Posts Tagged ‘Gemeenskap’

Tuiste vir Almal?

Written by Wilma le Roux on . Posted in Conferences, Konferensies

WINTERSKOOL 2016

Die Fakulteit Teologie aan die Universiteit Stellenbosch, in samewerking met Communitas, Ekklesia  en die Beyers Naudé-Sentrum vir Publieke Teologie bied jaarliks ​​‘n Winterskool aan vir predikante en pastors van verskeie denominasies, studente en akademici van verskillende godsdienstige en teologiese instansies, en mense uit verskillende vlakke van die lewe.

Ons is in die beplanningsfase van die 2016 Winterskool met die tema:

‘n Tuiste vir Almal – Die toekoms van die Christendom en ons jeug in Afrika.

Dit vind plaas van 31 Mei – 2 Junie 2016.

Ons is baie bewus daarvan dat daar op hierdie oomblik verskillende groepe is wat nie tuis voel in Suid-Afrika of sekere dele van Suid-Afrika nie. Dis nie hoe dit behoort te wees nie. Ons glo dat Christene in Suid-Afrika kan help om ‘n tuiste vir almal te skep. Ons glo dat die Bybel vir ons riglyne gee om ons visie te bereik. Ons glo dat die ouer geslag gesukkel het om hierdie visie van ‘n tuiste vir ons te leef, maar dat die jonger geslag ons hiermee kan help. In 1976 het ons die Soweto-opstand gehad waar baie jong mense geveg het vir ‘n beter onderwysstelsel en ‘n beter Suid-Afrika vir almal. Veertig jaar later kan ons die volgende vrae vra: Is Suid-Afrika ‘n tuiste vir almal? Wat is die rol van die kerk om ‘n tuiste vir almal te skep? Sal die kerk ‘n tuiste wees vir ons kinders en kleinkinders?

Die Winterskool bestaan ​​uit drie hoofredes met hoofsprekers, asook oggend parallelle sessies oor vyf verskillende onderwerpe geskeduleer oor drie dae, en middag parallelle sessies.

Die hoofredes sal fokus op die volgende onderwerpe:

  • Dag een sal fokus op die rol van die Christendom in die toekoms van ons land en kontinent – met as spreker Ds Esmé Bowers, van die Golgota Sanctuary van die Volle Evangelie Kerk;
  • Dag twee sal fokus op hoe die jong mense ons kan help om ‘n “tuiste vir almal” te skep – aangebeid deur Me Lovelyn Nwadeyi, nagraadse student in Politieke Wetenskap aan die Universiteit Stellenbosch;
  • Op dag drie sal ons fokus op onderwys en ‘n toekoms vir ons jeug – Prof Brian O’Connell, voormalige rektor en visekanselier van die UWK sal hierdie onderwerp dek.

VISIE VAN WINTERSKOOL

  • Voortgesette Teologiese vorming van predikante en ander lidmate;
  • Versterking van die verhouding tussen die Fakulteit en verskillende kerke, en tussen die kerke onderling;
  • Bespreking van relevante teologiese en gemeentelike sake;
  • Om ‘n draer van hoop in SA wees.
PROGRAM EN REGISTRASIE

Die finale program en registrasievorm sal in April 2016 beskikbaar wees op die webtuistes van die Fakulteit en Communitas: www.sun.ac.za/theology  en www.communitas.co.za

NAVRAE

Helette van der Westhuizen (Tel: 021 808 9560, E-pos: hvdwest@sun.ac.za  of

Wilma le Roux (Tel: 021 808 3624, E-pos: wler@sun.ac.za

Winterskool Dag 2

Written by Wilma le Roux on . Posted in Ekklesia, Konferensies, VBO, Vennote

Wat is ons verantwoordelikheid as kerk en as landsburgers?

Dit was die onderwerp van Prof Amanda Gouws se rede by die tweede dag van die 2015 Winterskool. kan ons staatmaak op die staat en politici om hierdie land te regeer? Waar pas my en jou verantwoordelikheid in?

Gedurende die oggend parelelle sessies is die temas van die vorige dag voortgesit.

