Posts Tagged ‘Handelinge 2’

72 LEIERS TEEN SONDAG!

Written by Jannie le Roux on . Posted in Leierskap

Later het ons gekliek dat daardie groepe weer doodgeloop het omdat ons mense dit as ‘n termyn verstaan het. Nét 40 dae. Dis tog ook nie verkeerd nie. Daar kan sulke tye en groepe ook wees. Nog dieper het  ons verstaan dat daar nie werklik leiers na vore gekom het nie – net gashere/dames. Dis ook oraait, maar dit het nie die nuwe leierskap wat ons benodig, help groei nie.

Ons besef dat ‘n nuwe seisoen nuwe leierskap nodig het. Nie noodwendig nuwe mense nie, maar ‘n nuwe verstaan van leierskap. Vir ‘n sekere visie het jy sekere leierskap nodig. Ons het besef ons moet gelowiges help om te verstaan enigeen kan ‘n leier wees. Leierskap is invloed. Meer spesifiek: om God se koninkryk te help groei, om dissipels te maak. Wat ons nodig het, is meer leiers wat sê: Ja, ek is bereid – al weet ek nie alles nie. Dit hang saam met ‘n dieper beginsel wat ons al vir 18 jaar probeer vestig. Dis die beginsel dat die verantwoordelikheid vir jou verhouding met God en jou geestelike groei primêr by jouself berus. Geestelike volwassenheid is om self te kies en eienaarskap daarvoor te neem.

Nou ja, terug by 72 leiers. Jesus het 72 uitgestuur (vgl Luk 10). Vir lank tob ons hoe gaan ons meer leiers kry. En ons bid. Ons is ook besig met ‘n bouprojek om ‘n nuwe lofsentrum op te rig. So nooi ons vir ds Dirkie van der Spuy van bekende Moreletapark-faam om hulle geloofstorie met ons gemeente te kom deel. Na sy stilword met God sê hy dat hy oortuig is ons bouplan moet saam met ons groeiplan loop. Daarom preek hy daardie Sondag oor hoe die Here deur omgeegroepe hulle gemeente aangeraak het om die groot drome waar te maak. Ons is opnuut aangeraak deur die Gees se werking soos tydens Handelinge 2. Ds Dirkie gaan met die leierskap na die eredienste gesels.

Wie is die leierskap wat daar opdaag? Almal wat ‘n SMS gekry het – dienswerkers, omgeeleiers, kerkraadslede, Bybelstudieleiers, mense wat projekte hanteer ens. Baie het hulleself nooit gesien as leiers nie, maar ons het hulle so genoem en genooi, en hulle het daarop reageer! Ons het heelwat nuwe omgeeleiers daardie Sondag gekry. En uit ons bestaande groepe het heelwat lede na vore getree wat bereid is om leierskap op te neem.

Agterna besef ek: God het hulle klaar voorberei. Hulle is beskikbaar. Hulle wag net op die visie en die oproep.

Ek het nog nie getel nie. Ek dink daar is heelwat meer as 72 leiers. Ons moes hulle net so noem en aanwys en help verstaan hulle ís. Onswil graag ons gemeente help verstaan ons is 2600 leiers. Mense wat ‘n samelewing kan transformeer. Mense wat elke dag Jesus se invloed uitleef. Wat ander kan help dissipels word. Dís die leiers wat Jesus soek. Leiers wat Jesusdissipels maak.

MOONTLIKE AKSIE: Besluit saam vir watter nuwe visie soek julle leiers. SMS almal wat moontlik kan kom. En bemagtig hulle.

WENK: Hierdie reeks word onder die indeks van 52 geplaas sodat ons soos Nehemia die muur in 52 dae kan herbou. Voel vry om hierdie te dupliseer en uit te deel vir bespreking. Forward dit vir jou mense. Sit net ‘n skakel na hierdie bladsy by (ek behou die kopiereg). Stuur asb vrae sodat ek meer konkreet kan help bou.

 

Pinkstergemeenskappe 6: ‘n Vertrek waarin mense leer om na mekaar te luister

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Wanneer gemeentes nie bloot die objekte is van leierskap se passies, belange, en agendas nie, kan ‘n kultuur geskep word van luisterende gemeenskappe waarin daar ‘n openheid is vir mekaar se verskille van opinie, kritiek, en besware.  Dit is wat vir my so treffend is van die vroee Pinkstergemeenskap se Handelinge 6:1-7 episode, want die Handelinge 2:44 beskrywing van die eerste gemeente se “eensgesindheid” was duidelik nie ‘n romantisering van gemeenskap waarin daar nie ‘n openheid is vir “klagtes” en verskil van mening nie.  Luister is die gewoonte wat Pinkstergemeenskappe kultiveer om onderlinge verskille van mening integraal deel te maak van hul geloofsonderskeidingsprosesse.

Peter Block skryf:  “Listening is the action step that replaces defending ourselves.  Listening, understanding at a deeper level than is being expressed, is the action that creates a restorative community… This then is a key role of leadership:  get interested in people’s dissent, their doubts, and find out why this matters so much to them.  Dissent becomes commitment and accountability when we get interested in it without having to fix, explain, or answer it.” Nadat Block aandui dat daar wel “inauthentic forms of dissent” bestaan (hy verwys na “denial, rebellion, and resignation”), suggereer hy ‘n paar vrae wat die potensiaal het om ‘n openheid te skep vir “authentic dissent”:

 

  • What doubts and reservations do you have?
  • What is the no, or refusal, that you keep postponing?
  • What have you said yes to, that you no longer really mean?
  • What is a commitment or decision that you have changed your mind about?

