Die kerk is HIV positief

Written by webmeester on . Posted in Gestuurdheid

Julle weet nou al teen hierdie tyd dat ek in Lusaka is. Ons is hier vir die byeenkoms van die Mission in Western and African cultures, ‘n projek waarvan ek nou al drie jaar deel is nou vir die eerste keer in Afrika bymekaar kom.

In die Afrika konteks is HIV/vigs en armoede van dié mees vanselfsprekende missionale uitdagings, uitdagings waaraan gemeentes in Canada en Australie, ja en Stellenbosch nie noodwendig dink nie. Om die rede is daar by ons byeenkoms ‘n verskeidenheid van interaksies met mense wat HIV positief is en ook gemeentes wat ‘n bediening het aan HIV positiewe mense.  Dit is nie die eerste keer wat ek luister na die getuienis van mense wat HIV positief is nie, maar hierdie keer het dit my baie diep geraak.

Akim Sakala is ‘n onderwyser wat van in sy 50’er jare, in alle opsigte ‘n waardige man.  Hy vertel van die ontnugtering waardeur hy gegaan het toe hy siek geword het en ontdek het dat hy HIV positief is. Na behandeling het hy sodanig herstel dat hy  kon voortgaan met sy werk as onderwyser in die skool. Hy is deel van ‘n inisiatief Circles of hope, ‘n ondersteuningsprogram aan HIV positiewe mense van die Zambiese Raad van Kerke onder leiding van dr Japhet Ndlovu. As deel van die program het Akim op nasionale televisie deel geneem aan ‘n program oor HIV/vigs.  Die kinders by die skool het hom op TV gesien en hy het die vrymoedigheid geneem om in die saalbyeenkoms van die skool oor sy positiewe status te praat en stigmatisering so te probeer afbreek. Circles of hope is so suksesvol dat die persentasie van HIV positiewe mense dramaties afgekom het in Zambië.

Ester is op die ouderdom van 14 gedwing om te trou en het later weggeloop van die man wat sy nie liefhet nie. Ook sy sou later na ‘n lang siekbed ontdek dat sy HIV/positief is.  Gertrude is HIV positief en het vier kinders aan die dood afgestaan, voordat sy verstaan het wat aangaan.  Terwyl hulle praat en later toe ons die Garden gemeente van die ZRC (Zambian Reformed Chuch) in ‘n slum area van Lusaka besoek,  bly ek dink aan die publieke getuienis van die kerk. HIV positiewe mense in Zambië, het ek ervaar is nie met bravado besig om te protesteer nie, aan die ander kant kruip hulle ook nie weg nie maar lewer hulle ‘n vasberade getuienis as kwesbares. Van die gemeentes wat ons besoek het ‘n hoederboerdery begin om hulle Circles of hope program mee te finansier!

Dit is veral die verhale van die vroue wat my baie diep geraak het.  In ‘n samelewing waarin hulle byna geen regte het nie, en dikwels gedwing word in ‘n huwelik teen hulle wil, of in ‘n samelewing waar gedwonge seks aanvaarbaar is, kan  ’n mense hulle  nie anders beskryf as kwesbare mense nie.Dit is juis vanuit hierdie kwesbaarheid dat hulle publieke getuienis my so aanspreek.

Ek kon nie anders dink as aan die 70 in Lukas 10 wat gestuur word soos lammers tussen wolwe in nie.  Hulle getuienis  verbeeld hierdie kwesbare gestuurheid.  Dit is die teenpool van die Christendom model waar die kerk vanuit ‘n (geinstitusionaliseerde) mags-posisie mense oortuig (lees dwing) tot deelname. Hoeveel tyd en geld spandeer ons nie steeds aan hierdie vorme van openbare getuienis om die Christendom te verdedig in die samelewing nie. Christen vroue in Afrika wat in die slums van die stede woon en HIV positief is, is in alle opsigte kwesbaar. So ook ‘n onderwyser wat voor die skool opstaan en openlik praat oor sy HIV status en hoe geloof hom hierdeur dra. Hierdie kwesbare getuienis het veel meer integriteit as baie van ons uitreik- en evangelisasie-programme.  Ons word gestuur as lammers nie as leeus nie.