Tydens die middag se onderwerpe is gekyk na hoe liturgie kan funksioneer as ‘n primêre middel tot dissipelmaking; na dissipelskap in die jeugbediening; na hoe om diversiteit in gemeente te omhels; na maniere hoe om pastors en ander kerkleiers te mentor en begelei; en na die uitdagings van bedieninge in die arm gemeenskappe.

Hier is die aanbieders van dag 2, asook ‘n paar ander foto’s:

Winterskool2s

 

 

 

 

 

 

 

  • 20150603_103717

  • 20150603_103858

  • 20150603_104543 20150603_104617

  • 20150603_104101 20150603_104523

  • 20150603_105554 20150603_105040

VBO Nuut en Geïntegreerd

Written by Wilma le Roux on . Posted in Kursusse, VBO

Nuwe en Geïntegreerde

Gevorderde Sertifikaat in Bedieningsvernuwing

ʼn Gesamentlike projek van die drie VBO-sentra

 Communitas Logo  Excelsus logo  Logo Shepherd

                                               

Ons begin in 2015 met ʼn nuwe, tweede groep wat die gevorderde Sertifikaatkursus in Bedieningsvernuwing gaan deurloop!  

Ons nooi leraars wat 5 jaar of langer in die bediening is om saam te kom dink oor hoe ons ons bediening sinvol en verantwoordelik kan inrig.  

Die eerste groep van 35 leraars het vanjaar die eerste drie modules voltooi en ons kry baie positiewe terugvoer.

Maar wat behels hierdie sertifikaat?

Die bedoeling van die Geintegreerde Sertifikaatkursus is om leraars wat al `n rukkie in die bediening is op ʼn dieper en grondiger vlak te geheroriënteer t.o.v. hulle bediening.

  • Die kursus word dus in ʼn formaat van nege blokke (van 3–4 dae) oor die loop van drie jaar gedoen.
  • Dit wil inklusief werk deur teologie, vaardighede, houdings, roepingsbewustheid en spiritualiteit te bevorder
  • Die kursus gee nuwe insigte, maar is ook baie prakties en help mense om innoverend te werk.
  • Die struktuur van die M Th kursus word as ʼn vertrekpunt geneem, maar ʼn belangrike verskil is dat daar geen skripsie geskryf word nie.
  • Om kursusgangers dieper aan die dink en werk te kry word o.a.  ʼn joernaal gebruik.

 

Die datums vir die nuwe groep van 2015 is die volgende:

Blok 1 Om die Tye en Geleenthede te Verstaan 17-19 Feb
Blok 2 Gemeentelike Ekklesiologie 21-23 Apr
Blok 3 DIE TRINITEIT-Die Wonderlike, Vreemde God in Wie Christene Glo 1-3 Sep

WINTERSKOOL 2014

Written by Wilma le Roux on . Posted in VBO

 CHRISTUS DIE HOOP VIR AFRIKA

DIE VOLGENDE 20 JAAR –

Winterskool 2014 embleem

Predikante, studente en akademiese personeel van verskeie kerklike tradisies asook die breë publiek, word uitgenooi na ʼn Winterskool met die tema Christus die hoop vir Afrika – die volgende 20 jaar.

Wanneer: van Dinsdag 10 Junie tot Donderdag 12 Junie 2014

Waar: by die Fakulteit Teologie, Dorpstraat 171, Stellenbosch

Daar is weer soos in die verlede gesamentlike en parallelle sessies met ruim tyd vir besprekings. Die gesamentlike sessies sal hoofsaaklik in Engels wees, en die parallelle sessies in die betrokke spreker se taal van voorkeur (Engels of Afrikaans).

Gesamentlike sessies word elke dag deur ‘n ander hoofspreker aangebied.

Paralelle sessies – hier kies deelnemers:

  • een oggendtema, en volg dit oor die drie dae;
  • een Dinsdagmiddag sessie, en
  • een Woensdagmiddag sessie.
Let daarop dat die volle registrasiefooi ‘n spitbraai insluit wat op Dinsdag 10 Junie vanaf 16:30 aangebied word.

Ons hoop om soveel as moontlik van julle daar te sien, sodat die visie van die Winterskool kan waar word:

  • die voortgesette teologiese vorming van predikante en ander geestelike leiers;
  • die versterking van die bande tussen kerke onderling, en tussen die fakulteit en verskillende kerke, en
  • die bespreking van relevante teologiese-, bedienings- en publieke vraagstukke.

