Posts Tagged ‘hemelvaart’

Verder Geluister: Psalm 47 – God is radikaal

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

Hemelvaart 2011

Psalm 47 ~ God is radikaal teenwoordig

Nou die dag steel iemand my kar. Wat ‘n gevoel. Jy kom nog so uit die winkel gestap, en dan is daar ‘n leegte waar jou kar moes wees. Die kar is weg, en in sy plek is daar … niks.

Nou, dis nie hoe die Hemelvaart was nie. Toe Jesus opgevaar het na die hemel, het hy nie niks hier agtergelaat nie. Inteendeel.

Maar wat het Jesus dan hier gelaat? En waarom lees ons Psalm 47 op Hemelvaart?

Kom ons begin by Psalm 47.
Hierdie is ‘n netjiese en spoggerige psalm. Dit vier die troning van die Koning. Elke jaar, aan die begin van die jaar, het die Jode ‘n fees gehou waar hulle God weer getroon het. Weer terug gesit het op die troon in die tempel in Jerusalem, om dit nou maar so te stel. Eintlik was dit ‘n erkenning en ‘n bevestiging dat God op die troon sit – en oor die wêreld heers.

So, dis ‘n Koninklike geleentheid. Die mense staan voor die tempel. En die Psalm roep hulle op om met gejubel God se teenwoordigheid te vier!

Die psalm nooi die mense uit om voor God te jubel – in twee strofes wat netjies met mekaar ooreenkom en mekaar aanvul. In die eerste strofe (verse 2-6) word almal opgeroep om hulle hande te klap en tot eer van God te juig “met ‘n jubelende stem”. 

As ons hierdie gebeure in ons gemeente sou opvoer – wat ‘n Zulu-sprekende gemeente is – sou die mense hard en ritmies hande klap, en ulluleer! Ons sou God regtig polsend teenwoordig voel!  Miskien moet al ons gemeentes dit probeer. 

En dan begin die tweede strofe met nog ‘n oproep om die krane oop te draai: Prys God met psalms!
Dit moes ‘n ongelooflike skouspel gewees het!  Al die mense wat ritmies met hulle hande en stemme uitbars in ‘n grootse gejubel! Amper soos by ‘n sokker- of ‘n rugbywedstryd. Net, gewyd en “in die kerk”!

En waaroor gaan die gejubel? Dis vreugde en eerbied omdat God oor die hele aarde heers. Omdat Hy nie net op die troon in die tempel teenwoordig is nie, maar oral is. 

God is radikaal teenwoordig. Oral.

Maar, weet julle, ons weet nie regtig of hierdie psalm by die tempel gesing is nie.  Oftewel, of dit net daar gesing is nie. Miskien kom hierdie psalm juis uit ‘n ander tyd, ‘n tyd toe die mense alles verloor het, toe hulle tempel verwoes en hulle as bannelinge weg was in ‘n ver en vreemde land.

En dis juis daar waar hulle hulle hande geklap en gejubel en gejuig het oor God – omdat Hy orals teenwoordig is. En omdat Hy radikaal teenwoordig is. 

En dis waarom ons Psalm 47 op Hemelvaart lees. Want toe Jesus na die hemel opgevaar het, het hy die heerskappy van God oor die aarde bevestig. Jesus het nie niks hier agtergelaat nie.  Hy het die radikale teenwoordigheid van God hier gelos.

Toe Jesus na die hemel opgevaar het, het hy die koninkryk van God hier gelaat. Om die wêreld te beïnvloed en oor te neem.

Maar as God so radikaal hier op aarde, om en onder ons voete, teenwoordig is, wat is daar dan nog oor vir ons om te doen?

Ek onthou dat die ouderling in ons gemeente op die Sondag na Hemelvaart ons tyd in die kerkjaar só vir die gemeente verduidelik het: Broers en susters, het hy verduidelik, die Here is nou klaar in die hemel, en ons kry die Heilige Gees volgende week!

Ek het lank oor hierdie woorde nagedink. Hiermee het die ouderling, met sy lyflike, fisiese taal, eintlik gesê presies hoe radikaal God nou hier teenwoordig is. In sy lyflike gedaante is God in die hemel, en is hy radikaal hier op aarde teenwoordig in die mense wat hy toerus om die koninkryk te bou.

Wat het ons om hier te doen, waaraan Jesus se hemelvaart ons weer herinner? Ons moet Jesus hier op aarde beliggaam in die waardes wat ons uitbou, goeie, gesonde waardes wat ‘n roekelose wêreld weer heel kan maak. Dit is waardes soos mede-menswaardigheid, toleransie, respek, en eerlikheid.