Ester sluit haar getuienis af deur te sê, soos wat sy dit verstaan is die kerk in Zambië HIV positief! Kwesbaar, maar vasberade openbare getuienis. Terwyl ons deur die slums van Garden ry, die mees ondenkbare onmenslike situasie wat vanuit my wêreld geen hoop hoegenaamd inhou nie, dink ek aan wat Brueggemann se sy boekie: Hope in History skryf. Die hoop van die evangelie, skryf hy, sal op die ashope van die wêreld gevind sal word.

Toe Gertrude haar huis vir ons wys, se sy, sy sal verstaan as ons nie wil ingaan nie, want hulle is maar arm mense, maar as ons wil is ons baie welkom om in te kom. Ons gaan een-een in want die huis is een klein kamertjie.

Wat kan ons by Afrika leer oor tyd?

Written by webmeester on . Posted in Gestuurdheid

Ek gaan in die volgende paar bydraes in Padlangs met gemeentes opmerkings maak van my ervarings op die pad van Windhoek na Lusaka, die gemeentes wat ons langs die pad besoek en die konferensie oor Missionale teologie wat ek hier bywoon.

Ek sit in die raadsaal van die Justo Mwale Teologiese Kweekskool aan die oostekant van Lusaka waar die “Great Eastern Highway” begin  en kyk by die deur uit- die eenvoudige ingang van Justo Mwale het ‘n prominente wit kruis op die dak wat af-ets teen die blou Afrika lug. Geen groteske ingang met ‘n fresko, of ‘n toring met ‘n klok of ‘n horlosie nie, net ‘n eenvoudige wit kruis, jy kan dit nie mis nie.

Dit was vier aande gelede wat ons in Grootfontein by Dirk en Lynne geslaap het, wat ek die eerste keer gewonder het oor hoekom ons horlosies in ons kerktorings het? Grootfontein se NG Kerk het ‘n pragtige verligte horlosie in die toring, wat optyd is moet ek se. Ja, ek weet dit was ‘n praktiese reeling sodat almal in die dorp wat nie horlosies gehad het nie hulle kon orienteer aan die horlosie in die kerktoring, maar verklap dit nie veel meer van die inpak van die mordernisiese westerse denkpatrone as wat ons sou dink nie. Ons kon gekies het om ander simbole daar te plaas soos wat ek sien in Namibie en Zambie.

‘n Paar weke gelede verduidelik ‘n predikant in Namibie oor die verskil tussen westerlinge en Afrika-mense se  verstaan van tyd.  ‘n Evangelis het hom geleer, Westerlinge begin op die regte tyd, Afrika mense begin as die tyd reg is!   Ek herkou nou al twe weke hieraan.

Horlosies en kalenders help ons nie om te verstaan wanneer die tyd reg is nie. Ons kan optyd wees, en tog die tyd heeltemal verkeerd lees.  Hoeveel besluite neem ons nie omdat dit vanaand op die agenda staan en ons dit moet afhandel nie. Optyd, netjies, gedokumenteer maar in terme van die bewegings van die Gees, in terme van God se plan, misplaas, ongevraag en belemmerend.  Wanneer ‘n gemeente oortuig raak van die Gees se werk in hulle gemeente, kom dit gewoonlik na ‘n tyd van wag, afsonder, silte, nie-weet-nie, in sulke tye moet leiers hulle daarvan weerhou om op die horlosie van die kerktoring te kyk oor hoe laat dit is, en in geloof bly wag op God, op die beweging van die Gees.

Net voor ons uit Grootfontein wegry, neem ek ‘n foto van die ou Anglikaanse kerkie wat nou ‘n gewilde koffieshop is, op die foto teen die spitspunt van die kerkdak is nie ‘n horlosie nie, maar ‘n kruisie en op die kruise blink die son soos ‘n Adventster- dalk is dit  my teken vir die reis deur Afrika- die tyd was reg- al wou Jurgens al lankal gery het want die Poppa Valle le ver en die Caprivi is wyd!