Skryf in deur hier te kliek vir ʼn inskrywingsvorm: Winterskool Registrasievorm_2014

Vir ‘n volledige program, kliek hier: Winterskoolprogram 2014-06

Of kontak Wilma

LW SLUITINGSDATUM: Vrydag 30 Mei

For an English programme, click here: Winter School_Program_2014

For a registration form, click here: Winter School Registration Form 2014

Die winterskool word aangebied deur die Fakulteit en sy sentra Ekklesia en die Beyers Naudé Sentrum vir Publieke Teologie, in samewerking met Communitas.

Mymeringe oor die Psalms: Gemeenskap en Geregtigheid gaan saam

Written by webmeester on . Posted in Skryfsels

Die Psalms leer ons dat gesprek met God nooit losgemaak kan word van ons lewensomstandighede nie. Wanneer dit goed gaan, is daar dankbaarheid en standvastigheid en kleur dit ons gesprek met God – uitgedruk in lofpsalms. Wanneer ons gekonfronteer word met die donkerte in onsself en in die lewe, is daar worsteling en weerstand en kleur dit ook ons gesprek met God – uitgedruk in klaagpsalms.

Nog dieper as dit, die Psalms leer ons dat dit nie net ons persoonlike ervarings is wat deel is van ons gesprek met God nie, maar ook die verskeidenheid van ervarings in die wyer gemeenskap. Ons gesprek met God word, trouens móét onontwykbaar gekleur word deur ons ervarings – goed of sleg – binne die geloofsgemeenskap sowel as in die publieke gemeenskap.

Emerging Churches: Waardering en Vrae

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Ek het die afgelope week ‘n klompie blog bydraes gelewer oor die aanbiedings by laas naweek se American Society for Missiology byeenkoms in Chicago rondom die tema “Emerging Churches and Other New Christian Movements in North America: The Challenge to Missiology” (sien http://www.communitas.co.za/tussenin/ vir die bydraes oor vyf sulke aanbiedings).  In my laaste refleksie op die aanbiedings in geheel wil ek graag ‘n paar waarderende opmerkings maak en ‘n paar kritiese vrae vrae oor die verskyning van sg. emerging churches.  My opmerkings en vrae is beperk tot die spesifieke gestaltes van hierdie verskynsel soos dit by die ASM na vore gekom het, en ek is terdee bewus daarvan dat emerging churches ‘n ryke verskeidenheid van vorme aanneem wat nie altyd oor dieselfde kam geskeer kan word met veralgemenings nie.  My opmerkings en vrae het betrekking op drie areas, nl. teologie, kultuur, en verhoudings:

Waarderende Opmerkings

· Teologies is daar ‘n Christologiese ywer te bespeur vir die sentraliteit van Jesus, met ‘n sensitiwiteit vir hoe die radikaliteit van Jesus afgewater en gekompromiteer is in die Christendom era, en daarom ‘n fokus op die kweek van getroue navolgers van Jesus in nuwe kulturele gestaltes (veral die aanbiedings van Alan Hirsch en Jonathan Wilson-Hartgrove).  Terselfdertyd was daar ook ‘n klem op die belangrikheid van ‘n fundamenteel trinitariese raamwerk (missio Dei) waarbinne pneumatologie en eskatologie bepalend na vore tree vir ‘n verstaan van die kerk se gestuurdheid in die wereld, en wat gevolglik die fokus meer skuif na geloofsgemeenskappe se gewoontes en praktyke van geloofsonderskeiding (veral die aanbiedings van Inagrace Dietterich en Sherry Maddock).  ‘n Mens sou selfs ‘n spanning kon sien tussen die implikasies van hierdie twee beklemtonings (wat nie een van die aanbieders waarskynlik so bedoel of so verkies nie), en alhoewel daar waardering moet wees vir die wyse waarop albei hierdie teologiese benaderings vergestalting vind in gemeenskappe en nuwe gemeente-inisiatiewe, bring dit noodwendig kritiese vrae na vore rondom die kwessie van agentskap (sien hieronder).

