Posts Tagged ‘liefde’

Kursus : Koinonia en Geloofsvorming

Written by Wilma le Roux on . Posted in Kursusse, VBO

VBO 15 : Koinonia en Geloofsvorming in gemeentes

WANNEER? 17–19 September 2013        WAAR? Stellenbosch        AANBIEDER: Nico Simpson

Hierdie kursus fokus daarop hoe om diep te connect,veilige ruimtes vir mense te skep en koinonia te bevorder. Dit is ‘n interaktiewe kursus wat deur middel van video’s, connecting-vaardighede en groepsgesprek nadink oor diep verbintenis en die herstel van verhoudings.

Nuwejaars-liefde

Written by Quintus Heine on . Posted in Spiritualiteit en lewenstyl

Met die wind wat hierdie Desember onophoudelik stormsterkte in Pringlebaai waai en die baie reen in die binneland, is ek oorbewus van die ongelooflike oorweldigende natuurelemente! Indien iets opmerklik oorbeklemtoon word, neem mens bewustelik daarvan kennis. Ek dink dis met die res van die lewe ook die geval. Sodra iets oorbeklemtoon word, raak jy meer daarvan bewus. Die liefde is nie anders nie. Hoe meer ons mekaar se liefde ervaar en sien, hoe meer sal dit die ingesteldheid oor liefde by mekaar inskerp. Hoe meer ons van God se liefde bewus word, hoe meer groei ons toegeneendheid daarna.  Dalk moet ons die nuwejaar, liefde in oormaat uitleef dat Jesus al hoe meer in ons lewens sigbaar kan word!

Bernard von Clairvaux (1090-1153) het in sy bekende werk “On the Love of God”  vier  grade van liefde beklemtoon:

1. Liefde vir jouself ter wille van jouself: Hierdie is die natuurlike selfliefde. Die menslike natuur is swak en is van nature geneig om slegs homself lief te he.

2. Liefde vir God tot voordeel van jouself: God wat alles gemaak, het Homself so gemaak dat ons Hom wil liefhe. Hy beskerm ons en maak ons gelukkig. Sodra die mens in nood is draai hy na God en vra om hulp. Die mens wil dus God liefhe  tot voordeel van homself.

3. Liefde vir God ter wille van God: In hierdie 3de graad van liefde kom die mens tot die besef dat hy God liefhet ter wille van God. Dit is ook nie die mens wat self tot hierdie oortuiging kom nie, maar God se ongelooflike liefde wat hom daarna dwing. God oorlaai ons so met genade, vreugde en liefde dat ons oormatig daarvan bewus word. God se liefde is so oorweldigend dat die mens op die einde nie anders kan om God se liefde raak te sien nie. Gelowiges raak bewus van God se liefde en begin hulle lewens aan God wy en vir Hom leef!

4. Liefde vir jouself ter wille van God: Hierdie ongelooflike geseende fase van liefde is waar gelowiges tot die besef kom dat hulle hulself moet liefhe omdat God hulle gemaak het vir Homself. Hierdie toppunt van liefde ervaar jy nie gereeld nie, omdat ons telkens terugval na die ou natuur. Hoe meer jy egter in gebed verkeer en in God se teenwoordigheid leef , hoe meer gaan jy jouself begin liefkry ter wille van God. Jy gaan besef dat jou gawes, talente en roeping daar is om God te dien en Hom te behaag! Sodra jy die soetheid van God se genade deur gebed gesmaak het , sal jy net vir God wil leef en jou volle potensiaal vir Hom wil bereik!  Met hierdie graad van liefde is jou eie voordeel nie eers in jou gedagte, as jy met jou gawes hoogtes bereik nie – alles gaan slegs oor God!

My gebed is dat ons elkeen in die komende jaar gereeld hierdie 4de graad van liefde sal bereik en ons volle potensiaal vir God sal gee omdat ons vir Hom so lief is!