Toe ons gistermiddag Lusaka binnery is dit Vrydagmiddag spitsverkeer, almal is haastig die paaie is vol die die verkeer vorder stadig.  Ons is moeg na ‘n 6uur rit van Livingston met die goorste paaie wat jy jou kan indink. Dit val my op dat in die gedrang daar mense rustig langs die pad sit en kyk na die dolle gejaag. Oenskynlik het hulle die tyd van die wereld, niks jaag hulle nie. Ek beny hulle, verwonder my aan hulle en weet ek het nie “clue” hoe om so te leef nie, maar dat ek dit dringend nodig het, anders gaan ek God al hoe minder raaksien in my lewe.

Horlosies gaan ons nie meer tyd gee nie, trouens hulle soort tyd loop die hele tyd uit en word minder en minder. Wat sou dit beteken om in Christus te leef, die Een wat gekom het toe die tyd vol geword het?

It is the best of times … vir gemeentes in Suidelike Afrika (padlangs)

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

Ons het hierdie week weer Verantwoordelike Vernuwing gehad – vir my altyd lekker, want dan hoor ek weer ‘n klomp nuwe stories oor gemeentes. Ek moes ook twee werkswinkels aanbied, maar verder het ek my gate uit geniet om na al die stories te luister.  Daar het ‘n paar dinge my opgeval as ek terugdink oor die 8 jaar wat ons die konferensie aanbied. Ek het 6 goed raakgesien wat ek my aan verwonder het:

  1. Die entoesiasme vir vernuwing het nie afgeneem nie maar eerder verskerp. Dit is baie min dat ‘n mens vandag kry dat daar oor ‘n tyd van 8 jaar ‘n groeiende belangstelling is om te bly werk aan vernuwing.  Meestal sal mense na 8 jaar moedeloos wees en of dink hulle het genoeg geleer of dat wat hulle leer nie eintlik help nie.  Dit is eintlik merkwaardig, jaar na jaar stroom daar honderde gemeenteleiers na die konferensie- ons het vanjaar 400 gehad.
  2. Die baklei is weg en leerbaarheid het plek gemaak. Hierdie stelling mag julle verbaas so laat ek dit helderder stel.  Ag jaar gelede het baie van die konferensiegangers nog gekom met die idee ons is eintlik reg en weet hoe dit werk, en-moet-nie-vir-my-kom-sê-dit-is-nie-so-nie, houding. Die houding is weg en in die plek daarvan is ‘n openlike erkenning, ons weet nie maar ons wil leer.  Dit is amper nog meer merkwaardig as die eerste stelling.  Die woord luister is kwistig gebruik deur aanbieders en deelnemers en ook be-oefen.
  3. Mense is baie broser en sagter met mekaar – dit mag nou projeksie wees want ek het natuurlik ook in die 8 jaar ouer geword, maar ek dink darem dit is meer as dit. In die 8 jaar het baie van ons moes leer dat die antwoorde wat ons gehad het, het nie so goed gewerk nie, ons het seer gekry, broser geraak, moeg geword, uit gebrand, maar snaaks ek het nie wanhoop ervaar nie, eerder ‘n sagtheid.  Ek het by baie die idee gekry hulle wou sommer net daar wees om ‘n slag ‘n paar mense wat soos hulle voel en die pad met hulle saamloop in die oë kyk – baie het vir mekaar by groet-tyd gesê – Kyk mooi na jouself. Ek moet sê ek begin na 21 jaar in die bediening onder die klomp tuis voel.
  4. God is meer van ‘n lewende werklikheid as 8 jaar gelede – Coenie het in die laat 90’er jare in Transito voorspel dat daar verdiepte spiritualiteit gaan kom. Ek het dit gesien en in ‘n gesprek met prof Kees van der Kooi is dit bevestig – God is ‘n lewende werklikheid vir meer en meer gemeenteleiers.  Daar is baie meer gebid en getuig as 8 jaar gelede. Ek dink ons hoop is baie meer op God as op ons eie vermoëns.
  5. Daar is ‘n nuwe generasie aan wie ons die plek moet gee om ons te leer. By hierdie konferensie het ek jongmense en studente gesien wat hoop het – Russel het dit so mooi gestel toe hy gesê het dat dit die jong generasie is wat die ouer generasie sal moet leer wat die gameplan is. Hulle was min, te min, maar hulle was daar en hulle het gepraat deel geneem – ek het my voorgeneem – ek moet plek maak sodat hulle die leierskap kan neem. Een van my vriende het dit so gestel – ek wil so ‘n halwe tree agter my kinders wees, hulle moet nou voorloop. Ek sal daar wees om hulle te ondersteun, maar dit is nou hulle beurt op die verhoog.
  6. Die kontak tussenVGK en NG lidmate het verbeter en verinnig. VerantwoordelikeVernuwing was ‘n NG inisiatief, maar vanjaar was daar meer VGK gemeenteleiers as ooit, maar belangriker nog is die spontane saampraat, saam leer en die bou van bande. Dit is ironies dat ek dit skryf in ‘n week wat die formele proses tussen ons tot stilstand geknars het.