· Kultureel gesproke bring hierdie nuwe soort bewegings definitief ‘n varsheid en skerpheid in hoe die tekens van die tye gelees word, hoe daar erns gemaak word met kulturele skuiwe onder veral jonger generasies, en hoe kerk-wees beliggaam word in kreatiewe gestaltes wat tuistes skep vir mense wat lankal nie meer tuiskom in meer tradisionele vorme van kerk-wees nie (veral die aanbieding van Doug Pagitt).  Daar is in meeste gevalle ook ‘n intensionele gerigtheid op breer gemeenskaps- en samelewingskwessies, en ‘n sensitiwiteit vir die bou van netwerke in die breer gemeenskap met die bedoeling om vanuit die evangelie ‘n bydrae saam met ander te lewer om hierdie kwessies te addresseer (veral die aanbiedings van Jonathan Wilson-Hartgrove en Sherry Maddock).  Dit lei wel tot belangrike vrae t.o.v. die verhouding evangelie en kultuur (sien hieronder).

· Verhoudings vind ‘n baie sterk klem in hierdie nuwe gemeenskapvormende inisiatiewe, veral in die bou van netwerke in die breer gemeenskap, die gebruik van sosiale netwerk tegnologie d.m.v. die internet, en ‘n fokus op persoonlike verhoudings en kleingroepe (bv. Doug Pagitt se bydrae oor “relational-set community organization”). Sherry Maddock stel dit treffend met haar klem op “one relationship at a time”: More than anything else, I think I now recognize after 10 years, that reality, God’s kingdom reality, and mission are built and based on relationship (met God, met ander in kerk en wereld, en met ‘n spesifieke plek). Soms klink dit ‘n bietjie meer geromantiseerd as ander kere, maar meestal is dit ingebed in die realiteit van die normale, alledaagse intriges van die lewe. Die interessante vraag in die verband is egter die aanname by sommige dat ‘n skuif na intersubjektiwiteit in die vorm van verhoudings en gemeenskap noodwendig ‘n skuif van modernisme na post-modernisme beteken (sien hieronder).

Kritiese Vrae

· Teologies sou daar ‘n konstruktiewe gesprek gevoer kon word oor die kwessie van agentskap. Wat ten diepste op die spel is, is nie soseer ‘n of-of keuse tussen God en mense se agentskap nie, maar of ons die subtiele en radikale verskil verstaan wanneer ons oor God dink as die primere agent wat alreeds voldoende teenwoordig en aktief besig is in die wereld (met geloofsgemeenskappe wat opgeneem word in daardie beweging en deelnemers word aan wat God alreeds buite ons bewerkstellig), en wanneer ons oor God dink as hoofsaaklik teenwoordig en aktief d.m.v. ons vermoens om Hom gehoorsaam te wees of ons aktivisme om Christus getrou na te volg. Dit verteenwoordig die verskil tussen ‘n blote navolgingsteologie (met gewoonlik ‘n Christomonistiese toon en ‘n gebrekkige trinitariese verstaan van God se teenwoordigheid en werk) wat fokus op imperatiewe van hoe om Christus beter na te volg, en ‘n missio Dei teologie (met die sending van God primer in verhouding tot die sending van die kerk) wat fokus op gewoontes en praktyke van geloofsonderskeiding om te onderskei waarmee God alreeds besig is en hoe ons deel daarvan kan word. Tydens die ASM konferensie was hierdie twee verskillende posture die beste geillustreer in die aanbiedings van onderskeidelik Alan Hirsch en Sherry Maddock. Die vraag is of emerging church verskynsels kan verhoed dat dit eintlik maar net moderne vorme van 19de eeuse liberalisme is (en die lesse leer wat die teologie van Karl Barth en die skuif in sendingparadigma sedert die Willingen konferensie in 1952 meegebring het), en of die missio Dei teoloee kan leer hoe hierdie soort teologie in radikaal anderse kontekste en kulturele gestaltes lyk as waaraan ons tot hiertoe gewoond was in die tradisionele gemeentevorme.