Quintus Heine

Verder Geluister: Matt 1:18-25

Written by Chrisna van der Merwe on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

19 Desember 2010 ~ Vierde Sondag van Advent: Mat 1:18-25

Elke jaar rondom Kersfees word ‘n mens met ‘n klompie (wêreldse) advertensies, wat op ‘n manier met die inhoud van die Kersboodskap verbind sou kon word, gekonfronteer.

Ek onthou ‘n advertensie in 1999 in die Kerstyd nog redelik goed: “What would Christmas be without Bell’s?” Wat sal Kersfees sonder klokke wees? As dít maar die bedoeling was. Maar uit die spelling lei ons af dat Bell’s met ‘n hoofletter en afkappingsteken geskryf is, maw: Wat sal Kersfees sonder Bell’s whiskey wees?

Ek onthou dat ‘n hele klomp gelowige mense hierdeur ontstel was – erg omgekrap. Hulle het redeneer: Ja, dis nou net soos die wêreld is. Kersfees sonder drank is nie vir hulle Kersfees nie!

Ander het weer reageer: Ja, dis nou net soos die Christene is. Hulle is met niks tevrede nie! Altyd téén … Kersfees behoort mos net aan hulle!

Wat kan ons leer uit bogenoemde, indien enigiets? Voordat ons hierby stilstaan, kom ons kyk eers in ‘n enkele gedagte of twee krities hierna. Beide se bedoeling sou beskou kon word as onder verdenking. Die advertensie, sou ‘n mens kon sê, staan onverskillig teenoor Christus. Die reaksie óp mense wat daarteen te velde getrek het, sou weer as vyandig teenoor die Christendom geïnterpreteer kon word. Beide kan dus so maklik vir Christus en die wêreld uitmekaar hou!

‘n Mens sou die gelese gedeelte – eintlik die hele geboorteverhaal van Christus – kon saamvat met die woorde: Christus IN die wêreld, VIR die wêreld! Let wel, nie: Náás Christus, die wêreld, soos die advertensie verstaan sou kon word nie. En ook nie: Christus in plaas van die wêreld nie. Maar: Christus ín en vír die wêreld! Dalk is dít wat ons uit bogenoemde kan leer?

Ons dink so maklik dualisties oor God en die wêreld. Ons hou dit soms so gerieflik uitmekaar. Ons posisioneer onsself teenoor mekaar. Maar God word mens ín die wêreld vír die wêreld. Só glo en bely ons. ‘n Doodgewone vrou word swanger. Die brug word geslaan. Ons lees ook iets hiervan in die onmiddellike volgende gedeelte (Mat 2) wat vertel van die sterrekykers (2:2) en Herodes (2:8) – wat albei die Kind op húl eie maniere aanbid het. Die Jode verwerp die Kind, die heidene neem Hom aan.

Matteus wil vir ons vertel dat die geboorte van Jesus nie die wêreld of dan die heidendom uitsluit nie, maar juis insluit! Ontneem ons die wêreld sy belangrike plek in die Kersgebeure, maak ons van die geboorte van die Christuskind net ‘n mooi storie wat 2 000 jaar gelede plaasgevind het. Want so lief het God die wêreld gehad …

In die aanspreek/beveg van die kommersialisering van Kersfees byvoorbeeld, loop ons Christene die gevaar om die geboorte van die Kind net vir onsself in te palm, en vergeet ons dat God vír die wêreld mens geword het. Sonder die wêreld word Kersfees ‘n leë godsdienstige ritueel – sonder werklike deernis en liefde.

Kom ons plaas Christus hierdie Kerstyd terug in die wêreld, want dis waar Hy wil wees. Kom ons wees versigtig om die Christuskind net vir onsself op te eis. Hy is Verlosser van die wêreld. Dit kan net gebeur as ons gesindheid teenoor die wêreld verander. En dit moet ‘n gesindheid wees wat korreleer met die gesindheid wat Jesus self teenoor die wêreld openbaar en uitgeleef het. Dís ons enigste kans. Christus ín en vír die wêreld!