As ek so na die lysie kyk, moet ek sê elkeen is ‘n wonderwerk, ‘n gawe van die Gees – ek weet nie of ek dit 8 jaar gelede sou verwag het nie. By die laaste werkswinkel vertel ‘n lidmaatleier van Nederlandse gaste wat haar besoek het en so verstom was oor wat alles in hulle gemeente te beur dat hulle haar gevra het om daaroor ‘n artikel te skryf vir hulle kerk se blad. Met die skryf sê sy, het sy ontdek dat daar veel meer lewenskrag in hulle gemeente is as wat sy raakgesien het.

Wat is jou lysie van onverwagse groei in jou gemeente?

Glo my dit is daar, so waar as wat die Gees ‘n lewende werklikheid in die gemeente is.

It is the best of times…

Is the NCD survey a trustworthy tool for every local congregation? Reflections on a South African case study.

Written by webmeester on . Posted in Gemeentes

Dr Frederick Marais


Consortium Paper


The NCD survey claims to be a “trustworthy tool” for every local congregation because it uses “universal principles” that emerge from studies done in 40,000 churches in 70 countries.[1] Schwartz, the founder of NCD, claims that the problem with the church growth movement was the lack of discernment on proven principles for growing churches.[2]

“Fuller Theological Seminary has learned many good things.  But in the end, I realised that despite 40 years of church growth studies, there had not been a single study that answers the question: What really are the proven principles that globally apply to all growing churches?”[3] Schwartz claims that this is precisely what their research was able to establish:


It has become possible to assess the quality of a church quite precisely. Today when a local church does the NCD Survey, the computer compares the answers of the members of that church with a formula based on all of the 168 million answers that have been collected in our research so far…(T)he objectivity of the instrument has enabled thousands of churches (from the most diverse backgrounds) to base their planning on the results that they got from the survey.[4]

There is no doubt that such universal principles, if they exist, would be of help for local congregations to utilise in their own process of strategy development and discernment. The question in this paper is simply the following: Are the NCD principles as objective and universal as they claim to be?

Since NCD was inspired by the Church Growth Movement and are developed mainly from research done in Independent Churches, the question is clear: can the NCD profile, for example, measure correctly in mainline congregations, or are the theological and ecclesiastical assumptions in different traditions and cultural contexts so different that the questions in the survey would be understood incorrectly? Do, for example, concepts like leadership, worship, and evangelism have the same meaning in an independent charismatic congregation and in a reformed mainline congregation? Since NCD claims to be objective and universal, the answer to these questions is of real importance for the reliability of the NCD profiles. 

In order to start answering the questions posed above, I will compare results from the NCD profile and the Ministry Needs Questionnaire developed by BUVTON[5] done in the same congregation in 2002. The Buvton Questionnaire[6] was developed to help mainline congregations in the reformed tradition to measure what their congregants’ perceptions are of the quality of the ministry in the congregation.

