gesproke sou daar ‘n interessante gesprek kon wees oor die verhouding evangelie en kultuur. Wat ten diepste op die spel is, is nie soseer of die realisering van meer kontra-kulturele evangeliese impulse noodsaaklik is in ‘n spesifieke tyd en plek nie, maar of ons naief en geromantiseerd in statiese konsepte dink oor beide evangelie en kultuur. As lg. die geval is, dan kan dit maklik gebeur dat diegene wat tereg die Christendom vorme van kerkwees se kompromiee met dominante kultuurkragte uitwys dalk dink dat hulself hierdie soort probleem kan vryspring op een of ander manier, en dat die evangelie abstrak en konteksloos as reels of beginsels uitgelig kan word bokant die partikulariteit van kultuur.  So ‘n verstaan, wat gewoonlik die aannames van sommige se bedoeling met “kontekstualisering” is (nl. dat die evangelie as tydlose beginsels beskou word wat bloot her-toegepas kan word in ander kulture), lei baie maklik tot die soort kolonialisering waaraan die Christelike kerk dikwels in die verlede skuldig was. ‘n Verstaan van die evangelie is immers nooit abstrak van ‘n spesifieke kulturele beliggaming daarvan nie. Trouens, een van die merkwaardige verskynsels van emerging churches is dat dit ruimtes skep vir ‘n groter verskeidenheid van kulturele vergestalting van die evangelie. En dikwels neem dit die vorm aan van subkulture waar sekere mense makliker inpas as ander. Maar nie enige sodanige gestaltes sal ooit immuun wees van allerlei kulturele kragte wat telkens daarin slaag om geloofsgemeenskappe se fokus weg te skuif van God en ons lojaliteit aan God nie.  Wat is die gevare en uitdagings vir emerging churches vanuit die oogpunt van die verhouding evangelie en kultuur, en hoe kan die gesprek tussen meer tradisionale vorme van kerk-wees en nuwe kulturele verskynsels van kerk-wees by mekaar leer sonder die arrogansie van valse veroordelings en moreel verhewe posisionerings?

Verhoudings is tereg ‘n belangrike fokus, en daar is baie te leer by hoe emerging churches dit ernstig neem en nuwe kulturele gestaltes hiervan na vore bring. Daar is by sommige ‘n besliste skuif weg van subjektiwiteit (indiwidualisme) en ‘n program-gedrewenheid na intersubjektiwiteit (gemeenskap) en ‘n verhoudingsfokus. En dit sou ook reg wees om daarna te verwys as ‘n korreksie op die ongebreidelde indiwidualisme en drang na beheer wat met modernisme saamkom. Maar dit bring vrae na vore oor hoe mag funksioneer in sulke omstandighede (waaroor ek nie verder hier uitbrei nie), en dit is veral ‘n ope vraag of so ‘n skuif werklik post-modern genoem kan word. Filosowe (soos Charles Taylor) wat op hierdie soort vrae fokus wys daarop dat intersubjektiwiteit steeds maar nog met dieselfde modernistiese aannames kan werk, nl. ‘n plat wereld van optimisme in wat menslik moontlik is (in hierdie geval net wat mense-in-gemeenskap of mense-in-netwerke kan vermag) sonder ‘n openheid vir ‘n transendente subjektiwiteit wat meer is as wat tot stand kom d.m.v. indiwidue en die somtotaal van indiwidue (Charles Taylor verwys na modernisme se “disenchanted world”). Hedendaagse filosowe (veral in fenomenologiese debatte uit die Franse filosofiese wereld) worstel met die postmoderne vraag as ‘n vraag wat veral fokus op die transendente openheid tussen mense wat subjektiwiteit en intersubjektiwiteit oorskry.  En baie van hierdie debatte bring juis weer ‘n nuwe openheid vir teologiese vrae rondom God se teenwoordigheid en aktiwiteit tussen mense (waar God meer is as ‘n idee in mense se gedagtes/ervaring of beginsel vir mense se aksies), asook die belangrikheid van ‘n eskatologie wat afhanklik is van die inbreek van God se handelinge (eerder as ‘n teleologie wat afhanklik is van die vooruitgang wat mense teweeg bring).  Postmodernisme verwerp nie alleen indiwidualisme en beheergedrewenheid t.w.v. gemeenskap en netwerke nie, maar ten diepste die totale mens-georienteerde projek (ook in vorme van intersubjektiwiteit) waarin daar geen plek meer is vir transendente subjektiwiteit wat menslike vermoens transendeer nie.  Hoe vermy emerging churches ‘n romantisering van gemeenskap, en hoe kan ons by hierdie nuwe gestaltes van kerk-wees leer om geloofsonderskeiding-in-gemeenskap/netwerk met mekaar en ander uit te leef as maniere van ontdekking van God se teenwoordigheid en aktiwiteit wat selfs nuwe gestaltes van Christelike aktivisme oorskry?