· Kultureel gesproke sou daar ‘n interessante gesprek kon wees oor die verhouding evangelie en kultuur. Wat ten diepste op die spel is, is nie soseer of die realisering van meer kontra-kulturele evangeliese impulse noodsaaklik is in ‘n spesifieke tyd en plek nie, maar of ons naief en geromantiseerd in statiese konsepte dink oor beide evangelie en kultuur. As lg. die geval is, dan kan dit maklik gebeur dat diegene wat tereg die Christendom vorme van kerkwees se kompromiee met dominante kultuurkragte uitwys dalk dink dat hulself hierdie soort probleem kan vryspring op een of ander manier, en dat die evangelie abstrak en konteksloos as reels of beginsels uitgelig kan word bokant die partikulariteit van kultuur.  So ‘n verstaan, wat gewoonlik die aannames van sommige se bedoeling met “kontekstualisering” is (nl. dat die evangelie as tydlose beginsels beskou word wat bloot her-toegepas kan word in ander kulture), lei baie maklik tot die soort kolonialisering waaraan die Christelike kerk dikwels in die verlede skuldig was. ‘n Verstaan van die evangelie is immers nooit abstrak van ‘n spesifieke kulturele beliggaming daarvan nie. Trouens, een van die merkwaardige verskynsels van emerging churches is dat dit ruimtes skep vir ‘n groter verskeidenheid van kulturele vergestalting van die evangelie. En dikwels neem dit die vorm aan van subkulture waar sekere mense makliker inpas as ander. Maar nie enige sodanige gestaltes sal ooit immuun wees van allerlei kulturele kragte wat telkens daarin slaag om geloofsgemeenskappe se fokus weg te skuif van God en ons lojaliteit aan God nie.  Wat is die gevare en uitdagings vir emerging churches vanuit die oogpunt van die verhouding evangelie en kultuur, en hoe kan die gesprek tussen meer tradisionale vorme van kerk-wees en nuwe kulturele verskynsels van kerk-wees by mekaar leer sonder die arrogansie van valse veroordelings en moreel verhewe posisionerings?

Verhoudings is tereg ‘n belangrike fokus, en daar is baie te leer by hoe emerging churches dit ernstig neem en nuwe kulturele gestaltes hiervan na vore bring. Daar is by sommige ‘n besliste skuif weg van subjektiwiteit (indiwidualisme) en ‘n program-gedrewenheid na intersubjektiwiteit (gemeenskap) en ‘n verhoudingsfokus. En dit sou ook reg wees om daarna te verwys as ‘n korreksie op die ongebreidelde indiwidualisme en drang na beheer wat met modernisme saamkom. Maar dit bring vrae na vore oor hoe mag funksioneer in sulke omstandighede (waaroor ek nie verder hier uitbrei nie), en dit is veral ‘n ope vraag of so ‘n skuif werklik post-modern genoem kan word. Filosowe (soos Charles Taylor) wat op hierdie soort vrae fokus wys daarop dat intersubjektiwiteit steeds maar nog met dieselfde modernistiese aannames kan werk, nl. ‘n plat wereld van optimisme in wat menslik moontlik is (in hierdie geval net wat mense-in-gemeenskap of mense-in-netwerke kan vermag) sonder ‘n openheid vir ‘n transendente subjektiwiteit wat meer is as wat tot stand kom d.m.v. indiwidue en die somtotaal van indiwidue (Charles Taylor verwys na modernisme se “disenchanted world”). Hedendaagse filosowe (veral in fenomenologiese debatte uit die Franse filosofiese wereld) worstel met die postmoderne vraag as ‘n vraag wat veral fokus op die transendente openheid tussen mense wat subjektiwiteit en intersubjektiwiteit oorskry.  En baie van hierdie debatte bring juis weer ‘n nuwe openheid vir teologiese vrae rondom God se teenwoordigheid en aktiwiteit tussen mense (waar God meer is as ‘n idee in mense se gedagtes/ervaring of beginsel vir mense se aksies), asook die belangrikheid van ‘n eskatologie wat afhanklik is van die inbreek van God se handelinge (eerder as ‘n teleologie wat afhanklik is van die vooruitgang wat mense teweeg bring).  Postmodernisme verwerp nie alleen indiwidualisme en beheergedrewenheid t.w.v. gemeenskap en netwerke nie, maar ten diepste die totale mens-georienteerde projek (ook in vorme van intersubjektiwiteit) waarin daar geen plek meer is vir transendente subjektiwiteit wat menslike vermoens transendeer nie.  Hoe vermy emerging churches ‘n romantisering van gemeenskap, en hoe kan ons by hierdie nuwe gestaltes van kerk-wees leer om geloofsonderskeiding-in-gemeenskap/netwerk met mekaar en ander uit te leef as maniere van ontdekking van God se teenwoordigheid en aktiwiteit wat selfs nuwe gestaltes van Christelike aktivisme oorskry?