The congregation in question was, like most congregations in post-apartheid South Africa, challenged by the new context they find themselves in at the turn of the century. It draws its members from a suburb in a middle/upper class neighbourhood in South Africa and is a member of the Dutch Reform Church of South Africa.  The official membership of the congregation was slightly more than 3,000 in 2002, the year the NCD profile and Buvton questionnaire were done. The congregation had lost a considerable number of members during the previous 5-10 years, and the leadership wanted some answers about possible reasons for this drop in numbers. In terms of Alice Mann’s grid, they can be classified as a “corporate church”.[7] That means that they were especially interested to receive feedback on leadership and worship issues. Key to the Corporate Congregation’s effectiveness, according to Mann, is visionary leadership, the Sunday service, and teamwork.

They decided to do the NCD-profile on the eight quality characteristics of growing churches, and they received the following profile from NCD:

Empowering leadership          41

Gift-oriented ministry             42

Passionate spirituality             13

Functional structures             22

Inspiring worship                   10

Holistic small groups               31

Need-oriented evangelism      14

Loving relationships               46

It is clear that, loving relationships, gift-oriented ministry, and empowering leadership seem to be their strong quality characteristics. This puzzled the leadership, and they decided to do the Buvton Questionnaire a few months later.

The Buvton report categorised the outcome of their questionnaire in the following four categories:

   1. This is our congregation’s strong points…
   2. We feel satisfied about…
   3. We are concerned about…
   4. We need to take urgent action on…

The congregation received the following report from Buvton:

   1. Our congregation’s strong points…


No score

   2. We feel satisfied about…
         1. Worship
         2. Spiritual formation
         3. communication
   3. We are concerned about…
         1. Community service
         2. Evangelical witness
         3. The fostering of values in our community
   4. We need to take urgent action on…
         1. Gift-oriented ministry
         2. Leadership
         3. Relationships in the congregation

In order to make a fair comparison of the two surveys, we should take note of the fact that the Buvton report obviously does not use the same “characteristics” or statistical methodology as NCD. To compare the results of the two surveys, we should focus on the position of the characteristics in the list that each survey presents.

It is interesting and disturbing that the top three characteristics of the NCD survey are more or less the same as the bottom three on the Buvton list:















NCD(top three)
Buvton(bottom three)
Loving relationships Gift-oriented ministry
Gift-oriented ministry  Leadership
Empowering leadership  Relationships in the congregation

The two results for consideration by the congregation’s leadership were conflicting. How is it possible for two surveys done within months of each other to deliver such conflicting results?

This brings us back to the question of this paper: Is the NCD survey objective and universal?  This case study clearly shows that, at least in this case, the NCD survey is not universal. The case study does not provide us with reasons for these confusing results, nor does it provide an answer to the question of which survey was more correct in its analysis.  We should however take note of the fact the NCD survey claims to be universal while the Buvton Questionnaire does not make this claim.

What the result clearly shows us is that concepts and words do operate within “hermeneutical systems of meaning” and that NCD may not attend to these hermeneutical issues enough, to make the claim to be a universal instrument for congregations. When using the NCD survey, congregations make use of the language, the metaphors, and the symbols developed by NCD.  In doing so, they evaluate themselves within this framework without really understanding what the questions mean. Take leadership, for example. To evaluate the quality of leadership, as the NCD survey ask us to do, one would surely be influenced by the theology in a non-denominational congregation and in a reform congregation. A number of theological and ecclesiastical assumptions will determine the evaluation of leadership in these congregations. If these congregations are in different cultural settings, evaluation becomes even more complex. It might not even be a good idea to ask the leadership question in certain cultural settings.
 
It is a basic rule in the hermeneutical process that one should be very careful not to claim to understand or to be understood, without an attempt to understand the context and (theological) framework of the given text. The same word or concept can have vastly different meanings in two different systems. Concepts like leadership, worship, and spirituality that NCD uses can and will therefore be understood differently by the congregations that make use of the NCD survey.

This may explain why in this case study concepts like  “loving relationships,” “leadership,” and “gift-oriented ministry” were clearly understood differently.  “Loving relationships” receives the highest score in the NCD survey while in the Buvton Questionnaire it came out as the most urgent problem the leadership should attend to.

When congregations consider using the NCC survey, or any other survey that claims to be objective and universal, they should be aware of the above hermeneutical challenges, or they might end up being more confused like the congregation in the case study, and their hope of a better or even growing future could be spent unwisely.