Hierdie Sondag staan dan ook bekend as die Sondag van liefde. Die Nederlandse predikant Jan Overduin het op ‘n keer geskryf daar is liefde omdat en liefde ondanks. Indien ek iemand liefhet omdat hy so aangenaam is en my simpatiekgesind is, omdat hy niks van my vra en eis nie, kos my liefde my geen moeite, geen opoffering, geen selfverloëning nie. Dit is maklik. Dit is goedkoopliefde. Die wêreld kan ook so liefhê. Maar as ek liefhet ondanks die feit dat iemand onaangenaam is en onsimpatiek teenoor my staan, ondanks die feit dat sy so veeleisend is en baie verg, dan kos my liefde my iets. Ja, dan kos dit myself. En dit is duur liefde!

Dis die soort liefde waarvan ons in die Bybel lees. God het ons nie liefgehad omdat ons sulke aangename, goeie en voorbeeldige mense is nie, maar ondanks die feit dat daar eintlik niks goeds in ons is wat Hom tot liefde kan dwing nie. Die bewys van God se liefde is Jesus in die krip, Jesus aan die kruis. Jesus het nie gesterf vir sy vriende nie, maar vir sy vyande; nie vir vromes nie, maar vir goddeloses, nie vir die kerk nie, maar vir die wêreld.

Weerkaats ons lewe iets van hierdie duur liefde, iets van hierdie opofferende, selfverloënende liefde? Dikwels is dit nie die geval nie, want ons lewe is vol goedkoop liefde. Wanneer ons hierdie ondanks-liefde begin weerkaats, bring ons dalk ‘n ligpuntjie in die donker hart van ons medemens. En waar die donker- en skadukolle in ons medemens se hart verlig word, dáár word weer liefde gebore!

Terwyl ons begin het met die Bell’s advertensie, net die volgende om iets van God se “vreemde” liefde vir die wêreld te illustreer. Muus Jacobse skryf in een van sy gedigte die volgende. Ek het dit vry uit Nederlands vertaal:

Ek haat hom vir sy drankneus en sy psalms:
Wellustig, trillend loop hy dit en sing.
Here, sê ek, straf hierdie skynheilige.
Maar miskien glimlag God, en maak geduldig
vir hom, soos ook vir my wat hom beskuldig,
‘n woning in sy wye hemel klaar!

Nie een van ons het ‘n voorsprong op enigiemand anders nie. Ons elkeen staan bankrot voor God – deur die sonde, gelyk gemaak met die grond. Maar Goddank, niémand is benede God se liefde nie!

Chris Jones

Seisoen van Luister Powerpoint

Preekriglyn in argief

Verder Geluister: Joh 17:20-26

Written by Chrisna van der Merwe on . Posted in Preekstudies, Verder geluister

Sewende Sondag van Paastyd ~ 16 Mei 2010: Joh 17:20 – 26

Daar bestaan by baie mense vandag die algemene gevoel dat die eenheid, of dan meer spesifiek die eensgesindheid na ’94 en ’95 aan die verbrokkel is. Nuwe (of ou) partyskappe steek kop uit en rassisme word kort-kort genoem.

Hierteenoor lees ons in Joh 17: 20 tot 26 van Jesus se sterk oproep tot eenheid. Waarom is die beweging dan in teenoorgestelde rigtings. Jesus stuur sy dissipels uit om Sy liefde uit te dra en ons ervaar dat die algemene gevoel van eenheid afkoel.

Miskien omdat ons appels met pere vergelyk. Die eenheid waaroor Jesus dit het is nie ‘n algemene gevoel van eensgesindheid of eendragtige euforie oor ‘n rugby oorwinning nie. Dit staan in verband met sterk woorde wat ons in die teks vind naamlik: geloof;  liefde; heerlikheid; by My, ens. Dit is hemelse begrippe en volg op Jesus se gebed “ook vir dié wat deur hulle woorde tot geloof in My sal kom”. Dit is ‘n eenheid wat in die eerste plek gerig is op gelowiges.

Het dit dan niks te doen met ons euforie oor wat vir ons goed lyk en voel, soos ‘n eenheidsgevoel in ‘n land of ‘n sportoorwinning nie? Ons wil dit beantwoord met ‘n teenvraag: Hoe sal ware eenheid en liefde onder gelowiges nie ‘n invloed op die wêreld om hulle hê nie?