Wandel in die Daaglikse Lewe van ‘n Spesifieke Plek

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Die mees treffende oomblik vir my tydens laas naweek se ASM konferensie was Sherry Maddock se aanbieding oor die verhaal van Communality, ‘n gestuurde gemeente inisiatief in Lexington (Kentucky, VSA).  Wat veral treffend is van hoe Sherry die verhaal vertel, is die integrasie van trinitariese teologie met vlees-en-bloed verhoudinge en die intriges van ‘n spesifieke plek.  In haar verhaal is daar nie sprake van ‘n ideologie, ‘n model of resep, ‘n lynregte etiese navolging, duidelike strategiee, of die romantisering van gemeenskap nie – slegs die realiteit van ‘n vertroue op God se teenwoordigheid en aktiwiteit deur middel van verhoudinge en te midde van die alledaagse lewe van ‘n doodgewone gemeenskap en plek.  Ek wil haar graag self aan die woord stel, en dit so volledig moontlik doen, al is dit ‘n bietjie langer stuk om te lees as gewoonlik (ek het dit net hier en daar met ‘n paar paragraaf of twee gesny):

 

“When I asked Roberta what we should do, she said to me ‘Well, we’ll have to take it one relationship at a time.’” Roberta and I had just crossed a threshold, passed through a gate from the neighborhood garden into an adjacent historic cemetery. It was the end of a long day and we were cleaning up tools from planting all kinds of berry bushes the urban orchard. As soon as we were through the gate, she said to me “you know, I’ve lived in this neighborhood all my life and I’ve never stepped foot on this property. We weren’t allowed here.”

Two years ago, Geoff and I initiated a project to put a community garden in an empty green space a block from our house. It was a place we passed by every day and its wide-open potential called out to us. The desire for a community garden was birthed out of personal encounters in our backyard garden when we met neighbors and shared our produce. We live as missionaries in a low-income, historically African American neighborhood in downtown Lexington. Living next to an apartment building, it didn’t take us long to recognize that not everyone had the privilege of land and a place to grow food, especially in our urban context. As we thought about a community garden, we also imagined that a shared space of growing food would get neighbor next to neighbor and introduce fresh organic produce into a place classified by sociologists as a food desert. What we didn’t about was the long, regrettable history of the place around us.

The grounds of what is now a community garden and the historic cemetery next door are owned by an old, prestigious Episcopal church. From the time the cemetery was established in the early 1800s, it was off-limits to the freed slaves and later residents who settled nearby. Neighbors knew they weren’t welcome and a stark separation of black and white stood for almost 200 years.

When we proposed to the church this idea of a community garden, one with small allotment-style plots for nearby residents, it was received with enthusiasm because, as we came to find out, it was part of an answer to the church’s recent commitment to racial reconciliation within the East End. This garden offered an unexpected opportunity for the church to break with its past, and by opening the gates to those living around it, forge new relationships across socio-economic and racial boundaries.

One relationship at a time…when Roberta and I walked through that gate a few months ago, I felt like something small, but very real, changed in the cosmos. She’s a fifty year African American woman, mother, grandmother, a neighbor, and now a friend. I am a younger white woman from somewhere else.

The garden brought us together – what beautiful experience of recapitulation.

We planted seeds and watered them. We put in raspberry bushes and learned more of each other’s stories. Together we crossed over a dehumanizing barrier that had spanned her lifetime. In my conversation with Roberta that day, when I acknowledged and lamented the segregated history of that place, her answer of how to move forward was so simple and profound – one relationship at a time.

It is this newly-born, boundary-crossing relationship with Roberta that is generated by a missionary commitment to dwell in the daily life of a place.