[1] www.ncd-international.org

[2] Schwarz, The ABC of Natural Church Development

[3] Schwarz, The ABC of Natural Church Development

[4] Answer on the question of the scientific reliability of the NCD survey on their website www.ncd-international.org

[5] Buvton is the Bureau for Continuous Theological Training and Research at the Theological Faculty of The University of Stellenbosch, South Africa

[6] The Buvton Questionnaire was develop by the facilitators team of Buvton to help congregations in the  process of re-visioning. The Questionnaire make use the classical reform ecclesiology as develop by Coenie Burger in Gemeentes binne die kragveld van die Gees(Lux Verbi: 1999) as the theological frame and the structure of the questionnaire. After a period of testing it was standardised in 2000 and since then used in more that 150 congregations mainly form the reform family in Southern Africa.

[7] Alice Mann, The In-Between Church: Navigating Size Transitions in Congregations Alban Institute, 1998

Apostels van die onmoontlike kom uit onverwagte oorde

Written by Frederick on . Posted in Transformasie

Ek reageer in hierdie bydrae op Jannie Swart se bydrae oor Apostels van die Onmoontlike.

Jannie jou bydraes inspireer my elke keer baie dankie- terwyl jy in St Paul die New York Times lees was ek in die Bosveld- Lephalale (of te wel Ellis-Ras). Dit is die wereld van die Waterberg alom bekend vir hulle warm politiek en het ek die week ontdek hulle onbetwisde ondersteuning vir die Blou Bulle- en dit nog op ‘n naweek wat die Blou Bulle die halfeind stryd met ‘n merkwaardige wedstryd wen! Die konteks van die Derrida en Marion debat in jou bydrae- Apostels van die Onmoontlike, is oenskeinlik baie ver van die wereld agter die Waterberge, en tog is dit nie, ons leef uiteindelik almal maar onder een dak.

Jy verwys in jou bydrae na die hewige debat wat Stanley Fish losgemaak het en die sterk menings dat godsdiens en politiek liefs uit mekaar gehou moet word. Die oorsprong van hierdie denke is in die oortuiging dat dat waardes en feite in twee verskillende werelde hoort. Lesselie Newbigin het dit geidentifiseer as een van die mees vernietigende gevolge van moderniteit op geloof en die kerk.  Toe loop ek daar in die Bosveld mense raak wat die fact/value split op ‘n wonderlike manier oorbrug.  Evangelie staan nie los van die daaglikse burgerlike lewe nie, maar is daarmee verweefd. Op ‘n verassende manier word die onmoontlike vanuit ‘n diep verbintenis aan God verwag. Die rede moet in hierdie wereld eenvoudig buig voor die geloof. In die Bosveld is dit beslis nie ‘n geromantiseerde geestelikheid nie, daarvoor is die Bosveld se son eenvoudig te warm en die droogtes te gereeld. Finansiele krissise, onreg in die besigheidswereld, ‘n jong kind wat sterf terwyl hy in London werk, ‘n maatskaplike werker wat met kinders werk wat selfmoord pleeg, is alles deel van die gesprekke van die week. In die gesprekke ontdek ek by hulle ‘n praktiese redelikheid wat vanuit diep geloofsoortuigings groei.

Oppad na Ellis-Ras is dit duidelik dat die politieke transformasie nie die wereld agter die Waterberge oorgeslaan het nie. Die padtekens is nog verward deur die skielike transformasie en wissel die oue en nuwe werelde af met reelmaat,  40km na Ellis-Ras, ‘n end verder 20km na Lephalale. Warmbad is nou al ‘n paar jaar Bella-Bella, Nylstroom is Modimolle. Dat die gemeenskap in ‘n interessante hoofstuk van hulle geskiedenis is, blyk ook in wat met die ekonomie gebeur het.    Veeboere het hulle toenemend na die gasvryheidsbedryf gewend en ontvang weekliks mense van oor die wereld. Adverteer hulle wildplase op die internet en gesels oor watter agent in New York hulle die beste diens sal lewer.

