Posts Tagged ‘Missio Dei’

Missionale Konferensie

Written by Wilma le Roux on . Posted in Konferensies, VBO

Hier volg die inligting van die Konferensie oor Missionale Ekklesiologie wat op Stellenbosch plaasvind gedurende Meimaand:

Embodying the Missio Dei in New Contexts: A Missional Re-imagining of the Church

 

When: 15-16 May 2017

Where: Communitas, Stellenbosch

We will focus on the following subthemes:

  • Learning from the New Testament and Early church
  • Learning from the Reformation
  • Re-imagining the church in new contexts

Keynote speaker:

We are excited to have dr Michael Moynach from the UK with us. Michael is well known for his work on ecclesiology with the Fresh Expression movement. He wrote a number of books including Church in every context.

Our local speakers and panelists include:

Prof Marius Nel, dr Pieter van der Walt, dr Lizel Joubert, dr Coenie Burger, prof Klippies Kritzinger, prof Nelus Niemandt, Pastor Costa Mitchell, Rev Leon Klate

A more detailed program will follow soon.

For more information, contact:

Wilma le Roux : wler@sun.ac.za, tel nr 021 808 3624

Frederick Marais : jfm@sun.ac.za  tel nr 021-808 9051

Coenie Burger : cwbu@sun.ac.za tel nr 021-808 2827

The Conference is a joint project of Communitas and Ekklesia and is part of our Refo500 celebrations.

 

Hoop se Absurde en Omgekeerde Logika

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

Maar daar is ‘n tweede moontlike “desire of God” wat Kearney ‘n eskatologiese begeerte noem.  Dit kan goed geillustreer word met Augustinus se erotiese beskrywing van ons rustelose soeke na God.  Kearney skryf, “here Augustine addresses God as impassionate lover: ‘You shed your fragrance about me; I drew breath and now I gasp for your sweet odour.  I tasted you and now I hunger and thirst for you.  You touched me and I am inflamed with love” (soos aangehaal uit die Confessions, Boek 6).  Wat veral treffend is van Augustinus, skryf Kearney, is “Augustine reveals the double genitive at work in the ‘desire of God’.”  Augustinus se begeerte van God is ‘n respons op God se begeerte van Augustinus.  Hier word hoop nie gebore vanuit ‘n skaarsheidmentaliteit wat ek probeer oorkom met my sugting na vervulling nie, maar vanuit ‘n oorvloedsmentaliteit wat ek ontdek in God wat my alreeds gevind het en my begeer met Sy oorvloedige liefde.  Dit herinner aan Psalm 139 se beskrywing van God wat my eerste raakgesien, opgesoek, en in besit geneem het, nog voordat ek God kon ken.

Met verwysing na Psalm 34 se “wie Hom dien, het geen gebrek nie” (vers 10), beskryf Kearney dan hierdie omgekeerde logika van hoop soos volg:  “This desire of God is no mere deficiency or privation but its own reward – positivity, excess, gift, grace.  Why?  Because such desire is not some gaping emptiness or negation (as Sartre and certain existentialists held) but an affirmative ‘yes’ to the summons of a superabundant, impassionate God.”  Om in ‘n wereld van ooglopende beperkinge, mislukkings, vernietiging, en sinneloosheid te leef vanuit ‘n hoop op die surplus werklikheid van God se oorvloed is enersyds ‘n absurde logika (soos Paul Ricoeur dit beskryf wanneer hy verwys na “hope means the superabundance of meaning as opposed to the abundance of senselessness, of failure, and of destruction”).