Ons moet Jesus beliggaam in die skouer wat ons vir mense is wat swaarkry en treur. Ons moet Jesus beliggaam in die hart wat ons teenoor ander toon, in die klinieke wat ons bou en die kleuterskole vir klein kinders wat bedags op straat is. Ons moet Jesus beliggaam in die hande wat ons met mekaar vat.

Die Here is nou in die hemel. En God is radikaal hier by ons, en onder ons, en in ons teenwoordig.

Christina Landman

Seisoen van Luister Powerpoint

Verdere Preekriglyn in Argief -1

Verdere Preekriglyn in Argief – 2

Verder Geluister: Handelinge 1:1-11 – Hemelvaart

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

Donderdag 13 Mei 2010 ~ Hemelvaart: Handelinge 1:1-11
Die Here is nou in die hemel

Dit was verlede jaar hierdie tyd.  Om presies te wees, dit was die Sondag na Hemelvaart.  Hemelvaart is mos op ‘n Donderdag.  In die ou dae was dit ‘n vakansiedag, maar deesdae is dit ‘n gewone werksdag.  En dit verwar mense nogal.  Hulle vergeet skoon dat die Here na die hemel opgevaar het.  Skielik Sondag in die kerk onthou hulle daarvan.  En dan word hulle aan die Pinksterdienste herinner wat deesdae op die Sondag na Hemelvaart begin.

Maar terug na verlede jaar se Sondag na Hemelvaart.  Op dié dag sit ek en luister hoe die ouderling vir die gemeente verduidelik waar ons nou in die kerkjaar staan, dit is, tussen Hemelvaart en Pinkster.  Hy sê:  “Gemeente, kyk die saak staan so.  Die Here is nou klaar in die hemel.  En ons kry die Heilige Gees volgende Sondag”.

Ek het lank oor die ouderling se woorde nagedink.  Ja, hy verstaan beslis iets van die heilsgeskiedenis, het ek gedink. 
Wat is die heilsgeskiedenis?  sal julle vra.  Die heilsgeskiedenis is die geskiedenis van God se betrokkenheid by die wêreld. 
En hierdie tyd van die jaar dink ons in die besonder aan God se betrokkenheid by ons in Jesus Christus.  Dis ‘n geskiedenis wat hom elke jaar herhaal.  Met Paasfees vier ons dat Jesus gesterf en opgestaan het.  Nadat Jesus opgestaan het, het hy vir veertig dae op aarde saam met sy dissipels gebly om vir hulle sy leer duidelik te maak.  Netsoos die veertig dae wat hy in die woestyn gesit en God se wil geleer het, so het Jesus nou vir veertig dae sy dissipels geleer.  Dit was ook die gebruik in die Jodendom van die tyd, dat die jongmans veertig dae by ‘n rabbi gebly het wat die leer van die geloof vir hulle 40 keer vir 40 dae lank herhaal het.  Tot hulle dit verinnerlik het.  Sodat daar geen onduidelikheid sou wees oor wat vir hulle geleer word nie. 

En nadat Jesus sy dissipels vir 40 dae geleer het, het hy opgevaar na die hemel.  En nog 10 dae later, op Pinkster, is die Heilige Gees uitgestort.  En dit is hoe ons dit vandag nog vier:  Hierdie jaar was Paasfees en Opstandingsondag op 4 April.  Veertig dae daarna is Hemelvaart op Donderdag 13 Mei.  En tien dae later, vyftig dae na die opstanding, op Pinkstersondag 23 Mei vier ons die uitstorting van die Heilige Gees.  In Engels noem hulle dit Pentecost, wat afgelei is van die Griekse woord vir “vyftig”.  Ja, ons het die Gees gekry vyftig dae na die Opstanding.

Wanneer ek Handelinge 1:1-11 oor die Hemelvaart van Jesus lees, en ek dink aan die manier waarop die ouderling dit vir die gemeente duidelik gemaak het, is daar drie vrae wat by my opkom – en waaroor ek dink ons tereg op Hemelvaart met mekaar kan praat. 