Geloofsgemeenskappe as Lokus eerder as Agent van Sending

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

As verwysings na die rol van die Heilige Gees dalk ietwat ontbreek het in die ander drie ASM aanbiedings (sien http://www.communitas.co.za/tussenin/ vir ‘n oorsig van hierdie aanbiedings), dan het Inagrace Dieterrich opgemaak daarvoor in die vierde (en laaste) ASM aanbieding oor “A Vision for the Sending of the Church in North America – Ten Years On”.  En dit het alles te make met haar basiese vertrekpunt dat daar nie ‘n model vir “missional church” is wat net so oorgedra kan word van een geloofsgemeenskap na ‘n ander nie, maar dat gewoontes en praktyke van geloofsonderskeiding nodig is vir gemeentes om hul unieke deelname aan God se sending in die wereld te ontdek.  Haar basiese definisie van missional church is “Faith communities of God’s people faithfully discerning their participation in God’s mission”.  In so ‘n definisie is die fokus op die primere agentskap van God in die wereld d.m.v. die teenwoordigheid en aktiwiteit van die Heilige Gees, en meen sy tereg dat die kerk eerder die lokus van sending is (die plek waar die Gees praat en werk) as die agent van sending is (sy haal Lesslie Newbigin aan in die verband).  Op die manier maak sy die belangrike konneksie tussen sending en doksologie:  “Mission as acted out doxology… the purpose of mission not to enlarge the church or to extend its purpose, but to glorify God as the present and acting Agent in the world”.

In haar aanbieding oor die persoon en werk van die Heilige Gees het sy veral gefokus op “the missional Spirit as Creator Spirit, Eschatological Spirit, and Koinonia Spirit”. Elkeen van hierdie drie beklemtonings bring ‘n noodsaaklike perspektief op geloofsgemeenskappe se deelname aan God se sending in die wereld:

  • Skepping:  “The Spirit of life is at work in the entire creation… continuing to recreate… creation and redemption belong together.  False distinctions between spiritual and material… realistic understanding of the work of the Spirit in all of creation.” So ‘n pneumatologie verhoed gemeentes om hul verstaan van kerk-wees te vergeestelik in verhouding tot die alledaagse lewe en die materiele wereld waarin ons leef.
  • Eskatologie:  “Spirit as transcending immanence (involved in reality, but beyond our capacity to imitate)… we are drawn beyond ourselve.  The beyond draw human persons out of themselves into an eschatological openness to God’s transforming presence and activity.  The power of God’s future is active in our midst… a future beyond our imagination.  The church has its roots in the future and its branches in the present.” So ‘n pneumatologie verhoed dat die Gees geidentifiseer kan word met die self of die materiele wereld, en beklemtoon juis die noodsaaklikheid vir voortdurende prosesse van geloofsonderskeiding met ‘n openheid vir die Gees om ons voortdurend buite ons gemaksones te beweeg.
  • Koinonia:  “Koinonia is not a romantic idea but the messiness of concrete real life relationships”. So ‘n pneumatologie beweeg ons ook buite die self na die sentraliteit van verhoudinge met God, mekaar, en die vreemdeling, as die manier waarop gemeentes geloofsonderskeiding beoefen te midde van al die moeilike dinamikas en grys areas teenwoordig in verhouding met die Ander en ander.

Inagrace het die ASM gehelp met ‘n bruikbare missionaal-teologiese raamwerk waarin die agentskap van God tot die reg kom.  ‘n Mens wonder hoe dit in die alledaagse roetines van geloofsgemeenskappe lyk.  Die konferensie was bevoorreg om ten minste een so ‘n storie te hoor… wat ek graag more in ‘n volgende blog bydrae wil vertel.