Is ons uitdaging nie dalk om meer te leef in die heerlike teenwoordigheid van die God van eenheid nie? Dan sal die invloed van liefdevolle, eensgesinde gelowiges nie maklik ongemerk verbygaan nie.  Pinkster is net die tyd vir die Gees om weer ‘n vuur aan te steek en die afkoeling om te keer.

André Olivier

Seisoen van Luister Powerpoint

Geen verdere preekriglyne in argief beskikbaar

Ons Godsbeeld tussen Vrydag en Sondag

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Wanneer ek verder nadink oor die ongemaklike stilte tussen Vrydag en Sondag (sien http://www.communitas.co.za/index.php/blogs/300-tussen-in/1920-tussen-vrydag-en-sondag) kom daar vir my veral drie relevante temas na vore. Ek wil suggereer dat die manier waarop gemeentes mense begelei in tye wanneer die ervaring van ‘n bedreigende ander so prominent is (soos wat tans vir baie mense die geval is rondom misdaad, geweld, plaasmoorde, korrupsie, en Malema) tot ‘n groot mate afhang van die onderliggende beelde van God, mens, en wereld. Hoe lyk ons gemeentes se teologie, antropologie en wereldbeskouing in sulke tye van angstigheid?

Dalk begin dit op ‘n heel fundamentele vlak met hoe ons mekaar begelei om oor God te dink wanneer ons vanuit die ongemaklike stilte tussen Vrydag en Sondag terugkyk op Vrydag (ek wil oor die ander twee temas – mensbeeld en wereldbeskouing – nadink in twee volgende blog bydraes). Janet Soskice, in haar boek oor “The Kindness of God” (Oxford University Press, 2007), het my weer herinner aan Julian van Norwich (1342-1416) se beeld van God toe sy op 8 Mei 1373 op haar siekbed gedink het sy nader die uur van haar dood (soos opgeteken in haar “The Revelation of Divine Love”). Soskice vertel die storie soos volg: “The parish priest was sent for to give her the last rites, and Julian, accepting the inevitability of death, asked those tending her if she might be propped sitting up with her eyes fixed heavenward, ‘where I trusted that I by God’s mercy was going.’ On arrival, the priest had a different idea. Holding a crucifix before her face, he said, ‘I have brought the image of your saviour; look at it and take comfort from it.’ Julian tells us that she privately thought that what she had been doing, looking up, was ‘good enough.’ But she complied with his request, not least because she reckoned she could look straight ahead longer than she could look up, and lowered her gaze to look straight upon the crucifix. There then began a revelation of divine love, a single vision that came to her in sixteen ‘showings.’”

Julian se sestien “showings” vloei almal vanuit die eerste een waarin sy ‘n grafiese beskrywing gee van Christus se geskende en bebloede gesig. Sy gee haar lesers geen kans om die grusame werklikheid van Christus se kruisiging te ontkom met ‘n soort van vergeesteliking waarmee die blote liggaamlikheid van God se Inkarnasie vermy kan word nie. Soskice skryf na aanleiding hiervan, “Julian came to see this first showing with its sustained vision of Christ on the cross as pointing to a profound theological truth: our way to God is only through the Word made flesh. She will look nowhere else than to the Incarnate Lord. Prompted later in the showings to look away from the Cross and up to heaven to the Father, she makes an inward reply, ‘No, I cannot, for you are my heaven.’” Die belangrikste implikasie vir Soskice is dat “the Word Incarnate in embracing embodied life blesses its contingent and fragile nature.” Dit beteken veral dat ons nie ‘n bedreigende ander kan vermy met ‘n ontvlugting na ‘n geestelike heenkome weg van die vlees en bloed worstelinge van ons alledaagse bestaan saam met ander nie. So ‘n versoeking sal gereeld in gemeentes opduik wanneer mense probeer oplossings soek vir traumatiese ervaringe in die aangesig van ‘n bedreigende ander. Dit wil vir my voorkom of ‘n sterk reaksie van baie gelowiges op facebook en in koerante se briewekolomme die afgelope tyd juis hierdie soort versugting is na ‘n vergeesteliking wat soveel as moontlik van die morsigheid van ‘n publieke en politieke lewe saam met ander kan vermy. Kan dit wees dat gemeentes in sulke tye juis hierteen moet waak, en dat ‘n sterk fokus op die Gekruisigde ons juis kan help om die roeping van die liggaam van Christus te verstaan as die beliggaming van God se liefde midde-in die soort van situasies wat ons as bedreigend ervaar en wens dat dit nie bestaan nie? En as dit so is, hoe moet ons klink wanneer ons praat oor tye van angstigheid en oor diegene van wie ons die ervaring het dat hulle die bedreigende ander is? Meer nog, hoe lyk ons gemeentes se praktyke van so ‘n publieke beliggaming – veral in die bou van beter verhoudinge met die bedreigende ander?

