Posts Tagged ‘Gestuurde Gemeentes’

Kursusse en Konferensies Eerste Kwartaal 2016

Written by Wilma le Roux on . Posted in Ekklesia, Konferensies

Communitas se VBO-kursusse is nie net geleenthede waar kennis oorgedra word nie. Dis tye en plekke om stil te raak, na gees én liggaam gevoed te word, te luister én te gesels, bande te smee en koinonia te beoefen. Hier is ‘n paar foto’s om te illustreer waaroor dit gaan:

Die eerste kursus van die jaar was die Sertifikaat Module 4, gehou by Communitas en bygewoon deur ‘n groepie mense wat al vir ‘n jaar saamstap en mekaar leer ken en waardeer het.

Hierdie module het gehandel oor Identiteit – Wie is ons en waar pas ons in? Daar is saamgepraat oor waar en hoe mense inpas in die Drie-enige God se plan en bemoeienis met die wêreld, en die predikant se plek en rol in God se plan en in die gemeente.


  • 20160127_09031920160127_085231

  • 20160127_085521
    20160127_085708



  • 20160127_08583720160127_085152

  • 20160127_14090320160127_090339
  • Die aanbieders, Riaan en Gys
  • Koffietyd ...
  • kuiertyd op die stoep
  • aan die werk

Op 2 Februarie het Pat Keifert in die kapel van die Fakulteit kom gesels oor vernuwing van gemeentes en die rol van leierskap. Meer as 80 persone – predikante, dosente, studente en lidmate – het na hierdie kenner oor hoe om gestuurde gemeente te wees, kom luister.

  • 20160202_112710
  • 20160202_112454
  • Aandagtig luister die gehoor
  • Pat praat passievol oor missionaal-wees

Die Fresh Expressions Konferensie het van 16-18 Februarie plaasgevind by die His People kerksentrum by N1-stad, en bykans 400 persone van meer as 25 verskillende denominasies en kerke het dit bygewoon; hiervan was meer as 100 persone uit die NG Kerk. Dit was ‘n wonderlike geleentheid vir konneksie én leer oor nuwe maniere van kerk-wees.


  • 20160216_081329 20160216_081324
  • 20160216_094101 20160216_094033
  • 20160216_09391420160216_093902
  • Communitas se dames help met registrasie
  • Gesamentlike lofprysing
  • Verskeie stalletjies in die yslike saal

 

Wat is jou plan vir ons, dominee?

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Ek vra toe min of meer in die volgende woorde, “Wat sal gebeur as jy by die gemeente aankom en vir hulle vertel jy het geen uitgewerkte planne vir hulle nie, maar dat jy hulle wil uitnooi om saam met jou onder daai pragtige boom te sit en wag tot God daar verby kom?”  Die doodse stilte wat daar in die klas was vir ‘n hele rukkie het waarskynlik meer te doen gehad met baie se poging om net die ongewone vraag te verstaan, maar toe ek die stilte lank genoeg laat aangaan kom daar ‘n kort en kragtige reaksie van een van die vrouens in die klas:  “They will fire me!!!”

Ek het altyd gewonder of ek self die moed sou he om ‘n soortgelyke benadering te volg wanneer ek weer nuut in ‘n gemeente aankom.  Die toets het vinniger gekom as wat ek verwag het, maar gegewe ‘n baie sterk predikant-afhanklike kultuur in die gemeente moes ek seker nie so verras gewees het nie.  En al was ek gelukkig nie so moedswillig om mense te nooi om saam met my onder ‘n boom te sit en wag op God nie, kon ek die vroee geleentheid benut as ‘n gawe van God om die gesprek oor geloofsonderskeiding aan die gang te kry.  Dit het gekom in die vorm van ‘n vraag tydens my eerste groepsbyeenkoms met so ‘n twintigtal baie aktiewe lidmate.  Hier is daar nog ‘n tradisie dat belangegroepe in die gemeente en breer gemeenskap die dominee nooi om hulle “toe te spreek”.  En die groepie wou he ek moes hulle kom “toespreek” oor wie ek as hulle nuwe dominee nou eintlik is (ek is immers ‘n rare verskynsel as hulle nuwe dominee wat nie van die PCUSA of die USA is nie!).