Die eerste vraag is:  Waar is die hemel?
Van ouds het die Jode geglo die kosmos bestaan uit die hemel daarbo, die aarde hierso en die onderwêreld daar onder.  Mense het nie hemel toe gegaan nie.  Die hemel was die plek van God.  Wanneer mense sterf, word hulle verhouding met God verbreek, en gaan hulle na die onderwêreld.  Die dood is tragies.  Dis die einde van ‘n mens.  In die latere Psalms (Ps 73 en Ps 49) sien ons egter dat die Jode begin het om in die lewe na die dood te glo.  In Jesus se tyd het die Fariseërs beslis geglo hulle bly voortbestaan na die dood, maar die Sadduseërs het dit nie geglo nie.  Onthou julle toe Jesus gevra is aan watter een van haar mans ‘n vrou gaan behoort na haar dood, wat hy geantwoord het?  Wel, hy het geantwoord dat ons almal in die hemel kinders van God sal wees, en dat ons nie sal trou nie, en vir ewig sal lewe.  Vir Paulus, weer, het die mens uit ‘n siel en ‘n liggaam bestaan.  Die siel was belangriker as die liggaam en dit is die siel wat vir ewig sou voortbestaan. 

Deur die eeue het Christene baie beskrywings van die hemel gegee.  Die vroeë Christene het aan die hemel gedink as ‘n tuin, ‘n herstelde paradys, waar daar vrede en rustigheid sou wees.  Toe die Middeleeue op sy hoogtepunt was, het Christene die hemel as ‘n stad beskryf, die nuwe Jerusalem.  Daar sou mense nie dinge doen nie, maar net heeldag nadink oor God, en veral oor Christus se liefde.  Die Renaissance, weer, het die hemel as ‘n plek van genieting gesien, waar ‘n mens jou vriende en familie weer sou ontmoet, en die vreugdes van die lewe sou geniet wat jy nie hier op aarde gehad het nie.  Luther en Calvyn, tussen hakies, het glad nie oor die hemel geskryf nie.  Hulle het hulle besig gehou met die koninkryk van God hier op aarde en sy uitdagings. 

Wat glo ons nou vandag oor die hemel?  Ek sou sê ons kan aan twee dinge dink.  Die eerste is dat die hemel nie leeg is nie.  Dat dit nie net God is wat in die hemel is nie.  Dat dit nie net God en Christus is wat in die hemel is nie.  Die hemel is ‘n plek waar gelowiges by God en Christus is.  Miskien sal ons verheerlikte liggame hê.  Ons weet dit nie.  Ons weet nie waar die hemel is nie.  Ons weet nie hoe lyk dit nie.  Maar ons weet dat ons by God sal wees.  In die hemel. 

Die tweede ding wat ons van die hemel durf glo, is dat ‘n stukkie van die hemel reeds hier op aarde is, vandat Jesus hier was.  Die hemel is hier op aarde as hoop en liefde.  En dis hierdie hemelse waardes – hoop en liefde – wat ons elke dag hier op aarde aan moet werk.  Want Jesus is klaar in die hemel.  Hy het nou vir ons hierdie werk gegee, om die goeie boodskap van liefde en hoop hier op aarde te versprei.

Die tweede vraag waaroor ons op Hemelvaart moet praat, is Wat bedoel Lukas wanneer hy sê dat die Here opgevaar het na die hemel?
Ons het eintlik hierdie vraag noual geantwoord.  Die hemelvaart is deel van die heilsgeskiedenis.  Die heilsgeskiedenis het begin toe God ons na Sy beeld geskape het.  Ons het toe ‘n gemors daarvan gemaak deur eerder ander beelde na te volg.  En toe het God besluit om na ons beeld gebore te word.  En so het God in Jesus Christus vir ons kom wys hoe leef ‘n mens werklik na God se beeld.  En dis veral Jesus se liefde en deernis, en die hoop wat hy vir ons gebring het, wat maak dat ons nou weer weet:  dis hoe ‘n mens leef wat na die beeld van God geskape is. 

Lukas vertel ons hoe Jesus deur mense se liefdeloosheid gekruisig is, maar daaruit en daarteen opgestaan het, veertig dae sy boodskap van liefde en hoop verkondig het, en toe na die hemel opgevaar het.  Dit beteken nie dat Jesus nou op een of ander wolkie daarbo sit nie.  Dit beteken dat Jesus van ‘n menslike liggaam “oorgegaan” het na die Gees wat nou in ons almal woon. 

En daarom kan ons nou maklik die derde vraag antwoord: Wat maak Jesus Christus nou in die hemel?  Jesus het sy Gees vir ons gestuur, dat ons almal nou die dinge kan doen wat verwag word van mense wat na God se beeld geskape is.  Deur sy Gees verkondig en leef ons liefde en hoop.  Hierdie waardes is nou nie meer “vasgevang” in Jesus se aardse liggaam nie.  Hierdie hemelse waardes leef oor die hele aarde voort deur sy Gees.

Met Hemelvaart kom hemel en aarde by mekaar uit.  Elkeen van ons op aarde kan nou hierdie hemelse boodskap leef soos Jesus dit as mens geleef het:  om liefdevol teenoor ons medemens te wees, en ernstig met God te wees.  En om in hoop te leef, want die swaarkry hier op aarde, die gebrokenheid wat ons elke dag beleef – dit kan nooit die laaste sê oor ons hê nie.