Die bedreiging wat verandering en verlies inhou – wat Julian die “heavyness and irkehede of our fleshly living” noem – is nie vreemd aan God se plan van liefde (wat nooit ‘n sentimentele of geromantiseerde liefde is nie) of ‘n hindernis op die pad van ons geestelike vordering nie (asof dit nie bedoel was om ‘n kruisweg te wees nie), maar eerder die baie spesifieke geleentheid vir die beliggaming van God se selfgewende liefde. Soskice skryf, “…the Incarnation cannot be simply a rescue operation once things have gone wrong… The impatient otherwordliness of Augustinianism, for which the flesh is a drag and a distraction on the soul’s journey to the uncreated, is brought firmly down to earth. Why should we desire to flee our physical nature if God has chosen to become our kind?”

‘n Kern vraag is of ons as gemeentes in sulke tye God voorhou as ‘n versekering vir mense se ontvlugting uit die morsigheid van ons alledaagse bestaan na ‘n geestelike hemel waar net ‘n geromantiseerde ander saam met ons kan voortleef, en of ons God se Inkarnasie ernstig kan neem as basis vir ‘n hernude opneem van ons roeping om God se liefde te beliggaam in die bou van beter verhoudinge met ander. Inspireer ‘n beeld van God as die Gekruisigde Christus ons dalk tot ‘n ander opsie as veg of vlug?

Indien so, dan is die relevansie van die Belhar Belydenis duidelik as ons getuienis “dat God deur sy leweskeppende Woord en Gees die magte van sonde en dood, en daarom ook van onversoendheid en haat, bitterheid en vyandskap, oorwin het; dat God deur sy leweskeppende Woord en Gees sy volk in staat stel om te leef in ’n nuwe gehoorsaamheid wat ook in die samelewing en wêreld nuwe lewensmoontlikhede kan bring; dat hierdie boodskap ongeloofwaardig gemaak word en dat die heilsame uitwerking daarvan in die weg gestaan word indien dit verkondig word in ’n land wat op Christelikheid aanspraak maak, maar waarin die gedwonge skeiding van mense op rassegrondslag onderlinge vervreemding, haat en vyandskap bevorder en bestendig; dat enige leer wat sodanige gedwonge skeiding vanuit die evangelie wil legitimeer en dit nie wil waag op die pad van gehoorsaamheid en versoening nie, maar uit vooroordeel, vrees, selfsug en ongeloof die versoenende krag van die evangelie byvoorbaat verloën, ideologie en dwaalleer is” (derde artikel).

Florerende Gemeentes

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Hierdie hedendaagse verstaan van florering as satisfaksie het heeltemal ‘n ander fokus in vergelyking met twee ander verstaansparadigmas van florering in die geskiedenis van die Westerse tradisie.  Die een tradisie, met Augustinus as invloedryke figuur, sien “human beings flourish and are truly happy when they center their lives on God, the source of everything that is true, good, and beautiful.”  In sy Cities of God het Augustinus dit gedefinieer as “completely harmonious fellowship in the enjoyment of God, and each other in God.”  Die ander tradisie, wat veral sedert die 18de eeu prominensie begin kry het, word deur Volf ‘n antroposentriese skuif genoem.  Dit is die tradisie van ‘n nuwe humanisme wat die gebod om God lief te he vervang met ‘n morele verpligting om die naaste lief te he.  Volf haal Charles Taylor aan om dit te beskryf:  “This new humanism was different ‘from most ancient ethics of human nature,’ writes Charles Taylor in A Secular Age, in that its notion of human flourishing ‘makes no reference to something higher which humans should reverence or love or acknowledge.’”