Met hierdie eerste geleentheid was dit vir eers net my eie bedoeling om te kyk of ek ‘n postuur kon inbring wat meer van ‘n gesprekskultuur aanmoedig as hoe hulle tradisioneel daaraan gewoond is.  Ek besluit toe om nie agter die podium te gaan staan wat heel netjies vir my voorberei was nie en om my beste geselsstyl uit te haal.  Dit werk toe ook heel goed om hier en daar ‘n vraag in te gooi en ‘n bietjie interaksie aan te moedig.  Op ‘n stadium vra ek toe ook sommer wat hulle verwagtinge is van wat ek as predikant moet doen.  Dit is toe dat ‘n ouerige dame meen die vraag is nie reg gevra nie, en dat die vraag eerder is, “wat is jou plan vir ons, dominee?”  Dit was eenvoudig een van daai momente waar jy weet jy kry dit dalk nie gou weer nie.  So dramaties as moontlik antwoord ek toe so kort as moontlik:  “Ek het GEEN planne vir julle nie!”  En toe wag ek in stilte vir die oomblik om in te sink en geniet ek die verskeidenheid van gesigsuitdrukkings wat my antwoord begroet.

Na ‘n rukkie probeer ek toe gesprek aanmoedig oor waarom dit belangrik is dat ek so geantwoord het.  Dit terwyl ek goed weet vanuit my werk as konsultant met PCUSA gemeentes oor die laaste vier jaar dat “God se plan” ‘n belangrike konsep is in hierdie denominasie (terwyl ek tussen die Lutherane in Minnesota altyd moes seker maak ek kwalifiseer dat God se plan “hidden” is!).  Maar vir Presbeteriane is dit belangrik om te weet dat God wel ‘n plan het en dat ons wel veronderstel is om uit te vind wat God se plan is.  In die gesprek wat toe volg was daar niemand in die groep wat gedink het dit is ‘n goeie idee dat ons God se toekoms vir God beplan nie.  God beplan God se eie toekoms vir ons.  Ek moes toe ook verder verduidelik hoe dit dan nou is dat die dominee ook nie daai plan in ‘n bloudruk met hom saam dra nie.  Veral nie ‘n “legal alien” (my regstatus in die VSA!) wat geen idee het van die kultuur en sy mense nie.  Ek het van die liggaamstaal van sommige afgelei dat daai deeltjie nie baie sin maak nie, maar daar was ten minste heelwat energie vir die res van die gesprek om te praat oor hoe ons dan nou uitvind wat God se plan is.

Dit was nie die oomblik om enige verdere vlakke van kompleksiteit in die daai gesprek in te bring nie, maar dit het ten minste belangrike oomblikke opgelewer wat die basis sou word van ‘n Saterdag retreat wat nie te lank daarna gevolg het nie… (hieroor in ‘n volgende blog bydrae).

Tussen Akademie en Gemeente

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Dit het my ‘n lang tyd gevat om weer aan die skryf te kom na die gejaag om my doktorale skripsie betyds klaar te kry vroeer vanjaar.  Die post-skripsie sindroom het beslis sy tol geeis.  Hoe meer ‘n mens mos lees en skryf, hoe meer kom jy agter jy het meestal nie ‘n idee waarvan jy praat nie!  Dan kom die gesukkel gewoonlik om te glo jy het enigiets betekenisvol om neer te skryf vir ander om te lees.  En toe kom die skok van terug beweeg van die akademie na ‘n gemeente.  Wel, dit is nou as ek nie eers praat oor die ontwrigtings en aanpassings van ‘n gesinsbesluit om langer in die VSA aan te bly nadat ons al vliegtuigkaartjies terug gehad het SA toe nie.  Nietemin, so eindig ek op in ‘n 300-400 lidmaattal gemeente van die Presbyterian Church (PCUSA) in ‘n plattelandse area in Noordwes Pennsylvania.

Nou leer ek van vooraf hoe om ‘n predikant te wees en worstel veral met die reusagtige gaping tussen akademie en gemeente.  Ek wil graag oor die volgende klompie weke my blog gebruik om te probeer nadink oor sommige van my ervaringe tussen akademie en gemeente.  Ek hoop dit sal ander kan inspireer om deel te word van die gesprek.  Hier is sommige van die vrae wat prominent in my gedagtes rondwoel na vier maande se terugwees in ‘n gemeente met ‘n Ph.D. agter my naam (en waaroor ek hier wil nadink en skryf):  

  • Hoe lyk die postuur, gewoontes, en gebruike van ‘n gemeentepredikant wat deel word van ‘n gemeente se reis om voortdurend God te ontdek as teenwoordig en aktief in die gemeenskap (breer as net die gemeente)?; 
  • Wat is die verband tussen die predikant se teologie/idees en die teologiese kultuur van die gemeente?; 
  • Hoe neem ‘n missionale proses van geloofsonderskeiding vorm aan in ‘n gemeentekultuur wat gedomineer word deur paradigmas wat oenskynlik lynreg daarteen werk?; 
  • Hoe funksioneer die Bybel, die Tafel, die Doopvont, en Gebed in die predikant se leierskapsbenadering?; 
  • Hoe beoefen die predikant leierskap om ‘n predikant-afhanklike gemeentekultuur te swaai na ‘n kultuur van groter bemagtiging en eienaarskap?  