En dan ook twee moeiliker vrae wat met diskresie hanteer moet word:

  • What forgiveness are you withholding?
  • What resentment do you hold that no one knows about?

As ons oor Pinkstervertrekke dink as plekke waar dit oor die onderskeiding van die beweging van die Gees in ons midde gaan (eerder as ons eie voorkeure, hoe sterk ookal), behoort ons nie dalk minder angstig te wees oor onderlinge verskille, en meer gefokus te wees op hoe goed ons werklik na mekaar kan luister nie?  Hoe kan ons dit beter doen?

 

Dinamiese Pinkster Gemeentes

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Ek mis die tipiese Pinksterweek gebruike en aktiwiteite van meeste NG gemeentes hierdie tyd van die jaar.  Maar hier in ons gemeente in St. Paul (Minnesota, VSA) is daar die treffende gewoonte op Pinkstersondag om op ‘n gegewe moment in die erediens Handelinge 2 hardop te lees in soveel moontlik tale as wat daar in die erediens teenwoordig is.  So ons as gesin kan ook Handelinge 2 hardop lees uit ons Afrikaanse Bybels saam met ‘n tiental ander tale (ons het die voorreg om in ‘n besonderse diverse gemeente te kon tuiskom).

Die rektor (dominee) van ons gemeente vertel juis hierdie week in haar epos aan die gemeente die volgende storie:  “I’ll never forget the Sunday that an unsuspecting worshipper walked into church ten minutes late on Pentecost.  It was clear she had no clue about what was going to happen.  All of a sudden, as she tried to sneak down the aisle, about ten members of St. Matthew’s stood up and began to read the lesson from Acts (2:1-21) in ten different languages.  One of them read loudly in German, which, to be honest, sounded frightening.  The service took on an other-worldly tone – which in some way captured the otherworldliness of the original Pentecost event.  For imagine what it must have been like to be gathered together with Jesus’ followers after his departure when the Holy Spirit was unleashed.  They heard a strange sound like rushing wind (not hard for Minnesotans to imagine) and then saw ‘divided tongues, as of fire’ resting on each person.  Imagine this group speaking in multiple languages simultaneously.  This is what the unsuspecting visitor experienced.  The look on her face was priceless – confusion, concern, near-panic.  The pouring out of God’s Spirit is not something normal or contained, not something that can be domesticated or made charming or palatable for a worship service.  It should provoke confusion, concern and near-panic.  It should also provoke new energy, new life and new ideas, as God’s people perceive, claim and proclaim God’s vision for their life as a community.  The Holy Spirit both comforts and disturbs, it encourages us to leave our comfort zones, it encourages us to take risks, and it unleashes the creativity that helps us see God and God’s purpose for our lives in new and life-changing ways.”

Coenie Burger het ons tien jaar gelede, met die publikasie van sy Gemeentes in die Kragveld van die Gees (1999), ‘n groot guns bewys deur vir ons ‘n prakties-teologiese prentjie te skets van gemeente-wees as ‘n dinamiese beweging in die kragveld van die Gees.  [Terloops, sy gebruik van die kragveld metafoor herinner aan hoe Michael Welker ‘n klompie jare vroeer, in sy God the Spirit (Fortress, 1994), oor die werk van die Gees skryf as “force fields” waarvan gelowiges deel word; asook Wolfhart Pannenberg se verwysing in die eerste volume van sy Sistematiese Teologie oor die Gees as wind en asem in verhouding tot Plato, Aristoteles en die Stoisyne]. Twee Pinkstermetafore:  beweging en kragveld.  In Coenie se boek (op bl. 147) vertel hy dat die insig van ‘n gemeente as ‘n beweging “‘n soort Kopernikaanse omwenteling” in sy eie denke oor kerkwees teweeg gebring het, en dat dit “‘n reusagtige verskil maak (maak) aan die manier waarop ‘n predikant of leier die gemeente benader”.  Hoe lyk so ‘n Pinkster-benadering tot leierskap in gemeentes?  Coenie skryf, “gemeentes is nie statiese voorwerpe op wie jy sekere goed kan toepas of aan wie jy sekere goed kan doen nie.  Die gemeente… is ‘n dinamiese beweging wat nie twee dae lank presies dieselfde bly nie, wat altyd aan die skommel en die beweeg bly en nooit stilstaan nie”.  Dit lyk asof so ‘n benadering tot leierskap nie-objektiverend en minder beheer-georienteerd behoort te wees.  Dit stel die uitdaging om deel te neem aan, en meegevoer te word deur, ‘n vloei en energie wat nie in die eerste plek deur leierskap geskep of geinisieer is nie.  Hoe lyk so ‘n leierskappostuur?  Ek sal graag oor die volgende klompie weke teologies hieroor wil nadink in gesprek met ‘n nuwe boek uit die pen van die konsultant Peter Block oor Community: The Structure of Belonging.