 

Hier in die diep Bosveld teen die grens van Botswana het boerdery plek gemaak vir mynbou en ‘n kragstasie is nou die hoofbron van inkomste. Ek staan op ‘n koppie en neem ‘n foto van die pragtige boomryke bosveld. As jou oe nog goed is, sien jy die torings van die van kragstasie teen die horison soos reuse kameelperde in ‘n ry met rook in hulle bekke.

Oppad terug verwonder ek my oor die geloof waarmee ek hier te make gehad het. Wat is dit wat Afrika aan ons westerlinge en almal wat blootgestel word aan die westerse leefwyse doen? Is ons pre-moderne oningeligde Afrikane wat nog die hou van die sekularisasie moet kry? Sal ons nog leer dat God eintlike ‘n mite is wat pas in die denke van die pre-moderne mens? Ek weet baie van ons wonder of dit nie maar net tyd is voordat die implikasies van moderniteit en haar boetie, sekularisasie ons gaan tref en of in ‘n ontkennende fundamentalisme transformeer, of van ons siniese laat-moderne mense gaan maak wat opgee dat geloof en rede met mekaar te versoen is.

 

Ek is onverwags met die teendeel begroet. Waarin le die verskil- as daar ‘n verskil is- tussen die debatte in die NY Times en die gesprekke in Lephalale? Ek dink die verskil het te make die swaarkry en kwesbaarheid  van Afrika wat belofte toon maar nog lank nie die vrugte smaak van ‘n glad ge-oliede eerste wereldse ekononmie nie. Ons leef in risiko. Ons leer hier van die voorreg om swaar te kry, waarvan die Bybel praat. Ons het dit nodig om te bly glo dat die evangelie iets te se het vir die manier waarop daar besigheid gedoen word in die dorp, vir die brose verhoudinge tussen kulture en rassegroepe. Die Bosveld is nie ‘n gemaksug-wereld nie, die geriewe van die moderne wereld vat nou maar eers aan die psige van die gemeenskap. Die verhale van swaarkry is naby die oppervlak. Ek het mense in die oe gekyk wat hulle kwesbaarheid verstaan, wat daagliks onthou dat hulle maar van stof gemaak is- Ps 103:15. Le daar meer in hierdie aardse verweefdheid as wat ons aldag besef? Ons aardsheid gee aan ons die gawe van geloof, om God te verwag in die lentereen na die winter. Dit help ons om te onthou dat ons nie God is nie, maar stoffelik en tydelik. Ons kan nog genade ne verdienste van mekaar skei omdat ons daagliks gekonfronteer word met die werklikheid van ons eie onvermoe.

Hulle sukkel nie om te raak te sien dat hulle maar nederig is in die groter prentjie nie- hulle is immers nie inwoners van New York nie. Hulle opregte nederigheid moet nie verwar word met hulpeloosheid nie. Wat my aangegryp het van die mense is dat hulle veel minder sinies is oor SA as die vootstedelinge- daar is by hulle nog ‘n openheid vir die onmoontlike- nie as ‘n romantiese ontsnappingsroete nie, maar as ‘n geleefde verstaan van die werklikheid. Ek het op ‘n onverwagse plek apostels van die onmoontlike leer ken, en my maar net weer uitgevang dat ek so maklik self die moontlike verhef tot die ewige!

Ek hoor al hoe meer stemme opgaan wat se dat ons die platteland nie moet afskryf nie, maar dit begin raaksien as deel van die nuwe missionale breuklyn waar ryk en arm en swart en wit mekaar meer gereeld raakloop as in die voorstede van ons metropole. Ek hoor al hoe meer verhale wat my laat besef ons gaan meer hoop kry in gemeenskappe waar mense hulle interafhanklikheid nie kan ontken nie maar daagliks leef.(stad of platteland) Dit is in hierdie gemeenskappe wat ons verras gaan word deur die grensoorskeidende krag van die Gees. Ek wonder of ons al die onmoontlike geleentheid van ons gemeenskap in Suider Afrika werklik ontdek het, as ek mag, of die gemeenskappe dit self aldag raaksien? Sien die gemeentes raak dat hulle ‘n unieke geleentheid het om die koninkryk te laat kom?