In our life together in this small missional community called Communality, we are learning a lot. More than anything else, I think I now recognize after 10 years, that reality, God’s kingdom reality, and mission are built and based on relationship –

· Relationship with a Triune God

· Relationship with one another – in the world and in the church

· Relationship to the place around us

 

In the early years of Communality, we worked hard, applying the tools and training of missionaries to our local context. We studied demographics and ethnographies and asked questions about the language, the people, and the place – who hasn’t heard the good news of Jesus, who’s left out in this city. We looked closely at the place around us and learned as missionaries do and we spent a lot of time on the streets. We oriented ourselves outward and cleansed ourselves of the urges to organize neat, tight programs and build something centralized that would have to be maintained.

With time our numbers grew, but not by very much.

We are a small group of people, 25 maybe 50 at best.

We belong to the tribe of new monastic communities.

Although we have no strict geographic boundaries in our community, we do live near each other, and often we live with one another.

Communality has no common purse, like some sister new monastic groups, but we share our resources as needed.

We meet weekly, on Sunday evenings and continue to experiment with the practice of the “priesthood of all believers.” There is no minister or pulpit.

We do our best to be committed to the ethics of

Hospitality

Generosity

Interdependence

Civic engagement

Inclusion

And an outwardly-oriented life

In our midst, God has created a new kind of family

In mission together, we discover (as we’ve learned from our theological mentor and friend, Mary Fisher) our triune God is a God who creates space – at a table and in a garden. Through relationship, this space-creating God makes all things new.

Our work as missionaries is based on relationship and we join God in what God’s already up to.

Our efforts are framed by a quotidian rhythm of dwelling in the daily life of a place.

As an organization, we do not have a mission statement or a written agreed-upon purpose. We hold to a set of shared convictions, six commitments of our life together:

1) God’s mission of blessing is for all people in all places

2) We find our purpose in participating in the mission of God

3) Mission comes before the church

4) Community comes before congregation

5) Grounded community – we are a placed people

6) We attempt to live out the priesthood of all believers

…and after many years, we are still working out what these mean.

From our decade together, we’ve learned to live in the mode of action/reflection. We are learning to trust one another and imagine a future together, bound by mission in a specific place.

As missionaries in North America, we are bridges between the church and the world.

Our experiences in mission are diverse, with work that

· spans refugee resettlement and serving the homeless

· caring for those with addictions and friends with mental illness

· We’ve backed environmental initiatives that oppose the devastating practice of mountain top removal in our region

· and supported living wage campaigns and affordable housing projects

· We educating ourselves about the possibilities and goodness of a local economy and we labor in community gardens for the sake of food justice and reconciliation with creation.

We read Scripture with a missional hermeneutic and often disagree.

With intentional effort, we’ve cultivated an acute skill of being good students of our culture, living with a sharp awareness of the world around us – locally, nationally, globally. We are driven to ask questions about the state of this world that God so loves.

Together we are residents of a place and we are just beginning to uncover the meaning of that, and we find that every covenant in Scripture includes God, people, and a place.

Our understanding of fidelity and perseverance is expanding and deepening, mostly by the grace of God.

Over ten years, home has been redefined for us and claimed back by God’s creative kingdom purposes. We find that a continuum of integrity must stretch from our kitchen tables to city council.

We live, convinced of these words from Kentucky’s poet and prophet, Wendell Berry, who writes of God’s economy , claiming it is one that

“does not leave anything out, and we can say without presuming too much that the first principle of the Kingdom of God is that it includes everything; in it, the fall of every sparrow is a significant event.”

Through much experimentation, we work together to integrate every aspect of our life to serve God’s purposes in mission – the social, political, economic, environmental, spiritual, and physical elements as people, residents and followers of Jesus in Lexington, Kentucky.

With the Living Spirit of God in us, repeatedly we are challenged to have the courage to be co-creators and innovators because in mission, we live in the presence of the transformative power of the gospel.

Together, we walk against the raging stream of hypermobility, rootlessness, independence and individualism that so thoroughly characterizes our culture.

We are dwelling in the daily life of a place.

After 10 years, we’ve made plenty of mistakes from which an abiding humility is given as a gift.

But many good and beautiful things have happened too.