En daar is meer… maar dit is meer as genoeg vir eers…

Calvyn (geb. 10 Julie 1509) en Gestuurde Gemeentes (Post-Christendom)

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

  • Calvyn se klem op christene se roeping in die alledaagse lewe herinner ons daaraan dat ons lewe voor die aangesig van die lewende, sprekende God altyd ‘n gerigtheid op die wereld en gewone lewe beteken.  Teenoor die toenemende verskynsel tydens die Christendom era om ‘n skeiding te tref tussen die kerklike terrein en die gewone lewe (gevoed deur modernisme se feite-waardes split), en hoedat dit gevolglik selfs christene se verstaan van Sondag teenoor die res van die week beinvloed het, beklemtoon Calvyn en die breer gereformeerde tradisie dat ons God se wil onderskei op elke terrein van die ganse skepping en totale lewe.  Die gestuurde gemeentes (missional churches) gesprek het juis begin met ‘n nuwe waardering vir die sg. missio Dei teologie (met Karl Barth se teologie in die agtergrond en die 1952 Willingen sendingkonferensie as stimulus) wat die fokus plaas op God se sending in die wereld. Die implikasie vir gestuurde gemeentes is dat ons nie oor die wereld buite die kerk as primer ‘n bedreigende werklikheid kan dink as ons in die Bybel leer dat dit die wereld is wat God lief het en bereid was om die Seun van God voor op te offer nie.  Ons word juis die wereld in gestuur omdat dit die plek is waar God teenwoordig is en reeds besig is om te werk.  Een van die grootste uitdagings vir gestuurde gemeentes in ‘n post-christendom era is om van vooraf te leer hoe om die wereld ‘n gasvrye plek te ervaar waar ons kan deel word van die beweging van die Gees, en hoe ons daardie gasvryheid ontvang sonder om so deel te word van die wereld dat ons unieke Christelike karakter nie onderskei kan word deur ons gashere en -vroue nie.  Calvyn se roepingsteologie oor waarvoor ons die wereld ingestuur word kan ons dalk meer help hiermee as wat ons dink.

Op hierdie Calvyn herdenkingsdag in ‘n tyd van fantastiese geleenthede om te worstel met kerklike vernuwing en gestuurde gemeentes in ‘n toenemende post-christendom era, dink ek Coenie Burger is reg as hy skryf, “sonder ‘n lewendige en diepgaande gesprek oor ons gereformeerde erfenis gaan ons nie goeie vernuwing in die NG Kerk kry nie”.

 

Wandel in die Daaglikse Lewe van ‘n Spesifieke Plek

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Die mees treffende oomblik vir my tydens laas naweek se ASM konferensie was Sherry Maddock se aanbieding oor die verhaal van Communality, ‘n gestuurde gemeente inisiatief in Lexington (Kentucky, VSA).  Wat veral treffend is van hoe Sherry die verhaal vertel, is die integrasie van trinitariese teologie met vlees-en-bloed verhoudinge en die intriges van ‘n spesifieke plek.  In haar verhaal is daar nie sprake van ‘n ideologie, ‘n model of resep, ‘n lynregte etiese navolging, duidelike strategiee, of die romantisering van gemeenskap nie – slegs die realiteit van ‘n vertroue op God se teenwoordigheid en aktiwiteit deur middel van verhoudinge en te midde van die alledaagse lewe van ‘n doodgewone gemeenskap en plek.  Ek wil haar graag self aan die woord stel, en dit so volledig moontlik doen, al is dit ‘n bietjie langer stuk om te lees as gewoonlik (ek het dit net hier en daar met ‘n paar paragraaf of twee gesny):

 

“When I asked Roberta what we should do, she said to me ‘Well, we’ll have to take it one relationship at a time.’” Roberta and I had just crossed a threshold, passed through a gate from the neighborhood garden into an adjacent historic cemetery. It was the end of a long day and we were cleaning up tools from planting all kinds of berry bushes the urban orchard. As soon as we were through the gate, she said to me “you know, I’ve lived in this neighborhood all my life and I’ve never stepped foot on this property. We weren’t allowed here.”