Die verskil tussen hierdie twee tradisies en die hedendaagse tendens om florering as satisfaksie te beskou word dan deur Volf soos volg opgesom:  “Having lost earlier the reference to “something higher which humans should reverence or love,” it now lost reference to universal solidarity, as well. What remained was concern for the self and the desire for the experience of satisfaction. It is not, of course, that individuals today simply seek pleasure on their own, isolated from society. Others are very much involved. But they matter only to the degree that they serve an individual’s experience of satisfaction. That applies to God as well as to human beings. Desire—the outer shell of love—has remained, but love itself, by being directed exclusively to the self, is lost.”  Uiteindelik kom dit neer op ‘n geskiedenis van wat Volf noem ‘n “diminution of the object of love: from the vast expanse of the infinite God it first tapered to the boundaries of the universal human community, and then radically contracted to the narrowness of a single self—one’s own self.”  Saam hiermee kom natuurlik die redusering van hoop tot blote selfbelang.  Die gevaar is dan dat ook God ingepas moet word by ‘n skema van hoop wat selfbelang gedrewe is.

Volf keer later in sy praatjie terug na vier oortuigings van Augustinus om hierdie gereduseerde verstaan van hoop te rehabiliteer, en om die fokus terug te plaas op God:  “First, he (Augustinus) believed that God is not an impersonal Reason dispersed throughout the world, but a ‘person’ who loves and can be loved in return. Second, to be human is to love; we can chose what to love but not whether to love. Third, we live well when we love both God and neighbor, aligning ourselves with the God who loves. Fourth, we will flourish and be truly happy when we discover joy in loving the infinite God and our neighbors in God.”  Volf meen die grootste uitdaging vir gemeentes is om werklike te glo “that the presence and activity of the God of love, who can make us love our neighbors as ourselves, is our hope and the hope of the world—that that God is the secret of our flourishing as persons, cultures, and interdependent inhabitants of a single globe.”

Dalk kan ons almal weer ‘n slag krities kyk na die veronderstellings van florering onderliggend aan ons wense en gebede vir onsself en ons gemeentes in 2010.  Mag 2010 ‘n jaar wees van gestuurde gemeentes en hoopvolle christene wat floreer in hul deelname aan waarmee God besig is in hul buurte, gemeenskappe, en die wereld!

God verras ons met sy liefde!

Written by Quintus Heine on . Posted in Spiritualiteit en lewenstyl

Dit gebeur soms dat ʼn mens na jou omstandighede kyk en dan net die slegte raaksien, want dis al waartoe jou geestesingesteldheid jou in staat stel. Die week vra ʼn vrou my waarom dit dan lyk asof God net die hardheid van die lewe vir haar wys? Dis sleg as mense net die seer van die lewe raaksien omdat hulle oë op stadiums nie in staat is om verder te kyk nie. Dit is eers as jy slaag om anders te kyk dat jy God se hoop en liefde raaksien. Dis eers as jy deur die oë van geloof en gebed kyk, dat jy dit regkry om anders te kyk na die werklikheid.
Ek was bevoorreg om in die Rooisee te snorkel en die asemrowendheid van God se skepping te bewonder. Op ʼn stadium swem ek nader aan ʼn growwe koraalrif en wonder in my stilligheid hoe die rif my voet kan sny as ek daarop trap. Toe ek naderkom skiet ʼn skool hemelblou vissies uit die rif. Uit die skerp koraalrif kom daar toe die mooiste lewe!

fancy-fish19

Dit lyk soms of die lewe ʼn skerp koraalrif na ons draai. Sodra jy leer om anders daarna te kyk – met ander oë daarna te kyk – sien jy ander dinge raak. Dan verras God jou op die vreemdste plekke met sy liefde. Soms moet ons juis nader aan die hardheid van die lewe kom om weer te leer om ander dinge raak te sien as wat ons normaalweg sou sien!
Gebed leer jou om anders te kyk – ander dinge raak te sien. As ʼn mens bid, begin jy deur die Gees se oë na die skerp koraalriwwe kyk. Dan staan jy soms verras hoe God se liefde daar teenwoordig is !