Maar dit is ook ‘n omgekeerde logika, want hierdie eskatologiese surplus is iets wat eerder met die oor gehoor word as met die oog gesien word.  In ‘n artikel oor Vision and Voice, skryf Merold Westphal (in verwysing na die fenomenologie van Jean Luc Marion) oor hierdie soort omgekeerde intensionaliteit waarin die self nie in die eerste instansie sien nie, maar gesien word deur die ander (God en medemens).  In hierdie omgekeerde logika van hoop is die self in die eerste plek die een wat aangespreek word deur die stem van die ander (Levinas se etiese argument is ewe relevant in die verband).  Westphal illustreer dit met die voorbeeld van Moses en die brandende bos.  Moses se aandagtigheid was dieper as om net ‘n brandende bos te sien; uiteindelik het dit gegaan oor die stem wat hy kon hoor en hom tot ‘n roepingsaanspreeklikheid kon bring. Westphal skryf, “God is transcendent by being a project other than our individual and collective projects and by calling, commanding, and inviting us to join in that project, to obey its law, to accept its forgiveness, to work and to pray for that kingdom.”

Hoop is dus onlosmaaklik verbind aan roeping.  Gemeentelike hoop is ingebed in gemeentes se gestuurde roeping om deel te neem aan die missio Dei.  So ‘n missio Dei roeping is nie primer ‘n visio Dei wat hoop koester in wat gesien en verseker kan word deur gemeentes nie, maar wat hoop vind wanneer gemeentes die stem van God en ander in ons gemeenskappe kan hoor.  Om so ‘n roeping uit te leef vra dus van gemeentes om luisterende gemeenskappe te wees in verhouding met God en ander.  Dit bring die uitdaging vir die kultivering van ‘n gemeentelike kultuur waarin hoop se absurde en omgekeerde logika van ons ontvanklike gemeenskappe maak wat ons aanspreeklikheid ontdek wanneer ons die stem van God en ander hoor.

Calvyn (geb. 10 Julie 1509) en Gestuurde Gemeentes (Post-Christendom)

Written by Jannie Swart on . Posted in Tussenin

  • Calvyn se klem op christene se roeping in die alledaagse lewe herinner ons daaraan dat ons lewe voor die aangesig van die lewende, sprekende God altyd ‘n gerigtheid op die wereld en gewone lewe beteken.  Teenoor die toenemende verskynsel tydens die Christendom era om ‘n skeiding te tref tussen die kerklike terrein en die gewone lewe (gevoed deur modernisme se feite-waardes split), en hoedat dit gevolglik selfs christene se verstaan van Sondag teenoor die res van die week beinvloed het, beklemtoon Calvyn en die breer gereformeerde tradisie dat ons God se wil onderskei op elke terrein van die ganse skepping en totale lewe.  Die gestuurde gemeentes (missional churches) gesprek het juis begin met ‘n nuwe waardering vir die sg. missio Dei teologie (met Karl Barth se teologie in die agtergrond en die 1952 Willingen sendingkonferensie as stimulus) wat die fokus plaas op God se sending in die wereld. Die implikasie vir gestuurde gemeentes is dat ons nie oor die wereld buite die kerk as primer ‘n bedreigende werklikheid kan dink as ons in die Bybel leer dat dit die wereld is wat God lief het en bereid was om die Seun van God voor op te offer nie.  Ons word juis die wereld in gestuur omdat dit die plek is waar God teenwoordig is en reeds besig is om te werk.  Een van die grootste uitdagings vir gestuurde gemeentes in ‘n post-christendom era is om van vooraf te leer hoe om die wereld ‘n gasvrye plek te ervaar waar ons kan deel word van die beweging van die Gees, en hoe ons daardie gasvryheid ontvang sonder om so deel te word van die wereld dat ons unieke Christelike karakter nie onderskei kan word deur ons gashere en -vroue nie.  Calvyn se roepingsteologie oor waarvoor ons die wereld ingestuur word kan ons dalk meer help hiermee as wat ons dink.

Op hierdie Calvyn herdenkingsdag in ‘n tyd van fantastiese geleenthede om te worstel met kerklike vernuwing en gestuurde gemeentes in ‘n toenemende post-christendom era, dink ek Coenie Burger is reg as hy skryf, “sonder ‘n lewendige en diepgaande gesprek oor ons gereformeerde erfenis gaan ons nie goeie vernuwing in die NG Kerk kry nie”.