Two years ago, Geoff and I initiated a project to put a community garden in an empty green space a block from our house. It was a place we passed by every day and its wide-open potential called out to us. The desire for a community garden was birthed out of personal encounters in our backyard garden when we met neighbors and shared our produce. We live as missionaries in a low-income, historically African American neighborhood in downtown Lexington. Living next to an apartment building, it didn’t take us long to recognize that not everyone had the privilege of land and a place to grow food, especially in our urban context. As we thought about a community garden, we also imagined that a shared space of growing food would get neighbor next to neighbor and introduce fresh organic produce into a place classified by sociologists as a food desert. What we didn’t about was the long, regrettable history of the place around us.

The grounds of what is now a community garden and the historic cemetery next door are owned by an old, prestigious Episcopal church. From the time the cemetery was established in the early 1800s, it was off-limits to the freed slaves and later residents who settled nearby. Neighbors knew they weren’t welcome and a stark separation of black and white stood for almost 200 years.

When we proposed to the church this idea of a community garden, one with small allotment-style plots for nearby residents, it was received with enthusiasm because, as we came to find out, it was part of an answer to the church’s recent commitment to racial reconciliation within the East End. This garden offered an unexpected opportunity for the church to break with its past, and by opening the gates to those living around it, forge new relationships across socio-economic and racial boundaries.

One relationship at a time…when Roberta and I walked through that gate a few months ago, I felt like something small, but very real, changed in the cosmos. She’s a fifty year African American woman, mother, grandmother, a neighbor, and now a friend. I am a younger white woman from somewhere else.

The garden brought us together – what beautiful experience of recapitulation.

We planted seeds and watered them. We put in raspberry bushes and learned more of each other’s stories. Together we crossed over a dehumanizing barrier that had spanned her lifetime. In my conversation with Roberta that day, when I acknowledged and lamented the segregated history of that place, her answer of how to move forward was so simple and profound – one relationship at a time.

It is this newly-born, boundary-crossing relationship with Roberta that is generated by a missionary commitment to dwell in the daily life of a place.

In our life together in this small missional community called Communality, we are learning a lot. More than anything else, I think I now recognize after 10 years, that reality, God’s kingdom reality, and mission are built and based on relationship –

· Relationship with a Triune God

· Relationship with one another – in the world and in the church

· Relationship to the place around us

 

In the early years of Communality, we worked hard, applying the tools and training of missionaries to our local context. We studied demographics and ethnographies and asked questions about the language, the people, and the place – who hasn’t heard the good news of Jesus, who’s left out in this city. We looked closely at the place around us and learned as missionaries do and we spent a lot of time on the streets. We oriented ourselves outward and cleansed ourselves of the urges to organize neat, tight programs and build something centralized that would have to be maintained.

With time our numbers grew, but not by very much.

We are a small group of people, 25 maybe 50 at best.

We belong to the tribe of new monastic communities.

Although we have no strict geographic boundaries in our community, we do live near each other, and often we live with one another.

Communality has no common purse, like some sister new monastic groups, but we share our resources as needed.

We meet weekly, on Sunday evenings and continue to experiment with the practice of the “priesthood of all believers.” There is no minister or pulpit.

We do our best to be committed to the ethics of

Hospitality

Generosity

Interdependence

Civic engagement

Inclusion

And an outwardly-oriented life

In our midst, God has created a new kind of family

In mission together, we discover (as we’ve learned from our theological mentor and friend, Mary Fisher) our triune God is a God who creates space – at a table and in a garden. Through relationship, this space-creating God makes all things new.

Our work as missionaries is based on relationship and we join God in what God’s already up to.

Our efforts are framed by a quotidian rhythm of dwelling in the daily life of a place.

As an organization, we do not have a mission statement or a written agreed-upon purpose. We hold to a set of shared convictions, six commitments of our life together:

1) God’s mission of blessing is for all people in all places

2) We find our purpose in participating in the mission of God

3) Mission comes before the church

4) Community comes before congregation

5) Grounded community – we are a placed people

6) We attempt to live out the priesthood of all believers

…and after many years, we are still working out what these mean.

From our decade together, we’ve learned to live in the mode of action/reflection. We are learning to trust one another and imagine a future together, bound by mission in a specific place.