Die evolusie van die liefde …

Written by Christo van Heerden on . Posted in Skryfsels

Een van ons gemeentekinders is in ‘n motorfietsongeluk dood. Dit was ‘n baie groot begrafnis met baie ouers en kinders teenwoordig. Ek wou iets vir die ouers gee en iets vir die jong mense sê, sonder  om te preek. Hierdie en “Earth Calling” is saam gebruik.

 

Dit het ontstaan by ‘n gedagte, ‘n vonkeling

‘n droom, ‘n wens, ‘n tinteling

vanuit hierdie niks kom ‘n lewe op spoor

uit die nebulis van hormoon en passie, enkelselle

kom die lewe voor

die Liefdeswet, die swaartekrag

laat spring die lewe na ‘n volgende geslag

so onmeetbaar klein

so enkelvoudig rein

soveel verwagting – die lewe verskyn

met elke selverdeling

met elke gedagtestreling

verdeel ook die gedagte

groei dit tot ‘n droom vir ons volgende geslagte.

 

Lewe neem toe in kompleksiteit

organe, senustelsels – ‘n nuwe biosfeer

word met moeite en pyn gelanseer

die swaartekrag van liefde werp met kreet en traan

‘n unieke lewe in ‘n nuwe wentelbaan

nou het die dans van die lewe begin

droom en werklikheid, kompleksiteit

hoe maak dit alles sin

dit tol en draai – die swaartekrag

teen eiewillige middelpuntvliedende mag

Die geboorte van ‘n eie kompleksiteit, ‘n eie atmosfeer

Weer die pyn die traan, dit  bly baie seer.

 

Soms in die na-nag van die koue maan

rol daar ‘n yskoue traan

ek word weer bewus van my eie wentelbaan

van die son wat op die horison speel

van die swaartekrag liefde wat oor my streel

in die tol en draai, in die mal gejaag

het sy liefde vir my nooit vervaag

hoe onsigbaar ookal hierdie krag

dis steeds sterker as enige ander mag.

 

Wanneer ons planne en drome in die donker gat

van wanhoop en twyfel af verdwyn

wanneer als saampers tot ‘n ondraaglike pyn

wanneer my krag op is en my gedagtes dreig om te ontspoor

begin die geboorteproses van voor

dit maak nie saak hoe ek tol en draai

dit bly steeds die Swaartekrag waaraan ek swaai

wanneer ek ophou spartel, moeg en gedaan

is ek steeds in die Son se wentelbaan.

 

Kompleksiteit nou gereduseer tot hierdie drie -

Geloof, hoop en liefde

Geloof dat die swaartekrag van God se liefde sal strek tot by my kind;

Hoop dat die lewe my kind sal vind,

Maar uiteindelik is daar net die liefde -

selfopofferend, soekend, reddend soos aan die kruis

dis al wat ons anker aan die vaderhuis

en wanneer die ster verskiet

weet ek daar is geen ander mag

so sterk soos hierdie swaartekrag

Uiteindelik is daar hierdie liefde

wat wentelbane oorwin

wat die lig helder en warm laat skyn

wat trane en stryd laat verdwyn

Uiteindelik is daar hierdie liefde

wat drome heelmaak

en ons ‘n nuwe lied laat sing

wat ons weer in die Vaderhuis bring

so enkelvoudig rein

sal dit op sy helderste skyn

dan sal ek weet daar is geen mag

wat so sterk is soos hierdie swaartekrag

Christo van Heerden – Sept 2008