Mag u in die komende dae, met Pinkster, hierdie goeie nuus nie vir uself hou nie.  Dat ons nie deel van die onheilsgeskiedenis word nie.

Christina Landman

Seisoen van Luister Powerpoint

Geen verdere preekriglyne in Preekargief

Verder Geluister: Joh 14:23-29 en 5:1-9

Written by Admin on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

9 Mei 2010: Sesde Sondag van Paastyd ~ Joh 14:23-29 en 5:1-9

Die fokusteks van hierdie week volg op verlede week se teks wat ook gefokus het op Christus se afskeidsgesprekke met Sy dissipels.  Verlede week was die fokus op die verheerliking van Christus en die opdrag om mekaar lief te hê, en agter dit die misterie van Christus wat oppad is na ‘n plek waarheen die dissipels nie kan gaan nie 13:33b, en hierdie week Judas se vraag oor Jesus se openbaring aan hulle, maar nie aan die wêreld nie(14:22). Ons het duidelik hier te make met die misterie van die verhouding tussen Christus en sy dissipels na sy hemelvaart. Maar voor ons te diep in die teologiese sake ingaan, is daar iets wat verskuil lê tussen al die gebeure – die vrese en emosies wanneer daar afskeid geneem word en ‘n onbekende nuwe tyd voorlê. Verskuil in die teks lê die emosies wat ons almal so goed ken, dalk té goed ken, maar nooit gemaklik mee raak nie.
Jan-Jan Joubert skryf hierdie week in Rapport oor die sms- riemtelegram wat die afgelope week oor die land geflits het van ‘n beweerde volksmoord wat op Vryheidsdag sou plaasvind. Hy wonder hoekom mense sulke ooglopende “twak” glo en aanstuur vir ander. Hy dink dit het te make met die oervrese – ”Daar is seker die oervrees om nie, soos die Belgiese Kongo se wit inwoners met onafhanklikheid in 1960, onbedag, onbeskermd en sonder uitkoms gevang te word“ lees gerus die volledige berig by http://www.rapport.co.za/Rubrieke/JanJanJoubert/Die-magtige-riemtelegram-20100501.
Ons het almal in ons gemeenskap te make met ‘n oormaat van vrese en bekommernisse. Ons leef al dekades lank met die minuut-voor-twaalf-sindroom – as dit nie gebeur nie of dat nie plaasvind nie, is ons ten gronde, voorspel die sindroom aan ons. Indien jy wonder of die sindroom lewend is onder mense, lees gerus die kommentaar by Joubert se berig by bg adres. Natuurlik het dit te make met ‘n andersoortige vrees as die een waarvan ons lees in die teks, maar die onderliggende emosie is dieselfde. Vrese wat ons verwronge na die werklikheid laat kyk. Vrese/bekommernisse/onsekerhede konstrueer ‘n  verwronge werklikheid wat later dié werklikheid word waarin ons leef.
Ons as predikers moet ook bewus wees van die wyse waarop ons hiermee omgaan. Daar is geen sin daarin om dit te ontken nie- ons weet dit bestaan in verskillende vorme. Belangriker is om toe te laat dat die teks ons help met die hantering van ons vrese en onsekerhede. Christus doen ‘n beroep op hulle geloof – sodat julle kan glo wanneer dit gebeur (29) en (27) –  die vrede wat ek julle nalaat is nie die soort wat die wêreld gee nie. In kontras met denke wat gevorm word deur vrese, is vertroue wat gegrond is in hoop op die leiding van die Heilige Gees wat sal kom en “julle alles leer en julle herinner aan alles wat Ek vir julle gesê het”(26b).
Vrees maak ons geheue selektief, dit verblind ons om alles te onthou– en dit is wat die Gees kom doen – dit herinner ons aan alles, ja daar sal afskeide en onsekerhede wees, maar daar is ook kersfees, ‘n tyd van epifanie, ‘n lydenstyd en ‘n opstanding uit die dood wat niemand kon voorspel of glo nie!
Geloof het seker te make met ‘n keuse van denke, met die vraag wat ons gedrag gaan bepaal – die riemtelegram van vrese of die werklikheid van die evangelie van die opstanding. Die owerste van die wêreld is aan die kom en Satan gaan sy selektiewe boodskap die wêreld instuur, maar onthou hy het geen mag oor Christus nie (30).

Frederick Marais

Seisoen van Luister Powerpoint

Geen verdere preekriglyne in argief