As missionaries in North America, we are bridges between the church and the world.

Our experiences in mission are diverse, with work that

· spans refugee resettlement and serving the homeless

· caring for those with addictions and friends with mental illness

· We’ve backed environmental initiatives that oppose the devastating practice of mountain top removal in our region

· and supported living wage campaigns and affordable housing projects

· We educating ourselves about the possibilities and goodness of a local economy and we labor in community gardens for the sake of food justice and reconciliation with creation.

We read Scripture with a missional hermeneutic and often disagree.

With intentional effort, we’ve cultivated an acute skill of being good students of our culture, living with a sharp awareness of the world around us – locally, nationally, globally. We are driven to ask questions about the state of this world that God so loves.

Together we are residents of a place and we are just beginning to uncover the meaning of that, and we find that every covenant in Scripture includes God, people, and a place.

Our understanding of fidelity and perseverance is expanding and deepening, mostly by the grace of God.

Over ten years, home has been redefined for us and claimed back by God’s creative kingdom purposes. We find that a continuum of integrity must stretch from our kitchen tables to city council.

We live, convinced of these words from Kentucky’s poet and prophet, Wendell Berry, who writes of God’s economy , claiming it is one that

“does not leave anything out, and we can say without presuming too much that the first principle of the Kingdom of God is that it includes everything; in it, the fall of every sparrow is a significant event.”

Through much experimentation, we work together to integrate every aspect of our life to serve God’s purposes in mission – the social, political, economic, environmental, spiritual, and physical elements as people, residents and followers of Jesus in Lexington, Kentucky.

With the Living Spirit of God in us, repeatedly we are challenged to have the courage to be co-creators and innovators because in mission, we live in the presence of the transformative power of the gospel.

Together, we walk against the raging stream of hypermobility, rootlessness, independence and individualism that so thoroughly characterizes our culture.

We are dwelling in the daily life of a place.

After 10 years, we’ve made plenty of mistakes from which an abiding humility is given as a gift.

But many good and beautiful things have happened too.

 

 

Geloofsgemeenskappe as Lokus eerder as Agent van Sending

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

As verwysings na die rol van die Heilige Gees dalk ietwat ontbreek het in die ander drie ASM aanbiedings (sien http://www.communitas.co.za/tussenin/ vir ‘n oorsig van hierdie aanbiedings), dan het Inagrace Dieterrich opgemaak daarvoor in die vierde (en laaste) ASM aanbieding oor “A Vision for the Sending of the Church in North America – Ten Years On”.  En dit het alles te make met haar basiese vertrekpunt dat daar nie ‘n model vir “missional church” is wat net so oorgedra kan word van een geloofsgemeenskap na ‘n ander nie, maar dat gewoontes en praktyke van geloofsonderskeiding nodig is vir gemeentes om hul unieke deelname aan God se sending in die wereld te ontdek.  Haar basiese definisie van missional church is “Faith communities of God’s people faithfully discerning their participation in God’s mission”.  In so ‘n definisie is die fokus op die primere agentskap van God in die wereld d.m.v. die teenwoordigheid en aktiwiteit van die Heilige Gees, en meen sy tereg dat die kerk eerder die lokus van sending is (die plek waar die Gees praat en werk) as die agent van sending is (sy haal Lesslie Newbigin aan in die verband).  Op die manier maak sy die belangrike konneksie tussen sending en doksologie:  “Mission as acted out doxology… the purpose of mission not to enlarge the church or to extend its purpose, but to glorify God as the present and acting Agent in the world”.

In haar aanbieding oor die persoon en werk van die Heilige Gees het sy veral gefokus op “the missional Spirit as Creator Spirit, Eschatological Spirit, and Koinonia Spirit”. Elkeen van hierdie drie beklemtonings bring ‘n noodsaaklike perspektief op geloofsgemeenskappe se deelname aan God se sending in die wereld:

  • Skepping:  “The Spirit of life is at work in the entire creation… continuing to recreate… creation and redemption belong together.  False distinctions between spiritual and material… realistic understanding of the work of the Spirit in all of creation.” So ‘n pneumatologie verhoed gemeentes om hul verstaan van kerk-wees te vergeestelik in verhouding tot die alledaagse lewe en die materiele wereld waarin ons leef.
  • Eskatologie:  “Spirit as transcending immanence (involved in reality, but beyond our capacity to imitate)… we are drawn beyond ourselve.  The beyond draw human persons out of themselves into an eschatological openness to God’s transforming presence and activity.  The power of God’s future is active in our midst… a future beyond our imagination.  The church has its roots in the future and its branches in the present.” So ‘n pneumatologie verhoed dat die Gees geidentifiseer kan word met die self of die materiele wereld, en beklemtoon juis die noodsaaklikheid vir voortdurende prosesse van geloofsonderskeiding met ‘n openheid vir die Gees om ons voortdurend buite ons gemaksones te beweeg.
  • Koinonia:  “Koinonia is not a romantic idea but the messiness of concrete real life relationships”. So ‘n pneumatologie beweeg ons ook buite die self na die sentraliteit van verhoudinge met God, mekaar, en die vreemdeling, as die manier waarop gemeentes geloofsonderskeiding beoefen te midde van al die moeilike dinamikas en grys areas teenwoordig in verhouding met die Ander en ander.

Inagrace het die ASM gehelp met ‘n bruikbare missionaal-teologiese raamwerk waarin die agentskap van God tot die reg kom.  ‘n Mens wonder hoe dit in die alledaagse roetines van geloofsgemeenskappe lyk.  Die konferensie was bevoorreg om ten minste een so ‘n storie te hoor… wat ek graag more in ‘n volgende blog bydrae wil vertel.

Die “Emerging Church” skuif na Sosiale Netwerke en Kreatiwiteit

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Doug Pagitt, van Solomon’s Porch in Minneapolis (Minnesota), was die derde aanbieder by die afgelope naweek se ASM byeenkoms in Chicago (sien http://www.communitas.co.za/tussenin/ vir bydraes oor die ander aanbiedinge).  Sy tema was “The Emerging Church: Mission and the Great Emergence”. Doug se aanbieding is gebaseer op die verhaal van Solomon’s Porch, waarvan hy vertel dat “when people join Solomon’s Porch, we don’t ask them to make us larger, but to change us as a community”. Hy verwerp die oortuiging dat die Christelike beweging ooit kan terugval op vroeere vorme, en pleit vir die openheid dat nuwe kulturele uitdrukkings altyd die gestaltes van kerkwees moet kan vorm. Hy meen, “the old and new always live in dialogue with each other in a particular place and time; there is no one cultural norm or one fit for Christianity, and it is not a heterogeneous movement”.

Doug onderskei tussen, aan die een kant, ‘n Christelike beweging VIR en MET postmoderne mense, en aan die ander kant, ‘n Christelike beweging AS postmoderne mense. Solomon Porch’s wil ‘n Christelike beweging AS postmoderne mense wees. Hy beskryf dit veral n.a.v. vier “kulturele komponente”, nl. taal, waardes, estetika, en media. Hy meen dat konserwatiewe benaderings gewoonlik tevrede is daarmee dat die estetika en die media van kommunikasie kan verander, maar jy mag nie raak aan die unieke taal en waardes van die evangelie nie. Daarteenoor is progressiewe benaderings gewoonlik te vinde daarvoor dat die taal en waardes maar kan verander, maar nie die estetika en media van kommunikasie nie.Emerging Church” benaderings dink al vier hierdie kulturele komponente mag maar verander (hy verwys veral na Phyllis Tickle se boek oor “The Great Emergence: How Christianity is Changing and Why”).

Doug meen dat daar ‘n belangrike kultuurskuif plaasvind in die Amerikaanse samelewing waarvan die Christelike beweging behoort kennis te neem.  Hy beskryf dit so:  “We are shifting from a knowledge based society to a creative based society.  We’ve progressed from farm metaphors to industrial metaphors to school metaphors… and now we move to a society of creators, empathizers, pattern recognizers, etc.” Gemeenskaporganisasie het verander van “bounded-set community organizing” (waar daar altyd reels vir toegang en uitgang is) na “center-set community organizing” (waar daar altyd iets in die sentrum is wat mense bymekaar bring), en nou tot “relational-set community organization” (met facebook as ‘n goeie voorbeeld).  In Doug se aanbieding het die “Emerging Church” skuif na ‘n sterk fokus op netwerke en informele verhoudings sterk na vore gekom, maar ‘n mens sou die vraag kon vra (wat ek in ‘n latere refleksie oor die ASM aanbiedings in geheel wil doen) oor kwessies van mag (sodat verhoudinge en gemeenskap nie geromantiseer word nie), en veral of hierdie soort tiperings dalk meer hiper-modern as werklik post-modern is (met ‘n belangrike Godsvraag hieraan gekoppel).